II SA/Op 118/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2008 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Opolu Marii Białek sprawy ze skargi B. K. i J. K. na uchwałę Rady Gminy Komprachcice o wymierzenie Gminie Komprachcice grzywny tytułem niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Op 415/04 w przedmiocie zarzutu na projekt planu miejscowego oddala skargę. B. K. i J. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na niewykonanie przez Radę Gminy Komparchcice wyroku tegoż Sądu z dnia 18 kwietnia 2005r., zapadłego w sprawie o sygnaturze II SA/Op 415/04, stwierdzającego nieważność uchwały Rady Gminy Komprachcice z dnia 23 września 2004r., nr [...], w przedmiocie zarzutu na projekt planu miejscowego. Skarżący domagali się wymierzenia grzywny wskazanemu organowi na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz orzeczenia o istnieniu obowiązku w oparciu o § 2 przywołanego przepisu. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, iż uchwałą Nr [...], z dnia 23 września 2004r., działając na podstawie art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), Rada Gminy Komprachcice odrzuciła zarzut wniesiony między innymi przez skarżących, do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dotyczący przeznaczenia działek nr A, B, C i D położonych w P., na tereny nieuciążliwej działalności gospodarczej. Wyjaśniono jednocześnie, iż wydając w dniu 18 kwietnia 2005r. wyrok stwierdzający nieważność ww uchwały, Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadnił to przekroczeniem granic uznania przy korzystaniu przez Gminę z władztwa planistycznego, sformułowanego w art. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, polegającym na umotywowaniu konieczności utrzymania istniejącego zainwestowania z obawy przed odpowiedzialnością odszkodowawczą Gminy wobec inwestora, któremu organ Gminy wydał decyzję lokalizacyjną w sposób sprzeczny z prawem, i co do której stwierdzono nieważność, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2001r. W skardze zwrócono uwagę na ten fragment uzasadnienia wyroku Sądu, odnoszącego się do projektu planu w zakresie terenu oznaczonego symbolem 1P/S/UK, stwierdzającego, że oceniany projekt zmiany planu zawierał zapisy tylko pozornie uwzględniające interesy właścicieli nieruchomości położonych na terenach zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej, a w praktyce dotyczył istniejącego tartaku i potwierdzał tezę o zaakceptowaniu istnienia tartaku, bez uwzględnienia interesu skarżących. Skarżący zarzucili, iż Gmina Komprachcice w sposób świadomy i tendencyjny uchyla się od wykonania przedmiotowego wyroku, stara się bowiem wszelkimi sposobami, w tym ignorowaniem wezwań skarżących, zachować istniejący stan rzeczy, tj. umożliwić dalsze działanie i rozbudowę tartaku na spornym obszarze, tworząc przy tym nowy stan rzeczy z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący zwrócili także uwagę na kolejną, naruszającą ich prawa uchwałę Rady Gminy Komprachcice nr IV/18/07, z dnia 12 lutego 2007r., w sprawie zmiany uchwały nr XXV/204/2001 Rady Gminy Komprachcice z dnia 12 listopada 2001r. w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wsi Dziekaństwo, Domecko, Ochocze, Polska Nowa Wieś, Wawelno, która rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody Opolskiego została uznana za nieważną, zaś skarga Gminy na ten akt została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 2 sierpnia 2007r. (sygn. akt II SA/Op 220/07). Równocześnie skarżący podnieśli, że uchwała Rady Gminy Komprachcice z dnia 12 listopada 2001r. narusza prawo, w szczególności przepis art. 18 ust. 2 pkt 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż plan dla miejscowości objętych wymienioną uchwałą został podjęty przed rozpoznaniem przez sąd administracyjny zarzutów dotyczących lokalizacji w projekcie planu istniejącego zakładu drzewnego, wniesionych między innymi przez skarżących, a nadto została uznana za nieważną (w części dotyczącej terenu oznaczonego terenu oznaczonego symbolem 1 P/S/UK, obejmującego sporne działki nr A, B, E, C, D, F, G, położone w P. w sąsiedztwie nieruchomości skarżących) wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 grudnia 2007r. w sprawie sygn. akt II S.A./Op 529/07. Powyższe oznacza, w ocenie skarżących, że Gmina Komprachcice nadal jest w znacznej zwłoce w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2005r., nie dokonując rozstrzygnięć zgodnych z oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi we wszystkich przywołanych wyrokach WSA w Opolu, tzn. akceptując istnienie i rozbudowę tartaku bez uwzględnienia interesu innych osób, z zachowaniem należytych granic uznaniowości przy korzystaniu przez Gminę z władztwa planistycznego sformułowanego w art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie skarżący wyjaśnili, że wypełnili przesłanki formalne wymagane przez przepis art. 154 § 1 P.p.s.a. i pozwalające na skuteczne złożenie przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego, wzywając kilkakrotnie Radę Gminy do wykonania wyroku WSA z dnia 18 kwietnia 2005r.; pismem z dnia 28 listopada 2008r. , pismem z dnia 12 marca 2007r. oraz pismem z dnia 25 czerwca 2007r. Skarżący podnieśli przy tym, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określa żadnego terminu do wniesienia skargi na niewykonanie przez organ wyroku sądu, a zatem do wniesienia ich skargi nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 53 wymienionej ustawy. W odpowiedzi na skargę organ – Gmina Komprachcice – wniosła o jej oddalenie bądź umorzenie postępowania sądowego, wobec nieistnienia przesłanek z art. 154 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przede wszystkim Gmina podniosła, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którego wykonania domagali się skarżący, nie zawierał terminu ani nie określał obowiązku organu, jedynie zawierał ocenę prawną w kwestii zapisu w projekcie miejscowego planu zagospodarowania terenu dotyczącego terenów wyżej opisanych. Gmina wywodziła także, że nie ma przepisów prawa wyznaczających terminy do wydania określonego aktu lub dokonania czynności w sprawie dotyczącej uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie można wobec tego zarzucać organowi, iż pozostaje w bezczynności po wyroku Sądu z dnia 18 kwietnia 2005r. Wskazywała, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera katalogu przypadków, w których sporządzenie i uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe, jedynie odsyłając w tym zakresie do przepisów odrębnych, w tym Prawa geologicznego i kartograficznego, ustawy o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady i ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – niemających jednakże zastosowania w rozpatrywanym przypadku. Dodatkowo Gmina wyjaśniła, że wszystkie pisma skarżących zawierające żądanie likwidacji tartaku, działającego ich sąsiedztwie oraz likwidacji gołębnika na sąsiedniej parceli przekazywała w obowiązującym terminie do załatwienia właściwym organom. W pismach procesowych z dnia 10 września 2008r. oraz z dnia 19 listopada 2008r. skarżących podtrzymali swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, zwracając uwagę na dalsze działanie Gminy Komprachcice, będące w zdecydowanej opozycji do przedmiotowego wyroku. Wskazali, że obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego dla terenów objętych uchwałą z 23 września 2004r., o treści uwzględniającej ich stanowisko, wynika z orzeczeń WSA, zawierających ocenę realizowanej przez Gminę Komprachcice procedury planistycznej, dotyczącej terenów miejscowości P. Argumentowali, że potwierdzeniem ich stanowiska, o braku zamiaru wykonania przez Gminę wyroku WSA z 18 kwietnia 2005r., jest uchwała Rady Gminy Komprachcice nr XIII/84/08 z dnia 25 kwietnia 2008r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Komprachcice, powielająca wszystkie zapisy poprzednich planów, co do przeznaczenia terenów w bezpośrednim sąsiedztwie, na których funkcjonuje szczególnie uciążliwy dla skarżących tartak. W dalszym ciągu tereny te ujęto jako tereny zurbanizowane, na których dopuszcza się działalność produkcyjną, co jest niezgodne z zapadłymi w sprawie wyrokami sądów administracyjnych. Podjęcie uchwały w przedmiocie Studium, o której skarżący nie zostali powiadomieni przez Gminę, dowodzi świadomego uchylania się przez Gminę od wykonania wyroku WSA z 18 kwietnia 2005r. Reasumując, skarżący podkreślili, że nie ulega wątpliwości, iż Gmina Komprachcice nie zmieniając przeznaczenia terenów, na których funkcjonuje, ich zdaniem nielegalnie – tartak, na tereny przeznaczone wyłącznie pod zabudowę mieszkaniową, nie wykonuje wyroków sądów administracyjnych. Czyni to świadomie i celowo chroniąc inwestycję, na którą wydała zgodę łamiąc obowiązujące wówczas przepisy, takie postępowanie organów Gminy Komprachcice jest nie tylko sprzeczne z wyrokami sądów, przepisami prawa, ale wręcz narusza podstawowe zasady porządku prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jedynym warunkiem dopuszczalności wniesienia takiej skargi jest uprzednie wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Oznacza to, że skarga podlegałaby odrzuceniu, jeżeli strona nie wezwie organu do wykonania orzeczenia sądu lub załatwienia sprawy. Ustawa natomiast nie określa żadnego terminu do wniesienia skargi w tym przedmiocie. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiąże termin do wniesienia skargi z zaskarżeniem określonych aktów i czynności. Artykuł 53 § 1 tej ustawy wprowadza termin do wniesienia skargi na rozstrzygnięcia (decyzje, postanowienia i inne akty), które są doręczane stronie, natomiast art. 53 § 2 określa terminy do wniesienia skargi w odniesieniu do aktów i czynności, których zaskarżenie do sądu administracyjnego ustawa uzależnia od uprzedniego wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa. Termin do wniesienia skargi jest powiązany z aktem lub czynnością, które strona zaskarża do sądu administracyjnego, ponieważ celem wprowadzenia terminu jest ustabilizowanie sytuacji prawnej, której dotyczy akt lub czynność, przez przesądzenie, że stały się one "prawomocne". Z tych względów nie można odnosić do skargi na bezczynność organu oraz skargi o ukaranie organu grzywną w razie niewykonania wyroku przez organ, o której mowa w art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Bezczynność organu lub niewykonanie wyroku przez organ stwarza stan, w którym wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie jest ograniczone terminem. Jedynym warunkiem wniesienia skargi na podstawie art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który obowiązana jest spełnić strona, jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wezwanie to nie może być utożsamiane z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które odnosi się do zaskarżania określonych w ustawie aktów i czynności. Oznacza to, że terminy do wniesienia skargi, ustalone w art. 53 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie mają zastosowania do skargi wnoszonej na podstawie art. 154 § 1 tej ustawy. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 12 marca 2007r. skarżący wezwali Gminę Komprachcice do wykonania wyroku ("do zgodnego z prawem załatwienia naszego wezwania w czasie 30 dni, tj. od 15 marca 2007r. do 15 kwietnia 2007r.") i następnie dnia 25 lutego 2008r. wnieśli skargę na Radę Gminy Komprachcice w przedmiocie niewykonania wyroku sądu administracyjnego. Tym samym, B. i J., małżonkowie K., dopełnili warunku określonego w art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jest poza sporem, że uwzględnienie przez sąd wniesionej w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. skargi może mieć miejsce wyłącznie w przypadku stwierdzenia przez sąd: - niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, - bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Żadna z przedstawionych wyżej przesłanek nie zaistniała w niniejszej sprawie. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 kwietnia 2005r. wydany w sprawie II SA/Op 415/04, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. i J. K. na uchwałę Rady Gminy Komprachcice z dnia 23 września 2004r. nr [...], w przedmiocie zarzutu na projekt planu miejscowego, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały oraz określił, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyjaśnił, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego była uchwała rady gminy o odrzuceniu zarzutu wniesionego przez skarżących na ustalenia przyjęte w projekcie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przypomniał, iż uchwała ta została podjęta na podstawie art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.), w oparciu o przepis art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm.). Na wstępie Sąd skonstatował, że nawiązanie w spornym projekcie planu do unormowania planu miejscowego uchwalonego 27 maja 1994r., nie przesądziło o bezzasadności zarzutu. Okoliczność, iż zadanie wprowadzone do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sporządzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r., o zagospodarowaniu przestrzennym nawiązuje do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przed dniem 1 stycznia 1995r., nie przesądza o celowości jego realizacji ani o tym, że zadanie to zostało ustalone w sposób zgodny z wymaganiami zasady proporcjonalności, w tym także przy uwzględnieniu koniecznej ochrony interesów prawnych właścicieli. Sąd uznał, że w weryfikowanym postępowaniu planistycznym doszło do naruszenia zasady proporcjonalności, a co za tym idzie naruszenia istoty prawa własności. W pierwszej kolejności Sąd zwrócił uwagę, że skarżący są właścicielami nieruchomości stanowiącej grunt zabudowany, przy czym zabudowa przeznaczona na cele mieszkalne - jest typowym przykładem zabudowy jednorodzinnej, z niewielką działką przydomową (0.1097 ha). Nieruchomość ta położona jest w otoczeniu innych działek wykorzystywanych ten sam sposób, z tym, że oprócz zabudowy mieszkaniowej funkcjonowały tam także, jako na terenie wiejskim, tereny rolnicze i budownictwa zagrodowego. Tego rodzaju przeznaczenie terenu wynikało nie tylko z faktycznego sposobu korzystania, ale było usankcjonowane normami planu miejscowego, do 1994r. Zaprojektowanie w planie miejscowym, dla takiego terenu w otoczeniu zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej, uciążliwej przestrzeni produkcyjnej, musiałoby być uzasadnione wyjątkowymi względami – np. zaspokojenie przez projektowany sposób zagospodarowania zbiorowych potrzeb społeczności lokalnej, przy braku innych terenów, którymi gmina w ramach władztwa planistycznego "dysponuje". Sąd zauważył, iż z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynikało, aby takie wyjątkowe okoliczności miały miejsce, tym bardziej, że sama Gmina wskazała na inne okoliczności, nienależące do względów określonych w art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Utrzymując w projekcie planu funkcję gospodarczą, wprowadzoną w 1994r. dla obszaru zainwestowanego pod tartak, Gmina Komprachcice tłumaczyła swoje stanowisko obawami przed ewentualnymi roszczeniami odszkodowawczymi właściciela tartaku wobec Gminy, w razie zaplanowania na spornym obszarze funkcji nieprodukcyjnej. Jednakże Sąd uznał, iż takie postępowanie Gminy nie mieści się w kompetencjach określanych jako władztwo czy też autonomia planistyczna gminy. Na przekroczenie zakresu uznania przewidzianego w art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wskazywał zgodnie z rozważaniami Sądu, także brak w zaskarżonej uchwale jakichkolwiek rozważań co do ewentualnie innej lokalizacji terenów oznaczonych symbolem 1P/S/UK, zaś takie rozważenie różnych wariantów projektów planu, w tym zwłaszcza zaprojektowania działalności gospodarczej na innym terenie, wydawało się w ocenie Sądu, nieodzowne, w świetle przedstawionego wieloletniego sposobu zagospodarowania terenu na zabudowę mieszkaniowa i zagrodową. W rezultacie, Sąd powtórzył, że odrzucenie zarzutu do projektu planu miejscowego motywowane koniecznością utrzymania istniejącego zainwestowania wynikającego z obawy przed odpowiedzialnością odszkodowawczą gminy wobec inwestora, któremu organ gminy w sposób sprzeczny z prawem wydał decyzję lokalizacyjną, a więc względem nienawiązującym do okoliczności wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, które to odrzucenie akceptuje projekt planu, zawierającego zapisy wskazujące na przekroczenie granic uznania przy korzystaniu przez gminę z władztwa planistycznego, sformułowanego w art. 4 ust. 1 ww ustawy, powinno być określone jako bezpodstawne. W rezultacie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2005r. wyeliminował z obrotu prawnego, jedną z uchwał gminy podejmowanych w procedurze planistycznej, o odrzuceniu zarzutu wniesionego przez uprawniony podmiot do projektu planu miejscowego. W tej sytuacji zauważyć przyjdzie, że skutkiem uchwały o odrzuceniu zarzutu jest to, że wskazany przez wnoszącego zarzut fragment projektu planu nie będzie już zmieniany, natomiast w przypadku wydania uchwały uwzględniającej zarzut istnieje obowiązek ponowienia tych elementów procedury planistycznej (tych czynności), które są niezbędne dla dokonania zmian w projekcie planu. Dotyczą one już projektu przedstawionego radzie do uchwalenia (art. 25 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Rada powinna przy tym czekać z ostatecznym uchwaleniem planu nie tylko na dokonanie zmian projektu zgodnie z przyjętymi zarzutami, ale również na orzeczenie sądowe wydane w związku ze złożonymi zarzutami. Zgodnie z przywołaną ustawą, powinien na nie czekać również zarząd i w ich efekcie dokonać jeszcze dalszych zmian w projekcie (art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.). Jednakże, w rozpatrywanym stanie faktycznym, mimo prawomocności omawianego wyroku Sądu, stwierdzającego nieważność uchwały z dnia 23 września 2004r., o odrzuceniu zarzutów skarżących do projektu zmiany planu sposobu gospodarowania przestrzenią, m.in. terenu P., Rada Gminy Komprachcice nie podjęła innej uchwały odnoszącej się do zgłoszonego zarzutu przez B. i J. K. Jednocześnie w dniu 12 listopada 2001r., nr XXV/204/2001, Rada Gminy Komprachcice, uchwaliła miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego wsi Dziekaństwo, Domecko, Ochodze, Polska Nowa Wieś, zaś uchwałą z dnia 12 lutego 2007r. nr IV/18/07, podjętą na podstawie art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, zmieniła zakres przedmiotowy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wymienionych wyżej wsi, w ten sposób, że plan P. nie będzie obejmował działek nr A, B, E, C, D, F, z k. m.[...] i działki H k. m. [...], a więc terenu będącego przedmiotem zarzutu skarżących. Na marginesie Sąd zauważa, że kwestia legalności przywołanej wyżej uchwały nr IV/18/07, z dnia 12 lutego 2007r. była przedmiotem odrębnej sprawy sądowoadministracyjnej, w wyniku której oddalono skargę Rady Gminy Komprachcice na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Opolskiego stwierdzające nieważność ww aktu. Przy czym obydwie wymienione wyżej uchwały nie spełniały oczekiwań skarżących, dotyczących rozwiązań planistycznych przyjętych przez Gminę Komprachcice w odniesieniu do działek, co do których wnieśli oni zarzuty. W tym miejscu powtórzyć trzeba, że zgodnie z art. 154 § 1 P.p.s.a w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powyższego wynika, jak już wcześniej podniesiono, iż wymierzenie kary grzywny organowi administracyjnemu może nastąpić tylko w dwóch przypadkach. Po pierwsze, w przypadku niewydania przez organ administracyjny rozstrzygnięcia w terminie określonym w wyroku Sądu stwierdzającym bezczynność organu. Po drugie, w przypadku niewydania przez organ administracyjny rozstrzygnięcia po wyroku Sądu uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Analizując zrealizowaną przez Gminę Komprachcice procedurę planistyczną, rozpoczętą uchwałą nr VIII/74/99 z dnia 27 sierpnia 1999r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy Komprachcice obejmującego obszary zurbanizowane m. in w P. ,i stwierdzić przyjdzie, że po wydaniu wyroku stwierdzającego nieważność uchwały o odrzuceniu zarzutów skarżących powstał stan bez tej uchwały, mimo zakończenia prac nad planem (uchwałą nr XXV/204/2001, z dnia 12 listopada 2001r. w sprawie miejscowych planów zagospodarowani przestrzennego wsi Dziekaństwo, Domecko, Polska Nowa Wieś, Wawelno). Jednakże nie można uznać, że takie postępowanie Rady Gminy Komprachcice stanowi stan bezczynności, o jakim mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga, bowiem iż z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 154 P.p.s.a. mamy do czynienia tylko wówczas, gdy właściwy organ po wydaniu przez sąd administracyjny wyroku, uwzględniającego m.in. na podstawie art. 147 § 1 skargę na akt lub czynność w zakresie określonym w art. 3 § 2 pkt 1-7 i uchylającego lub stwierdzającego nieważność zaskarżonego aktu lub czynności nie wydał stosownej czynności w powtórnym postępowaniu prowadzonym w wykonaniu wyroku sądu administracyjnego w terminach w prawie określonym. Zauważyć warto, że nie każdy akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-7 P.p.s.a, a podlegający kontroli sądowoadministracyjnej (tak jak i przedmiotowa uchwała w przedmiocie zarzutu na projekt planu miejscowego), jest wydawany w postępowaniu, w którym przepisy regulują terminy wydawania aktów lub dokonywania czynności, (na wzór art. 35 K.p.a. w odniesieniu do decyzji wydawanych w postępowaniu jurysdykcyjnym). W związku z powyższym, jeżeli stosownych terminów do wydania określonego aktu lub dokonania określonej czynności nie ma, nie można również zarzucać organowi, że pozostaje w bezczynności po wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego skargę, a tym samym uzasadniającej skargę na podstawie art. 154 P.p.s.a. Nie można bowiem rozciągać mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego określających terminy załatwienia spraw na wszystkie akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przypadku uchwał organów gminy, w tym omawianej tu uchwały odrzucającej zarzuty wobec projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie stosuje się norm regulujących postępowanie administracyjne (por. J. Zimermann "Zarzuty i protesty w procedurze planowania przestrzennego – Samorząd Terytorialny z 1996r. nr 10 str. 23-24). Oznacza to, że brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności organu, w sytuacji, gdy żaden przepis nie przewiduje działania organu w określonym terminie. W tym miejscu godzi się podnieść, że ustawodawca zarówno w odniesieniu do ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, jak i ustawy z 27 marca 2003r, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeśli chodzi o gospodarowanie przestrzenią w gminie pozostaje przy zasadzie fakultatywności planowania, co oznacza, że plany miejscowe mogą, lecz nie muszą być sporządzane. Z uwagi na powyższe, powtórzyć raz jeszcze przyjdzie, że Sąd uwzględnia skargę wniesioną na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a., jeżeli w dniu wniesienia skargi organ administracji publicznej pozostawał w stanie bezczynności, zaś jak wyżej wywiedziono, taki stan w niniejszej sprawie nie zaistniał, a to z uwagi na brak przepisów obligujących radę gminy do podejmowania w określonym terminie uchwał w procedurze planistycznej. W kontekście zarzutów zawartych w pismach procesowych skarżących dodatkowo wyjaśnić należy, że przedmiotem kontroli Sądu w sprawie wywołanej skargą wniesioną w oparciu o art. 154 P.p.s.a., nie może być kontrola zgodności z prawem zarówno aktu poprzednio wydanego, którego ich zdaniem organ nie wykonał, jak i innych kwestionowanych aktów, w tym uchwały w przedmiocie Studium Uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Komprachcice oraz czynności podejmowanych przez Wójta Gminy Komprachcice. W tym znaczeniu przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie (a więc sprawie dyscyplinującej organ) nie jest żaden akt w rozumieniu art. 3 § 2 P.p.s.a. Niezastosowanie się do ochrony prawnej zawartej w wyroku może być tylko podstawą uchylenia bądź stwierdzenia nieważności aktów organów administracji publicznej w odrębnych sprawach sądowoadministracyjnych, nie może natomiast skutkować ukaraniem organu grzywną. Sąd nie orzekł także o istnieniu lub obowiązku na podstawie art. 154 § 2 P.p.s.a, tak jak wnosili skarżący, ponieważ orzeczenie o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku może być orzeczone tylko wówczas, jeżeli organowi administracyjnemu została wymierzona grzywna na podstawie art. 154 § 1 i 6 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalono nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.