IV SA/Wa 1445/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2008 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w W. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego - oddala skargę - Decyzją z dnia 3 lipca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) kwietnia 2008 r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci (...) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, zlokalizowanej na budynku przy ul. (...) w Dzielnicy (...). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przedstawiło następujący stan sprawy. Decyzją z dnia (...) kwietnia 2008 r. Prezydent W. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację powyżej opisanego przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji Stowarzyszenie "Z." z siedzibą w W. wniosło odwołanie, wskazując na obawę negatywnego oddziaływania pól elektromagnetycznych na zdrowie i życie ludzi mieszkających w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz.902 ze zm.) realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 w/w ustawy, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Przedsięwzięcia mogące oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W związku z nowelizacją w/w rozporządzenia, która weszła w życie 31 sierpnia 2007 r. nie wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia instalacje, które nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z normami określonymi przedmiotowym rozporządzeniem. Organ podkreślił, że w związku z brakiem przepisów przejściowych dla w/w nowelizacji nowe przepisy mają zastosowanie także do postępowań wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną. Zgodnie z przepisami w/w rozporządzenia § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b), c) i d) – instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne o radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 100 W, 500 W i 1000 W. W niniejszej sprawie wynosi 389,05 W, 532,1 W i 1104, 1 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości (odpowiednio) nie większej niż 20 m, 40 m i 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny mogą wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W niniejszej sprawie w "Informacji o planowanym przedsięwzięciu" z grudnia 2007 r. sporządzonej w oparciu o znowelizowane rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 31 sierpnia 2007 r. w/w rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r., organ uznał, że wzdłuż osi głównej anteny w odległości odpowiednio do 20 m, do 40 m i do 70 m na azymutach poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Dodatkowo organ podkreślił, że nawet przy przyjęciu sumarycznej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo z pojedynczej anteny, która wynosi 2025,25 W, to miejsca dostępne dla ludzi nie znajdują się odległości do 150 m wzdłuż osi głównej anteny. Powyższe – zdaniem organu – prowadzi do wniosku, że planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Skoro postępowanie w tym przedmiocie wszczęte jeszcze pod rządami odmiennie brzmiących zapisów w/w rozporządzenia nie zostało zakończone do 31 sierpnia 2007 r. stosowną decyzją ostateczną, a nowe przepisy, z braku przepisów przejściowych weszły w życie we wskazanej wyżej dacie, to postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć w oparciu o przepis art. 105 § 1 kpa. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Stowarzyszenie "Z." z siedzibą w W. żądając jego uchylenia. Zdaniem skarżącego stowarzyszenia organy naruszyły art. 10 kpa ponieważ nie poinformowały stowarzyszenia o możliwości wypowiedzenia się o zebranych dowodach w sprawie. Drugi podniesiony zarzut to niezasadność umorzenia postępowania w sprawie, w sytuacji gdy istnieją podstawy do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Pismem z dnia 11 listopada 2008 r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie P. z siedzibą w R. wniosło o dopuszczenie stowarzyszenia do udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie. Dodatkowo w piśmie wskazało zarzuty do zaskarżonej decyzji: naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, 77, 80, 107 § 3, 28, 105 § 1 kpa), naruszenia przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska (art. 11, 46 ust. 2 w związku z art. 51 ust. 8 pkt 1, art. 46 a ust. 4 pkt 1 oraz 4 w związku z art. 49 ust. 3, art. 51 ust. 2 i 7) oraz naruszenia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3, § 4, § 5). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie . Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., orzekająca o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia (...) kwietnia 2008 r. umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci (...), zlokalizowanej przy ul. (...) w W. Z akt sprawy wynika, iż miejscem umieszczenia systemu antenowego będzie maszt rurowy o wysokości 14 m posadowiony na dachu budynku o wysokości 10 m n.p.t. System antenowy stacji składać się ma z trzech anten sektorowych typu (...), pracujących w systemie GSM, DCS i UMTS, jednej anteny LMDS. Moc promieniowana izotropowo dla potencjalnych anten sektorowych wynosi 2025,25 W. Równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi odpowiednio 532,1 W, 389,05 W i 1104,1 W. Zgodnie zaś ze znajdującą się w aktach sprawy "Informacją o planowanym przedsięwzięciu" z grudnia 2007 r. wzdłuż osi głównej anteny w odległości powyżej 150 m na azymutach poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi, również z uwzględnieniem pochylenia tej wiązki. Rozważając kolejno problemy prawne związane z rozpatrywaną sprawą należy najpierw wskazać, iż podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Stosownie do treści art. 46 ust. 1 w/w ustawy, realizacja: planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2; W świetle ust. 2 w/w przepisu obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 stwierdza w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; właściwy organ uwzględnia łącznie szczegółowe uwarunkowania, o których mowa w ust. 8 pkt 2; postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 7 w/w rozporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, a) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, a) nie mniej niż 20.000 W; Planowane do realizacji przedsięwzięcie biorąc pod uwagę jego parametry nie należy do żadnej z wymienionych wyżej kategorii przedsięwzięć. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c wymienionego wyżej rozporządzenia (w brzmieniu na datę wydania decyzji) sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Planowane do realizacji przedsięwzięcie biorąc pod uwagę jego parametry nie należy również do żadnej z wymienionych wyżej kategorii przedsięwzięć. Jak wskazano bowiem na wstępie moc promieniowania pojedynczej anteny sektorowej jest nie mniejsza niż 1000 W, (wynosi 2025,25 W ), a wzdłuż osi głównej anteny w odległości większej niż 150 m na azymutach poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Ponadto, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, dla projektowanej stacji w przypadku jej anten sektorowych instalowanych na wysokości 24 m n.p.t obszar wypadkowy DPPN będzie sięgał na odległość 40,2 m. W tej konkretnej sprawie przestrzeń ta jest zdaniem Sądu przestrzenią niedostępną dla ludności. Przestrzeni dostępnej dla ludności nie można utożsamiać z przestrzenią, w której człowiek może teoretycznie się znaleźć. Przyjmując tego rodzaju założenie należałoby uznać, że teoretycznie człowiek może znaleźć się wszędzie, chociażby przez krótką chwilę, jeśli dysponuje potrzebnymi do tego środkami technicznymi. Przez przestrzeń dostępną dla ludności należy zdaniem Sądu rozumieć przestrzeń, w której z punktu widzenia doświadczenia życiowego ludzie mogą rzeczywiście, realnie stale przebywać. W świetle powyższego w ocenie Sądu orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć wymienionych w w/w rozporządzeniu, co prowadziło do uznania, iż postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody dla tegoż przedsięwzięcia jest bezprzedmiotowe i jako takie winno zostać umorzone. W niniejszej sprawie zakres postępowania ograniczył się bowiem jedynie do stwierdzenia przez organ braku podstaw prawnych do jego prowadzenia. Prezentowane przez skarżącego stanowisko, iż istnieje ustrojowa zasada prawa strony do merytorycznego rozpoznania sprawy może być uznane za prawidłowe tylko wówczas, gdy istnieją podstawy do wydania takiego rozstrzygnięcia. Organ administracji nie może natomiast wydać rozstrzygnięcia merytorycznego gdy nie zaistnieją podstawy do jego wydania. Jeśli postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, to obowiązkiem organu administracji jest jego umorzenie, a nie wydawanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Wobec faktu, że inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu, a tym samym i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, prowadzenie postępowania w celu jej wydania stało się bezprzedmiotowe. W wyroku z dnia 21 lutego 2006 r. sygn.akt I OSK 967/05 (LEX 201507) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 kpa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne, pozytywne czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne". Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Wskazywanie przez dopuszczone do udziału w postępowaniu Ogólnopolskie Stowarzyszenie P. z siedzibą w R. na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 985/08, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Go 412/08 jako na argument mający przemawiać za uchyleniem zaskarżonej decyzji jest zdaniem Sądu chybione. Sąd administracyjny rozpoznaje prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia w danej konkretnej sprawie i nie jest związany poglądami prawnymi oraz oceną materiału dowodowego dokonaną przez Sąd w innej sprawie. Poglądy sądów administracyjnych wyrażone w innych sprawach mogą być pomocne przy wydawaniu rozstrzygnięcia jednakże nie mogą one przesądzać o prawidłowości lub nieprawidłowości rozstrzygnięcia kontrolowanego w niniejszej sprawie. Ponownie stwierdzić należy, iż każda sprawa jest rozstrzygana przez sąd administracyjny indywidualnie. Oznacza, to że Sąd musiał wziąć pod uwagę rodzaj inwestycji, jej usytuowanie oraz dowody zgromadzone w sprawie, którą rozpoznawał, a nie rodzaj inwestycji, jej usytuowanie i dowody zgromadzone w sprawie, na która powołuje się skarżące Stowarzyszenie. Automatyczne przenoszenie poglądów wyrażonych przez Sąd w innej sprawie na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia kontrolowanego w niniejszej sprawie jest nie do zaakceptowania. Zarzut naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. art. 10 kpa w ocenie Sądu uznać należy za bezpodstawny. Zgodnie z treścią art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zapewnienie przez organ odwoławczy stronie postępowania możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zabranych dowodów i materiałów ma swoje uzasadnienie wówczas, gdy organ ten przeprowadza uzupełniające postępowanie dowodowe. Tymczasem jak wynika z akt sprawy organ odwoławczy nie przeprowadzał żadnego dodatkowego postępowania dowodowego, a skarżące stowarzyszenie brało czynny udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Analiza treści odwołania wniesionego przez skarżące Stowarzyszenie pozwala stwierdzić, iż materiał dowodowy, jaki został zgromadzony w toku postępowania przed organem pierwszej instancji i który nie uległ zmianie na etapie rozpoznawania sprawy przez organ odwoławczy, był skarżącemu Stowarzyszeniu bardzo dobrze znany. Zarzut pozbawienia Stowarzyszenia prawa do czynnego udziału w postępowaniu w konsekwencji również uznać należy za bezpodstawny. Za bezpodstawny uznać należy zdaniem Sądu zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, art. 77 kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz 80 kpa poprzez uznanie okoliczności sprawy za udowodnione, bez wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu materiał dowodowy został w sprawie zgromadzony i oceniony prawidłowo. Materiał ten zasadnie przyjęty został przez organ odwoławczy za podstawę ustaleń faktycznych wydanej decyzji. Analiza akt postępowania administracyjnego i wydana w tej sprawie decyzja wskazuje, że organy administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób właściwy zastosowały przepisy procedury administracyjnej, jak również przepisy prawa materialnego. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.