I OSK 135/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska (spr.) Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędzia WSA del. Ewa Kwiecińska Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 764/08 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od K. G. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 764/08 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie skargi K. G. na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy w przedmiocie rejestracji pojazdu. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania K. G. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie odmowy zarejestrowania pojazdu marki Ford [...] [...] Kombi. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, powołując się na art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, iż rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, który jest niezbędny i powinien być dołączony do wniosku o rejestrację. Brak tego dowodu stanowi przeszkodę do rejestracji pojazdu. Jest to bezwzględna przesłanka do rejestracji pojazdu, a odstępstwo może mieć miejsce tylko w przypadkach wymienionych w ust. 2 art. 72 ustawy. Bez znaczenia są powody, dla których ten dokument nie mógł być dołączony do wniosku. W przypadku zagubienia dowodu rejestracyjnego, zamiast tych dokumentów należy przedstawić zaświadczenie wystawione przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzające dane zawarte w zagubionym dokumencie, niezbędne do rejestracji. W skardze na powyższą decyzję wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo podnosząc, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, że przepisy wymienione w decyzji – art. 72 ustawy – Prawo o ruchu drogowym z 20 czerwca 1997 r. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 22 listopada 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczeniu pojazdów regulują jedynie, jakie dokumenty należy przedłożyć. Skarżąca uważa, że gdyby nie zgubiła dowodu rejestracyjnego, to byłaby w stanie go przedstawić. W przypadku zagubienia dokumentu należy zastosować art. 72 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Wskazano również na okoliczność przedstawienia potwierdzonej przez urzędnika w Niemczech kopii dowodu rejestracyjnego za zgodność z oryginałem wraz z polskim tłumaczeniem, co dowodzi o posiadaniu oryginalnego dowodu rejestracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę uwzględnił, podnosząc, iż podstawowy problem w sprawie sprowadza się do oceny, czy skarżąca przedstawiła dowód rejestracyjny sprowadzonego z Niemiec pojazdu. Sąd stwierdził, iż nie są trafne wywody orzekających w sprawie organów, że tego dowodu nie ma, bowiem dowód rejestracyjny znajduje się w aktach sprawy, tylko w formie kserokopii. W związku z powyższym istota problemu dotyka oceny wiarygodności przedłożonej kserokopii dowodu rejestracyjnego, która została potwierdzona za zgodność przez Powiat [...] Starosta, Organ Rejestracyjny Pojazdów Mechanicznych, [...],[...]. Wojewódzki Sąd wskazał, iż zarówno organ I instancji jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy nie ustosunkowały się do tych dokumentów, przez co naruszono art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a i w żadnym wypadku nie wykazały, aby kserokopia ta była w jakikolwiek sposób niewiarygodna. W tej sytuacji nie ma zastosowania art. 72 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, bowiem przy istnieniu wiarygodnego odpisu dowodu rejestracyjnego nie ma potrzeby żądania zaświadczenia. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w rozpatrywanej sprawie, dane zawarte w kserokopii dowodu rejestracyjnego pokrywają się z danymi zawartymi w dokumentach niekwestionowanych przez organy. Sąd orzekł, iż w sytuacji gdyby organ rejestrujący chciał ponownie odmówić rejestracji z powodu braku dokumentu musiałby wykazać, że przedstawiona kserokopia jest niewiarygodna. W przeciwnym wypadku brak jest podstaw do odmowy rejestracji. Od powyższego wyroku złożono skargę kasacyjną w której zarzucono: I. W ramach podstawy skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), naruszenie prawa materialnego: – tj. naruszenie przepisów art. 72 ust. 1 pkt 5 i art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (teks jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) poprzez: a) ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że "dowód rejestracyjny znajduje się w aktach sprawy, tylko w formie kserokopii" oraz na uznaniu, że nie ma zastosowania art. 72 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, w sytuacji, gdy w aktach znajduje się wiarygodny odpis dowodu rejestracyjnego; b) ich niewłaściwe zastosowanie sugerujące, iż wiarygodna kserokopia dowodu rejestracyjnego jest równoważna z dowodem rejestracyjnym i może stanowić podstawę do zarejestrowania pojazdu; – poprzez nieuwzględnienie przepisów wykonawczych do ustawy – Prawo o ruchu drogowym, tj. § 2 ust. i 1 oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 i r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322). II. W ramach podstawy skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: a) uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Bydgoszczy, pomimo braku naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wskutek: bezpodstawnego uznania, że naruszone zostały przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); 2) naruszenie art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, nieodpowiadające wymogom tego przepisu, polegające na: a) braku wskazania podstawy prawnej uznania, że wiarygodna kserokopia dowodu rejestracyjnego jest równoważna z dowodem rejestracyjnym i może stanowić podstawę do zarejestrowania pojazdu, b) nieuzasadnionym zaleceniu badania wiarygodności przedstawionej przez stronę kserokopii dowodu rejestracyjnego, c) braku niezbędnych i jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania; d) zbyt lakonicznym i ogólnikowym uzasadnieniu wyroku pozbawiającym stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy lub o uchylenie w całości wyroku i rozpoznanie sprawy we własnym zakresie przez NSA oraz o zasądzenie na rzecz SKO w Bydgoszczy kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy powołując się na zarzuty prawa materialnego stwierdzono, iż pogląd WSA, że "dowód rejestracyjny znajduje się w aktach sprawy, tylko w formie kserokopii" jest zaskakujący, bowiem wynika z niego możliwość wykreowania oryginału dokumentu na podstawie jego kopii i nie znajduje on żadnego logicznego uzasadnienia zarówno pod względem faktycznym i prawnym, bowiem dokument skserowany, choćby był jak najbardziej wiarygodny i potwierdzony za zgodność, to nigdy nie stanie się dokumentem oryginalnym. Dalej podniesiono, iż w sprawie bezspornym jest fakt, że skarżąca nie dołączyła do wniosku oryginału dowodu rejestracyjnego, a także, że zgodnie z oświadczeniem skarżącej oryginał dowodu rejestracyjnego został zagubiony. Natomiast zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poglądami doktryny, przepis art. 72 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, precyzyjnie określa dokumenty, które stanowią podstawę zarejestrowania pojazdu. Katalog ten jest wyczerpujący i nie może być rozszerzony. Obowiązek ich przedstawienia ciąży na składającym wniosek o zarejestrowanie pojazdu. W razie niespełnienia przewidzianych prawem warunków, nieprzedłożenia wymaganych dokumentów – nie może nastąpić rejestracja pojazdu. Wspomniane dokumenty muszą być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnym, czyli sporządzone przez powołane do tego organy lub osoby, lecz także zgodne ze stanem faktycznym. Tak więc stanowisko WSA w Bydgoszczy wyrażone w zaskarżonym wyroku jest sprzeczne z wypracowaną linią orzeczniczą NSA w rozważanym zakresie. Podkreślono, iż ratio legis przepisu art. 72 ustawy – Prawo o ruchu drogowym wiąże się z celowym wprowadzeniem określonego rygoryzmu przy administracyjnej procedurze dotyczącej rejestracji pojazdów, co niewątpliwie utrudnia i minimalizuje możliwość zarejestrowania pojazdów skradzionych, czy też nabytych w inny nielegalny sposób. Przepis art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy – Prawo o ruch drogowym oraz przepisy wykonawcze operują pojęciem "dowód rejestracyjny", co oznacza, że chodzi tu o oryginał tego dokumentu co jednoznacznie wynika z wykładni gramatycznej cyt. przepisu, a stosowanie innych wykładni jest w tym wypadku nieuzasadnione. Gdyby ustawodawca chciał dopuścić możliwość zastąpienia dowodu rejestracyjnego jego uwierzytelnioną kopią, to taką możliwość przewidziałby w ustawie. W niektórych przepisach o randze ustawowej taka możliwość się pojawia. Natomiast brak stosownego zapisu oznacza, że nie można uznać za prawidłowe stanowisko WSA w Bydgoszczy, iż wiarygodna kserokopia dowodu rejestracyjnego jest równoważna z dowodem rejestracyjnym i może stanowić podstawę do zarejestrowania pojazdu. Dla skarżącego pozostała argumentacja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest także nieprawidłowa dlatego, że zgodnie z art. 72 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, w przypadku zagubienia dowodu rejestracyjnego lub karty pojazdu, zamiast tych dokumentów należy przedstawić zaświadczenie wystawione przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzające dane zawarte w zagubionym dokumencie, niezbędne do rejestracji. Podniesiono, iż "zaświadczenie wystawione przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji", nie może być utożsamiane z "wiarygodnym odpisem dowodu rejestracyjnego", gdyż wiarygodnych odpisów można uzyskać wiele, a wykładnia celowościowa stoi na przeszkodzie do posługiwania się takimi wiarygodnymi odpisami dowodu rejestracyjnego jako podstawy do rejestracji pojazdu. Wiąże się to z zapewnieniem bezpieczeństwa w posługiwaniu się dokumentami identyfikującymi zarówno pojazd jak i jego właściciela, co jest również bardzo istotne dla pewności obrotu pojazdami. Ponieważ w ostatnich latach wiele samochodów jest wwożonych do kraju bez ważnego dowodu rejestracyjnego, z powodu wyłączenia z ruchu w kraju pierwszej rejestracji z uwagi na zły stan techniczny, to w takiej sytuacji nawet wiarygodny odpis dowodu rejestracyjnego nie daje pewności, że rejestrowany pojazd nie będzie zagrażał bezpieczeństwu ruchu drogowego. Natomiast zaświadczenie, o którym mowa w art. 72 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zwiększa poziom tej pewności, bowiem istotnie ogranicza możliwość obejścia prawa. Pogląd, iż wiarygodna kserokopia dowodu rejestracyjnego jest równoważna z dowodem rejestracyjnym i może stanowić podstawę do zarejestrowania pojazdu stanowi niedopuszczalną próbę rozszerzenia interpretacji przepisu o randze ustawowej i może być traktowany jako ingerencję w materię zastrzeżoną dla ustawodawcy. Co do zarzutów procesowych to stanowisko Sądu pierwszej instancji stanowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ, organy administracyjne orzekły prawidłowo i Sąd bezpodstawnie uznał, że zostały naruszone przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Wskazano, iż w niniejszej sprawie nie było powodów, aby organy badały przedstawioną kserokopię dowodu rejestracyjnego na okoliczność ewentualnego uznania jej za podstawę do rejestracji pojazdu, bowiem bezwzględną podstawą do rejestracji pojazdu jest jedynie dowód rejestracyjny, a w wypadku jego zagubienia zaświadczenie wystawione przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej, rejestracji. Skoro więc skarżąca oświadczyła, że dowód rejestracyjny został zagubiony, to w takiej sytuacji należało stosować odpowiednie przepisy odnoszące się do takiego zdarzenia, co też prawidłowo uczyniły organy orzekające w przedmiotowej sprawie, gdyż skarżąca wymaganych dokumentów nie przedstawiła. Ponadto Wojewódzki Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazał podstawy prawnej uznania, że wiarygodna kserokopia dowodu rejestracyjnego jest równoważna z dowodem rejestracyjnym i może stanowić podstawę do zarejestrowania pojazdu oraz w sposób nieuzasadniony zalecił badanie wiarygodności przedstawionej przez stronę kserokopii dowodu rejestracyjnego, co stanowi naruszenie art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, nieodpowiadające wymogom tego przepisu. Zarzucono, iż uzasadnienie nie zawiera niezbędnych i jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania organu. Nie można bowiem uznać uwagi Sądu, że "W sytuacji gdyby organ rejestrujący chciał ponownie odmówić rejestracji z powodu braku dokumentu musiałby wykazać, że przedstawiona kserokopia jest niewiarygodna. W przeciwnym wypadku brak jest podstaw do odmowy rejestracji", za prawidłowe wskazania co do dalszego postępowania. Jest to istotne naruszenie przepisów procesowych, ponieważ w sytuacji, gdyby uzasadnienie zawierało wymagane prawem wskazania, świadczyłoby to o dokonaniu przez Sąd dogłębnej analizy zagadnienia, a nie o powierzchownym ustosunkowaniu się do sprawy, jak to wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Dla skarżącego uzasadnienie jest ogólnikowe, gdyż pozbawia stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, a utrzymanie takiego wyroku w obrocie prawnym może wywołać ujemne skutki dla prawidłowego procesu rejestracji pojazdów oraz bezpieczeństwa obrotu tymi pojazdami, ze względu na precedensowy charakter rozstrzygnięcia. Ze względu na znaczenie społeczne konsekwencji tego wyroku uzasadnienie powinno być jasne, precyzyjne, zgodne z prawem, a więc w pełni odpowiadające wymogom, o których mowa w art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro uzasadnienie wyroku adresowane jest z jednej strony do organów administracji publicznej, z drugiej zaś do stron, uczestników i podmiotów na prawach strony powinno w swoich motywach przekonywać o słuszności rozstrzygnięcia, wyrabiać świadomość prawną, wychowywać, wskazywać na to, iż sądy faktycznie nie tylko zajmują się kontrolą legalności, ale przede wszystkim sprawują wymiar sprawiedliwości, dbają o przestrzeganie praworządności, podnoszą zaufanie do Państwa i jego organów. Nie może budzić wątpliwości, że nie służy ono tylko autorowi uzasadnienia, składowi orzekającemu lecz jest adresowane na zewnątrz. Myśl o adresatach wyroku powinna towarzyszyć sądowi w trakcie całego procesu sporządzania uzasadnienia. Zaskarżony wyrok WSA w Bydgoszczy i jego uzasadnienie w ocenie skarżącego kasacyjnie nie spełniają wymagań, o których wyżej mowa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, w związku z tym w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Podstawowe bowiem znaczenie dla oceny procesu subsumcji ma prawidłowość przyjętych przez Sąd ustaleń faktycznych. W niniejszej sprawie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania są zasadne. Sąd I instancji dokonał własnych ustaleń w niniejszej sprawie przy czym, jak słusznie podkreślono w skardze kasacyjnej, nie wskazał podstaw faktycznych i prawnych tych ustaleń. Sąd administracyjny posiada prawo do własnych ustaleń odmiennych od przyjętych przez organ, ale winien w uzasadnieniu orzeczenia je wyjaśnić. Pozwoliłoby to na skontrolowanie czy nie popełnił błędów w swoim rozumowaniu. Natomiast w niniejszej sprawie Sąd I instancji uznał, że w aktach sprawy znajduje się dowód rejestracyjny pojazdu umożliwiający jego rejestrację. Przy czym stwierdził, iż jest to jego potwierdzona za zgodność kopia. Przede wszystkim w aktach administracyjnych dostępnych Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie znajduje się taka kopia, ale niepotwierdzona za zgodność kserokopia kopii, potwierdzona za zgodność, dowodu rejestracyjnego. Jednakże gdyby nawet znajdowała się taka kopia, to Sąd I instancji w żaden sposób nie uzasadnił podstaw prawnych uznania kopii (nawet potwierdzonej za zgodność) za oryginał dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Kwestia ta ma podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem na tym poglądzie Sąd I instancji oparł swoje orzeczenie. Przy czym nie ma tutaj znaczenia sama wiarygodność kopii danego dokumentu, ale przyjęcie poglądu prawnego o możliwości zastąpienia ustawowego obowiązku przedstawienia oryginału dowodu rejestracyjnego – obowiązkiem przedstawienia jego kopii. Tak jak wskazano wyżej stanowisko to nie zostało uzasadnione, co uniemożliwia skontrolowanie toku rozumowania Sądu I instancji. Natomiast pogląd ten znalazł również odzwierciedlenie w przyjętym stanowisku, iż w sytuacji posiadania uwierzytelnionej kopii dowodu rejestracyjnego wyłączone jest stosowanie ust. 4 art. 72 ww. ustawy. Przepis ten odnosi się bezpośrednio do przypadku zagubienia dowodu rejestracyjnego lub karty pojazdu i konieczności przedstawienia przez wnioskodawcę stosownego zaświadczenia. Także i to stanowisko Sądu I instancji nie zostało umotywowane, chociaż jak twierdzi wnioskodawczyni K. G. właśnie zaginięcie dowodu rejestracyjnego pojazdu było przyczyną niemożności jego przedstawienia zgodnie z pkt 5 ust. 1 art. 72 ww. ustawy o ruchu drogowym. Naruszenie art. 141 § 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak prawnego wyjaśnienia rozstrzygnięcia powoduje, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie może skontrolować prawidłowości przyjętych przez Sąd ustaleń. Ma to o tyle znaczenie, iż ustawowe przepisy odnoszące się do kwestii wymogów formalnych przy rejestracji pojazdu są jednoznaczne i wynika z nich niezbędność przedstawienia oryginałów określonych dokumentów. Jeżeli więc Sąd I instancji dokonał takiej wykładni tych przepisów, która dopuszcza posługiwanie się przy rejestracji kopiami określonych dokumentów, to zobowiązany był szczegółowo ją uzasadnić. Winien również umotywować swoje stanowisko co do wyłączenia stosowania ust. 4 art. 72 ustawy o ruchu drogowym w przypadku zaginięcia dowodu rejestracyjnego i posługiwania się jego kopią. W związku z powyższymi naruszeniami Naczelny Sąd Administracyjny nie może nie tylko skontrolować prawidłowości przyjętych przez Sąd I instancji ustaleń ale także odnieść się do prawidłowości wykładni i zastosowania prawa materialnego. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozpoznając sprawę zobligowany jest ponownie odnieść się do przyjętych przez organ ustaleń faktycznych i prawnych, a w przypadku dokonania własnych ustaleń i wykładni przepisów do ich własnego uzasadnienia. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 185 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na mocy art. 203 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)