II SA/Łd 530/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego Agata Brolik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo Handlowego "A" Spółki Jawnej J. S., K. W. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę. Decyzją Nr [...], z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania PPUH "A" S. Jawna, J. S., K. W. w O. od decyzji Starosty [...] Nr [...], z dnia [...], określającej dopuszczalny poziom hałasu w środowisku poza zakładem, przenikającego z zakładu w wyniku jego działalności na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej – działka nr 1184 w O. przy ul. A (bez oznaczenia nr posesji) LAeqD = 50 dB w porze dnia, działając na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14. czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – utrzymało się w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, iż przywołaną powyżej decyzją organ pierwszej instancji określił dla PPUH "A" S. Jawna, J. S., K. W. w O. dopuszczalny poziom hałasu w środowisku poza zakładem, przenikającego z zakładu w wyniku jego działalności na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - działka nr 1184 w O. przy ul. A (bez oznaczenie nr posesji): LAeqD = 50 dB w porze dnia (przedział czasu od godz. 6°° do godz. 22°°). Rozstrzygnięcie to organ motywował tym, iż w dniu 22. listopada 2007 r. otrzymał pismo, będące wystąpieniem pokontrolnym Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Łodzi – Delegatura w P. (znak: I/P-6730-283/2007/hp), informujące o ustaleniach kontroli interwencyjnej przeprowadzonej w PPUH "A" S. Jawna, J. S., K. W. w O. wraz z wynikami pomiarów hałasu. Ponadto organ poinformował o otrzymanym piśmie Urzędu Miejskiego w O., z dnia 30. stycznia 2008 r., (znak: RMiZP 7322/R1/08), z którego wynika, że zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta O., tereny sąsiadujące z PPUH "A" S. Jawna, J. S., K. W. w O. są terenami zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, jednorodzinnej, usług, użyteczności publicznej z zielenią oraz zabudowy produkcyjno – składowej, zaś sam zakład znajduje się na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Jeżeli chodzi o działkę oznaczoną nr ewidencyjnym . 1184, to – jak wskazał organ pierwszej instancji – biorąc pod uwagę jej faktyczne zagospodarowanie (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), dopuszczalny poziom hałasu dla tego terenu w porze dnia wynosi 50 dB, stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14. czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Z przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska pomiarów hałasu wynika, że nastąpiło przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia w punkcie pomiarowym Nr 2 na działce oznaczonej Nr 1184, o 13,3 dB, w wyniku działalności zakładu należącego do P.P.U.H. "A" S. Jawna, J. S., K. W. w O.. Poza tym organ pierwszej instancji poinformował o odstąpieniu od ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu odnośnie terenu działki oznaczonej Nr 1237/90. Powyższą decyzję organu pierwszej instancji zakwestionowała P.P.U.H. "A" S. Jawna J. S. i K. W. w O. wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżącej Spółki decyzja powinna być wydana zgodnie z zakwalifikowaniem terenu jako teren zabudowy produkcyjno – składowej, nie zaś mieszkalnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. rozpoznając powyższe odwołanie wskazało, iż na gruncie ustawy z dnia 27. kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150) obowiązek przestrzegania dopuszczalnych norm hałasu wynika z samego prawa. Zgodnie z przepisem art. 115a ust. 1 tejże ustawy, w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu, przy czym za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD lub LAeqN. Dalej organ podniósł, iż w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu: - stosownie do treści art. 115a ust. 3 wskazanej powyżej ustawy, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD ii LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w przepisie art. 113 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy, a więc dla terenów przeznaczonych między innymi pod zabudowę mieszkaniową, na które oddziałuje zakład, - stosownie do treści art. 115a ust. 4 tejże ustawy, mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, a w szczególności: 1) rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z przewidywanymi wariantami; 2) zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148; 3) sposób postępowania w przypadku uszkodzenia aparatury służącej do pomiarów poziomu hałasu, jeżeli jej zastosowanie jest wymagane; 4) formę, układ, techniki i termin przedkładania wyników pomiarów, o których mowa w pkt 2, organowi właściwemu do wydania decyzji i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust. 6. Organ wskazał również, iż postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu wszczyna się z urzędu (art. 105a ust. 5 omawianej ustawy), zaś wydana decyzja wywołuje skutki prawne po upływie 6 miesięcy od dnia, w którym stała się ostateczna (art. 105a ust. 6 tejże ustawy). Dalej organ odwoławczy podał, iż dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku określają przepisy wskazanego już powyżej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14. czerwca 2007 r. Dopuszczalny poziom hałasu określony wskaźnikiem hałasu LAeqD dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wynosi dla pory dnia 50 dB. W przedmiotowej sprawie teren działki, na który oddziałuje hałas emitowany z zakładu to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co potwierdza pismo Urzędu Miejskiego w O., skierowane do Starostwa Powiatowego w O., z dnia 30. stycznia 2008 r., (znak: RMiZP 7322/R1/08) i załączony do niego fragment rysunku Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta O.. Organ podkreślił, iż takie też zagospodarowanie terenu, dla którego określono dopuszczalny poziom hałasu, wskazane zostało w protokole z kontrolnego pomiaru hałasu emitowanego do środowiska, podpisanego przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Łodzi – Delegatura w P. i skarżącą Spółkę. Wskazana przez stronę skarżącą w odwołaniu okoliczność, że decyzja powinna być wydana dla Spółki zgodnie z zakwalifikowaniem terenu jako teren zabudowy produkcyjno – składowej, nie została – zdaniem organu odwoławczego – w żaden sposób uzasadniona ani poparta jakimkolwiek dowodem. Z pomiarów dokonanych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Łodzi – Delegaturę w P. wynika, że równoważny poziom hałasu emitowany z zakładu poza jego obszar w porze dnia wynosi 63,3 dB w punkcie pomiarowym nr 2 zlokalizowanym na działce oznaczonej nr 1184. Organ podkreślił, iż dowód ten nie jest kwestionowany przez skarżącą Spółkę. Co więcej w toku postępowania odwoławczego skarżąca Spółka zapoznała się z materiałem dowodowym zebranym w przedmiotowej sprawie, nie wnosząc do niego uwag merytorycznych. Konkludując organ odwoławczy wskazał, iż skoro stwierdzono na podstawie pomiarów dokonanych przez uprawniony organ, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne normy hałasu, to obowiązkiem organu było wydanie, na podstawie przepisu art. 115a ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. W dniu 18. czerwca 2008 r. skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła PPUH "A" Sp. Jawna, J. S., K. W. w O.. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż motywy decyzji organu odwoławczego są nieprawdziwe, ponieważ zakład produkcyjny znajduje się na terenach zabudowy produkcyjno – składowej, a skoro istnieje to nie może znajdować się na terenach zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem strony skarżącej równie dobrze zabudowa mieszkaniowa może znajdować się na terenach przemysłowych. Strona skarżąca wskazała, iż podatek od nieruchomości przez ostatnie 15 lat płacony był za teren przemysłowy i nikt tego nie kwestionuje. Powstanie zakładu odlewniczego w tym miejscu nastąpiło w 1937 roku, kiedy to wokół były same pola jako strefa ochronna. Natomiast po roku 1945, a w szczególności w latach 70 – tych i 80 – tych dziwnymi sposobami zaczęto budować domy mieszkalne w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu. Strona skarżąca zastanawia się co będzie jak zbudują za płotem zakładu szpital lub park. Zdaniem skarżącej Spółki wydanie decyzji dla zakładu przemysłowego, jak dla domku jednorodzinnego burzy porządek prawny regulujący kwestię przeznaczenia terenu i pyta dlaczego Spółka ma ponosić konsekwencje złych decyzji urzędników. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi uznając ją za nie usprawiedliwioną i argumentując tak, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie przejmuje zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu orzekającego z punktu widzenia kryterium legalności. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a zatem wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 27. kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.). Generalna zasada ochrony przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: 1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie, a także 2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. (art. 112 wskazanej powyżej ustawy). W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. (art. 115 a ust. 1 omawianej ustawy). Przy czym za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D (rozumianego jako równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia, to jest w przedziale czasu od godz. 600 do godz. 2200), lub LAeq N (rozumianego jako równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy, to jest w przedziale czasu od godz. 2200 do godz. 600) (art. 115 a ust. 1 in fine, w związku z art. 112 a ust. 2 tejże ustawy). Mając na uwadze tak określone podstawy prawne do działania przez organ administracji, a także nie budzące wątpliwości i dodatkowo nie kwestionowane przez stronę skarżącą wyniki pomiarów poziomu hałasu poza terenem zakładu należącego do skarżącej Spółki, to nie może budzić wątpliwości konieczność wydania w niniejszej sprawie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Nie budzi również wątpliwości wskazana przez organ w oparciu o załącznik do rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14. czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826) wielkość dopuszczalnego hałasu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w porze dziennej. I określenie wskaźnika LAeq D na 50 dB. Wreszcie w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości – wbrew temu co podniesione zostało w skardze – ustalone zostały przez organy administracji rodzaje terenów, na które oddziałuje zakład. Mając na uwadze, iż teren, na którym znajduje się zakład skarżącej Spółki i tereny, na które on oddziałuje pozbawione są miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to dla określenia rodzaju terenu, na który oddziałuje hałas prawidłowo organ posłużył się dyspozycją przepisu art. 115 omawianej ustawy, który stanowi, iż w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, (to jest między innymi wykorzystywanych pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno – wypoczynkowe, bądź na cele mieszkaniowo – usługowe) właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. Takie brzmienie przepisu i dokonane przez organ ustalenie faktycznego sposobu wykorzystywania terenów przyległych do zakładu skarżącej Spółki, uwagi zawarte w skardze na ten temat czyni jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami poczynionym w toku postępowania administracyjnego. Skoro w sąsiedztwie zakładu Spółki znajduje się teren w sposób legalny wykorzystywany pod budownictwo jednorodzinne, to nie można podzielić argumentów skargi o tym, iż zagospodarowanie terenu przylegającego do przedmiotowego zakładu w ten właśnie sposób, stanowi przejaw błędów urzędników, którzy pozwalając na rozwój na tym terenie budownictwa mieszkaniowego nie szanowali tego, iż powstanie zakładu odlewniczego poprzedzało rozwój budownictwa mieszkaniowego na tym terenie. Poza tym niezrozumiały jest zarzut tyczący opłacania podatku od nieruchomości. Nikt nie kwestionuje, iż skarżący prowadzi działalność produkcyjną na terenie o takim właśnie przeznaczeniu, Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, iż z tego waśnie terenu, w związku z prowadzoną tam działalności produkcyjną emitowany jest hałas oddziałujący na inne, sąsiednie tereny o odmiennym przeznaczeniu. Te zaś kwestie zostały przez organy prawidłowo ocenione i wydane rozstrzygnięcie nie nasuwa uwag krytycznych. Mając na uwadze, iż w zaskarżonej decyzji nie zostały nałożone na stronę skarżącą dalsze obowiązki, o których mowa w szczególności w przepisach art. 115 a ust 4 omawianej ustawy, to omawiane tych kwestii w niniejszej sprawie wydaje się zbędne, a rozważania na ten temat zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznać wypada za czysto teoretyczne. Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. skargę jako bezzasadną oddalił. LS