I SA/Kr 1415/07

Sygn. akt I SA/Kr 1415/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 grudnia 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk (spr.), Sędzia: NSA Józef Gach, Asesor: WSA Maja Chodacka, Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008r., sprawy ze skargi M. B., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie określenia wysokości dochodu za 2002r. oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002r., I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 100,00 zł (sto złotych 00/100). Sygn. I S.A./Kr 1415/07 Uzasadnienie Decyzją z dnia 3 listopada 2006 roku Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił skarżącej M. B. wysokość osiągniętego dochodu za 2002 rok w kwocie 14.402, 40 zł W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania , stwierdzono zaniżenie przez skarżącą podstawy opodatkowania, poprzez ujęcie w kosztach uzyskania przychodów kwoty 1810, 13 zł z tytułu zapłaconych odsetek od zaciągniętych kredytów na dofinansowanie bieżącej działalności , a dotyczącej pożyczki udzielonej firmie "A" Sposób zadysponowania częścią kredytów, przeznaczonych na dofinansowanie działalności gospodarczej poprzez udzielenie pożyczki firmie "A". nie ma zdaniem organu I instancji związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i powoduje że odsetki od kredytów w części dotyczącej udzielonej pożyczki , nie stanowią kosztów uzyskania przychodów , jak również odsetki od z tytułu udzielonej pożyczki nie stanowią przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. Nadto ustalono , że naliczone odsetki w kwocie 6.070 ,22 zł skarżąca traktowała jako przychody nie podlegające opodatkowaniu . Natomiast kwotę 91 zł stanowiącą równowartość zapłaconych odsetek ujęto w przychodach do opodatkowania. Organ przyjął , że powyższa kwota nie powinna być ujmowana w przychodach podatkowych z działalności gospodarczej , ponieważ odsetki te stanowią odrębne źródło przychodów tj. z kapitałów pieniężnych i opodatkowane są 20 % zryczałtowanym podatkiem dochodowym. W myśl art. 10 ust. 1 pkt. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe , w tym sprzedaż i zamiana praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 17 ust 1 pkt 1 - za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od pożyczek. Dochodów uzyskanych na terytorium RP z tytułu m. inn. pożyczek nie łączy się z dochodami z innych źródeł i pobiera się od nich podatek w formie ryczałtu w wysokości 20 % , Organ stwierdził , iż zawyżono przychody spółki o podaną kwotę 91 zł tj. kwotę . zapłaconych not odsetkowych zaksięgowanych w 2002 r na koncie 752. W związku z powyższym organ I instancji dokonał korekty zarówno w zakresie przychodów jak i kosztów uzyskania przychodów. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie do dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o jej uchylenie. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu odwołania w dniu 6 lutego 2007 r. decyzją o nr [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. Na powyższą decyzję została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , który wyrokiem z dnia 19 . 10 2007 sygn. I S.A./Kr 391/07 uchylił zaskarżoną decyzję. Tym samym do obiegu prawnego wróciła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] o sygn. wyżej podanej. Uchylenie przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji z dnia 3 listopada 2006 roku do ponownego rozpoznania , spowodowało że organ ten po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego wydał w dniu 26 czerwca 2007 roku decyzję Nr. [...] określającą skarżącej wysokość dochodu za 2002 rok w kwocie 14.402,55 zł oraz zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok w kwocie 4 zł. Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 1 października 2007 r. decyzją Nr. [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Ta ostatnia decyzja stanowi przedmiot skargi M. B. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie. W skardze podnoszone są zarzuty naruszenia prawa materialnego , a to przepisów ustawy z 15. 09. 2000 r. Kodeks spółek handlowych - art. 26 par.4 , art. 553 par. 1 oraz 626 i 627 poprzez ich niezastosowanie, naruszenie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych : art. 10 ust. 1 pkt 3 , 7 i 9 i art. 22 oraz art. 30 poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, ponadto strona zarzuca naruszenie przepisów postępowania , które miało wpływ na wynik sprawy tj. przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja Podatkowa a to : art. 121 , art. 122 , art. 125 , art 180 , art 187 w zw. z art 235 , art 122 i art 191 w zw. z art 235. art. 187 w zw. z art. 210 par. 4 w zw. z art. 235 art. 122, art. 191 art. 192 w zw. z art 235 i art. 194. Naruszenia przepisów postępowania strona upatruje między innymi :w niewyjasnieniu wszystkich okoliczności sprawy a w szczególności pominięciu zgłaszanych dowodów , nieuwzględnieniu całego materiału dowodowego , nie podanie z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności przedstawianym przez stronę dowodom. Podnosząc te zarzuty skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji względnie uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej przedstawiając chronologicznie wydawane przez organy podatkowe decyzje w powiązaniu z wyrokiem WSA z dnia 19 października 2007 roku , domaga się w pierwszej kolejności stwierdzenia nieważności decyzji wydanych w wyniku decyzji kasacyjnej , gdyż w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje organu I instancji w tej samej sprawie , co jest rażącym naruszeniem prawa . Z ostrożności procesowej Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując stanowisko leżące u podstaw zaskarżonej decyzji domagał się oddalenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U . Nr. 153 , poz. 1270 ze zm./ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między inn. poprzez badanie legalności , czyli zgodności z prawem wydawanych aktów , w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 par. 1 pkt 2 powołanej ustawy wynika , że sąd stwierdzi nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części , jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z paragrafu 2 tego przepisu wynika , że w sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu , niż uregulowane w kpa i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji , przepisy par. 1 stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie. Tymi przepisami w niniejszej sprawie są przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji Podatkowej. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga zasługuje na uwzględnienie lecz z innych przyczyn aniżeli w niej powołanych i odnieść musi inny skutek niż ten jakiego domagała się skarżąca. Skutkiem tym winno być stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 października 2007 roku oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji - Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr. [...], o co wnioskował w pierwszej kolejności organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. Otóż niewątpliwie w niniejszej sprawie doszło do sytuacji zaistnienia w obrocie prawnym dwóch decyzji organu I instancji : decyzji z dnia 3 listopada 2006 roku określającej skarżącej M. B. wysokość dochodu za 2002 rok , która powróciła do obrotu prawnego po uchyleniu w dniu 19 października 2007 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 października 2007 r. o sygn. I S.A./Kr 391/07 decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lutego 2007 r. uchylającej wymienioną decyzję organu I instancji z dnia 3 listopada 2006 roku Jednocześnie Naczelnik Urzędu Skarbowego uwzględniając zalecenia organu odwoławczego wydał wskazaną wyżej decyzję 26 czerwca 2oo7 r określającą ponownie skarżącej M. B. wysokość dochodu za 2002 rok , która to decyzja została tym razem przez organ odwoławczy jeszcze przed rozpoznaniem przez WSA skargi na poprzednią decyzję utrzymana w mocy. Ta sytuacja zdaniem Sądu skutkować musi stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 26 czerwca 2007 roku celem wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Istnienie dwóch decyzji obejmujących ten sam przedmiot postępowania , skierowanych do tego samego podmiotu rażąco narusza prawo artykuł 207 par. 2 Ordynacji podatkowej , co stanowi przesłankę nieważności , o której mowa w art. 247 par. 1 pkt 3 tej ustawy. Z powołanego przepisu art. 207 wynika , że decyzja jest aktem , który stanowi formę załatwienia sprawy podatkowej oraz formę zakończenia postępowania podatkowego. w danej instancji. Skoro do obrotu prawnego powróciła decyzja z dnia 3 listopada 2006 roku rozstrzygająca sprawę co do istoty w postępowaniu przed organem I instancji niedopuszczalne było wydanie kolejnej decyzji przez ten organ a na dalszym etapie postępowania , po rozpatrzeniu odwołania skarżącej utrzymanie tej decyzji w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 1 października 2007 roku. na podstawie art. 233 par. 1 pkt. 1 Ordynacji. Wprawdzie decyzje te zapadały w chwili , kiedy brak było jeszcze rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lutego 2006 Nr [...] , nie mniej nie można je uznać za wolne od wady wyżej opisanej. Z tego względu nie badając zasadności zarzutów poniesionych przez skarżącą Wojewódzki Sąd Administracyjny władny był do zastosowania powołanego wyżej przepisu art. 145 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr. 153 , poz. 1270 ze zm./. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.