I SA/Op 294/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gerard Czech (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 lipca 2008r. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm.) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze. zm.) – powoływanej dalej jako: u.p.e.a. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z dnia 19 maja 2008r. Nr [...] uznające wniesione przez M. D. zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne za niezasadne. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego M. D. wszczęte zostało na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia 20 września 2007r. wystawionego przez Starostwo Powiatowe w Opolu, a obejmującego zaległość zobowiązanego z tytułu odsetek od zapłaconych po terminie należności z tytułu usług geodezyjnych świadczonych przez Powiatowy Fundusz Gospodarki Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym za 2003r. Wnosząc zarzuty na prowadzone na podstawie w/w tytułu wykonawczego postępowanie egzekucyjne zobowiązany podnosił, że zgodnie z art. 751 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 1964r. Nr 16, poz. 93 ze zm. zwanej dalej: k.c.) z upływem dwóch lat przedawniają się roszczenia o wynagrodzenie za spełnione czynności i o zwrot poniesionych wydatków przysługujące osobom, które stale lub w zakresie działalności trudnią się czynnościami danego rodzaju. Ponadto wywiódł, że Starostwo Powiatowe zajmuje się stale udostępnianiem zasobu geodezyjnego, w związku z tym wymagane należności główne uległy przedawnieniu po dwóch latach, a odsetki po trzech latach. Organ egzekucyjny, stosownie do art. 34 § 1 u.p.a.e. zwrócił się do wierzyciela (Starosty Powiatowego w Opolu) o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów, a następnie będąc związany jego stanowiskiem postanowieniem z dnia 19 maja 2008r. Nr [...], uznał zarzuty wniesione przez M. D. za niezasadne. W zażaleniu na powyższe postanowienie zobowiązany wniósł o uwzględnienie wniesionego zarzutu podnosząc, że wierzyciel stale trudni się wykonywaniem czynności geodezyjnych w związku z udostępnianiem materiałów z zasobu geodezyjnego za co pobiera wynagrodzenie, które naliczane jest zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. z 2004r. Nr 37, poz. 333 zwanego dalej: rozporządzeniem wykonawczym), wystawiając za te usługi rachunek. Ponadto wskazał, że zapłacił wierzycielowi należność główną za wykonaną usługę geodezyjną, a ten wystawił notę odsetkową na kwotę 493,50 zł od uiszczonych po terminie należności. Wywiódł ponadto, że pomiędzy nim a wierzycielem istniała umowa o świadczenie usług, do której stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu i powołując treść art. 751 k.c. uznał, że nie może być uwzględnione roszczenie wierzyciela ze względu na jego przedawnienie. Rozpoznając zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne Dyrektor Izby Skarbowej uznał za konieczne wyjaśnienie w pierwszej kolejności, które przepisy mają zastosowanie do określenia przedawnienia zobowiązań z tytułu nieuiszczonych opłat za korzystanie z zasobów geodezyjnych i kartograficznych, jaki rodzaj stosunku prawnego (cywilnoprawny czy publicznoprawny) zaistniał pomiędzy zobowiązanym a wierzycielem oraz czy przedmiotowe należności mogą być dochodzone w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Wskazał zatem, że stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005r. Nr 249, poz. 2104 ze. zm.) funduszem celowym jest fundusz powołany ustawowo, którego przychody pochodzą ze środków publicznych, a wydatki są przeznaczane na realizację wyodrębnionych zadań, z zastrzeżeniem ust. 9. Przywołany ust. 9 art. 29 ustawy o finansach publicznych stanowi, że ustawa budżetowa może określać inne, niż ustawa tworząca fundusz, przeznaczenie środków funduszu celowego, o ile nie otrzymuje on dotacji z budżetu państwa. Państwowy Fundusz Gospodarki Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym funkcjonuje zaś na podstawie ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz.2027, ze zm. - zwane dalej: Prawem geodezyjnym i kartograficznym). W rozpatrywanej sprawie należności, które są dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym dotyczą zaległości zobowiązanego z tytułu odsetek od zapłaconych po terminie należności z tytułu usług geodezyjnych świadczonych przez Powiatowy Fundusz Gospodarki Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym za 2003r. Natomiast podstawę prawną obowiązku jest art. 40 ust. 3b Prawa geodezyjnego i kartograficznego stanowiący, że czynności związane z uzgadnianiem usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu oraz związanych z prowadzeniem krajowego systemu informacji o terenie, udzielanie informacji o terenie, a także wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne. Natomiast wysokość opłat za poszczególne czynności ustalana jest w drodze rozporządzenia (art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b Prawa geodezyjnego i kartograficznego), a wpływy z opłat stanowią przychód Państwowego Funduszu Gospodarki Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym (art. 41 ust. 3a Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Konieczność poniesienia przez zainteresowane osoby opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjnego wynika zatem wprost z ustawy, a skoro zobowiązany nie uregulował we właściwej wysokości opłat należnych wierzycielowi za korzystanie z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, to ten zasadnie – zdaniem organu odwoławczego - wystawił tytuł wykonawczy. Odnosząc się do wywodów zobowiązanego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że pomiędzy nim a wierzycielem nie istniał stosunek cywilnoprawny, bowiem zobowiązany nie korzystał z zasobów geodezyjnych i kartograficznych na podstawie umowy cywilnoprawnej, która wskazywałaby cenę za usługę dostępu do wymienionych zasobów, a miał uiścić opłatę w oparciu o art. 40 ust. 3b Prawa geodezyjnego i kartograficznego, który wskazuje, że m. in. udzielanie informacji w tym zakresie jest odpłatne. Organ odwoławczy nie zgodził się też z twierdzeniem zobowiązanego, że do określenia przedawnienia w sprawie ma zastosowanie art. 751 pkt 1 k.c., gdyż powołany przepis może mieć zastosowanie tylko do roszczeń za czynności spełnione przez osobę prowadzącą przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 k.c. i odwołał się w tym zakresie do poglądu zaprezentowanego w wyroku Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 14 stycznia 2004r. I CK 54/2003 (OSNC z 2005r. Nr 2, poz. 35). Zdaniem Dyrektora Izby sporne opłaty mają charakter publicznoprawny, bowiem obowiązek ich ponoszenia wynika wprost z Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a ich wysokość ustalana jest rozporządzeniem wykonawczym. Opłaty te są należnościami Funduszu Gospodarki Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym, a w razie ich nie uiszczenia dochodzone są w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, jako należności publicznoprawne (art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a). O publicznoprawnym charakterze spornych opłat świadczy też fakt, że w ustawie z dnia 4 września 1997r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2007r. Nr 65, poz. 437 ze zm.) w rozdziale 2 w art. 6 pkt 4a ustawodawca określił, że dział administracji publicznej obejmuje m.in. sprawy geodezji i kartografii. Z uwagi na ten charakter stosunków pomiędzy zobowiązanym a wierzycielem, w zakresie przedawnienia nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego (zarówno art. 751 jak i art. 118), tylko art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. zwana dalej: Op.). Stosownie do powołanego art. 70 § 1 Op zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W ocenie organu odwoławczego Ordynacja podatkowa będzie bowiem miała zastosowanie w rozpatrywanej sprawie na mocy art. 2 § 2, zgodnie z którym, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalania lub określania uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy. Sporne należności można zatem zakwalifikować jako opłaty, które na mocy art. 3 pkt 3 lit. c Op. zostały zrównane z podatkami. W Ordynacji podatkowej brak jest legalnej definicji opłaty, można zatem przyjąć, że jest nią każda należność publicznoprawna z tytułu podjęcia przewidzianego prawem działania organu administracji publicznej, za którą stosowny przepis przewiduje pobranie należności nie ustalonej na podstawie umowy cywilnoprawnej. Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu stwierdził, że wniesione przez zobowiązanego zarzuty nie mogą zostać uznane za uzasadnione, ze względu na fakt, iż sporne należności nie uległy przedawnieniu. W skardze do sądu administracyjnego na przedstawione wyżej postanowienie zobowiązany M. D. wskazał, iż narusza ono jego interes prawny. Powtórzył, iż objęte tytułem wykonawczym należności są przedawnione wg reguł wynikających z przepisów prawa cywilnego, a zatem nie mogą być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 2 § 1 Op. przepisy tej ustawy stosuje się do : 1. podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalenia lub określenia uprawnione są organy podatkowe, 2. opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych, 3. spraw z zakresu prawa podatkowego innych niż wymienionych w pkt. 1 należących do właściwych organów podatkowych. Wierzytelność objęta tytułem wykonawczym dotyczy zaś odsetek za zwłokę od należności za usługę geodezyjną wynikającą z faktury VAT nr [...]. Zdaniem skarżącego, aby dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym opłaty za wyżej wymienione usługi uznane były za opłaty określone w art. 2 § 1 pkt. 1 Op. konieczne jest spełnienie łącznie trzech warunków: 1) świadczenie musi być podatkiem, opłatą lub niepodatkową należnością budżetu państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, 2) kompetencje do jego ustalania lub określania muszą należeć do organów podatkowych, 3) świadczenie musi mieć publiczno - prawny charakter, W przedmiotowej sprawie opłaty objęte tytułem wykonawczym nie spełniają drugiej przesłanki do uznania ich za opłaty podlegające przepisom Ordynacji podatkowej, bowiem nie są one ustalane lub określane przez organy podatkowe. W związku z powyższym zarzut przedawnienia jest –zdaniem skarżącego - uzasadniony, a postępowanie egzekucyjne jako bezprzedmiotowe winno zostać umorzone. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W konkluzji stwierdził, że pomiędzy zobowiązanym a wierzycielem nie istniał stosunek cywilnoprawny oraz, że o publicznoprawnym charakterze spornych opłat świadczy fakt, iż sprawy geodezji i kartografii wchodzą w zakres administracji rządowej. Zatem sporne należności można zakwalifikować jako opłaty zrównane na mocy art. 3 pkt 3 lit. c Op. z podatkami. Opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjnego i kartograficznego są należnościami publicznoprawnymi świadczonymi na rzecz określonego organu administracji publicznej (Starostwa Powiatowego w Opolu) i traktowane są tak samo jak inne daniny publiczne, stąd wymóg ich ustawowego określenia. Obowiązek ponoszenia opłat za korzystanie z zasobu geodezyjnego i kartograficznego wynika wprost z Prawa geodezyjnego i kartograficznego (art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b), a ich wysokość została określona w rozporządzeniu wykonawczym Ministra Infrastruktury. Pozwala to na uznanie, że sporne należności zalicza się do opłat, do ustalania lub określania których uprawnione są organy inne niż wymienione w § 1 pkt 1 powołanego przepisu (art. 2 § 2 Op.). Na rozprawie pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wskazał, że skoro w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z opłatami za czynności geodezyjne w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej, to także do terminu przedawnienia należności z tego tytułu, jak i do zasad naliczania odsetek mają zastosowanie odpowiednie przepisy tej ustawy. Wojewódzki Sad administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie postępowanie egzekucyjne wszczęte zostało na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela tj. Starostwo Powiatowe w Opolu obejmującego zaległości zobowiązanego z tytuły odsetek wyliczonych od zapłaconych po terminie należności z tytułu opłat za czynności geodezyjne świadczone przez Powiatowy Fundusz Gospodarki Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym w Opolu za 2003r. Z przedmiotowego tytułu wykonawczego z dnia 20 września 2007r. Nr [...] wynika, że "aktem normatywnym stanowiącym podstawę do wydania orzeczenia, sporządzenia deklaracji/zgłoszenia lub, że należność powstaje z mocy prawa" jest Prawo geodezyjne i kartograficzne, bez skonkretyzowania o jaki przepis chodzi, zaś jako podstawę dochodzonej należności (pole 30) zakreślono kwadrat 2 – deklaracja/ zgłoszenie. Następnie podano, iż wykazane w przedmiotowym tytule wykonawczym zobowiązanie pieniężne jest wymagalne i podlega egzekucji w trybie administracyjnym na podstawie art. 2 u.p.e.a. W polu 42 tytułu wykonawczego wskazano dodatkowo art. 2 § 2 pkt 6 tej ustawy, jako inną podstawę prawną egzekucji. W tym stanie rzeczy ustalić należy, czy objęta przedstawionym wyżej tytułem wykonawczym należność podlega egzekucji administracyjnej. Z tego też powodu odwołać należy się do treści art. 2 u.p.e.a., który to przepis wskazuje 11 przypadków, które podlegają egzekucji administracyjnej, a odnosi się to m. in. do: 1) podatków, opłat i innych należności, do których stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej; 2) grzywien i kar pieniężnych wymierzonych przez organy administracji publicznej; 3) należności pieniężnych, innych niż wymienione w pkt 1 i 2, jeżeli pozostają we właściwości rzeczowej organów administracji publicznej; 4) należności przypadających od jednostek budżetowych, wynikających z zastosowania wzajemnego potrącenia zobowiązań podatkowych z zobowiązaniami tych jednostek; 5) należności pieniężnych przekazanych do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw; 6) wpłat na rzecz funduszy celowych utworzonych na podstawie odrębnych przepisów; Mając na uwadze treść przedstawionego przepisu podkreślić należy, iż zakres przedmiotowy egzekucji administracyjnej został w nim określony w sposób wyczerpujący, a zaliczenie należności do jednej z wymienionych kategorii wyłącza możliwość zaliczenia jej do drugiej. Innymi słowy, jeżeli egzekwowana należność jest podatkiem lub inną należnością, do której stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej (pkt 1), to nie może być zaliczona do innej należności pieniężnej pozostającej we właściwości rzeczowej organów administracji publicznej (pkt 3), należności pieniężnej przekazanej do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw (pkt 5) lub wpłat na rzecz funduszy celowych (pkt 6). Oznacza to równocześnie, iż wszystkie inne niż wymienione w analizowanym przepisie obowiązki, pozostają poza zakresem przedmiotowym egzekucji administracyjnej i nie mogą być we tym trybie realizowane. Wskazanie zaś przez wierzyciela w tytule wykonawczym podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku (art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.) jest jednym z warunków poprawności sporządzenia tego dokumentu i podlega ono ocenie organu egzekucyjnego. Ponadto, co jednoznacznie wynika z treści art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny z urzędu jest zobligowany do zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej tj. oceny, czy mająca być wyegzekwowana należność jest objęta zakresem przedmiotowym tej egzekucji w rozumieniu art. 2 u.p.e.a. W realiach rozpatrywanej sprawy organ egzekucyjny przyjął, iż objęta omawianym tytułem wykonawczym należność za korzystanie z zasobu geodezyjnego winna zostać zakwalifikowana do opłat, które zrównane zostały na mocy art. 3 pkt 3 lit. c Op. z podatkami i są należnościami publicznoprawnymi, świadczonymi na rzecz określonego organu administracji publicznej, a do ich ustalania uprawnione są organy wymienione w art. 2 § 2 Op. Skoro zatem mamy do czynienia z opłatami w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej, to także do terminu przedawnienia należności z tego tytułu, jak i do zasad i terminów naliczania odsetek mają zastosowanie odpowiednie przepisy działu III tej ustawy. Z tych powodów egzekucja odsetek od zapłaconych po terminie opłat, jako wskazana w art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. może być wyegzekwowana w trybie egzekucji administracyjnej. Wskazać w tym miejscu jednak trzeba, iż przedstawione stanowisko organu egzekucyjnego jest odmienne od stanowiska wierzyciela, który przyjął, że przedmiotowe odsetki od zapłaconych po terminie należności z tytułu usług geodezyjnych podlegają egzekucji administracyjnej, gdyż należy je zaliczyć na podstawie art. 2 § 1 pkt 6 u.p.e.a. do wpłat na rzecz funduszy celowych utworzonych na podstawie odrębnych przepisów, i taką też informację zawarł w przedłożonym organowi egzekucyjnemu tytule wykonawczym (pole 42). Mając na uwadze przedstawioną wyżej rozbieżność stanowisk w pierwszej kolejności podkreślić należy, ze obowiązek uiszczenia należności za czynności geodezyjno – kartograficzne wynika wprost z przepisu prawa (art. 40 ust. 3b Prawa geodezyjnego i kartograficznego), a jej wysokość jest ustalana w oparciu o przepisy rozporządzenia wykonawczego Ministra Infrastruktury z dnia 19.02.2004r. Jest ona zatem swoistego rodzaju zapłatą za wykonanie zindywidualizowanego świadczenia oferowanego przez podmiot prawa publicznego, mającą jednocześnie charakter powszechny, jednostronnie ustalany przez państwo. Z uwagi na publiczny charakter i pobieranie ich w związku z określonym działaniem organów administracyjnych nie mogą być traktowane za świadczenie cywilnoprawne. Za takim stanowiskiem przemawia i to, że przedmiotowe opłaty zgodnie z art. 41 ust. 3a Prawa geodezyjnego i kartograficznego są przychodem powiatowych funduszy gospodarki zasobem geodezyjnym i kartograficznym, pozostającym w dyspozycji starosty. Są zatem należnościami publicznoprawnymi, dochodami funduszów celowych podlegających stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 6 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, egzekucji administracyjnej podlegają wpłaty na rzecz funduszy celowych utworzonych na podstawie odrębnych przepisów. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego, opłaty te nie mają cywilnoprawnego charakteru, gdyż strony nie posiadają swobody w kształtowaniu łączącego ich stosunku prawnego, w szczególności, co do wysokości opłaty, terminu wykonania czynności, czy wyboru kontrahenta. Odnosząc się do argumentacji organów egzekucyjnych, w tym do wywodu Dyrektora Izby Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia o zastosowaniu do opłat za czynności geodezyjno – kartograficzne przepisów Ordynacji podatkowej wskazać trzeba, iż przedmiotowa opłata nie mieści się w katalogu określonym w art. 2 § 1 pkt 1 Op., gdyż nie jest ustalana ani określana przez organy podatkowe. Opłata ta nie jest również podatkiem w rozumieniu art. 6 Op., ponieważ nie jest świadczeniem wynikającym z ustawy podatkowej, za taką nie sposób bowiem uznać Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ponadto w odróżnieniu od podatku w rozumieniu art. 6 Op. nie ma ona charakteru daniny publicznej, gdyż analizowana opłata ma charakter ekwiwalentny (odpłatny), jest bowiem ponoszona za korzystanie z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (por. wyrok WSA z dnia 18.09.2008r., sygn. akt I SA/Po 917/08 – opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA). Rozważyć zatem należy, czy opłata za przedmiotowe czynności mieści się w zakresie unormowania art. 2 § 2 Op., tj. czy jest ona opłatą lub niepodatkową należnością budżetu państwa, do ustalenia lub określenia których uprawnione są inne organy niż podatkowe.. W tej kwestii odwołać należy się do art. 96 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104), który stanowi, że dochodami budżetu państwa są podatki i opłaty, które zgodnie z odrębnymi ustawami nie stanowią dochodów jednostek samorządu terytorialnego, przychodów funduszów celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych. Powyższe uregulowanie oznacza, że wszelkie świadczenia na rzecz funduszów celowych nie stanowią dochodu budżetu państwa ani budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Skoro więc opłaty na rzecz funduszy celowych nie stanowią dochodu budżetu państwa, to nie mogą zostać uznane za "opłaty lub niepodatkowe należności budżetu państwa" w rozumieniu art. 2 § 2 Op. W konsekwencji przyjąć trzeba, że tego rodzaju opłaty, nie są objęte zakresem Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA z dnia 3.09.2008r., sygn. akt I SA/Wr 701/08 – opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA). Przedstawione wyżej wywody prowadzą do wniosku, iż opłaty za czynności geodezyjne, jako wpłaty dokonywane na rzecz funduszu celowego (w rozpatrywanym przypadku na rzecz Powiatowego Funduszu Gospodarki Zasobami Geodezyjnymi i Kartograficznymi) podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Problem jednak w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, iż należnością, która podlegała egzekucji administracyjnej nie była sama opłata za czynności geodezyjne, a wyłącznie odsetki powstałe z tytułu nieterminowego uiszczenia tejże opłaty. Rodzi się zatem pytanie - jeżeli nie w oparciu o zasady określone w Ordynacji podatkowej - czy rozpatrywanej sytuacji istnieje możliwość naliczania odsetek, a jeżeli tak, to w oparciu o jakie przepisy. Podstawy takiej nie sposób znaleźć w przepisach Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ta kwestia pozostała w zupełności poza przedmiotem analizy organów podatkowych, a problem oceny dopuszczalności egzekucji administracyjnej jest przez organy egzekucyjne brany pod uwagę z urzędu, co jednoznacznie wynika z art. 29 § 1 u.p.e.a., gdyż tylko prawidłowe i zgodne z obowiązującym prawem ustalenia w tym zakresie (ustalenia podstawy prawnej prowadzonej egzekucji zgodnie z art. 2 u.p.e.a.) determinują możliwość skutecznego i zgodnego z prawem przeprowadzenia administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Na marginesie przedstawionych rozważań wskazać dodatkowo można, iż wierzyciel kierując do zobowiązanego upomnienia wzywające do uiszczenia odsetek za nieterminowe uiszczenie należności z tytułu świadczonych czynności geodezyjnych (karta 47 i 48 akt administracyjnych), jako podstawę obliczenia i obciążenia zobowiązanego przedmiotowymi odsetkami wskazał przepisy art. 455 i 476 k.c., a więc reguły prawa cywilnego dotyczące określenia terminu spełnienia świadczenia i opóźnienia dłużnika. W takiej jednak sytuacji, przedmiotowe odsetki, jako nie objęte zakresem egzekucji administracyjnej określonej w art. 2 u.p.e.a. nie mogłyby być egzekwowane w tym postępowaniu. Całokształt przedstawionych okoliczności spowodował, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż do wydania zaskarżonego postanowienia doszło z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i działając w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o jego uchyleniu. Niezasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego jest konsekwencją braku wniosku o zwrot kosztów i uregulowania art. 210 § 1 ppsa, zaś o niewykonaniu zaskarżonego postanowienia do chwili uprawomocnienia się wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 powołanej ustawy.