I SA/Wa 1256/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie Asesor WSA Mirosław Gdesz Asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2008 r. sprawy ze skargi Gminy S. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przekazania na rzecz gminy nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej na rzecz skarżącej Gminy S. 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po rozpatrzeniu odwołania Gminy S., decyzją z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia przekazania na rzecz Gminy S. mienia Skarbu Państwa stanowiącego własność nieruchomości położonych w Gminie S. obręb B. oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr: [...] (arkusz mapy [...]), (arkusz mapy [...]), zapisane w księdze wieczystej Kw nr [...] przez Sąd Rejonowy w P. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Zarząd Gminy S. dnia [...] sierpnia 1995 r., na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), wystąpił o nieodpłatne przekazanie na rzecz tej Gminy przedmiotowych nieruchomości. We wniosku wskazano, że zgodnie z postanowieniami umowy z dnia 11 lutego 1993 r. zawartej miedzy Miastem P., a Gminą S., Miasto zrezygnowało z nabycia własności terenu pod wysypisko w trybie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 1998 r., zmienioną ostateczną decyzją z dnia [...] października 1998 r. przekazał sporną nieruchomość na własność Gminy S. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r. utrzymaną w mocy decyzją tego organu z dnia [...] lutego 2002 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., zmienionej decyzją z dnia [...] października 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek skargi Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P., wyrokiem z dnia 27 marca 2003 r., sygn. akt I SA 584/02 uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2002 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2000 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] września 2003 r. utrzymaną w mocy decyzją tego organu z dnia [...] września 2004 r. stwierdził nieważność ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., zmienionej ostateczną decyzją z dnia [...] października 1998 r. W uzasadnieniu wskazano, że nie było podstawy do zastosowania trybu przewidzianego w art. 5 ust. 4 w stosunku do nieruchomości objętej wnioskiem komunalizacyjnym Gminy S. Organ stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość nie służyła w dacie złożenia wniosku wykonywaniu jakichkolwiek zadań tej gminy. Na podstawie akt sprawy organ ustalił, że w dacie komunalizacji na spornej nieruchomości znajdowało się wysypisko odpadów komunalnych urządzone i prowadzone przez Miasto P. Gmina S. korzystała z wysypiska jedynie jako nabywca usług komunalnych, świadczonych przez Miasto P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na skutek skargi Gminy S., wyrokiem z dnia 15 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1787/04 oddalił skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2004 r. Gmina S. w dniu [...] marca 2005 r. złożyła wniosek o przekazanie na jej rzecz, w trybie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów, obręb B., jako działki nr: [...] oraz działki nr [...]. W dniu 28 marca 2007 r. Gmina rozszerzyła swoje żądanie o działkę nr [...] z arkusza mapy [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. odmówił stwierdzenia przekazania na rzecz Gminy S. mienia Skarbu Państwa stanowiącego własność nieruchomości położonych w Gminie S. obręb B. oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr: [...] oraz [...]. W uzasadnieniu organ podał, że rzeczona nieruchomość o powierzchni łącznej [...] ha niewątpliwie zawiera się w powierzchni gruntów [...] ha w obrębie B. w oddziałach [...], które protokołem zdawczo-odbiorczym spisanym dnia 6 kwietnia 1993 r., jako będące w terenowym wykorzystaniu MON, dotychczas wchodzące w skład poligonu B., przekazane zostały przez wojsko Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych Nadleśnictwu O. W protokole tym zapisano, że grunty te są przeznaczone na wysypisko odpadów komunalnych dla Miasta P. wraz ze strefą ochronną. Obecnie w obrocie prawnym pozostają decyzje Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P., zezwalające na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych, wydane w oparciu o przepisy, odpowiednio: ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 1984 r. Nr 11, poz. 79 ze zm.) oraz ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 1995 r. Nr 16, poz. 78 ze zm.). Decyzje te zostały wydane z wniosków Miasta P., które zostało zobowiązane do zapłacenia należności z tytułu wyłączenia gruntów leśnych z produkcji oraz wnoszenia stałych opłat rocznych z tytułu użytkowania gruntów leśnych trwale wyłączonych z produkcji. Organ podał, że analiza dokonanych przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. wyłączeń z produkcji gruntów leśnych wykazała, że wszystkie działki objęte wnioskiem Miasta P. zostały wyłączone z produkcji leśnej. Na podstawie akt sprawy organ stwierdził, że rzeczona nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. pozostawała w terenowym wykorzystaniu Ministerstwa Obrony Narodowej. Nie należała zatem w rozumieniu art. 5 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, stąd nie podlegała ustawowej komunalizacji na rzecz gminy, na terenie której jest położona, a więc Gminy S. Wojewoda zauważył, że decyzja wydawana w trybie art. 5 ust. 4 ma charakter uznaniowy, a przedmiotem przekazania może być tylko takie mienie Skarbu Państwa, które służy (aktualnie) realizacji zadań gminy wymienionych w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Wśród nich, w pkt 3 ust. 1, wskazano, między innymi, utrzymanie wysypiska i unieszkodliwianie odpadów komunalnych. Dokonując oceny materiału dowodowego w kontekście art. 80 KPA organ ustalił, że aktualnie eksploatację rzeczonego składowiska odpadów prowadzi Zakład Budżetowy Miasta P. o nazwie Zakład Zagospodarowania Odpadów P. Zdaniem organu, prawidłowe funkcjonowanie składowiska nie polega jedynie na przyjmowaniu odpadów. Świadczą o tym urządzenia techniczne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania składowiska. Przyjmowane odpady podlegają zagospodarowaniu przez rozplantowywanie i sukcesywnie zagęszczanie przez kilkakrotny przejazd kompaktora. Każda odpowiednio wyrównana i zagęszczona warstwa odpadów przykrywana jest warstwą izolacyjną o grubości 15-20 cm. Cały teren działek składających się na rzeczoną nieruchomość (z wyłączeniem działki nr [...] stanowiącej rezerwę pod planowaną sortownię i kompostownię) jest ogrodzony, urządzone na niej jest zorganizowane składowisko odpadów komunalnych w rozumieniu obiektu budowlanego. Nakłady na jego urządzenia zostały poniesione przez Miasto P. Podatek od tej nieruchomości opłaca Zakład Zagospodarowania Odpadów. Rzeczone składowisko przyjmuje odpady komunalne pochodzące z terenu Miasta P., jak również pochodzące z terenu Gminy S. Jednakże odpady z Gminy S. składowane są na nim na mocy umów dotyczących przyjmowania odpadów komunalnych, zawieranych przez Zakład Budżetowy Miasta P. z poszczególnymi podmiotami gospodarczymi, zajmującymi się ich odbiorem z terenu Gminy S., które według tych umów wnoszą na rzecz Zakładu Budżetowego Miasta P. - Składowiska Odpadów Komunalnych opłaty za składowanie odpadów. Mając powyższe na uwadze Wojewoda stwierdził, że ustalony w sprawie stan faktyczny wskazuje na brak podstaw do przyjęcia, że rzeczona nieruchomość bezpośrednio służy Gminie S. do wykonywania jej zadania własnego w zakresie utrzymania wysypiska i unieszkodliwiania odpadów komunalnych. Od powyższej decyzji Gmina S. wniosła odwołanie. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] maja 2008 r. utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma nie tyle interpretacja art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, ile ocena, czy prowadzenie tej sprawy jest w ogóle dopuszczalne, ze względu na to, że została ona już zakończona prawomocną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2004 r. Organ stwierdził, że istnieje tu tożsamość sprawy, występują bowiem w niej zarówno te same podmioty (organ i strony), jak i ten sam przedmiot (te same działki) oraz podstawa prawna (art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.). Komisja zauważyła, że zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. może być przekazane gminie, na jej wniosek, także mienie ogólnonarodowe (państwowe) inne niż wymienione w ust. 1-3, jeżeli jest ono związane z realizacją jej zadań. Przekazaniu w tym trybie podlega też mienie położone na terytorium innej gminy, jeżeli jest ono związane z realizacją zadań wnioskodawcy. Organ zauważył, że zgodnie z jednolitym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, z punktu widzenia komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. istotne jest wykazanie faktycznego i bezpośredniego związku określonego mienia z aktualnymi i ściśle określonymi zadaniami gminy. Użyte w cytowanym przepisie w odniesieniu do mienia ogólnonarodowego, mającego zostać skomunalizowanym w tym trybie, sformułowanie "jest ono związane z realizacją zadań gminy" wskazuje, że chodzi tu o czas teraźniejszy czyli związanie dochodzonego mienia z realizowanym już przez gminę jej własnym zadaniem. To zaś, że gminę obowiązują zadania wymienione w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym nie oznacza jeszcze, że każdy teren państwowy nadający się dla realizacji tych zadań winien być gminie na jej wniosek bezwzględnie przekazany na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające. Organ zauważył również, że celem art. 5 ust. 4 nie jest generalne przysparzanie gminom majątku; norma ta stwarza możliwość uzyskania przez gminę mienia ogólnonarodowego, w stosunku do którego wykaże ona istnienie bezpośredniego związku z realizowanymi przez nią, a nie dopiero zamierzonymi zadaniami. Spełnienie warunków do przekazania mienia ogólnonarodowego (państwowego), a w szczególności w zakresie jego związania z wykonywaniem zadań własnych gminy, nie oznacza konieczności jego przekazania. Mając na uwadze powyższe uregulowania Komisja uznała, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie została wykazana przesłanka aktualnego i bezpośredniego związania rzeczonej nieruchomości z zadaniami Gminy S. Pozostają w tym zakresie aktualne ustalenia dokonane przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w decyzjach z dnia [...] września 2003 r. i z dnia [...] września 2004 r., skoro nie ustalono, aby istotne w tym zakresie okoliczności faktyczne uległy zmianie. O decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] maja 2008 r. Gmina S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 156 i 158 KPA w ten sposób, że Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uznała w zaskarżonej decyzji, że wniosek skarżącej został już raz prawomocnie rozstrzygnięty decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., podczas gdy wskazana decyzja Wojewody [...] eliminowała jedynie z obrotu prawnego decyzję Wojewody [...] i nie stanowiła rozstrzygnięcia co do meritum sprawy; 2) art. 155 i 156 KPA w ten sposób, że KKU błędnie uznała, że decyzja wydana w wyniku postępowania następującego po stwierdzeniu nieważności poprzedniej decyzji jest drugą merytoryczną decyzją w przedmiotowej sprawie i rozstrzygając wniosek w tym zakresie, organ bada jedynie, czy uległy zmianie okoliczności wskazane w poprzedniej decyzji, podczas gdy w niniejszej sprawie, jedyna (pomijając zaskarżoną decyzję) merytoryczna decyzja została wyeliminowana z porządku prawnego decyzją o stwierdzeniu nieważności, a wobec tego zaskarżona decyzja rozstrzyga po raz pierwszy wniosek skarżącej z 1995 r.; 3) art. 7 oraz art. 77 § 1 KPA oraz art. 5 ust. 4 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych w ten sposób, że KKU w ogóle nie zbadała kwestii mającej kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy, a mianowicie czy zachodzą przesłanki do uwzględnienia lub oddalenia wniosku, a jedynie odwołała się do wcześniejszej decyzji Wojewody [...], pomimo, że ta wcześniejsza decyzja nie rozstrzygała sprawy co do meritum, tym samym KKU wydała decyzję, w ogóle nie wyjaśniła sprawy, nie zebrała żadnego materiału dowodowego i nie oceniła żadnych dowodów; 4) art. 5 ust. 4 ustawy z 10 maja 1990 r. poprzez to, że KKU uznała, iż nie została wykazana przesłanka aktualnego i bezpośredniego związania przedmiotowej nieruchomości z zadaniami skarżącej Gminy, pomimo, że w niniejszym postępowaniu KKU nawet nie zbadała i nie odniosła się do licznych dowodów przeczących temu twierdzeniu, a co więcej ten sam organ, w tym samym składzie, w sprawie o sygn. akt [...], podjął całkowicie odmienną decyzję, stwierdzając, że w sprawie "należy dodatkowo ustalić, jak trwały jest związek nieruchomości z zadaniami Miasta P. oraz czy istnieje związek tej nieruchomości z zadaniem Gminy S. oraz czy ewentualna komunalizacja nie będzie naruszać interesów tej Gminy."; 5) art. 2 § 1 KPC, art. 97 § 1 KPA oraz 155 § 1 i art. 158 KC, poprzez fakt, że KKU podjęła decyzję merytoryczną w niniejszej sprawie, dokonując oceny stanu prawnego, pomimo, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy Gminą S., a Miastem P., co należy do wyłącznej jurysdykcji sądów powszechnych; 6) art. 8 KPA poprzez fakt, że ten sam organ administracji, w tym samym składzie oceniając ten sam stan faktyczny i prawny wydaje dwie, sprzeczne ze sobą decyzje, a mianowicie KKU w zaskarżonej decyzji stwierdza rzekomy brak przesłanki związania nieruchomości z zadaniami skarżącej Gminy, a w decyzji wydanej w sprawie o sygn. akt [...], stwierdza, że taki związek może istnieć, ale należy tą kwestię dokładniej zbadać, między innymi, zwracając się o rozstrzygnięcie sprawy przez sądy powszechne; 7) art. 62 oraz art. 12 § 1 KPA poprzez fakt, że KKU nie uchyliła zaskarżonej decyzji i nie nakazała organowi pierwszej instancji rozpoznania sprawy łącznie ze w sprawą o sygn. akt [...], pomimo, że związek funkcjonalny pomiędzy obiema sprawami jest oczywisty, a mianowicie uwzględnienie wniosku rozpoznawanego w jednej z tych spraw, uniemożliwia uwzględnienie wniosku złożonego w drugiej sprawie, a tym samym względy zarówno ekonomii postępowania, jak i logika nakazują rozpatrzenie tych spraw łącznie, tak aby wydać łączną, jedną decyzję, odnoszącą się do obu wniosków. Mając powyższe na uwadze Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona, choć z innych względów, niż w niej podniesione. Podstawę materialną niniejszej sprawy stanowił art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Przepis ten przewiduje, że gminie, na jej wniosek, może być także przekazane mienie ogólnonarodowe (państwowe) inne niż wymienione w ust. 1-3, jeżeli jest ono związane z realizacją jej zadań. Z kolei z przepisów art. 18 ust. 1 i 4 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. wynika, że w sprawie przekazania mienia gminie organ wydaje decyzje, a do postępowania prowadzonego w tym trybie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe przepisy Sąd zauważa, że przedmiot niniejszej sprawy dotyczył przekazania składowiska odpadów komunalnych położonego w Gminie S. obręb B. urządzonego na działkach ewidencyjnych nr: [...] (arkusz mapy [...]), [...] (arkusz mapy [...]). Stronami-wnioskodawcami tegoż postępowania są natomiast dwie gminy wnioskujące o przekazanie mienia: Gmina S. (wniosek z dnia 2 sierpnia 1995 r., podtrzymany wnioskiem z dnia 25 lutego 2005 r. oraz Miasto P. (wniosek z dnia 28 marca 2003 r.). W niniejszej sprawie występuje zatem jedna sprawa administracyjna w sensie materialnoprawnym (jedna sprawa indywidualna w sensie procesowym – art. 1 pkt 1 KPA), która winna być jako całość załatwiona jedną decyzją (art. 18 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. w związku z art. 104 KPA). Żaden przepis prawa nie przewiduje bowiem wydania w takiej sprawie decyzji częściowej (w zakresie podmiotowym, czy przedmiotowym). Tożsamości tej sprawy i konieczności załatwienia jej jedną decyzją nie podważa to, że o przyznanie prawa własności do tego samego mienia konkurują dwa różne podmioty, po stronie których zachodzi tzw. współuczestnictwo materialne. W tej sytuacji za niedopuszczalne należało uznać działanie Wojewody [...] i Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, polegające na wydaniu przez te organy decyzji "częściowych" odnoszących się jedynie do wniosku o przekazanie pochodzącego od Gminy S. Zdaniem Sądu, organy obu instancji błędnie załatwiły wniosek strony, a nie – jak tego nakazują powołane wyżej przepisy – sprawę administracyjną (indywidualną), która winna ukształtować sytuację prawną obu gmin, a nie tylko Gminy S. Organy obu instancji nieprawidłowo przyjęły, że wielość stron występująca w postępowaniu o przekazanie mienia (wielość złożonych wniosków o przekazanie) świadczy o wielości spraw administracyjnych, które winny być załatwiane wieloma decyzjami. W niniejszej sprawie nie występuje sytuacja wielości spraw administracyjnych (art. 62 KPA), które organ może - na zasadzie swobodnego uznania - połączyć w jednym postępowaniu. W sprawie o przekazanie mienia, objętej niniejszą skargą prowadzenie jednego postępowania w jednej sprawie załatwianej jedną decyzją nie było pozostawione ocenie organu. Brak w tej kwestii wyraźnego przepisu prawa. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie doszło zatem do naruszenia przez Wojewodę Wielkopolskiego przepisów prawa procesowego – art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. w związku z art. 104 KPA, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro organ nie rozważył i nie ocenił w jednej sprawie i w jednym rozstrzygnięciu dowodów i argumentów przedstawionych przez obie strony mające w sprawie sprzeczne interesy. Wobec tego za wadliwą oraz za wydaną z istotnym i mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 138 § pkt 1 KPA należało też uznać decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej. W ponownie prowadzonym postępowaniu Wojewoda [...] obowiązany więc będzie do przeprowadzenia jednego postępowania z udziałem Gminy S. i Miasta P. oraz do rozstrzygnięcia w jednej decyzji sprawy przekazania, w trybie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., składowiska odpadów komunalnych położonego w Gminie S. obręb B., skoro Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa prawomocną decyzją z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] uchyliła w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] przekazującą przedmiotowe mienie Miastu P. i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Mając to wszystko na uwadze i nie wypowiadając się o merytorycznej zasadności wydanych w sprawie decyzji Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O zwrocie należnych skarżącej kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), uwzględniając nakład pracy pełnomocnika skarżących.