II FSK 562/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędziowie: NSA Jan Rudowski, WSA del. Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Łd 1118/08 w sprawie ze skargi C. C. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 15 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1) prostuje oczywistą omyłkę pisarską w wyroku WSA w Łodzi z 5 grudnia 2008 r. I SA/Łd 1118/08 w ten sposób, że określa, iż zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. zostało wydane w dniu 15 maja 2008 r., a nie w dniu 15 sierpnia 2008 r., 2) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, 3) zasądza od C. C. N. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Łd 1118/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone przez C. C. N. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (zwanego dalej SKO w L.) z dnia 15 maja 2008 r. (w wyroku NSA sprostowano oczywistą omyłkę - polegającą na błędnym podaniu w wyroku WSA daty 15 sierpnia 2008 r.) nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 12 marca 2008 r. ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. 2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia 12 marca 2008 r. Prezydenta Miasta L. ustalił C. C. N. zamieszkałemu w L. przy ul. L. [...] (zwanego dalej C.C.N., podatnikiem lub skarżącym) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie 309.822 zł od stanowiącej jego własność (jako osoby fizycznej) nieruchomości położonej w L. przy ul. S. [...]. Przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję została przesłana na podany przez podatnika adres do korespondencji w L. przy ul. L. [...] gdzie została odebrana w dniu 18 marca 2008 r. przez M. S. - asystentkę dyrektora w działającej pod tym adresem spółce z o.o. [...], w której C.C.N. jest prezesem zarządu spółki, a wcześniej był wiceprezesem. Dnia 2 kwietnia 2008 podatnik złożył od tej decyzji odwołanie, po rozpatrzeniu którego SKO w L. wydało w dniu 15 maja 2008 r. postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja została doręczona zgodnie z treścią art. 148 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej OP), który to przepis stanowi, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Skoro zatem decyzję prawidłowo zaadresowano na adres firmy [...] a przesyłkę odebrała asystentka dyrektora, to należało przyjąć, że jest to pracownik firmy upoważniony do odbioru korespondencji. Odwołanie od decyzji doręczonej w dniu 18 marca 2008 r. należało złożyć najpóźniej w dniu 1 kwietnia 2008 r., ponieważ złożone zostało 2 kwietnia 2008 r. to postanowieniem z dnia 15 maja 2008 r. organ stwierdził uchybienie terminu do jego złożenia. 3. Na powyższe postanowienie podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (dalej WSA w Łodzi), zarzucając organowi naruszenie art. 122 i art. 187 w zw. z art. 228 OP poprzez błędne przyjęcie, że decyzja ustalająca wymiar podatku od nieruchomości za 2007 r. została prawidłowo doręczona w dniu 18 marca 2008 roku, gdy podatnik faktycznie otrzymał ją w dniu 19 marca 2008 r. W uzasadnieniu skarżący zakwestionował doręczenie decyzji w trybie art. 148 OP. Podniósł, że nie odebrał jej osobiście w dniu 18 marca 2008 r., lecz zrobiła to asystentka dyrektora. Została zatem naruszona zasada określona w art. 148 , organ nie wykazał bowiem, że odbierająca była osobą uprawnioną do odbioru w jego imieniu prywatnej korespondencji. Mając powyższe na uwadze skarżący wnioskował uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 4. W odpowiedzi na skargę SKO w L. wniosło o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - wyrokiem z dnia 5 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Łd 118/08 uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej P.p.s.a.). Sąd przytoczył treść art. 148 § 1 OP, zgodnie z którym, pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Wskazał też na § 3 ww. przepisu, który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w paragrafach poprzednich, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Niespornym w sprawie było, że właścicielem nieruchomości, której dotyczyła decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia 12 marca 2008 r. ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. był C. C. N. jako osoba fizyczna. Sąd uznał więc, że powyższa decyzja winna być doręczona bezpośrednio adresatowi lub osobie przez niego uprawnionej do odbioru prywatnej korespondencji. Sąd przyjął, że mimo, że korespondencję odebrała M. S. - asystentka dyrektora spółki [...], w której C.C.N. jest prezesem zarządu spółki, a wcześniej był jej wiceprezesem, to skoro skarżący nie upoważnił asystentki do odbioru jego prywatnej korespondencji (jako osoby fizycznej), to organ bezzasadnie przyjął, że była ona do tego uprawniona. Skoro z jej oświadczenia wynika, że przekazała sporną decyzję podatnikowi 21 marca 2008 roku informując go, że odebrała ją 19 marca 2008 r. to Sąd uwzględnił zawarty w skardze zarzut, że doręczając przedmiotową decyzję organ I instancji naruszył przepis art. 148 § 1 OP, co skutkowało błędną oceną ustalonego stanu faktycznego, a co za tym idzie - przyjęciem błędnego rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. 6. W skardze kasacyjnej - sporządzonej przez radcę prawnego E. K. a wniesionej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L.- zaskarżono w całości wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Łd 1118/08 zarzucając w oparciu o podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) i § 2 oraz art. 151 P.p.s.a., w związku z art. 148 § 1 i art. 148 §2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, polegające na uchyleniu postanowienia organu odwoławczego z uwagi na naruszenie przepisu art. 148 § 1 OP oparte na stwierdzeniu, że decyzja winna być doręczona jedynie bezpośrednio skarżącemu lub osobie przez niego uprawnionej do odbioru prywatnej korespondencji, z bezpodstawnym zawężeniem wykładni sposobu doręczenia wskazanego w art. 148 § 2 pkt 2 OP polegającego na możliwości doręczenia korespondencji w miejscu pracy adresata osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji do doręczenia jedynie "jako prezesowi" oraz całkowitym pominięciu okoliczności, iż nastąpiło prawidłowe doręczenie w świetle art. 148 § 2 pkt 2 OP; 2) art. 133 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na błędnej ocenie dowodów, świadczących o prawidłowym doręczeniu decyzji, a co za tym idzie o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. 3) art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na błędnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie zawierającym w sposób prawidłowy wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art 141 § 4 P.p.s.a. poprzez uchylenie postanowienia w oparciu o naruszenie prawa materialnego. W związku z tak postawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi oraz o zasądzenie od Skarżącego na rzecz SKO w L. kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Pełnomocnik skarżącego C. C. N. w udzielonej w terminie odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie jako całkowicie nie zasadnej oraz zasadzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Wszystkie jej zarzuty odnoszą się do podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. a ich argumentacja oparta jest na naruszeniu (przez Sąd I instancji) przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 7.1. O uwzględnieniu skargi kasacyjnej przesądziła przede wszystkim trafność zarzutu - naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 148 § 1 i § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej (OP). Stanowiący podstawę sporu przepis art. 148 OP reguluje doręczanie pism osobom fizycznym. Z treści § 1 wynika, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Natomiast pominięty przez Sąd I instancji przepis art. 148 § 2 pkt 2 OP stanowi, że pisma mogą być również doręczane w siedzibie organu podatkowego lub w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Przepis § 3 przewiduje, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w §1 i §2, a także w innych uzasadnionych przypadkach można doręczać pisma w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Unormowania zawarte w art. 148 § 1- §3 OP należy odczytywać kompleksowo, jako regulację ustanawiającą kilka alternatywnych miejsc doręczenia pism osobom fizycznym w postępowaniu podatkowym. Przy czym, wskazane w art. 148 § 1 i § 2 OP miejsca należy uznać za równorzędne, ustawodawca nie określił bowiem jakichkolwiek priorytetów doręczenia ani nie uzależnił skuteczności doręczenia w miejscach określonych w § 2 od próby doręczenia w miejscach wskazanych w § 1 (por. tezę 1. wyroku NSA z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1905/08 – dostępne w cebois : http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Inaczej natomiast postanowił ustawodawca w § 3 art. 148 OP, warunkując skuteczność doręczenia w każdym miejscu gdzie się adresata zastanie od niemożności doręczenia w sposób wskazany w §1 i § 2 art. 148 OP. W art. 148 OP dwukrotnie wymieniono miejsce pracy jako miejsce doręczenia pism. W § 1 przyjęto zasadę, że pismo w miejscu pracy doręcza się adresatowi osobiście. W § 2 pkt 2 zaś dopuszczono możliwość doręczenia pisma adresatowi w miejscu pracy za pośrednictwem upoważnionej przez pracodawcę osoby. Należy więc przyjąć, że w § 1 mamy do czynienia z podstawowym miejscem doręczenia i z właściwym sposobem doręczenia, w § 2 natomiast występuje miejsce dodatkowe i zastępczy sposób doręczenia (por. B. Gruszczyński (w:) Ordynacja podatkowa – Komentarz, S.Babiarz, B.Dauter, B.Gruszczyński, R Hauser, A.Kabat, M.Niezgódka –Medek, LexisNexis, Warszawa 2006). W obu przypadkach "miejsce pracy" oznacza zarówno miejsce pracy pracobiorcy, jak i miejsce pracy osoby prowadzącej działalność na własny rachunek (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2001 r. I SA/Łd 600/99, niepubl.) Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd uchylając postanowienie SKO w L. z dnia 15 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w sprawie podatku od nieruchomości za 2007 r. stwierdził jedynie, że orzekający w sprawie organ naruszył przepis art. 148 § 1 OP. Rozstrzygając sprawę Sąd nie powołał ani nie odniósł się w jakimkolwiek zakresie do mającego w tej sprawie zastosowanie przepisu art. 148 § 2 pkt 2 OP. Stwierdził jedynie, że osoba odbierająca korespondencję w miejscu pracy, nie została osobiście upoważniona przez C. C. N. do odbioru jego prywatnej korespondencji. W art. 148 § 2 pkt 2 OP ustawodawca w sposób wyraźny wskazał, że "pisma mogą być również doręczane w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji" (podkreślenie Sądu). Oznacza to, że ustawodawca przewidział możliwość doręczania pism kierowanych do osób fizycznych w ich miejscu pracy z ich odbiorem przez osobę upoważnioną przez pracodawcę. Nie ma więc wymogu szczególnego upoważnienia przez adresata (będącego pracownikiem firmy) osoby upoważnionej już przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Tym samym nie do przyjęcia jest zawężenie stosowania wskazanych w art. 148 § 1 in fine i § 2 pkt 2 OP sposobów doręczenia pism kierowanych do osób fizycznych w miejscu pracy, jedynie do odbioru osobistego, czy też do rąk osoby upoważnionej przez tę osobę fizyczną - jak przyjął to Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu. Za nieuprawnioną i nie mającą oparcia w regulacji art. 148 § 2 pkt 2 OP należy uznać - lakoniczną argumentację zaskarżonego wyroku, opartą na twierdzeniu, że decyzja winna być doręczona adresatowi bezpośrednio lub osobie przez niego upoważnionej do odbioru korespondencji, a doręczenie poprzez osobę upoważnioną przez pracodawcę do odbioru korespondencji dotyczy jedynie sytuacji, gdy korespondencja ma charakter służbowy, np. gdyby kierowana jest do skarżącego jako prezesa zarządu spółki, nie zaś jako do osoby fizycznej będącej pracownikiem lub osobą sprawującą funkcję. Sąd kasacyjny nie podziela stanowiska WSA w Łodzi - ustawodawca bowiem w sposób wyraźny przewidział w art. 148 § 2 pkt 2 OP możliwość doręczania pism osobom fizycznym w ich miejscu pracy i nie tylko osobiście, ale także osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. W toku całego postępowania skarżący podawał adres dla doręczeń w L. przy ul. L. [...], nie wskazując konkretnego podmiotu funkcjonującego pod tym adresem. Skoro w tym miejscu skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "C.", jak też pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki z o.o. "[...]", to doręczenie pod tym adresem korespondencji adresowanej do C. C. N. zarówno jemu osobiście (art. 148 § 1 OP) jak też osobie upoważnionej do odbioru korespondencji przez każdego z tych pracodawców - było w świetle art. 148 § 2 pkt 2 OP w pełni skuteczne. W tej sytuacji Sąd I instancji błędnie ocenił skuteczność doręczenia Skarżącemu pisma, które odebrała upoważniona do odbioru korespondencji - asystentka dyrektora, kwitując odbiór własnoręcznym podpisem ze wskazaniem stanowiska i pieczęcią firmy "[...]". Przepis art. 148 OP w sposób wyraźny, nie pozostawiający żadnych wątpliwości stanowi o zastosowaniu wskazanych w nim sposobów doręczania pism osobom fizycznym i wbrew sugestiom zawartym w wyroku Sądu I instancji, w żadnym zakresie nie zawęża ani nie ogranicza tego sposobu doręczenia do korespondencji służbowej. Ta błędna wykładnia przepisu art. 148 OP a właściwie brak prawidłowej wykładni § 2 pkt 2 OP doprowadziła do nieuzasadnionego uchylenia zaskarżonego postanowienia - przez co Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w związku z art. 148 § 1 i § 2 pkt 2 w sposób mający wpływ na wynik sprawy. 7.2. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że przyczyną wadliwego wyroku Sądu I instancji nie było pominięcie przy orzekaniu akt sprawy – co mógłby sugerować zarzut skargi kasacyjnej oparty na naruszeniu art. 133 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd, co do zasady, wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (133 § 1 P.p.s.a.). W ocenie Sądu kasacyjnego, Sąd I instancji nie wyszedł przy orzekaniu poza materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, nie kwestionował też przyjętych przez organ podatkowy ustaleń faktycznych. Zarzut naruszenia art. 133 P.p.s.a. mógłby stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdyby wnoszący skargę kasacyjną organ (SKO) wskazał konkretne zdarzenie, którego nie uwzględnił Sąd I instancji, a które miało wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 1580/07 - LEX nr 520056). W analizowanej sprawie nie miało to miejsca. Przyjęta przez Sąd I instancji koncepcja doręczenia, której następstwem było wadliwe rozstrzygnięcie, nie jest wynikiem pominięcia zgromadzonych w sprawie dowodów, ale wynikiem wadliwej (niepełnej) subsumcji tych ustaleń faktycznych do mających w sprawie zastosowanie uregulowań prawnych (art. 148 § 2 pkt 2 OP). W świetle zebranych w sprawie dowodów – Sąd błędnie ocenił, że doręczenie było nieprawidłowe. Wadliwość dokonanej przez Sąd oceny, nawet gdy łączone jest z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. - nie może być kwalifikowana jako naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a. Brak w uzasadnieniu wyroku wystarczającej argumentacji odnoszącej się do przesłanek doręczenia, nie wynika z pominięcia akt sprawy (art. 133 P.p.s.a.), ale z pominięcia przepisu procedury administracyjnej (art. 148 § 2 pkt 2 OP), który uzasadniał rozstrzygnięcie organu. Z tych względów zarzut naruszenia art. 133 P.p.s.a. należało uznać za nietrafny. 7.3. Jako trafny należy ocenić zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. oparty na błędnym uzasadnieniu wyroku, nie wyjaśniającym podstawy prawnej rozstrzygnięcia i nie zawierającym wskazań co do dalszego postępowania Podkreślić też należy, że Sąd I instancji - w sposób wyraźny stwierdził naruszenie jedynie przepisu art. 148 § 1 OP, powołując się także na § 3. Rozważania, które można by odnieść do art. 148 § 2 pkt 2 OP sprowadzały się jedynie do uznania, że w miejscu pracy osobie fizycznej może być skutecznie doręczona jedynie korespondencja służbowa, związana z wykonywaną przez adresata pracą lub pełnioną funkcją. Taka wykładnia tego przepisu jest błędna i przesądziła tym samym zarówno o wadliwości uzasadnienia wyroku jak i naruszającym prawo rozstrzygnięciu. Uzasadnienie wyroku nie spełnia przy tym wymagań art. 141 § 4 P.p.s.a. Fragmentaryczne odniesienie się do przepisu art. 148 OP i pominięcie w istocie przy rozstrzyganiu § 2 pkt 2 ww. przepisu spowodowało błędną wykładnię przepisów procedury administracyjnej - mających w sprawie zastosowanie, a w konsekwencji - uchylenie zgodnego z prawem postanowienia organu. Brak prawidłowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku powoduje, że strony postępowania administracyjnego w istocie nie wiedzą, jakimi przesłankami kierował się Sąd, na jakich oparł się przepisach i jakiej w istocie dokonał wykładni, co świadczy o naruszeniu prawa procesowego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. 7.4. Ostatni z zarzutów odnosi się do podstawy prawnej, która w ocenie Sądu I instancji uzasadniała uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. WSA w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie SKO w L. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. Jak trafnie podnosi autor skargi kasacyjnej – z uzasadnienia wyroku nie wynika jednak, aby Sąd stwierdził jakiekolwiek naruszenie prawa materialnego. Nie mówiąc już, że sprawa będąca przedmiotem rozstrzygnięcia miała charakter czysto procesowy, bowiem jej przedmiotem było stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Sąd I instancji, uzasadniając wyrok (strona przedostatnia - in fine, nienumerowanego uzasadnienia) cyt. " podzielił zarzut zawarty w skardze, iż doręczając przedmiotową decyzję organ I instancji naruszył przepis art. 148 § 1 OP, co skutkowało błędną oceną ustalonego stanu faktycznego, a co za tym idzie – przyjęciem błędnego rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu". Konkluzją tej konstatacji było uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. W tej sytuacji, należy zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji, poza wcześniej stwierdzonymi wadami, oparte zostało na naruszeniu prawa materialnego, którego z uwagi na czysto procesowy charakter sprawy, organy nawet nie miały okazji naruszyć. Zatem i ten zarzut skargi kasacyjnej należało uznać za zasadny. 7.5. Reasumując, uzasadnione są zarzuty skargi kasacyjnej oparte na podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. polegające na bezpodstawnym uchyleniu zaskarżonego postanowienia w następstwie zawężonej oceny i pominięcia skutków doręczenia określonych w art. 148 § 2 pkt 2 OP. To naruszenie przepisów postępowania skutkowało też uwzględnieniem skargi mimo niepełnej argumentacji motywów rozstrzygnięcia i braku w uzasadnieniu wskazań co do dalszego postępowania – przez co doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Trafny jest też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., bowiem przepis ten nie mógł stanowić podstawy uchylenia rozstrzygnięcia mającego wyłącznie procesowy charakter. Konsekwencją stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny powyższych uchybień było uwzględnienie skargi kasacyjnej na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Rozpoznając sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi będzie zobowiązany w myśl art. 190 zdanie pierwsze P.p.s.a. do uwzględnienia wykładni prawa dokonanej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. 7.6. O kosztach postępowania kasacyjnego w kwocie 240,00 zł (w tym wpis od skargi kasacyjnej 100,00 zł i 180,00 zł opłaty za czynności pełnomocnika) orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z pkt. 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa pomocy prawnej udzielonej przez radcę pranego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).