II SA/Łd 705/08

Dnia 14 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi T. K. i H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...], [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. solidarnie na rzecz skarżących T. K. i H. K. kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS W dniu 18 września 2007 r. K. W., działając w imieniu inwestora- B. M. S. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku biurowego, budowie garaży podziemnych i parkingów oraz przebudowie istniejącego i budowie drugiego zjazdu, a także przebudowie istniejących lub budowie nowych przyłączy przewidzianych do realizacji w Ł. przy ul. A. 50, na działkach oznaczonych nr ewid. 83/41 i 83/44, obręb [...] W dniu 25 lutego 2008 r. K. W. zmienił granice terenu objętego pierwotnym wnioskiem, ograniczając go do działki nr 83/41 i fragmentu działki nr 83/44. Wskazał, iż inwestycja nie obejmie zmian w istniejącym budynku na działce nr 83/44, poza fragmentem łączącym część projektowaną i istniejącą oraz wniósł o rozpatrzenie możliwości realizacji budynku o wysokości III kondygnacji z poddaszem, bowiem taką wysokość posiadają budynki szeregowe, zlokalizowane na działkach sąsiednich. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 104 K.p.a. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku biurowego, budowie garaży wbudowanych i parkingów oraz przebudowie istniejącego i budowie drugiego zjazdu, a także przebudowie istniejących przyłączy przewidzianych do realizacji w Ł. przy ul. A. 50, działka nr 83/41 i fragment działki nr 83/44. Zdaniem organu, projektowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone w art. 61 ust. 1 ustawy. Od powyższej decyzji odwołali się R. G. oraz H. i T. małżonkowie K. R. G. w swoim odwołaniu wniósł o uchylenie wydanego aktu administracyjnego, z uwagi na jego sprzeczność z przepisami: ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu oraz Kodeksu cywilnego. Jego zdaniem, inwestycja polegająca na budowie budynku czterokondygnacyjnego wraz z garażami podziemnymi pozwala określić ten obiekt, jako apartamentowiec, co z uwagi na konieczność zachowania ładu przestrzennego jest niedopuszczalne. Powierzchnia działki, na której ma powstać przedmiotowy budynek zakłóci użytkowanie działek sąsiednich, odbierając światło od strony południowej i zachodniej. T. i H. K. podnieśli zarzut wydania decyzji I instancji z naruszeniem art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, poprzez brak ustaleń, czy w rozpoznawanej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy szczególne (np. przepisy ustaw: Prawo ochrony środowiska, o ochronie przyrody, o odpadach, Prawo geologiczne i górnicze, o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). Organ I instancji wydał decyzję pomijając obowiązek przeprowadzenia analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych i nie odnosząc się do zamierzonej budowy garaży podziemnych, które na tym terenie nie występują. Pominął przy tym kwestię zaciemnienia sąsiednich nieruchomości. Zdaniem odwołujących, organ I instancji w przeprowadzonej analizie urbanistycznej nie uzasadnił granic wyznaczonego obszaru analizowanego, a także nie wyjaśnił, dlaczego dla potrzeb przedmiotowej analizy uwzględnił tylko niektóre nieruchomości, a pozostałe sąsiednie, które również powinny być przedmiotem analizy pominął. Prezydent Miasta Ł. naruszył ponadto przepisy art. 59 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1, albowiem niewłaściwie określił wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem, szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, a tym samym nie dostosował planowanej inwestycji do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Nie wskazał również, jakie uzbrojenie terenu należy uznać za wystarczające dla projektowanego zamierzenia budowlanego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...],[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zdaniem Kolegium, decyzja organu I instancji jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa i nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organ I instancji w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczył prawidłowo granice obszaru w oparciu, o który przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Linia nowej zabudowy wyznaczona została w linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej przy ul. A. 50a. Wskaźnik powierzchni zabudowy ustalono na poziomie maksymalnym dla obszaru analizowanego t.j. 0,50. Uzasadnieniem dla takiego wyznaczenia tego parametru, co wynika z analizy jest planowana funkcja zabudowy (biura niewielkim udziałem pomieszczeń o charakterze mieszkalnym), co przesądza, iż nie ma potrzeby projektowania powierzchni rekreacyjnych na terenie nieruchomości. SKO podkreśliło przy tym, iż ustalony poziom wskaźnika zabudowy posiada także większość działek wchodzących w skład zespołów zabudowy szeregowej zlokalizowanych w obszarze analizowanym. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono do czterech kondygnacji nadziemnych, co odpowiada maksymalnej wysokości budynków, znajdujących się na terenie obszaru analizowanego. Jak wynika z tabeli szczegółowych cech zabudowy w obszarze analizowanym, taka wysokość (III kondygnacje + poddasze użytkowe) posiadają budynki na działkach sąsiednich nr 82/9 i 83/4, co w przekonaniu Kolegium, wypełnia dyspozycję § 7 ust. 1 rozporządzenia. Jeśli chodzi o geometrię dachu planowanego budynku, to w oparciu o dachy istniejących na obszarze analizowanym budynków ustalono, iż ma on być dwu lub wielospadowy o maksymalnym kącie nachylenia połaci dachowych do 450. Odnosząc się następnie do szerokości elewacji frontowej, to faktem jest, iż organ I instancji nie określił jej w metrach, wskazując że powinna odpowiadać ona przepisom rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Takie jednak określenie, jest według organu odwoławczego dopuszczalne. Na średnią wielkość tego parametru z obszaru, wpływają w sposób zawyżony, budynki w zabudowie szeregowej, gdzie szerokość elewacji równa się szerokości działek. Odnosząc się w następnej kolejności do zarzutów odwołania, SKO uznało za nieskuteczny zarzut stron dotyczący naruszenia przepisów odrębnych, wskazując, iż odwołujący powinni określić, które konkretnie przepisy w tym zakresie zostały naruszone przez organ I instancji. Kolegium nie podzieliło również zarzutu braku właściwego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 ust. 3). Organ I instancji zasadnie uznał ten warunek za spełniony, skoro planowany obiekt wyposażony jest w niezbędne do jego funkcjonowania media, co zresztą potwierdzają załączone do akt sprawy umowy z gestorami sieci. Ewentualna zmiana warunków przyłączenia czy zapotrzebowania w media po rozbudowie lub przebudowie przyłączy, regulowana umowami z gestorami sieci, pozostaje poza zakresem postępowania w sprawie warunków zabudowy. Jeśli chodzi o możliwość ograniczenia wskutek realizacji inwestycji dostępu światła do pomieszczeń budynków sąsiednich, Kolegium wyjaśniło, iż decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o szczegółach planowanych budynków, a zwłaszcza o usytuowaniu ich w stosunku do granic działek i obiektów znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie. Te okoliczności precyzowane są dopiero na etapie procesu budowlanego, co oznacza, iż podniesiony zarzut jest przedwczesny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, T. i H. małżonkowie K. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucili naruszenie: art. 54 pkt 2d w zw. z art. 64 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu (...), poprzez nieuwzględnienie w wydanej decyzji ochrony interesów osób trzecich – posiadaczy sąsiednich nieruchomości oraz mieszkańców terenu sąsiadującego z terenem zamierzonej inwestycji; art. 61 ust. 1 pkt 3, art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1; art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji bez wykonania wymaganej prawem prawidłowej analizy; § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w zw. z art. 61 ust. 6, poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która została wydana na podstawie analizy terenu określonego sprzecznie z zasadami rozporządzenia. W motywach skargi powtórzyli argumenty z odwołania od decyzji I instancji. Stwierdzili ponadto, że realizacja czterokondygnacyjnego biurowca w sposób drastyczny zwiększy obciążenie lokalnej infrastruktury - drogi, sieci wodnokanalizacyjnej, energetycznej, telekomunikacyjnej i w konsekwencji znacząco obniży komfort życia okolicznych mieszkańców. Z tego też powodu inwestor powinien przedstawić co najmniej projekt zamierzonej przebudowy istniejącej infrastruktury, który będzie adekwatny do planowanego korzystania z nieruchomości i będzie uwzględniał interesy okolicznych mieszkańców (np. zanik ciśnienia w sieci wodociągowej lub przerwy w dostawie prądu spowodowane zbyt dużym przeciążeniem sieci przez biurowiec). W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko przedstawione w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy organy orzekające w sprawie, a więc Prezydent Miasta Ł., a w ślad za nim Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w oparciu o przeprowadzoną w toku postępowania pierwszoinstancyjnego analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zasadnie stwierdziły, że projektowana inwestycja, polegająca na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku biurowego, budowie garaży wbudowanych i parkingów oraz przebudowie istniejącego i budowie drugiego zjazdu, a także przebudowie istniejących przyłączy przewidzianych do realizacji w Ł. przy ul. A. 50, działka nr 83/41 i fragment działki nr 83/44 spełnia wszystkie wymagania określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) i w rezultacie ustaliły dla niej warunki zabudowy. Stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w rozumieniu art. 61 ust. 1 wspomnianej ustawy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Według § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, a więc na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego dotyczy wniosek, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w świetle § 9 rozporządzenia w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Cześć graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. Prowadząc postępowanie, o którym wyżej mowa organ administracyjny zobligowany jest przestrzegać reguł postępowania administracyjnego, określonych w przepisach art. 7, 10, 77 § 1 i 81 K.p.a. Jego obowiązkiem jest zatem stać na straży praworządności i podejmować wszystkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając przy tym na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co oznacza, że badając sprawę zobligowany jest odnieść się do wszystkich dowodów w niej zgromadzonych. Nie może bowiem uwzględnić jednych dowodów, a pominąć innych, bez bliższego wyjaśnienia motywów swojego działania w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Konkretna okoliczność może być uznana za udowodnioną dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego, przy jednoczesnym zapewnieniu stronie możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Sąd badając w świetle tych wywodów zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji stwierdził, iż zostały one wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procedury administracyjnej, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim godzi się zauważyć, iż przeprowadzona przez Prezydenta Miasta Ł. analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie odpowiada przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niespornym jest bowiem, iż załączona do akt część graficzna analizy, stanowiąca jednocześnie załącznik graficzny do decyzji organu I instancji została sporządzona z naruszeniem § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia. Otóż na podstawie znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy niniejszej załącznika graficznego do decyzji (k.63) nie sposób ustalić granic obszaru analizowanego, na podstawie którego organ przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy. Wyznaczenie obszaru analizowanego jest bowiem wskazaniem, które spośród działek sąsiednich stanowią punkt odniesienia do ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy. Dodać trzeba, że część graficzna analizy, stanowiąca załącznik do decyzji organu I instancji zasadniczo nie odpowiada części graficznej analizy urbanistycznej, załączonej do akt administracyjnych sprawy niniejszej (k. 39-44), która pomimo określenia terenu analizowanego, została sporządzona na nie dającej się bliżej zidentyfikować mapie. Nie wiadomo bowiem, w jakiej skali owa mapa została sporządzona, ani też z jakiego zasobu pochodzi. Trudno też jednoznacznie stwierdzić, czy rzeczona analiza urbanistyczna została sporządzona przez osobę do tego uprawnioną, czyli wpisaną na listę samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, brak jest bowiem obok pieczęci podpisu osoby, która ją opracowała. Nieprawidłowe sporządzenie części graficznej analizy skutkuje w przekonaniu Sądu tym, iż błędem obarczona jest także sporządzona w oparciu o część graficzną jej część tekstowa, a co za tym idzie wadliwa jest dokonana przez Prezydenta Miasta Ł. ocena przesłanek, o których stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawiona w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Stwierdzone uchybienia nie zostały dostrzeżone także przez organ II instancji, którego obowiązkiem było przecież ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy i ewentualne konwalidowanie stwierdzonych błędów organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dość, że nie dostrzegło wskazanych wyżej uchybień decyzji organu I instancji oraz załączonej do niej analizy, to jeszcze stanęło na stanowisku, iż analiza urbanistyczna została wykonana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i rozstrzygnięciu organu I instancji nie można postawić skutecznego zarzutu naruszenia obowiązujących przepisów prawa materialnego i formalnego. Uwadze organu odwoławczego uszedł jednak fakt, że odwołanie od decyzji organu I instancji pochodziło od C., R. i M. G., pomimo tego, że podpisane zostało wyłącznie przez R. G., którego Kolegium bezpodstawnie uznało za pełnomocnika C. i M.G. W aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa dla R. G. do reprezentowania wymienionych wyżej osób w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym i co istotne organ orzekający nie podjął żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia tej kwestii. W zaistniałej sytuacji, obowiązkiem organu było wezwanie wnoszących podanie do jego podpisania w wyznaczonym terminie z pouczeniem o skutkach prawnych niewykonania tej czynności bądź też, jeżeli organ uznał, że R. G. jest pełnomocnikiem C. i M. G. wezwanie R. G. do złożenia pełnomocnictwa tych osób upoważniającego go do złożenia odwołania także w ich imieniu, zgodnie z dyspozycją art. 64 § 2 w zw. z art. 33 K.p.a. Uchylając się od podjęcia tych czynności Kolegium naruszyło wspomniane powyżej przepisy oraz art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Analizując akta administracyjne sprawy niniejszej Sąd doszedł do przekonania, iż organy obu instancji naruszyły ponadto przepisy art. 10 § 1 i 81 K.p.a. Przed wydaniem decyzji żaden z organów administracji publicznej nie poinformował stron postępowania o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia w kwestii zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Co więcej, decyzja organu I instancji została doręczona wraz z załącznikami wyłącznie inwestorowi i jego pełnomocnikowi. Natomiast pozostałe strony postępowania i to jeszcze nie wszystkie otrzymały rozstrzygnięcie bez załączników, wobec czego pozbawione zostały możliwości jego oceny i ewentualnego ustosunkowania się do stanowiska organu. Zasada czynnego udziału stron w postępowaniu wyrażona w art. 10 § 1 K.p.a. nakłada na organ administracyjny, prowadzący konkretne postępowanie obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym jego stadium, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Okoliczność, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu może stanowić podstawę wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Podsumowując, poczynione rozważania dowodzą według Sądu, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procedury administracyjnej, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego też powodu, ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, polegającej na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku biurowego, budowie garaży wbudowanych i parkingów oraz przebudowie istniejącego i budowie drugiego zjazdu, a także przebudowie istniejących przyłączy przewidzianych do realizacji w Ł. przy ul. A. 50, działka nr 83/41 i fragment działki nr 83/44, skład orzekający uznał za przedwczesne. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji zobligowany będzie uwzględnić poczynione wyżej uwagi i przeprowadzić postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zgodnie obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 61 ust. 1), rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w szczególności § 3 i § 9), bacząc przy tym na przestrzeganie fundamentalnych zasad procedowania, wynikających z art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b i lit. c, art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku w oparciu o regulację art. 200 ustawy. B.C.