II SA/Gd 725/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę. A. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 sierpnia 2008 r. Nr [...], którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 czerwca 2008 r. Nr [...], odmawiającą wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego o wymiarze w rzucie 8,00 m x 4,56 m, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej na terenie działki nr [...] w G. gmina K.. Organ II instancji stwierdził również brak podstaw do rozstrzygania w trybie przepisów art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz.665 z 2007r.) w sprawie obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, wybudowanego, bez wymaganego pozwolenia na budowę, w 2000 r. (zakończona rozbudowa) na działce nr [...] w G. gmina K.. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący domaga się uchylenia wskazanych powyżej decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana po ustaleniu następującego stanu faktycznego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 2 kwietnia 2008 r. Nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lutego 2008 r. Nr [...], nakazującą A. R., na podstawie art. 3 ust.2 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, rozbiórkę obiektu budowlanego podanych wyżej wymiarach, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, wybudowanego na działce nr [...] w G. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej podkreślono, że organ pierwszej instancji pominął kwestię daty zakończenia budowy tego obiektu, przez co nie ma podstawy faktycznej do prowadzenia postępowania w trybie przywołanej noweli Prawa budowlanego. Ponownie rozpatrując sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia 9 czerwca 2008 r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, odmówił wydania, z wniosku A. R. z dnia 19 grudnia 2007 r., pozwolenia na użytkowanie obiektu rekreacji indywidualnej, wybudowanego samowolnie na działce nr [...] w G.. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał m.in., że obszar, na którym znajduje się ta działka, oznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy K. z dnia 25 listopada 2005 r. Nr [...]) symbolem 46.R.ZL - tereny rolnicze oraz lasy, nie jest przeznaczony pod zabudowę; a ponadto obiekt został usytuowany w odległości 7,50 m od granicy lasu, z naruszeniem obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Powiatowy Inspektor wskazał, że A. R., w odpowiedzi na wezwanie organu, odwołał się do pisma z dnia 27 kwietnia 2007 r., w którym nazwał swoje oświadczenie do protokołu z dnia 2 marca 2007 r. "pomyłką i pewną nieścisłością w wyjaśnieniach", oraz sprostował, iż "obiekt w miesiącu czerwcu 1998 r. powstał w formie istniejącej w obecnym czasie, a podając do protokołu datę 1999-2000 miał na myśli drobne przeróbki i modernizację budynku, polegające na wymianie desek podłogowych na tarasie, obiciu barakowozu płytami, pomalowaniu budynku". A. R. w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie zgodził się ze stanowiskiem Wójta Gminy K., iż zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o treści: "istniejącą zabudowę o funkcji i gabarytach innych niż w ustaleniach planu dopuszcza się pozostawić i adaptować bez rozbudowy", nie dotyczy obiektów budowlanych wybudowanych samowolnie. Rozpatrujący odwołanie organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, do obiektu budowlanego lub jego części, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r., a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego - nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art.48-49b ustawy - Prawo budowlane. W myśl ust. 2, w przypadku, o którym mowa w ust. 1, na właścicielu spoczywa obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego; w razie nieuzyskania takiego pozwolenia właściwy organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Organ I instancji zaskarżoną decyzją, przewidzianą w zastosowanym przez niego trybie, odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Jednakże, jak wskazał organ II instancji, już w decyzji kasacyjnej zwrócono uwagę na podaną przez inwestora do protokołu datę zakończenia budowy obiektu, która powinna w zasadzie wykluczyć przedmiotowy obiekt z procedury określonej w art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych tego rodzaju oświadczenie jest uznawane za tzw. mocny dowód (dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie, stanowiący dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, art. 76 § 1 kpa). Nie zastępuje się go późniejszą, przemyślaną przez stronę i korzystną dla niej wersją faktów. Dodatkowo z treści poprzedniego odwołania wynika, pośrednio, że zakończenie budowy nastąpiło w 2000 r., "Obiekt został zgłoszony do Urzędu Gminy w celu opodatkowania. W roku 2000 został wystawiony nakaz płatniczy". Nie ma podstaw, by w sprawie obiektu rekreacyjnego na działce nr [...] w G., którego budowa (rozbudowa) została zakończona po dniu 11 lipca 1998 r. rozstrzygać w oparciu o przytoczone powyżej przepisy noweli ustawy - Prawo budowlane. Niezależnie od powyższego, organ II instancji wyjaśnił skarżącemu, że Wójt Gminy K. jest kompetentny w zakresie interpretacji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Cytowany przez odwołującego się zapis z uchwały: "istniejącą zabudowę o funkcji i gabarytach innych niż w ustaleniach planu dopuszcza się pozostawić i adaptować bez rozbudowy", nie dotyczy konkretnej działki - jest umieszczony w "Innych ustaleniach planu". Ponieważ rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł co do istoty sprawy. Rozstrzygnięcie to nie jest działaniem na niekorzyść strony odwołującej się w rozumieniu art. 139 kpa. Organ II instancji podjął je, ponieważ zaskarżona decyzja rażąco narusza przepisy art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. A. R. we wniesionej skardze ponownie wskazał, że budowę zakończono w lipcu 1998 r., co już wyjaśnił organom administracji publicznej w trakcie toczącego się postępowania. Natomiast w terminie późniejszym wymienił deski podłogowe i nie wiedział, że jest to jeszcze budowa. Podniósł, że obiekt został zgłoszony do opodatkowania w 1999 r. a w 2000 otrzymał nakaz płatniczy na budynek rekreacji indywidualnej. Wskazał też, że wszelkie czynności związane z użytkowaniem przedmiotowego budynku konsultował z Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego. Skarżący podał, że po zakupie przedmiotowej działki starał się wykorzystać jak największą jej część do zalesienia. Znajdujący się na terenie działki barakowóz znajduje się w najbardziej odpowiednim miejscu, ponadto nie jest podłączony do instalacji gazowej oraz elektrycznej i nie stwarza bezpośredniego zagrożenia pożarowego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem jej legalności, stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd uznał, że nie narusza ona prawa. Skarga A. R. podlegała zatem oddaleniu jako bezzasadna. Jak wynika z prawidłowych ustaleń organu oraz akt sprawy, na wniosek A. R. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, wybudowanego w warunkach samowoli, obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr [...] w G. gmina K.. Skarżący złożył poza wnioskiem oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ekspertyzę techniczną wraz z inwentaryzacją obiektu, sporządzone przez osoby uprawnione (vide: k. 1-31 akt administracyjnych I instancji). Organ I instancji przeprowadził w dniu 16 stycznia 2008 r. oględziny działki nr [...] oraz obiektu, ustalając jego rodzaj (adaptowany na cele rekreacyjne barakowóz), wielkość i odległość od linii lasu (7,5 m). Wskazany dowód poprzedzony był oględzinami stwierdzonymi protokołem z dnia 2 marca 2007 r., w którym opisano obiekt jako składający się z barakowozu, tarasu oraz części dobudowanej do barakowozu, stanowiący całość konstrukcyjną i architektoniczną, przy tym dach pokryty papą na deskowaniu tworzy jedną całość. Co do daty wybudowania przedmiotowego obiektu właściciel złożył oświadczenie, iż "obiekt został wybudowany w czerwcu 1998 r. – barakowóz. Następnie prowadzona była rozbudowa obiektu sukcesywnie w latach 1999 - 2000". Opisane dowody przeprowadzone były z udziałem A. R., a protokoły przez niego podpisane (vide: protokoły k. 33, 41-44 akt administracyjnych I instancji). Następnie w piśmie skierowanym do Powiatowego inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 27 kwietnia 2007 r. (vide: pismo z załącznikiem k. 53, 52 akt administracyjnych I instancji) skarżący oświadcza, iż barakowóz przywiózł "na przygotowany i zrównany fragment działki w czerwcu 1998 r.", podając, że jednocześnie dobudował zadaszony taras i wygospodarował pomieszczenia gospodarcze. Obiekt, jak twierdzi, w czerwcu powstał w formie istniejącej w obecnym czasie. Do pisma skarżący dołączył oświadczenie takiej samej treści podpisane przez dwie osoby. Wskazał również, że w latach 1999-2000 wykonywane były roboty budowlane polegające na wymianie desek podłogowych na tarasie, obicie barakowozu płytami i jego pomalowanie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 9 czerwca 2008 r. rozstrzygnął wniosek merytorycznie, odmawiając wydania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego na podstawie art. 3 ust. 4 wskazanej noweli Prawa budowlanego z dnia 10 maja 2007 r., ustalając datę zakończenia budowy na czerwiec 1998 r., stosownie do treści pisma strony z dnia 27 kwietnia 2007 r. Natomiast zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 sierpnia 2008 r. rozstrzyga o braku przesłanek do przeprowadzenia postępowania w trybie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665), z uwagi na datę zakończenie przedmiotowej budowy. Stanowiący materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć przez oba organy art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw stanowi, że do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49b ustawy, o której mowa w art. 1. (ust. 1). W przypadku, o którym mowa w ust. 1, na właścicielu spoczywa obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W razie nieuzyskania pozwolenia na użytkowanie, właściwy organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. (ust. 2) Właściciel obiektu budowlanego jest obowiązany dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie inwentaryzację powykonawczą obiektu budowlanego, sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i ekspertyzę techniczną, potwierdzającą przydatność obiektu do użytkowania oraz oświadczenia, o których mowa w art. 57 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1. (ust. 3). Zgodnie z ust. 4, jeżeli obiekt budowlany, o którym mowa w ust. 1, nie narusza: 1) przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, 2) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania - właściwy organ nadzoru budowlanego, po protokolarnym potwierdzeniu zgodności inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym, wydaje, z zastrzeżeniem ust. 5, decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Jeżeli obiekt budowlany, o którym mowa w ust. 1, narusza przepisy lub ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia, nakłada obowiązek usunięcia tych naruszeń w wyznaczonym terminie. W razie niewykonania obowiązku w terminie, organ ten nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. (ust. 5). Przywołana wyżej nowela do Prawa budowlanego weszła w życie z dniem 20 czerwca 2007 r. Jest w okolicznościach niniejszej sprawy niesporne, że właściwy organ nadzoru budowlanego do dnia 10 lipca 2003 r., to jest przed datą wejścia w życie noweli do Prawa budowlanego z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717), nie wszczął postępowania w sprawie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, wybudowanego, co także jest poza sporem, w warunkach samowoli budowlanej. Sporne natomiast jest ustalenie daty zakończenia przedmiotowej budowy, odmiennie ustalone przez rozstrzygające sprawę organy nadzoru budowlanego. Ustalając datę zakończenia bodowy na czerwiec 1998 r. organ I instancji oparł się wyłącznie na treści przytoczonego wyżej pisma skarżącego z dnia 27 kwietnia 2007 r., nie dokonując oceny zawartych w nim oświadczeń w odniesieniu do innych dowodów zebranych w sprawie, w szczególności protokołu z dowodu z oględzin z dnia 2 marca 2007 r. Tak bezkrytyczna ocena prawdziwości twierdzeń strony, naruszająca w szczególności przepis art. 80 kpa co do zakresu swobodnej oceny dowodów, w powiązaniu z art. 76 i art. 77 kpa, stanowi jednoznacznie o wadliwości decyzji podjętej przez ten organ, bowiem skutkiem błędnego ustalenia, w związku z naruszeniem wymienionych przepisów postępowania, było naruszające prawo, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego – art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Trafnie organ II instancji wskazuje, że opisany wyżej protokół (vide: kopia protokołu uwierzytelniona za zgodność z oryginałem administracyjnych. 44 akt administracyjnych I instancji) ma walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 § 1 kpa. Według tego przepisu, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przedmiotowy "Protokół z przeprowadzonej wizji nr [...]", został sporządzony i podpisany przez inspektorów Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w obecności właściciela obiektu - A. R., który go podpisał po odczytaniu. Protokół ten stwierdza wykonanie przez organ nadzoru budowlanego czynności kontrolnych, o których mowa w art. 81a ustawy – Prawo budowlane (związanych z wykonywaniem uprawnień organów nadzoru budowlanego) oraz zawiera oświadczenie właściciela obiektu. W doktrynie przyjmuje się, że dokumentem jest akt pisemny, stanowiący wyrażenie określonych myśli lub wiadomości. Natomiast definicję dokumentu urzędowego zawiera w szczególności Kodeks karny, według którego "dokumentem jest każdy przedmiot lub zapis na komputerowym nośniku informacji, z którym jest związane określone prawo albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne" ( art. 115 § 14 kk). Do pojęcia tego nawiązuje także definicja dokumentu urzędowego zawarta w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), według którego dokumentem urzędowym w rozumieniu tej ustawy "jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy". Mimo zatem braku legalnej definicji dokumentu urzędowego w Kodeksie postępowania administracyjnego można przyjąć, iż aktem woli lub wiedzy będą poza decyzjami administracyjnymi, zaświadczenia, plany, mapy i inne dokumenty, sporządzone w sprawach publicznych, przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego (por. art. 115 § 13 pkt 4 kk). W ocenie Sądu, przedmiotowy dokument korzysta - jako dokument urzędowy - z domniemania prawdziwości zawartych w nim oświadczeń i zapisów. Co do zasady, dokumenty urzędowe mają istotną moc dowodową i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Tym samym organy administracji są zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Wobec tego, że z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści, organ prowadzący postępowanie nie może swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego, nie przeprowadzając dowodu przeciwko prawdziwości zawartych w nim informacji. O dopuszczalności przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu (urzędowego) mowa jest w art. 76 § 3 kpa (por. także wyrok WSA w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 1036/04, Baza orzeczeń LEX nr 189172). Wskazać przy tym należy, że w odniesieniu do protokołu sporządzanego w trakcie czynności kontrolnych znajdują zastosowanie przepisy art. 67-72 kpa, w szczególności podstawą ustaleń okoliczności faktycznych może być tylko protokół odpowiadający warunkom określonym w art. 68 kpa, co w rozpoznawanej sprawie nie jest przedmiotem zarzutów. W ocenie Sądu nie miał organ I instancji podstaw, by kwestionować oświadczenie strony zawarte w przedmiotowym protokole, nadając mu inną treść i znaczenie, jak chciałby skarżący w swoim pisemnym oświadczeniu z dnia 27 kwietnia 2007 r.. Jak wynika z treści tego pisma, sam skarżący nazywa swoje oświadczenie w przedmiotowym protokole "pomyłką" (vide: k. 53 akt administracyjnych I instancji), co świadczy o słabości przeciwdowodów w postaci dalszych oświadczeń. Uprawniona zatem i nienaruszająca przy tym art. 80 i art. 76 § 3 kpa jest ocena organu odwoławczego, że późniejsza wersja strony, nawet poparta oświadczeniami pisemnymi świadków, zawierająca korzystną dla niej wersję faktów na skutek wiedzy o stanie prawnym, jaką powziął skarżący w toku postępowania, nie jest wystarczająca dla obalenia domniemania prawdziwości faktów i oświadczeń zawartych we wcześniejszym dokumencie urzędowym. Prawidłowe jest tym samym ustalenie organu odwoławczego, że zakończenie budowy przedmiotowego obiektu, obejmujące poza posadowieniem barakowozu na działce również jego rozbudowę o taras i część gospodarczą, do stanu stwierdzonego zarówno w protokole oględzin jak i złożonej przez inwestora inwentaryzacji, miało miejsce po dacie 11 lipca 1998 r. Trafnie organ II instancji oceniając prace budowlane przy barakowozie uznał je za budowę, do której stosuje się art. 3 pkt 6a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym pod pojęciem budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Jest bowiem niesporne, że obiekt w postaci barakowozu został rozbudowany poprzez wykonanie przylegającego do niego tarasu, części gospodarczej, przykrycia dachem pokrytym papą na deskowaniu części dobudowanej do barakowozu, przez co stanowi całość konstrukcyjną i architektoniczną. Zakończenie tak opisanej budowy (rozbudowy) spornego obiektu nastąpiło zaś, jak słusznie ocenił organ odwoławczy, w latach 1999 – 2000, zgodnie ze wskazaniem skarżącego zawartym w oświadczeniu z protokołu z dnia 2 marca 2007 r. Skoro zatem prawidłowe jest ustalenie przez ten organ, że wszelkie prace budowlane prowadzone przez skarżącego przy spornym obiekcie, wymagające pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, co w sposób oczywisty nie obejmuje wymiany desek podłogowych, nie zostały zakończone w czerwcu 1998 r., trafna jest także ocena braku podstawy faktycznej dla zastosowania przepisu prawa materialnego - art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665). Podnoszony przez skarżącego fakt zgłoszenia przedmiotowego obiektu do Urzędu Gminy w roku 1999, celem ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości, co nastąpiło decyzją wymiarową podjętą w roku 2000, potwierdzać może, wbrew zarzutom skargi, trafność oceny dokonanej przez organ II instancji. Pośrednio wynika z opisanych faktów, że zgłoszenie w celu opodatkowania dotyczyło obiektu, którego budowa została zakończona w chwili zgłoszenia do wymiaru podatku, a więc w 1999 r. Nie jest to natomiast stanowczy dowód potwierdzający tezę skarżącego, że datą zakończenia budowy był czerwiec 1998 r. Wyjaśnia się jednocześnie skarżącemu, że nie ma znaczenia prawnego dla niniejszego postępowania administracyjnego okoliczność uiszczania podatku lokalnego od nieruchomości zabudowanej obiektem wybudowanym w warunkach samowoli budowlanej. W tym kontekście również zarzuty skargi oraz wątpliwości skarżącego odnoszące się do treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają rozstrzygającego znaczenia prawnego. Kwestia treści tego planu odnosząca się do jednostki planistycznej obejmującej teren działki skarżącego, czy też innej działki, przez niego wskazywanej, pozostaje bez wpływu na ocenę prawną zastosowania przepisu prawa materialnego, art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw w sytuacji, gdy data zakończenia budowy obiektu wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej uniemożliwia przeprowadzenie jego legalizacji w warunkach określonych tym przepisem. Niejako na marginesie wskazać trzeba, uznając za słuszną ocenę dokonaną przez organ, że plan miejscowy nie służy legalizacji samowoli budowlanej, wobec czego zapisu o "pozostawieniu istniejącej zabudowy o funkcji i gabarytach innych niż w ustaleniach planu" nie można tłumaczyć jako dopuszczalności istnienia (oraz możliwej adaptacji bez rozbudowy) obiektów wybudowanych, jak w przypadku skarżącego, samowolnie. Również kwestia usytuowania obiektu względem lasu jak i okoliczność, że nie on jest podłączony do instalacji gazowej ani elektrycznej, przez co, jak twierdzi skarżący, nie stwarza bezpośredniego zagrożenia pożarowego, nie ma rozstrzygającego znaczenia w świetle prawidłowych ustaleń organu odwoławczego odnoszących się do daty zakończenia budowy przedmiotowego obiektu i uniemożliwiających zastosowanie dalszych przepisów art. 3 wskazanej noweli Prawa budowlanego. Obojętnie prawna jest również okoliczność, że skarżący poniósł wydatki wykonując polecenia organu nadzoru budowlanego. Wskazać również trzeba, że zaskarżona decyzja nie jest decyzją o rozbiórce, jak twierdzi strona w skardze, lecz jedynie rozstrzyga o braku możliwości zalegalizowania samowoli budowlanej dokonanej przez skarżącego, na warunkach określonych w art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Na marginesie można jedynie zauważyć, że w konsekwencji oznacza to również brak podstawy do orzeczenia o rozbiórce wynikającej z art. 3 ust. 2 tej ustawy. Skarga podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, w szczególności przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe i uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.