I SA/Gd 588/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G z dnia 4 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił M. S. i J. G. - S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie 109 499,60 zł Powyższa decyzja, jako ostateczna, stała się podstawą wystawienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego skierowanego przeciwko M.S. tytułu wykonawczego z dnia 12 marca 2004 r. nr [...]. Pismem z dnia 19 lipca 2007 r. M.S. wniósł o umorzenie skierowanego do jego majątku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego, powołując się na zarzut przedawnienia. Precyzując swoje żądanie pismem z dnia 28 września 2007 r. wystąpił natomiast o wydanie postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, ponieważ, w jego ocenie, tytuł wykonawczy z dnia 12 marca 2004 r. nr [...] został wydany bez podstawy prawnej, decyzji oznaczonej w nim jako REFERAT II/2004 [...] nie doręczono, egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji oraz przepisów prawa, a także wystąpił błąd, co do osoby zobowiązanego. Wnioskodawca wskazał, że w poz. 30 tytułu wykonawczego "podstawa prawna należności" powołana została decyzja o nr REFERAT II/2004[...], a więc inna niż doręczona zobowiązanemu, przez co naruszono art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uzasadniający umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. błąd co do osoby zobowiązanego wystąpił, ponieważ pomimo rozwiązania małżeństwa M.S. i J. G. - S. orzeczeniem Sądu Okręgowego z dnia 9 marca 2001 r., w wystawionym tytule wykonawczym w poz. 9 "rodzaj zobowiązanego" wskazano małżeństwo. Uzasadniając wystąpienie przesłanki umorzenia postępowania o której mowa w art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. (określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z przepisami i będącym postawą jego wydania orzeczeniem) M.S. podkreślił, że dotycząca podatku za 1999 r. decyzja z dnia [...] nie określała wysokości odsetek. W wystawionym tytule wykonawczym wysokość odsetek została natomiast wykazana i to w wysokości nie uwzględniającej przerwy w naliczaniu odsetek, która zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 u.p.e.a. trwa przez okres od wszczęcia postępowania podatkowego (8 października 2003 r.) do doręczenia decyzji podatkowej ( 3 marca 2004 r.) Wnioskodawca wskazał końcowo, że w poz. 50 tytułu wykonawczego jako podstawę prawną uzasadniającą brak obowiązku doręczenia upomnienia powołano § 13 pkt 1 rozporządzania Ministra Finansów z dnia 22 listopada 201 r. (Dz.U. Nr 137, poz. 1541 ) zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Z powodu wykazania w tytule wykonawczym kwoty odsetek nie ujętej w decyzji wymiarowej, przepis ten nie mógł mieć jednak zastosowania. Tym samym zobowiązanemu powinno być doręczone wezwanie do spełnienia świadczenia lub akt wskazujący na sposób obliczania odsetek. Po otrzymaniu stanowiska wierzyciela, postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku M.S. w oparciu o tytuł wykonawczy [...] z dnia 12 marca 2004 r., obejmujący zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. Organ egzekucyjny wskazał, ze wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie nie wystapiła żadna z przesłanek umorzenia postępowania, o których mowa w art. 59 u.p.e.a., jak też nie doszło do przedawnienia objętych tytułem wykonawczym zobowiązań. W złożonym zażaleniu M.S. podtrzymał zarzut dotyczący naruszania art. 29 u.p.e.a. oraz stanowisko, co do konieczności umorzenia postępowania z uwagi na błąd co do osoby zobowiązanego i okoliczność, że egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego oraz bezpośrednio z przepisu prawa. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że w świetle akt sprawy postawę do wystawienia tytułu wykonawczego bezspornie stanowiła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] skierowana do małżonków M.S. i J. G. - S.. Decyzja ta została doręczona zobowiązanemu w dniu 3 marca 2004 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego w poz. 30 tytułu wykonawczego umieszczono informacje pozwalające na jednoznaczne i prawidłowe zidentyfikowanie tej decyzji jako podstawy prawnej jego wydania, zarówno poprzez podanie numeru jak i daty wydania decyzji. Okoliczność, że obok daty wydania decyzji i jej numeru umieszczono także treść "REFERAT II/2004" pozostaje natomiast bez znaczenia dla prawidłowości wykazanej postawy, stanowiąc jedynie dodatkowy zapis techniczny. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w sprawie nie mógł ponadto wystąpić błąd co do osoby zobowiązanego, skoro na wykazanej w tytule wykonawczym osobie, tj.M.S., bezsprzecznie ciążył przecież obowiązek wykonania zobowiązania określonego w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...]. Z uwagi na wspólne złożone przez pozostających małżeństwem w 1999 r. M.S. i J. G. - S. zeznanie roczne, podmiotem właściwym do wykonania ww. decyzji było małżeństwo. Tym samym niezależnie od faktu rozwiązania małżeństwa, wierzyciel zasadnie wykazał w tytule wykonawczym jako podmiot zobowiązany M.S. i jego byłą żonę, tym bardziej, że zgodnie z art. 110 O.p. rozwiedziony małżonek odpowiada całym swoim majątkiem z byłym małżonkiem za zaległości podatkowe powstałe z tytułu zobowiązań podatkowych w czasie trwania wspólności majątkowej, jak również mając na uwadze, że podział majaku wspólnego nastąpił dopiero na mocy ugody sądowej z dnia 7 listopada 2006 r. Odnosząc się natomiast do zarzutu wykazanego w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się aby w sprawie wystąpił błąd co do przedmiotu postępowania egzekucyjnego, polegającego na przymusowym wykonaniu obowiązku innej treści niż obowiązek określony w decyzji stanowiącej podstawę decyzji administracyjnej. Decyzja ta jako wydana na podstawie art. 21 § 3 O.p. była decyzję deklaratoryjną, co oznacza, że wykazane w niej zobowiązanie powstało nie z chwilą jej wydania, ale z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Brak wykazania odsetek ww. decyzji nie oznacza tym samym, że nie były one należne, skoro zgodnie z art. 54 § 4 O.p. odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku, zaś ich obliczenia i wpłaty powinien samodzielnie dokonać podatnik (art. 53 § 3, art. 55 §1 O.p. ) przy uwzględnieniu przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę w tym tej o której mowa w art. 54 § 1 pkt 6 O.p. Przytaczając treść art. 27 § 1 pkt 3 organ wskazał, że w przypadku egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym wierzyciel jest w każdym przypadku zobligowany do wskazania w tytule wykonawczym terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Wymogi te zostały spełnione w przedmiotowej sprawie bowiem z tytułu wykonawczego wynika, że od zaległości podatkowej w kwocie należności głównej, nalicza się odsetki za zwłokę od dnia 3 maja 2005 r. Przy czym podanie nieprawidłowej kwoty odsetek na dzień wystawienia tytułu nie jest przesłanką do umorzenia postępowania wykazaną w art. 59 § 1 u.p.e.a. Nie jest to bowiem element niezbędny wymieniony w art. 27 § 1 u.p.e.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.S. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia [...]. Skarżący zarzucił, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów: - art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), albowiem organ nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy; - art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 29 § 1 tej ustawy gdyż egzekwowany obowiązek nie był wymagalny, ponieważ decyzja na podstawie której został określony nie została doręczona stronie skarżącej, a organ egzekucyjny nie zbadał niedopuszczalności egzekucji; - art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 29 § 2, art. 27 § 1 pkt 2 i art. 27 c tej ustawy , gdyż zachodził błąd co do osoby zobowiązanego, czego organ egzekucyjny nie zbadał przy badaniu dopuszczalności egzekucji; - art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 29 § 2 tej ustawy o art. 54 § 1 pkt 7 i pkt 7 a O.p., gdyż w tytule wykonawczym nie określono przerw w naliczaniu odsetek czego organ egzekucyjny nie zbadał przy badaniu dopuszczalności egzekucji. Skarżący podkreślił, że decyzja nr "REFERAT II/2004 [...]" nie istnieje, a tytuł wykonawczy skierowano do egzekucji po naniesieniu odręcznie (przez osobę która nie złożyła swojego podpisu) treści [...], co należy zakwalifikować jako niedopuszczalną zmianę treści tytułu wykonawczego. Jednocześnie skoro wydanie tytułu wykonawczego nastąpiło po ustaniu jego małżeństwa z J. G. - S. nie powinno odnosić się do obojga byłych małżonków. Wskazując na błędne wyliczenie wysokości odsetek przez wierzyciela, skarżący wskazał, że na podstawie art. 54 § 1 pkt 7 u.p.e.a. powinno ono uwzględniać okres nienaliczania odsetek od dnia 8 października 2003 r. (data wszczęcia postępowania podatkowego) do dnia 3 marca 2004 r. ( data doręczenia decyzji I instancji), a na podstawie art. 54 § 1 pkt 7 a u.p.e.a. od dnia 3 maja 2002 r. do dnia doręczenia decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Na wstępie rozważań przypomnieć należy, że podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego stanowi przepis art. 59 u.p.e.a. Powołany przepis w § 1 stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że przesłanki umorzenia postępowania uregulowane w art. 59 § 1 u.p.e.a. można sklasyfikować według rozmaitych kryteriów. Można je podzielić na merytoryczne, dotyczące bezpodstawności istnienia obowiązku, lub na formalnoprawne (proceduralne). Do pierwszych można zaliczyć wygaśnięcie obowiązku z różnych przyczyn, jak np. umorzenie obowiązku, nieistnienie obowiązku, wykonanie obowiązku itp. Podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego mogą stanowić jednak istotne naruszenia proceduralne. Należy tu zastosowanie niedopuszczalnego środka egzekucyjnego, brak upomnienia skierowanego do zobowiązanego, określenie obowiązku niezgodnie z decyzją administracyjną, stanowiącą podstawę egzekucji itp. (Z. Leoński [w:] R. Hauser, Z. Leoński. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 160). Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić, gdy na skutek zgłoszonych zarzutów wyjdą na jaw przeszkody lub wady postępowania, albo wtedy, gdy okoliczności te zostaną ujawnione w toku kontroli postępowania przeprowadzonej z urzędu przez organ egzekucyjny, a także na wniosek zobowiązanego lub wierzyciela. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Przyczyny uzasadniające umorzenie zostały enumeratywnie wymienione w przytoczonym wyżej art. 59 u.p.e.a. Wśród nich można wyróżnić przeszkody trwałe i przemijające. Przy przeszkodzie trwałej np. śmierć zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z jego osobą, w tej sprawie nie będzie już można wszcząć postępowania egzekucyjnego. Jeżeli występuje przeszkoda przemijająca - np. brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia - po doręczeniu upomnienia będzie można ponownie wszcząć postępowanie, o ile obowiązek w dalszym ciągu nie będzie wykonany. Pogląd ten nie budzi wątpliwości w literaturze przedmiotu - por. np. W. Chróścielewski [w:] W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2006, s. 353-354; L. Klat-Wertelecka, Umorzenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego [w:] J. Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz, System egzekucji administracyjnej, Warszawa 2004, s. 288. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 804/06, LEX nr 289091). Skarżący podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do jego majątku upatruje przede wszystkim w wadliwym wystawieniu tytułu wykonawczego, a to przez błędne wskazanie osoby zobowiązanej, a także wykazania w tytule wykonawczym obowiązku, który faktycznie nie był wymagalny, ponieważ stronie nie została doręczona decyzja o nr REFERAT II/2004 [...]. W tym miejscu zauważyć trzeba, że klasycznym przykładem błędu co do osoby zobowiązanego jest sytuacja prowadzenia egzekucji przeciwko osobie innej aniżeli zobowiązany chociaż noszącej to samo imię i nazwisko lub też skierowanie egzekucji do spółki o nazwie "X" podczas gdy decyzja nakładająca obowiązek dotyczyła przedsiębiorstwa państwowego nazywającego się również "X" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 1998 r. sygn. akt III SA 2801/97 LEX nr 37165). Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika zaś, że tytuł wykonawczy skierowany do egzekucji wskazuje jako zobowiązanego skarżącego, na którym, co jest bezsporne miedzy stronami ciąży obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. ustalony decyzją Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego. W sprawie nie zachodzi zatem błąd co do osoby zobowiązanego. Wbrew podniesionym zarzutom stwierdzić także należy, że obowiązek w tytule wykonawczym został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji stanowiącej podstawę egzekucji i był wymagalny. Jak słusznie wskazały organ podatkowe zawarte w poz. 30 tytułu wykonawczego informacje pozwalają na jednoznaczne ustalenie jaka decyzja stanowiła podstawę prawną dochodzenia należności. Wobec skarżącego faktycznie nigdy nie była wydana decyzja o numerze REFERAT II/2004 [...] i jako taka nie mogła być mu doręczana. W tytule wykonawczym wyraźnie jednak wskazano, że podstawą prawną dochodzenie należności jest decyzja z dnia [...]. Tym samym okoliczność, iż w tym dniu została wobec zobowiązanego wydana tylko jedna decyzja nr [...], której numer został przecież ujęty w tytule wykonawczym, potwierdza, że dopisek o treści "REFERAT II/2004" miał jedynie charakter techniczno - pomocniczy. W ocenie Sądu nie ma podstaw aby numer decyzji łączyć z ww. dopiskiem w jedną funkcjonalną całość, tworząc w ten sposób sztuczne argumenty mające uzasadnić konieczność umorzenia postępowania, podczas gdy poza sporem pozostaje, że na skarżącym ciążył obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. ustalony decyzją Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...], decyzja ta została mu skutecznie doręczona, a obowiązek nie został dobrowolnie wykonany. Sąd w całości podziela także stanowisko organów, że podanie nieprawidłowej kwoty odsetek na dzień wystawienia tytułu nie jest przesłanką do umorzenia postępowania wykazaną w art. 59 § 1 u.p.e.a. Nie jest to bowiem element niezbędny wymieniony w art. 27 § 1 u.p.e.a. Innymi słowy nieuwzględnienie przerw w naliczaniu odsetek nie może skutkować koniecznością obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego Przytaczając treść art. 27 § 1 pkt 3 organ wskazał, że w przypadku egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym wierzyciel jest w każdym przypadku zobligowany do wskazania w tytule wykonawczym terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Wymogi te zostały spełnione w przedmiotowej sprawie bowiem z tytułu wykonawczego wynika, że od zaległości podatkowej w kwocie należności głównej, nalicza się odsetki za zwłokę od dnia 3 maja 2005 r. Na marginesie wskazać należy, że przedmiotowej sprawie skarżący już w decyzji z dnia [...] został prawidłowo pouczony, że zgodnie z art. 54 § 1 pkt 6 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia kontroli podatkowej do dnia doręczenia decyzji w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, jeżeli postępowanie podatkowe nie zostało wszczęte w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia kontroli. Wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie nie można natomiast odwoływać się do okresu wyłączenia naliczania odsetek o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 7 a u.p.e.a., ponieważ nie obowiązywał on jeszcze w dacie wydania decyzji wymiarowej. Niezależnie od tego, że w skardze nie zawarto już zarzutu dotyczącego przedawnienia, z uwagi na zakres swojej kognicji Sąd podkreśla, że w przedmiotowej sprawie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. nie przedawniło się. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z kolei przepis art. 70 § 4 O.p., ( w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2005 r.) stanowił, że bieg terminu przedawnienia zastaje przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, a po przerwaniu biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Wobec powyższego zobowiązanie nie przedawniło ponieważ przed upływem ww. terminu doszło do zastosowania wobec skarżącego środków egzekucyjnych, a czynności egzekucyjne nie zostały uchylone. W tym miejscu zauważyć należy, że wbrew podniesionym w skardze zarzutom, które zresztą nie zostały szerzej uzasadnione, organy obu instancji, działając na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego podjęły wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Stwierdzić także należy, że w prowadzonym postępowaniu nie doszło do naruszenia zasad wyrażonych w art. 7 K.p.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych orzeczeń pod względem ich legalności, a więc zgodności z obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonego postanowienia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.