II SA/Bd 738/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2008r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności budynków 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] marca 2008r. nr [...] stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [..]r. – nr [..]na podstawie art. 200 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.), § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120, ze zm.) oraz art. 104 Kpa, w wyniku rozpoznania wniosku z dnia 31 sierpnia 2007 r. H. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", odmówił stwierdzenia nabycia z dniem 5 grudnia 1990 r. przez H. K. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w B. przy ul. K., oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr 20/1 o pow. 0,1248 ha obręb 492, zapisanego w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B. KW nr [...] na rzecz Gminy B. oraz odmówił stwierdzenia nieopłatnego nabycia prawa własności budowli i urządzeń znajdujących się na przedmiotowym gruncie w dniu 5 grudnia 1990 r. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalił, że Przedsiębiorstwo Produkcji i Montażu "W." z siedzibą w B. zostało utworzone na podstawie Zarządzenia nr [...] Wojewody B. z dnia [...]r. i wpisane do księgi rejestrowej nr [...]na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 4 sierpnia 1989 r. sygn. akt II pp 408/89. Postanowieniem tego Sądu z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt XU GU 6/06 została ogłoszona upadłość przedsiębiorstwa, które następnie zostało sprzedane przez syndyka skarżącemu. W skład majątku sprzedanego przedsiębiorstwa weszło między innymi prawo wynikające z zawartej dnia 15 września 1986 r. z Urzędem Miejskim w B. Wydziałem Oświaty i Wychowania umowy najmu na nieodpłatne użytkowanie na okres nie krótszy niż 20 lat budynku szkolnego oraz pomieszczeń dodatkowych zlokalizowanych w Bydgoszczy przy ul. K. Wskazano, że przedmiotowa nieruchomość stanowi obecnie własność Gminy B. Podstawę wpisu prawa własności w księdze wieczystej stanowiła decyzja komunalizacyjna Wojewody B. z dnia [...]r. znak:[...]. Na przedmiotowej nieruchomości znajduje się budynek dwukondygnacyjny z czerwonej cegły oraz 11 garaży blaszanych. Prezydent B. przytoczył treść art. 200 ww. ustawy z 21 sierpnia 1997 r., zgodnie z którym grunty będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych stają się z mocy prawa przedmiotem ich użytkowania wieczystego, natomiast budynki i inne urządzenia oraz lokale znajdujące się na gruntach będących w zarządzie w dniu 5 grudnia 1990 r. stają się z tym dniem z mocy prawa nieodpłatnie własnością tych osób lub ich poprzedników prawnych. Nadto powołał § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1988 r., w którym enumeratywnie wymienione zostały dokumenty stanowiące dowód na potwierdzenie prawa zarządu. Organ uznał, że przedłożone przez stronę pismo Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...]znak: [...] informujące o wysokości opłaty za zarząd nieruchomością nie jest dowodem, że nieruchomość była w zarządzie. Zdaniem organu nieruchomość była przedmiotem najmu na podstawie wieloletniej umowy zawartej w dniu [...]r. pomiędzy Urzędem Miejskim w B. Wydziałem Oświaty i Wychowania a Przedsiębiorstwem Produkcji i Montażu Urządzeń Reklamowych "W.". Brak innego tytułu prawnego do nieruchomości poza najmem potwierdza zapis § 1 pkt 5 umowy sprzedaży przedsiębiorstwa zawartej w postępowaniu upadłościowym, w którym stwierdza się, że przedsiębiorstwo na podstawie umowy z dnia 15 września 1986 r. otrzymało do nieodpłatnego użytkowania na okres nie krótszy niż 20 lat budynek szkolny. Ponadto –zdaniem organu - brak jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego wnoszenie opłat za zarząd przedmiotową nieruchomością. Od decyzji tej odwołał się H. K. zarzucając naruszenie art. 200 ust. 1 ww. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., § 4 ust. 1, 2, i 3 i § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. oraz art. 6, art. 7, art., 8, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Zdaniem skarżącego wskazane przez niego dokumenty: pismo Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...]r. znak:[...], pismo Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...]r. znak: [...]dotyczące dodatkowej opłaty rocznej za zarząd gruntów państwowych dot. przedmiotowego gruntu, pismo Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. znak:[...], w którym Prezydent wyraził zgodę na przekazanie przedmiotowej nieruchomości na rzecz PP "W.", nie zostały w sposób bezstronny ocenione i stanowią dowód posiadania przez PP "W." gruntu w zarządzie. Ponadto odwołujący się zarzucił uchylenie się przez organ od oceny rzeczywistego charakteru prawnego umowy z dnia 15 września 1986 r. nazwanej najmem. Podniósł, że o tym, iż umowa ta nie może być zakwalifikowana jako najem przesądza szereg wskazanych przez niego okoliczności. Strona podkreśliła, że zgodnie z przepisem § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. właściwy organ stwierdza dotychczasowe prawo zarządu, o którym mowa w § 5, na podstawie co najmniej jednego z dokumentów szczegółowo wymienionych w tym przepisie. W punkcie 6 wskazano decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością. Dokument z 17 listopada 1986 r. jest niewątpliwie takim dokumentem wobec tego już z tego tylko powodu zaskarżona decyzja narusza prawo. Tak więc według skarżącego nie ma przeszkód prawnych do wydania w tej sprawie pozytywnej decyzji na rzecz PP W., a uprawnionym do złożenia wniosku w tej sprawie jest następca prawny tej osoby, jako następca prawny przedsiębiorstwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...]r. [...]na podstawie art. 200 ust. 1 ww. ustawy z 21 sierpnia 1997 r. oraz art. 138 § 2 Kpa uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał po przypomnieniu treści przepisów, że we wniosku skierowane zostało do organu pierwszej instancji żądanie wydania decyzji na podstawie art. 200 ust. 1 ww. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. stwierdzającej nabycie przez H. K. jako następcy prawnego Przedsiębiorstwa W. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w B. przy ul. K. oraz własności posadowionych na nim budynków. Tymczasem w odwołaniu strona pisze: "nie ma przeszkód prawnych do wydania w tej sprawie pozytywnej decyzji na rzecz PP W.". W tej sytuacji należy -wg organu-ustalić, o co wnioskuje strona: o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie przez H. K., czy przez Przedsiębiorstwo W. Zdaniem organu odwoławczego stwierdzenie przez organ I instancji, że przedmiotowa nieruchomość była przedmiotem najmu na podstawie wieloletniej umowy zawartej pomiędzy Urzędem Miejskim w B. Wydziałem Oświaty i Wychowania a Przedsiębiorstwem W. jest słuszne, a ocena zgodności jej z prawem wykracza poza zakres postępowania prowadzonego na wniosek o uwłaszczenie. Mając jednak na uwadze, że strona podważa charakter prawny umowy z dnia 15 września 1986 r. należy umożliwić jej wystąpienie w tej sprawie do właściwego sądu, a do czasu rozstrzygnięcia tej kwestii postępowanie zawiesić. Zdaniem organu odwoławczego wyjaśnić należy też jaki charakter ma pismo Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...]r., znak:[...]. Czy jest to decyzja w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1986 r. Zdaniem organu przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia w sposób jednoznaczny stanowi, że właściwy organ stwierdza dotychczasowe prawo zarządu, na podstawie co najmniej jednego z wymienionych dokumentów. I dlatego biorąc pod uwagę, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części zaskarżoną decyzję należało uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na powyższą decyzję H. K. wniósł skargę zarzucając naruszenie art. 138 § 2 Kpa przez błędne jego zastosowanie, gdyż rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części oraz art. 97 § 1 pkt 4 Kpa przez przyjęcie, że w sprawie występuje zagadnie wstępne, a rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji wymaga jego uprzedniego rozstrzygnięcia przez właściwy sąd. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o zasądzenie od SKO w B. zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego będąc nabywcą przedsiębiorstwa upadłego PP W. w rozumieniu przepisów 55 ¹ Kc, w skład którego niewątpliwie wchodzi prawo majątkowe określone w przepisie art. 200 §1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ma on interes prawny w rozumieniu przepisu art. 28 Kpa w złożeniu takiego wniosku, a tym samym jest stroną tego postępowania. Nie ma więc żadnych przeszkód prawnych do żądania przez skarżącego uwłaszczenia przedmiotowym gruntem swojego poprzednika prawnego. Wg skarżącego w sprawie nie występuje też zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa wymagające uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny, w szczególności zagadnieniem takim nie jest "ocena charakteru prawnego umowy z dnia 15 września 1986 r." Skarżący wskazał również, że to co nazwano umową najmu, nie było ani umową, ani umową najmu, lecz porozumieniem zawartym w ramach szeroko pojmowanego aparatu administracyjnego, na gruncie jednolitej własności państwowej, między dwoma podmiotami o nader ograniczonej zdolności prawnej. Zdaniem skarżącego nastąpiło wyłączenie drogi postępowania cywilnego w sprawach dotyczących oceny tego, czy nieruchomość znajdowała się w zarządzie państwowej osoby prawnej w dniu 5 grudnia 1990 r. i wszystkie kwestie wpadkowe z tym związane muszą zostać wyjaśnione, ocenione i rozstrzygnięte w tym postępowaniu, a nie na drodze postępowania cywilnego, a znajdujące się w aktach pismo z dnia 17 listopada 1986 r. Geodety Miejskiego stanowią de facto i de iure decyzję, o której mowa w przepisie § 4 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. i dlatego nie budzi wątpliwości, że skarżący jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa i nie ma żadnych przeszkód prawnych, aby organ odwoławczy wydał decyzję merytoryczną, a nie kasacyjną i rozstrzygnął co do istoty sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzając że przepis art. 200 cytowanej ustawy nie daje możliwości uwłaszczenia innych podmiotów niż państwowe bądź komunalne osoby prawne, a przedmiotowa nieruchomość była jedynie podmiotem najmu na podstawie wieloletniej umowy zawartej w dniu 15 września 1986 r. pomiędzy Urzędem Miejskim w B., a Przedsiębiorstwem W. Skoro wnioskodawca podważa charakter tej umowy stając na stanowisku, że nie jest to umowa najmu, a umowa o przekazaniu nieruchomości pomiędzy państwowymi jednostkami organizacyjnymi zawarta za zezwoleniem terenowego organu administracji państwowej, to ocena charakteru tej umowy nie należy do właściwości organu administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest związany wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy wynika natomiast w niniejszej sprawie w sposób oczywisty (vide akt notarialny z 14 czerwca 2007 r. – repertorium [...]), że skarżący H. K. był nabywcą przedsiębiorstwa upadłego PP W. w rozumieniu przepisu 55¹ ustawy Kodeks cywilny, w skład którego niewątpliwie wchodzi prawo majątkowe określone w przepisie art. 200 § 1 ustawy z dnia 21 lipca 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Chybione i pozbawione podstawy prawnej są zawarte w zaskarżonej decyzji wywody i wskazania nakazujące organowi pierwszej instancji "ustalić, o co wnioskuje strona: o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie praw przez H. K., czy przez przedsiębiorstwo Państwowe W.." W świetle treści przepisu art. 200 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wskazane w nim nabycie z mocy prawa, prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków może być stwierdzone tylko na państwową osobę prawną istniejącą w dniu 5 grudnia 1990 r. Następujące zaś po tej dacie przekształcenia tej jednostki mają tylko znaczenie dla ustalenia legitymacji do występowania z wnioskami o uwłaszczenie. Skoro więc skarżący jest sukcesorem prawnym PP W., to ma niewątpliwie interes prawny w rozumieniu przepisu art. 28 Kpa w złożeniu takiego wniosku, a tym samym jest stroną tego postępowania. Nie ma więc żadnych przeszkód prawnych do żądania przez skarżącego uwłaszczenia przedmiotowym gruntem swojego poprzednika prawnego. I już choćby z tego powodu należy negatywnie ocenić zaskarżoną decyzję nakazującą ustalenie o co wnioskuje skarżący (vide także wyrok NSA z 25 września 2001 r.– SA 693/00 LEX nr 82654). Błędne jest także stanowisko organu uchylającego się od oceny prawnej umowy z dnia 15 listopada 1986 r. nakazującego zawieszenie postępowania celem umożliwienia stronie "... wystąpienia w tej sprawie do właściwego sądu..", przy jednoczesnym wskazaniu, że do czasu rozstrzygnięcia tej kwestii postępowanie winno być zawieszone. Przyczyną zawieszenia postępowania administracyjnego nie może być zdaniem Sądu taka okoliczność, którą organ administracyjny może ocenić sam, we własnym zakresie. Ocena spełnienia ustawowo określonych przesłanek do rozstrzygnięcia danej sprawy jest zawsze obowiązkiem organu, obowiązkiem którego nie może scedować. Wynika to z treść art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, które w zaskarżonej decyzji ewidentnie zostały naruszone. (vide także m.in. wyrok WSA w Warszawie z 26 października 2007 r.– IV SA/Wa 1690/07 – Lex 340487). W niniejszej sprawie nie było więc żadnego zagadnienia wstępnego, które miałoby powstać zdaniem organu na tle właściwego odczytania umowy z dnia 15 września 1986 r. Oceny czynności prawnej dokonanej 15 września 1986 r. organ winien dokonać samodzielnie – w kontekście przepisów ustawy Kodeks cywilny. W szczególność winien to uczynić stosownie do treści przepisów art. 65 § 1 i 2 tej ustawy. Umowa najmu jest tzw. umową nazywaną, której istotne cechy (essetialia negotii) zawierają przepisy art. 659 i następne ustawy Kodeksu cywilnego. Nie przytaczając tutaj ich treści co byłoby w tym miejscu zbędne należy tylko zwrócić uwagę, że istotą najmu jest odpłatność. Wynajmujący umożliwia korzystanie ze swojej rzeczy najemcy w zamian za czynsz. Odpłatność jest elementem istotnym umowy najmu. Brak odpłatności nakazuje rozważenie jaka więc jest to umowa, tym bardziej że w § 1 umowy z 15 września 1986 r. wprost stwierdzono, że przekazanie następuje nieodpłatnie i nie do używania, a do użytkowania. Organ winien także rozważyć jakie też obowiązki według tej umowy spoczywały na stronie, w szczególności czy były to faktyczne obowiązki najemcy określone przepisami ustawy – Kodeks cywilny. Oceny tej czynności prawnej organ winien dokonać w kontekście zupełnie pominiętego dowodu będącego w aktach sprawy, a mianowicie pisma PP W. z dnia [...]r. nr [...]r. skierowanego do Urzędu Miejskiego, w którym PP W. stwierdza, że "teren i obiekt zostały przekazane przez władze miejskie w zarząd W". Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji – w ogóle nie odniósł się też do argumentacji zawartej w odwołaniu, w której skarżący wskazał na wnioski wypływające (zdaniem skarżącego) z pisma Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...]r. znak:[...], będącego w aktach sprawy, pisma Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...]r. znak: [...]dotyczące dodatkowej opłaty rocznej za zarząd gruntów państwowych dot. przedmiotowego gruntu, znajdującego się również w aktach sprawy oraz pisma Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. znak:[...], w którym Prezydent wyraził zgodę na przekazanie przedmiotowej nieruchomości na rzecz PP "W"; - pisma tego nie ma w aktach sprawy. Nie zachowało się bowiem w zasobach archiwalnych ale o jego istnieniu wyczytać można z opisu technicznego realizacyjnego planu zagospodarowania znajdującego się w aktach sprawy. Do tej kwestii odniósł się co prawda organ pierwszej instancji w swej decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzję, ale uczynił to tylko w odniesieniu do pisma Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...]r. znak:[...]. Stwierdził jednakże, że rodzaje dokumentów stanowiących dowód na potwierdzenie prawa zarządu zostały enumeratywnie wymienione w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.). Organ nie odczytał jednak w pełni tego przepisu przez co zaniechał jego analizy w kontekście zebranych dowodów. W szczególności należy zwrócić uwagę, że wśród tych dokumentów w pkt 6 § 5 rozporządzenia z 10 lutego 1985 r. wskazano decyzję o nakazaniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomości. Obowiązkiem organu było więc rozważenie – czego niestety zaniechano- czy dokument z [...]r. znak [...]jest takim dokumentem, o którym stanowi przepis. Nadto uszło uwadze organu, że zgodnie z przepisem ust. 3 § 4 ww. rozporządzenia, jeżeli nie zachowały się dokumenty, o których mowa w ust. 1, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 Kpa potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym. Tak więc oczywiste staje się, że obowiązujące prawo pozwala wszelkimi środkami dowodowymi dokonać ustaleń zgodnych z interesem strony. Nie wprowadza ono formalizmu dowodowego jaki został zastosowany przez organ pierwszej instancji. W tym kontekście za nieuzasadnione należy uznać uchylenie się przez organ pierwszej instancji od oceny oświadczenia PP W. zawartego w piśmie z dnia 20 lutego 1995 r., w którym dyrektor PP W., czyli osoba uprawniona do składnia skutecznych oświadczeń woli, oświadczył i wyjaśnił, że nieruchomość przy ul. K. została oddana temu podmiotowi w zarząd, a pismo do było skierowane do Urzędu Miejskiego w B. Organ nie może przerzucać skutków braku w swoim archiwum odpowiednich dokumentów na skarżącego. Stanowi to naruszenie podstawowej zasady wyrażonej w art. 7 Kpa (zasada praworządności) oraz w art. 8 Kpa (zasada pogłębiania zaufania obywateli). W tym stanie rzeczy uznając, iż doszło w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy do naruszenia wszystkich wskazanych powyżej w niniejszym uzasadnieniu przepisów a także i art. 138 § 2 Kpa, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżoną decyzję. Ponieważ wskazane uchybienia dotyczyły także decyzji organu pierwszej instancji, Sąd uchylił również i decyzję tego organu z dnia [...]r. -nr [...](pkt 1 wyroku). Obowiązkiem organu będzie ponowne przeprowadzenie postępowania, przy poszanowaniu zasad wskazanych w art. 6-8 Kpa. Jako dowód organ dopuści wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności rzeczą organu będzie dokonanie właściwej oceny wszystkich dokumentów zebranych w sprawie dokumentów, w tym także dokumentów przedłożonych przez stronę skarżącą, pamiętając, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisowej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działanie stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organ rozstrzygnie sprawę na podstawie całokształtu materiału dowodowego, mając na uwadze wskazania zawarte w niniejszym wyroku, które po myśli art. 153 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. są dla organu wiążące. Rozstrzygnięcie organu zawarte w pkt 2 wyroku oparto na art. 152 przywoływanej ustawy z 30 sierpnia 2002 r., a zawarte w pkt 3 – na art. 200 ustawy oraz przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 26 września 2002 r. – w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 z późn. zm.) - § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c.