I OSK 366/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie: sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 685/08 w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 685/08 oddalił skargę J. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...]w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia [...] maja 2008 r., nr [...]Komendant Miejski Policji w B. uchylił swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lipca 2004 r. o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i zobowiązał funkcjonariusza J.Z. do zwrotu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w kwocie 1.154 zł brutto wypłaconego od [...]maja 2006 r. do 31 sierpnia 2006 r. Organ ustalił, że funkcjonariusz Komisariatu Policji w K. w złożonym w dniu [...] lutego 2006 r. oświadczeniu mieszkaniowym stwierdził, że zamieszkuje w mieszkaniu przy ul. [...] w B. Mieszkanie to było własnością jego teściowej B. P. Dnia 13 maja 2006 r. teściowa zmarła, a mieszkanie przy ul. [...] odziedziczyły dwie córki zmarłej, w tym żona funkcjonariusza, której przysługuje spadek w 1/2 części, tj. w wysokości 18,0275 m2 powierzchni mieszkalnej mieszkania, która to przekracza dwie normy zaludnienia. Tym samym zgodnie z §6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze zm.) nie zachodziły przesłanki do dalszej jego wypłaty. Na podstawie wymienionego rozporządzenia Komendant nakazał również zwrot wypłaconego równoważnika jako nienależnie pobranego, ponieważ funkcjonariusz nie poinformował o wystąpieniu zmian mających wpływ na istnienie uprawnienia do tego równoważnika. Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 97 ust. 5 i art. 92 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 6 pkt 4 i § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze zm.),utrzymano w mocy decyzję z [...]maja 2008 r. W wyniku sprawdzenia połączeń komunikacyjnych PKS między miejscem zamieszkania a miejscem pełnienie służby organ ustalił, że czas dojazdu z B. – miejsca w którym żona policjanta posiada część spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego do K., tj. miejscowości w której funkcjonariusz pełni służbę nie przekracza w obie strony dwóch godzin, gdyż wynosi 82 minuty. W tych okolicznościach, zdaniem organu, zaistniały przesłanki do cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, określone w § 6 pkt 4 rozporządzenia z 28 czerwca 2002 r. W skardze do Sądu J. Z. prezentował stanowisko, że pojęcie "czas dojazdu", użyte w definicji legalnej "miejscowości pobliskiej" określonej w art. 88 ust. 4 ustawy o Policji uwzględniać powinno najdogodniejsze dla funkcjonariusza połączenia w powiązaniu z godzinami jego służby, tak aby czas pozostawania poza miejscem zamieszkania był jak najkrótszy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę stwierdził, że zgodnie z art. 88 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Definicję miejscowości pobliskiej zawiera ust. 4 tego artykułu stanowiąc, że jest nią miejscowość, z której czas dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego, zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch godzin licząc od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca zamieszkania od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe. Jeżeli policjant lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny. Takie uprawnienie wynika z art. 92 ust. 1 ustawy. Wysokość i szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego określone zostały w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze zm.), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 92 ust. 2 ustawy. Pojęcie "miejscowości pobliskiej" poza wskazanymi przepisami, występuje też w §1 i 6 przez odesłanie do § 1 rozporządzenia z 28 czerwca 2002 r., w którym doprecyzowano przesłanki nabycia uprawnienia do równoważnika poprzez wskazanie charakteru lokalu, którego brak uzasadnia nabycie prawa do równoważnika. Pojęcie "miejscowości pobliskiej" określa kryteria, którymi należy się kierować, aby wypełniać dyspozycję zawartą w art. 88 ust. 4 ustawy. Jest ono definiowane przez pryzmat czasu dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem. Nie budzi wątpliwości, że do tego czasu nie wlicza się czasu oczekiwania na środek transportu ani czasu oczekiwania na moment rozpoczęcia służby po przybyciu na miejsce jej pełnienia. W tych okolicznościach poprzestanie na wykładni językowej cytowanego pojęcia jest wystarczające i nie uzasadnia poszukiwania innych rozwiązań interpretacyjnych. W rozporządzeniu z dnia 28 czerwca 2002 r. doprecyzowano warunki nabycia prawa do równoważnika. W § 1 wymienia się typy lokalu, domu lub kwatery, których brak uzasadnia przyznanie prawa do równoważnika. Równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się, jeżeli policjant w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu, o którym mowa w § 1. W ustępie 2 § 1 wskazuje się okoliczności, które uniemożliwiają przyznanie równoważnika za brak lokalu, m.in. nie przyznaje się równoważnika, gdy w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej policjant zajmuje lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, jeżeli udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia. Normę zaludnienia definiuje § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005 r., Nr 105, poz. 884). Norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi 7-10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. Jeśli policjant przestał spełniać warunki do nabycia prawa do równoważnika za brak lokalu, o których mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia z 28 czerwca 2002 r. lub zmienił się jego stan rodzinny albo w miejscy pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej uzyskał lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość lub dom jednorodzinny (część domu) albo spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny będący przedmiotem spadku, jeżeli udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia, na podstawie § 6 rozporządzenia wydaje się decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego. Sąd zaznaczył, że na gruncie analizowanych przepisów administracyjnych regulujących zagadnienia związane prawem do równoważnika pieniężnego nie przewiduje się, by spadkobierca musiał legitymować się dowodem na przeprowadzony dział spadku, czy nawet posiadać stwierdzenie nabycia spadku. Ustawodawca nie wymaga też, by osoba, której cofa się uprawnienie do równoważnika stała się właścicielem określonego lokalu. Wystarczające jest posiadanie lokalu na dowolnej podstawie prawnej, nawet w ramach posiadania zależnego, co wynika z analizy § 1 rozporządzenia. Zawarte w § 6 pkt 4 stwierdzenie "uzyskał" również nie precyzuje charakteru prawa do lokalu, co sugeruje, że wystarczające jest prawo do zajmowania lokalu, który wszedł w skład majątku spadkowego. Taka regulacja wydaje się racjonalna, gdyż zapobiega sytuacjom, w których dany podmiot miałby zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, faktycznie zajmował określony lokal, a jednocześnie korzystał z równoważnika pieniężnego, celowo nie doprowadzając do działu spadku. Należy bowiem mieć na uwadze, że przepisy Kodeksu cywilnego nie zakreślają terminu do ubiegania się nawet o stwierdzenie nabycia spadku. W rozpoznawanej sprawie żona skarżącego nabyła mieszkanie w wyniku dziedziczenia. Rodzina mieszka w tym lokalu i nie wystąpiły żadne okoliczności uzasadniające kontynuację uprawnienia, a udział w spadku odpowiada wymaganym normom zaludnienia. W tych okolicznościach, skoro nastąpiło zdarzenie określone w § 6 pkt 4 rozporządzenia – uzyskano lokal mieszkalny będący przedmiotem spadku, należało wydać decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego. W związku z podniesionym w skardze zarzutem Sąd pierwszej instancji zauważył, że przyjęcie norm zaludnienia stosownie do liczby członków rodziny występuje w przypadku ubiegania się o przydział lokalu, natomiast w sytuacji uzyskania lokalu w ramach dziedziczenia wystarczające jest uzyskanie powierzchni mieszkalnej odpowiadającej dwóm normom zaludnienia. Prawidłowo więc organ zinterpretował i zastosował cytowane przepisy cofając uprawnienie od dnia, w którym wystąpiło zdarzenie skutkujące pozbawieniem prawa do równoważnika. Sąd podniósł ponadto, że obowiązek zwrotu wypłaconego świadczenia nie jest powiązany z uchyleniem decyzji o przyznaniu uprawnienia. Zgodnie z § 7 pkt 1 rozporządzenia decyzję o zwrocie wypłaconego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku: 1) nienależnego pobrania na skutek niepoinformowania o wystąpieniu zmian lub podania nieprawdziwych danych w oświadczeniu, o którym mowa w § 3, mających wpływ na istnienie uprawnienia do tego równoważnika lub na jego wysokość, 2) uprawomocnienia się decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o przyznaniu równoważnika. W rozpoznawanej sprawie podstawą żądania zwrotu było nienależne pobranie na skutek niepoinformowania o wystąpieniu zmian mających wpływ na istnienie uprawnienia. Zmiana mająca wpływ na istnienie uprawnienia związana jest z otwarciem spadku, zatem skutkuje obowiązkiem zwrotu świadczenia od momentu tego zdarzenia. Reasumując Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tego względu Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę. Od powyższego wyroku J. Z. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając temu wyrokowi: 1) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 4 ustawy o Policji przez błędną wykładnię pojęcia miejscowości pobliskiej określonej we wskazanej ustawie; 2) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 92 ust. 1 ustawy o Policji oraz paragrafu 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przez błędną wykładnię definicji normy zaludnienia oraz uznanie, że małżonka skarżącego nabyła w drodze spadku udział w mieszkaniu odpowiadający dwóm normom zaludnienia. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w B. oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancje. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że już w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący podnosił, że pojęcie "czas dojazdu" użyte w definicji legalnej "miejscowości pobliskiej" nie może być interpretowane ściśle, wyłącznie na podstawie wykładni językowej jego treści. Komunikacja pośpieszna jest środkiem lokomocji niepewnym w sytuacji skarżącego ponieważ są to autobusy przeważnie dalekobieżne, które zabierają pasażerów na trasie tylko wówczas, kiedy są wolne miejsca, nie kursują w święta Bożego Narodzenia, Wielkiej Nocy, Nowego Roku, wiele z nich kursuje tylko sezonowo lub w określone dni tygodnia, a poza tym są drogie, co przy niewielkich zarobkach policjantów ma istotne znaczenie. Uwzględniając fakt, że skarżący pracuje w systemie zmianowym, gdzie godziny pracy ustalane są zgodnie z aktualnymi potrzebami i nie może on opuścić posterunku do czasu przejęcia służby przez zmiennika, co często znacznie wydłuża czas jego pracy, uniemożliwia korzystanie przez niego z tego właśnie środka lokomocji (sygn. akt I SA/Wa 1386/04). Nie można również pominąć tego, że skarżący nie zajmuje mieszkania przy ul. [...] w B. W § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., użyto właśnie zwrotu "zajmuje", natomiast skarżący nie ma możliwości, by z tego lokalu wyodrębnić dwa osobno funkcjonujące lokale dla czteroosobowej rodziny siostry żony skarżącego i trzyosobowej rodziny skarżącego, ponadto, do tej pory nie ma możliwości porozumienia się co do tego przez spadkobierców. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonywał wykładni definicji miejscowości pobliskiej w oderwaniu od brzmienia § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów, z którego w sposób jasny wynika, że nie uważa się za czas służby czasu niezbędnego – nie dłuższego niż 30 minut – do bezpośredniego przygotowania do służby i jej zdania, a w szczególności przyjęcia lub zdania dokumentacji z przebiegu służby, uzbrojenia i wyposażenia. Treść tego przepisu nakłada na funkcjonariusza policji obowiązek przybycia na stanowisko pracy 15 minut przed rozpoczęciem służby celem przygotowania się do niej oraz jednocześnie nakłada obowiązek pozostania po służbie 15 minut celem zdania dokumentacji z przebiegu służby oraz zdania uzbrojenia i wyposażenia. Za początek pracy należy więc uznawać czas stawienia się i przygotowywania do służby, a nie chwilę rzeczywistego rozpoczęcia służby przez policjanta i tę okoliczność należy uwzględnić przy dopasowywaniu środków lokomocji. W ocenie skarżącego, nie można również pominąć czasu dojazdu, jaki funkcjonariusz poświęca na dojazd środkiem komunikacji miejskiej do dworca PKS oraz na dojazd z dworca. W odniesieniu zaś do norm zaludnienia przysługujących policjantom skarżący podniósł, że całkowita powierzchnia mieszkalna mieszkania przy ul. [...] w B. wynosi 36,055 m2 . Udział spadkowy żony funkcjonariusza wynosi zatem 18,0275 m2, W związku z tym, że norma zaludnienia wynosi od 7 do 10 m2 to wysokość dwóch norm zaludnienia mieści się w przedziale od 14 do 20 m2. i zdaniem skarżącego organy, a następnie Sąd mogły przyjąć jako odpowiadającą dwóm normom wartość 20 m2, ponadto Sąd ogóle nie wziął pod uwagę składu rodziny skarżącego. W niniejszej sprawie nie można przyjąć, że norma zaludnienia została wypełniona. Nie bez znaczenia jest również to, że mieszkanie przy ul. [...], stanowiące przedmiot sporu między spadkobiercami, nie jest na tyle duże, żeby przeprowadzić podział mieszkania tak, by spełniało kryteria norm zaludnienia poprzez wyodrębnienie dwóch osobno funkcjonujących mieszkań. Komendant Wojewódzki Policji w B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny – za wyjątkiem sytuacji, gdy w sprawie występują przesłanki nieważności postępowania, które Sąd obowiązany jest uwzględnić z urzędu, rozpoznaje sprawę w granicach wynikających z podstaw kasacyjnych określonych w skardze. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. bowiem zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię. Takie sformułowanie zarzutów oznacza, że skarżący kasacyjnie nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, które przyjęte zostały również za podstawę orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy. Stąd też wszelkie odniesienia w skardze kasacyjnej do stanu faktycznego sprawy, zmierzające do podważenia przyjętych w sprawie ustaleń pozostać musiały poza zakresem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ustosunkowując się kolejno do podniesionych zarzutów materialnoprawnych stwierdzić trzeba, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa materialnego, to jest art. 88 ust. 4 powołanej ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez błędną wykładnię pojęcia miejscowości pobliskiej. Zgodnie ze wskazanym przepisem miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1 jest miejscowość, z której czas dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego, zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch godzin licząc od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) położonej najbliżej pełnienia służby bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant dojeżdża oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe. Pojęcie "miejscowość pobliska" zostało w powołanym przepisie zdefiniowane w sposób precyzyjny, nie pozostawiający wątpliwości co do przyjętego przez ustawodawcę znaczenia tego określenia i jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji poprzestanie na wykładni językowej jest w tym wypadku wystarczające, zaś próby wyjaśnienia omawianego pojęcia w inny sposób niż wynikający z definicji ustawowej nie mogły być zaakceptowane. Nie mógł również być uznany za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 92 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przez błędną wykładnię definicji normy zaludnienia oraz uznanie, że małżonka skarżącego nabyła w drodze spadku udział w mieszkaniu odpowiadającym dwóm normom, zaludnienia, przy czym zauważyć trzeba, że takie sformułowanie zarzutu bliższe jest kwestionowaniu zastosowania powołanych przepisów. Również w powyższym zakresie stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy jest prawidłowe. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Wysokość, szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego określone zostały w powołanym wcześniej rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 92 ust. 2 ustawy o Policji. Zgodnie z § 6 tego rozporządzenia decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego wydaje się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1 lub zmienił się jego stan rodzinny albo m.in. w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej uzyskał lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość lub dom jednorodzinny (część domu) albo spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny będące przedmiotem spadku, jeżeli udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia (§ 6 pkt 4) i ten przepis powołany został m.in. jako podstawa zaskarżonej decyzji. Z powyższą regulacją koresponduje § 1 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia, którego naruszenia – jak wynika z treści zarzutu – dotyczy w istocie zarzucane naruszenie § 1 ust. 2 rozporządzenia, w którym to przepisie wymienione zostały przypadki, gdy policjantowi w służbie stałej nie przyznaje się równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w tym między innymi jeżeli w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej zajmuje lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość lub dom jednorodzinny (część domu) albo spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny będące przedmiotem spadku, jeżeli udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom (§ 1 ust. 2 pkt 5). Niezależnie od tego, że w sprawie powołany przepis nie był stosowany, to podnieść należy, że z uzasadnienia zarzutu wynika, że skarżący kasacyjnie kwestionuje w istocie ustalenia faktyczne dokonane w sprawie, co nie może nastąpić poprzez podniesienie jedynie zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W postępowaniu prowadzonym przez organy ustalono, że skarżący wraz rodziną zamieszkiwał w lokalu położonym w B. przy ul. [...], który był własnością jego teściowej, po której śmierci w dniu 13 maja 2006 r. żona skarżącego nabyła spadek po matce w 1/2 części, co odpowiada 18,0275 m2 powierzchni mieszkalnej i przekracza dwie normy zaludnienia. Skoro zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, to przyjęcie w ustalonym w sprawie stanie faktycznym, że udział w spadku, jaki nabyła żona skarżącego odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia, nie narusza powyższej regulacji, skoro powierzchnia mieszkalna przekracza 2 minimalne normy. Z przedstawionych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek organu dotyczący zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego nie mógł być uwzględniony wobec niewykazania poniesienia przez organ kosztów, o których mowa w art. 204 pkt 1 P.p.s.a.