I SA/Po 1213/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont WSA Katarzyna Nikodem /spr./ Protokolant sekr.sąd. Paulina Budzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2008r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę /-/K.Nikodem /-/K.Pawlicki /-/W.Zygmont ISA/Po 1213/08 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. określił R. S. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok w wysokości 134 076 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 , art. 23 § 1 i 2, art. 193 § 1,2,4 i 6 Ordynacji podatkowej, art. 9 ust. 1 , art. 10 ust. 1 pkt 3 , art. 22 ust. 1 , art. 24 ust. 2, art. 30 c, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), § 11 ust. 1, 3, i 5 , § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów ( Dz.U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.). Z uzasadnienia decyzji wynika, że R. S. w 2004 r. uzyskiwał przychody z pozarolniczej działalności prowadzonej na własny rachunek w firmie R. S. oraz w formie spółki cywilnej A w M.G. Kontrola podatkowa przeprowadzona w przedsiębiorstwie prowadzonym przez R. S. oraz w spółce cywilnej A wykazała, że w podatkowych księgach przychodów i rozchodów po stronie kosztów działalności zaewidencjonowano w 2004 r. zakup oleju napędowego od Przedsiębiorstwa M. Z. W przedsiębiorstwie R. S. zaewidencjonowano zakup 246 100 l oleju napędowego od ww. podmiotu na podstawie 51 faktur o wartości 602 335 zł, natomiast spółka cywilna zaliczyła do kosztów uzyskania przychodu zakup od Przedsiębiorstwa M. Z. 60. 000 l oleju napędowego na podstawie 12 faktur na łączną wartość 167.750 zł. Organ wskazuje w uzasadnieniu decyzji, że materiał dowodowy zebrany w sprawie świadczy, że M. Z. nie dokonał w 2004 r. na rzecz R. S. ani na rzecz spółki cywilnej A sprzedaży paliwa, wystawiał wyłącznie faktury, które nie dokumentowały faktycznej sprzedaży. Organ ustalenia te oparł na zeznaniach świadków: M. Z., M.B. i N. A.. Z protokołów przesłuchania świadka M. Z. wynika, że w 2004 r. wystawiał faktury na zlecenie N. A., nie handlował paliwem. Za wystawienie fikcyjnych faktur otrzymywał 5-6 groszy za litr paliwa. Wystawione faktury M. Z. przekazywał N. A., a następnie jeden egzemplarz wracał do niego z powrotem z podpisem odbiorcy. Dla "pokrycia" wystawionych przez siebie faktur M. Z. nawiązał kontakty z innymi osobami , które za wynagrodzeniem 2 gr za 1 l paliwa wystawiały faktury sprzedaży na firmę M. Z. W 2004 r. firma M. Z. nie posiadała zaplecza technicznego do handlu paliwem. Zeznania te potwierdzone zostały przez świadka M. B., która potwierdziła, że razem z M. Z. wystawiała fikcyjne faktury. Świadkowie: M. Z., M. B. i N. A. zgodnie zeznali, że firma M.Z. nie dysponowała zapleczem technicznym do magazynowania i przewozu paliw. Organ dał wiarę zeznaniom świadków, bowiem były one spójne i potwierdzone w postępowaniu Prokuratury Okręgowej w K., sygn. akt [...] zakończonego skierowaniem do Sądu aktu oskarżenia przeciwko M.Z. R.S. zeznał, że paliwo było dowożone, ale zamówieniami i dostawami zajmował się jego brat K. S. Przesłuchany w charakterze świadka K. S. zeznał, że współpraca z firmą M.Z. została nawiązana poprzez przedstawiciela handlowego, którego nazwiska nie pamięta. Nie zna również właściciela firmy - M.Z., paliwo zamawiał telefonicznie, umów na piśmie nie zawierał, firma M.Z. dostarczała paliwo autocysternami, z każdą dostawą paliwa kierowca przywoził fakturę dokumentującą dostawę. Dowodów Pz, Wz nie sporządzano, płatność dokonywana była gotówką do rąk kierowców, których nazwisk nie zna. Nie sprawdzał, czy kierowca miał upoważnienie do odbioru gotówki. Powołane dowody świadczą, zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji, że M. Z. nie dokonywał sprzedaży paliwa, w związku z czym w działalności gospodarczej prowadzonej wyłącznie przez R. S. jak i przez spółkę cywilną zawyżono koszty uzyskania o przychodów poprzez zaliczenie do niech zakupu paliwa od firmy M.Z. W odwołaniu R. S. wniósł o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Urzędu kontroli Skarbowej w P. i umorzenie postępowania w sprawie. Decyzji zarzucił naruszenie art. 122 w związku z art. 187 § 1, art. 180 w związku z art. 187 § 1 , art. 210 oraz art. 193 § 2 i § 6 Ordynacji podatkowej. Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji . W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadze dowody w postaci zeznań świadków: M. Z., M. B., N.A. dowodzą, iż firma M.Z. nie posiadała paliwa do sprzedaży, nie dysponowała zapleczem technicznym pozwalającym prowadzić działalność gospodarczą w zakresie handlu paliwem, trudniła się wyłącznie wystawianiem fikcyjnych faktur i dowodów "kasa przyjmie", bowiem nie otrzymała od skarżącego żadnych pieniędzy. Skarżący nie przeciwstawił żadnych innych dowodów podważających wiarygodność zeznań świadka M.Z. i pozostałych świadków, choć to na podatniku spoczywa ciężar udowodnienia faktu dokonania transakcji i poniesienia kosztów uzyskania przychodu. Takim dowodem nie są zeznania strony skarżącej, w których podał, że w firmie M.Z. nigdy nie był, nie znał jej właściciela, umowy na dostawę paliwa z tą firmą nie zawierał, kontakt handlowy nawiązał z przedstawicielem firmy M.Z., którego nazwiska ani telefonu nie pamięta, nie zna nazwisk kierowców, którzy dowodzili paliwo i którzy równocześnie odbierali zapłatę za paliwo gotówką w dniach dostawy. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z ukształtowaną linią orzecznictwa ciężar dowodzenia faktów i okoliczności w postępowaniu podatkowym spoczywa zarówno na organie podatkowym jak i na podatniku, dlatego podatnik miał prawo przedstawić inne faktury i dokumenty zapłaty gotówkowej jako dowody świadczące o tym, że transakcje zakupu przebiegały w zgodzie z ich treścią, jednak nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów. Zatem słusznie organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że M. Z. był ogniwem w łańcuszku firm trudniących się "papierowym" obrotem paliwem. Podatnik miał obowiązek wykazać, że poniósł określone wydatki, które traktuje w kategorii kosztu, co skutkuje koniecznością zgodnego z prawem dokumentowania w sposób niebudzący wątpliwości faktu ich poniesienia. W sprawie zarówno faktury jak i dowody zapłaty nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji. K. S. (brat podatnika), który zajmował się zakupem paliwa od firmy M.Z. nie potrafi podać szczegółów dotyczących zamówień i dostaw towarów. Wskazuje, że nie zawarto umowy na dostawę paliwa, towar zamawiał telefonicznie, ale nie pamięta numeru telefonu, kontaktował się z przedstawicielem handlowym tej firmy, ale nie zna nazwiska tego przedstawiciela, olej napędowy przywożony był autocysternami, ale nie pamięta numerów rejestracyjnych, płacił gotówką za paliwo do rąk kierowców, ale nie zna nazwisk osób odbierających pieniądze, nie posiada również potwierdzenia odbioru gotówki, nie zna również M. Z. Zużycie oleju napędowego na potrzeby działalności gospodarczej i osiągnięcie przychodu z tej działalności to przesłanki niewystarczające do uznania wydatków na zakup oleju napędowego za koszty uzyskania przychodu, wbrew temu co twierdzi strona. Wniosek dowodowy złożony w postępowaniu odwoławczym przez stronę o przeprowadzenie dowodu z akt Prokuratury Okręgowej w K. z siedzibą w O.W. sygn. akt.[...] jest w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej bezzasadny, bowiem materiał zgromadzony przez Prokuraturę Okręgową w sprawach o powyższych sygnaturach jest znany organom podatkowym i pokrywa się z materiałem zgromadzonym w trakcie postępowania kontrolnego tj. przesłuchania świadków. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie przepisów ustawy Ordynacji podatkowej, mianowicie: art.122 w zw. z art.187 §1 przez dowolną ocenę materiału dowodowego i niezasadne przyjęcie, że na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia korzystnych dla niego okoliczności, art.180 w zw. z art.187 §1 przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, wobec przyjęcia, że PW M.Z. nie było rzeczywistym dostawcą towaru, przy jednoczesnym braku wskazania podmiotu dostarczającego paliwo, art.193 §2 i 6 przez błędne przyjęcie braku zgodności zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów z rzeczywistym stanem i w konsekwencji nieuznanie księgi za dowód wbrew ustaleniom faktycznym, art.210 przez pominięcie i brak wskazania faktów uznanych za udowodnione oraz przyczyn odmowy innym wiarygodności. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- dalej zwaną p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie skarga okazała bezzasadna. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości i legalności ustalenia przez organy podatkowe, że w rozliczeniu i określeniu wysokości podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego w firmie R. S. oraz w spółce cywilnej A, podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodu o sumy netto wynikające z faktur, które wystawiła firma M. Z. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 122 , 180. 187 § 1 i 210 Ordynacji podatkowej należy zauważyć, że z treści uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, że organy te oparły swoje ustalenia na zeznaniach świadków: M. Z., M. B., N. A., K.S. oraz wyjaśnieniach strony dokonując ich oceny. Świadkowie: M. Z., N. A. oraz M. B. podały, że w okolicznościach szczegółowo opisanych faktury sprzedaży oleju napędowego i dowody odbioru gotówki za wymieniony w nich olej napędowy wystawiał fikcyjnie dla firmy skarżącego w 2004 r. M. Z. jako właściciel firmy M.Z. w L. Firma ta nie prowadziła w rzeczywistości handlu olejem napędowym w 2004 r,, nie posiadała zaplecza technicznego, nie zatrudniła pracowników, lecz zajmowała się wystawieniem faktur i dowodów odbioru gotówki. Za wystawianie fikcyjnych faktur M. Z. otrzymywał wynagrodzenie 5,6 groszy za litr paliwa wykazanego na fakturze. Skarżący w skardze stwierdził, że w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym organy ustalił, iż nabycie oleju napędowego przez jego firmę od M.Z. nie miało miejsca. Organ dokonał prawidłowej oceny zeznań skarżącego, który podnosi, że dostawy towaru realizowane były zgodnie z wystawionymi fakturami przez M. Z., nie dając im wiary. Analiza tych zeznań przeprowadzona przez organy podatkowe potwierdza prawidłowość ich wnioskowania. Skarżący bowiem zeznał, że nie zna M. Z., jak i jego przedstawiciela, nie był w firmie M.Z. , dostawy uzgadniał telefonicznie jego brak K.S., który zeznał przesłuchiwany w charakterze świadka, że umów pisemnych nie zawierał , gotówkę płacił kierowcom, których danych personalnych nie zna, nie ma potwierdzenia odbioru zapłaty. Powyższe dało podstawę organom do uznania, z zachowaniem reguł określonych w art. 122 Ordynacji podatkowej, że skarżący, posiadając wyłącznie fikcyjne faktury i potwierdzenie odbioru gotówki nie wykazał, iż wydatkował sumy wskazane w fakturach na zakup paliwa. M. Z. zeznał, że nie dostarczał paliwa R.S. i nie odbierał zapłaty za żadną dostawę paliwa. Sąd nie znalazł podstaw do przeprowadzenia dowodu z dokumentów: odpisu zaświadczenia Krajowego Rejestru Podmiotów Gospodarki Narodowej - Urzędu Statystycznego w P. z dnia [...], zaświadczenia o numerze REGOM M.Z., odpisu Zaświadczenia Prezydenta Miasta L. z dnia [...] o dokonaniu zmian w wpisie do ewidencji działalności gospodarczej przedsiębiorstwa M.Z., odpisu decyzji Urzędu Skarbowego w L. w sprawie nadania numeru NIP dla firmy M.Z. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wskazane dowody w opinii Sądu w żaden sposób nie wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, tym bardzie nie można uznać, że są one niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Wymienione w skardze zaświadczenia nie przeczą ustaleniom organów podatkowych poczynionych w sprawie, że faktury VAT wystawione przez firmę M.Z. nie potwierdzały dokonania objętych nimi transakcji ze skarżącym. Dokumenty te dowodzą jedynie tego, że firma M.Z. uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej o treści podanej w zaświadczeniu oraz dla takiej działalności numery REGON i NIP, ale okoliczności te nie były podstawą rozstrzygnięcia w sprawie. Organy nigdy nie twierdziły, że M. Z. nie był zarejestrowanym podatnikiem i podmiotem gospodarczym. Wpisy do rejestrów miały na celu stwarzać pozory legalności prowadzonej działalności gospodarczej. Nie było w sprawie kwestionowane, że M. Z. pod firmą M.Z. wystawił faktury VAT sprzedaży oleju napędowego i potwierdzenia odbioru gotówki za ten olej dla skarżącego. Zarzutu braku uprawnień do wystawienia faktur VAT przez firmę M.Z. organy podatkowe nie podnosiły, lecz wskazywały na fikcyjność zdarzeń, które faktury te miały dokumentować. Autentyczność dokumentu - faktury VAT polegającą na jego prawdziwości, tzn. że pochodzi od jego wystawcy należy odróżnić od zgodności z prawdą dokumentu, tzn. że to co wynika z jego treści jest zgodne ze stanem faktycznym. Braku autentyczności zakwestionowanych faktur w rozpoznawanej sprawie nie zarzucono, lecz brak ich zgodności z prawdą. Ich wystawca bowiem zaprzeczył, jakoby objęty nimi towar dostarczył i pobrał za niego zapłatę, uchylając się zarazem od wskazania, tak samo jak skarżący, kto towar dostarczył i komu zapłacono gotówkę. W świetle powyższego organy podatkowe miały podstawę do przyjęcia, że obiektywnie oceniając, dokonanie przez skarżącego zapisów wydatków w podatkowej księdze przychodów i rozchodów na podstawie takich dokumentów świadczy o niezgodności stanu księgowego ze stanem rzeczywistym, skoro innych dowodów na potwierdzenie tych zdarzeń skarżący nie przedłożył. Wbrew odmiennym twierdzeniom skargi nie wykazano w inny sposób, niż za pomocą zakwestionowanych faktur i potwierdzeń odbioru gotówki jakoby zapłata za towar w ilości i rodzaju, w datach i po cenach wyszczególnionych w tych fakturach nastąpiła, a wykazanie okoliczności poniesienia wydatku w celu uzyskania przychodu spoczywa na podatniku. Skarżący nie ma racji wywodząc, że przepis art.122 i art.187 §1 Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe nieograniczony obowiązek poszukiwania dowodów w celu ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, w tym źródła pochodzenia paliwa dostarczanego skarżącemu w 2004r. Jak prawidłowo podkreślił organ odwoławczy dla istoty rozpoznawanej sprawy za wystarczające było stwierdzenie, że wystawca faktur - firma M.Z. w rzeczywistości obrotu towarem nie dokonywała w 2004r. na rynku gospodarczym, gdyż działalności gospodarczej w tym zakresie nie prowadziła, a w tej sytuacji na podatniku spoczywał obowiązek wykazania, iż towar zakupił i od kogo, i za niego zapłacił. Podatnik nie może w sposób prawnie skuteczny wywodzić, że rzetelnie prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów, jak tego wymaga art.193 §1 i 2 Ordynacji podatkowej, gdy dla wykazania kosztów uzyskania przychodów ujmuje w tej księdze faktury i pokwitowania odbioru gotówki za towar w nich wyszczególniony, które nie odzwierciedlają zawartych transakcji. Taka sytuacja zachodzi wówczas, gdy wystawca faktury nie jest sprzedawcą towaru w niej uzewnętrznionego i wystawca pokwitowania gotówki za ten towar zapłaty nie otrzymuje, lecz jedynie jest dostawcą tych dokumentów. Obrót towarem udokumentowany fakturą jest zdarzeniem gospodarczym o skutkach podatkowych, natomiast nie jest nim dostarczanie czy wymiana faktur. Sankcjonowanie sytuacji, że kto inny dostarcza towar, a kto inny wystawia fraktury sprzedaży za ten towar, gdy zarówno odbiorca towaru, jak i wystawca faktury nie wskazuje rzeczywistego źródła pochodzenia towaru, prowadziłoby w konsekwencji do akceptacji rozliczenia podatkowego opartego nie na przebiegu rzeczywistym działalności gospodarczej i występujących w niej zdarzeniach, lecz wyłącznie na treści zgromadzonych i zaoferowanych przez podatnika dokumentach prywatnych. Dlatego konsekwencją nierzetelności księgi podatkowej w zakresie, w jakim nierzetelność zostanie wykazana, jest w myśl art.193 § 4 Ordynacji podatkowej w postępowaniu dowodowym odmowa uznania jej za dowód w tym zakresie ze stosownym skutkiem dla określenia podstawy opodatkowania. Dlatego niezrozumiały i niezasadny w świetle prawidłowych ustaleń organów podatkowych w niniejszej sprawie jest zarzut skargi naruszenia art.193 § 2 i §6 Ordynacji podatkowej oparty na twierdzeniu, że podatnik rzeczywiście nabywał olej napędowy od PW M.Z. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, iż miał uzasadnione i wiarygodne przekonanie, oparte na staranności działania i możliwych do uzyskania informacjach, co do rzetelności kontrahenta, tj. firmy M.Z. i oferowanych przez nią dokumentów, czego organy podatkowe miały nie uwzględnić w rozpoznawanej sprawie, stwierdzić należy, iż Sąd argumentów tych nie uznaje za zasadne i przekonywające. Organ odwoławczy dysponował bowiem dostateczną liczbą przesłanek, których ocena uzasadniała przyjęcie nie tylko braku przezorności, ale i należytej staranności w działaniach skarżącego obejmujących współpracę z M. Z. Skarżący posłużył się w 2004 r. w działalności prowadzonej na swoje nazwisko łącznie 51 fakturami na zakup 246.100 l. oleju wystawionymi przez M. Z.w spółce cywilnej 12 fakturami na zakup 60.000 l paliwa. Oznacza to, że nie chodziło o jednostkowe, być może przypadkowe zdarzenie, lecz sytuacje powtarzające się. Taka współpraca wymaga zawarcia kontraktu, a przed tym sprawdzenia właściciela firmy jak i jego przedstawiciela. A jak wskazuje skarżący nie zna M. Z., nigdy się z nim nie spotkał, a kontakt nawiązał z przedstawicielem, któreo nazwiska nie zna. Wątpliwości powinno wzbudzić u skarżącego przewidziana na fakturach wyłącznie gotówkowa forma płatności, w dniu dostawy towaru, realizowana przez skarżącego w oparciu o przygotowane niekiedy wcześniej pokwitowania odbioru gotówki. Trudno dać wiarę skarżącemu, że bez ustalenia dokładnych danych personalnych odbiorców zapłaty i ich upoważnienia do odbioru gotówki, dokonywał zapłaty za towar. W świetle powyższych okoliczności za prawidłową należy uznać ocenę dowodów organów podatkowych, na podstawie której przyjęto, że przeprowadzone postępowanie dowodowe nie dało podstaw do ustalenia, jakoby po stronie skarżącego wystąpiła niemożliwość zbadania i oceny rzetelności zdarzeń i mających uzewnętrzniać je faktur oraz pokwitowań, a w konsekwencji tego rzetelności dokonanych na ich podstawie zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Zgodnie z art. 22 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (T.j. Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176, ze zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów musi on spełniać warunek właściwego udokumentowania, chociażby poniesienia wydatku w celu uzyskania przychodu. W przedmiotowej sprawie podatnik ewidencjonował zakwestionowane zakupy oleju napędowego na podstawie dowodów nierzetelnych, tzn. na podstawie dowodów wystawionych przez podmiot formalnie istniejący, ale rzeczywiście nie dokonujący dokumentowanych zdarzeń ("puste faktury"). W toku postępowania nie wykazał żadnym dowodem faktycznego obrotu paliwem i poniesienia wydatku. Wskazuje jedynie na dowody, których nierzetelność w toku postępowania wykazano. W związku z powyższym nie ma podstaw do uznania spornych wydatków za koszt uzyskania przychodów, co przyjęły i oceniły prawidłowo organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie. W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.. /-/ K Nikodem /-/K. Pawlicki /-/ W. Zygmont