III SA/Wa 2027/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające go postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] grudnia 2007r., nr [...] 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. B. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, postanowieniem z dnia [....] maja 2008 r., Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] grudnia 2007 r., oddalające skargę P. B. na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego - Dyrektora Izby Celnej w P. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Celnej w P., wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie trzech tytułów wykonawczych, wystawionych wobec Skarżącego w dniu [...] października 2004 r. Odpisy tytułów wykonawczych doręczono Skarżącemu w dniu 21 lutego 2005 r., zaś w dniu 21 lutego 2007 r. Skarżącemu doręczono zawiadomienia o zajęciu jego rachunku bankowego prowadzonego przez Bank [...]S.A. W dniu 26 lutego 2007 r., pełnomocnik Skarżącego wniósł skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego wnioskując o umorzenie postępowania egzekucyjnego i wstrzymanie czynności egzekucyjnej. Wskazał, iż czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego naruszają prawo, ponieważ podjęte zostały z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika, jak również bez uprzedniego doręczenia tytułu wykonawczego temu pełnomocnikowi. Wskazał, że organ egzekucyjny miał wiedzę, iż Skarżący jest reprezentowany przez pełnomocnika. W jego ocenie, stanowiło to o niedopuszczalności prowadzonego postępowania egzekucyjnego, bowiem wiązało się z naruszeniem art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego; dalej k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r., Dyrektor Izby Skarbowej w P. oddalił wniesioną skargę, zaś na skutek zażalenia wniesionego przez Skarżącego, Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wykonaniu zaleceń sformułowanych w uzasadnienia rozstrzygnięcia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Celnej w P. zwrócił się do pełnomocnika Skarżącego, o sprecyzowanie woli strony i wskazania czy pismo z dnia 26 lutego 2007 r. należy traktować jako skargę na czynności egzekucyjne wniesioną na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) - dalej powoływana jako "u.p.e.a.", czy jako zarzut wniesiony na podstawie art. 33 pkt 6 tej ustawy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik Skarżącego wyjaśnił, iż pismo z dnia 26 lutego 2007 r. zatytułowane skarga wyraźnie wskazywało na jej zakres przedmiotowy. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r., Dyrektor Izby Skarbowej w P., oddalił skargę na czynności egzekucyjne. W uzasadnieniu wskazał, że pismo z dnia [...] lutego 2007 r. nie spełniało kryteriów środka zaskarżenia w myśl art. 54 § 1 u.p.e.a. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, pismo to spełniało natomiast kryteria dla zarzutów składanych w trybie art. 33 u.p.e.a. i w związku z powyższym, w części dotyczącej zarzutu niedopuszczalności postępowanie egzekucyjnego, zostało przekazane do Dyrektor Izby Celnej w P. celem rozpoznania według właściwości. Odnosząc się zaś do prawidłowości czynności egzekucyjnej zajęcia rachunku bankowego Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził, że zostało ono dokonane zgodnie z art. 80 § 3 u.p.e.a. Na skutek zażalenia wniesionego przez pełnomocnika Skarżącego, Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, iż czynność egzekucyjna zajęcia rachunku bankowego dokonana została zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 80 u.p.e.a. Wskazał również, że zarówno doręczenia tytułów wykonawczych jak i zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego dokonano bezpośrednio zobowiązanemu, zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wyjaśnił, że konieczność doręczenia zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego zobowiązanemu, wynikała z osobistego charakteru pouczenia o skutkach tej czynności oraz uzasadniona była potrzebą ochrony praw osób trzecich, o których informacje może posiadać jedynie sam zobowiązany. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w P. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego powtórzył argumentację prezentowaną w toku postępowania dotyczącą naruszenia art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego znajdującego zastosowanie w sprawie na podstawie art. 18 u.p.e.a., poprzez pominięcie ustanowionego przez Skarżącego pełnomocnika przy doręczeniu odpisów tytułów wykonawczych i zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego. Na potwierdzenie swojego stanowiska, pełnomocnik Skarżącego przywołał liczne orzeczenia sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, uznając podniesione w niej zarzuty za bezzasadne i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm ; powoływanej dalej jako p.p.s.a.), Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji czy postanowienia, brany jest pod uwagę stan prawny, który miał zastosowanie w chwili ich wydawania. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.) Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących takimi wadami zaskarżonego postanowienia, wydanego przez Ministra Finansów oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] grudnia 2007 r., które wymagały wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa dotyczy skargi na czynności egzekucyjne, rozumiane zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. jako wszelkie działania, podejmowane przez organ egzekucyjny, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Katalog środków egzekucyjnych wskazano w art. 1a pkt 12 a i b powołanej ustawy. Należą do niego między innymi; egzekucja z pieniędzy, z wynagrodzenia z pracę, z rachunków bankowych. Podstawę do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne stanowi art. 54 § 1 u.p.e.a. Należy zastrzec, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, regulując poszczególne etapy postępowania egzekucyjnego, umożliwia zobowiązanemu kwestionowanie podejmowanych w jego toku rozstrzygnięć. Dlatego też, w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, uwzględniając zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia, że skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze faktycznym i to tylko takie, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (np. kwestionowanie szacunku dokonanego przez biegłego skarbowego odbywa się poprzez złożenie wniosku o dokonanie tego oszacowania przez biegłego sądowego - art. 67d § 2 u.p.e.a.). Z powyższego wynika również, że skarga na czynności egzekucyjne nie jest środkiem konkurencyjnym z zarzutami wnoszonymi na podstawie art. 33 u.p.e.a. Z akt niniejszej sprawy wynika, że na dzień wniesienia skargi jedynym zastosowanym wobec skarżącego środkiem egzekucyjnym było dokonanie zajęcia jego rachunku bankowego w Banku [...] SA we W., zawiadomieniami z dnia 15 lutego 2007 r. Odpisy zawiadomień o zajęciu doręczone zostały Skarżącemu w dniu 21 lutego 2007 r., zaś odpisy tytułów wykonawczych przesłano Skarżącemu, który w dniu 21 lutego 2005 r. pokwitował ich odbiór. Należy podkreślić, że w treści pisma z dnia 26 lutego 2007 r. wskazano jako adresata Dyrektora Izby Skarbowej w P., a zatem organu nadzoru nad organem egzekucyjnym - Dyrektorem Izby Celnej w P., co wskazuje, że pismo to stanowi skargę na czynności egzekucyjne wniesioną na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. Sformułowane w tym piśmie zarzuty, opierają się o przesłanki wskazane w art. 33 pkt 6 i 10 u.p.e.a., stanowiące podstawę zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W tej sytuacji, należało zatem rozważyć, czy okoliczności podnoszone w treści uzasadnienia pisma mogą prowadzić do zakwestionowania podjętych czynności egzekucyjnych na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. W ocenie Sądu, podniesione w piśmie zarzuty dotyczące wadliwości doręczenia skarżącej odpisu zawiadomienia o zastosowanym środku egzekucyjnym oraz tytułów wykonawczych, należało ocenić w kategoriach zakwestionowania podjętych czynności egzekucyjnych na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. W toku postępowania przed organami obu instancji, jak również w skardze kierowanej do Sądu, pełnomocnik skarżącej zarzucił, iż organ egzekucyjny doręczył Skarżącemu osobiście odpis zawiadomienia oraz odpisy tytułów wykonawczych - z pominięciem pełnomocnika ustanowionego w jego osobie. Powoływał się na naruszenie art. 40 § 2 k.p.a., które to przepisy znajdują w sprawie odpowiednie zastosowanie na podstawie art. 18 u.p.e.a. Zgodnie z treścią art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W myśl art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Oceniając działanie organu egzekucyjnego, Dyrektor Izby Skarbowej w P., nie odniósł się do zarzutu Skarżącego dotyczącego pominięcia pełnomocnika przy doręczaniu zarówno zawiadomień jak i tytułów wykonawczych. Minister Finansów uznał, że doręczenie dokonane Skarżącemu osobiście wiązało się z charakterem podejmowanych czynności egzekucyjnych, które, w ocenie organu, generalnie wymagają osobistego działania osoby zobowiązanej. Argumentując ten pogląd, organ odwoławczy wskazywał na fakt, iż art. 80 § 3 u.p.e.a. nakłada na organ egzekucyjny obowiązek pouczenia zobowiązanego , że nie może wypłacać zajętej kwoty z rachunku bankowego ani rozporządzać nią w żaden inny sposób bez zgody organu. Pouczenie to ma charakter osobisty, a w przypadku naruszeniu zakazu dysponowania środkami na rachunku bankowym, okoliczność osobistego odbioru dokumentu daje gwarancje, iż zobowiązany wiedział o jego treści. Dodatkowo wyjaśnił, iż udział zobowiązanego w dokonanych czynnościach egzekucyjnych jest niezbędny także z uwagi na potrzebę ochrony praw osób trzecich, gdyż to zobowiązany posiada informacje, czy do majątku, do którego skierowano egzekucję, nie roszczą sobie prawa osoby trzecie. Wskazać należy, że Sąd, argumentacji tej nie podziela. Podziela natomiast stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 3922/06 oraz w wyrokach tut. Sądu z 5 września 2006 r. (sygn. akt III SA/Wa 1678/06) i z dnia 27 października 2005 r. (sygn. akt III SA/Wa 1797/05), jak również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w orzeczeniach z dnia 14 lipca 2004 r. (sygn. akt FSK 296/04) i z dnia 30 czerwca 2006 r. (sygn. akt I FSK 1021/05). Zgodnie z tymi poglądami, wyrażonymi w powołanych wyżej orzeczeniach, rola pełnomocnika ustanowionego przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym nie ogranicza się wyłącznie do wnoszenia w jego imieniu środków zaskarżenia. Pełnomocnik powinien być również adresatem pism kierowanych przez organ egzekucyjny do zobowiązanego - w tym zarówno tytułów wykonawczych jaki i odpisów zawiadomień o zastosowanych środkach egzekucyjnych. W ocenie Sądu, czynnościom tym nie można przypisywać charakteru czynności wymagających osobistego działania zobowiązanego. Ograniczenie to ma przykładowo miejsce przy doręczeniu wezwania do zapłaty na podstawie art. 110c § 2 u.p.e.a., które kierowane musi być bezpośrednio do osoby zobowiązanej a nie do jej pełnomocnika. W ocenie Sądu, czynności wymagające osobistego działania strony to takie czynności, w których brak udziału strony stawiał by pod znakiem zapytania sens ich prowadzenia. W piśmiennictwie i orzecznictwie wskazuje się, że za takie czynności uznać należy poddanie się przez stronę przesłuchaniu, czy też stwierdzenie jej tożsamości. Zdaniem Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, takiego charakteru nie można przypisać doręczeniu zobowiązanemu odpisów tytułów wykonawczych i zawiadomienia o zastosowanym środku egzekucyjnym. Odnosząc się do argumentów przedstawionych przez organ w tej kwestii, nie sposób uznać ich zasadności. Sąd przyznaje, że z punktu widzenia toku postępowania egzekucyjnego, sytuacja prawna powstała po doręczeniu powyższych dokumentów pełnomocnikowi zobowiązanego nie różni się od sytuacji gdy dokumenty te otrzyma osobiście sam zobowiązany, jeżeli chodzi o wskazywaną przez organ ochronę praw osób trzecich. W ocenie Sądu, przedstawiona przez organ argumentacja wiązała się jednak z błędną wykładnią art. 32 k.p.a., a w efekcie z akceptacją nieuprawnionej odmowy zastosowania przez organ egzekucyjny art. 40 § 2 k.p.a., które to przepisy znajdują w sprawie odpowiednie zastosowanie na podstawie art. 18 u.p.e.a. W sytuacji nie odniesienia się przez organy kiedy stosowne pełnomocnictwo zostało złożone do akt sprawy egzekucyjnej, wniosek o naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. jest przedwczesny. W aktach administracyjnych sprawy, na stronie 26 tych akt, znajduje się pismo Izby Celnej w P. , Wydział Egzekucji i Likwidacji z dnia[...] marca 2007 r. skierowane do pana J. C., pełnomocnika Skarżącego wzywające go do nadesłania pełnomocnictwa w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania pisma z dnia 26 lutego 2007 r. Z kolei, na złożonym do akt administracyjnych sprawy pełnomocnictwie ( karta 30 akt ) dla J. C.., widnieją daty 1 stycznia 2007 r. jako data wydania pełnomocnictwa i daty doręczenia Izbie Celnej w P. dnia 21 marca 2007 r. a Izbie Skarbowej w P. dnia 3 kwietnia 2007 r. Dowodem doręczenia tegoż pełnomocnictwa w tych dniach do w/w. organów, są prezentaty znajdujące się na tym pełnomocnictwie. Organy nie wyjaśniły też, skąd Dyrektor Izby Celnej w P. wiedział, iż Skarżący ustanowił pełnomocnika. Z akt administracyjnych sprawy, ( które są niekompletne) wynika, że Dyrektor Izby Celnej kierował do pełnomocnika Skarżącego postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego nr [....] z dnia [...] lutego 2007 r. ( str. 28 akt administracyjnych). Wyrażając pogląd o możliwości reprezentacji strony przez pełnomocnika również w zakresie doręczenia wskazanych dokumentów, Sąd podziela stanowisko wyrażone w powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2006 r. sygn. akt I FSK 1021/05 (i cytowanych tam orzeczeniach), że o fakcie ustanowienia pełnomocnika, organ musi być zawiadomiony w danej, konkretnej sprawie. Stosując w postępowaniu egzekucyjnym przepisy k.p.a. nie znajduje bowiem ograniczenia zasada wynikająca z art. 33 § 2 i 3 u.p.e.a., iż pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu a w przypadku udzielenia go na piśmie pełnomocnik ma obowiązek dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Pełnomocnik ma zatem obowiązek powiadomić organ o swoim działaniu w konkretnej sprawie, a organ nie ma obowiązku domniemywać jego działania. Dopiero od momentu zawiadomienia organu administracji we wskazany powyżej sposób, organ ten ma wynikający z art. 40 § 2 k.p.a. obowiązek doręczania pełnomocnikowi pism kierowanych do strony. Sąd podziela przy tym w pełni pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie jest wystarczające złożenie pełnomocnictwa do akt toczącej się wcześniej sprawy podatkowej, w której doszło do ustalenia egzekwowanych obowiązków, nawet jeśli swoim zakresem obejmuje ono występowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Sprawa egzekucyjna jest bowiem odrębną sprawą, często (jak w rozpatrywanym przypadku), prowadzoną przez inny organ, dlatego w ocenie Sądu, nie można domniemywać kontynuacji istniejącego pełnomocnictwa. Ustanowienie pełnomocnika jest bowiem prawem, a nie obowiązkiem strony, z którego to prawa może ona, ale nie musi skorzystać. Trzeba mieć także na uwadze okoliczność, że w takiej sytuacji zgłoszenie się pełnomocnika do udziału w postępowaniu egzekucyjnym rzadko kiedy wyprzedzało będzie doręczenie zobowiązanemu odpisów tytułów wykonawczych, czy zawiadomienia o zastosowanym środku egzekucyjnym wraz z odpisem tego tytułu. Zdaniem Sądu jednak, zasada pewności obrotu prawnego wymaga, by doręczeń tych dokumentów dokonywać nie korzystając z domniemania reprezentacji strony przez pełnomocnika, zaś wola dalszej reprezentacji we wszczętym postępowaniu egzekucyjnym winna wyrażać się w zgłoszeniu się przez pełnomocnika do tak wszczętego postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie oryginału lub odpisu udzielonego mu pełnomocnictwa. Nie wyjaśnienie przez organy powyższej okoliczności, w dotychczasowym postępowaniu prowadzonym ze skargi na czynności egzekucyjne jest kluczowe dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Wiąże się również z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. zobowiązującej organ do prowadzenia postępowania w sposób wnikliwy, oraz z obowiązkiem organu do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, określonym w art. 77 k.p.a. Wskazać też należy, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P., z dnia [...] grudnia 2007 r., znak [...], nie zawiera prawidłowego uzasadnienia odpowiadającego wymogom przewidzianym w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu tego postanowienia organ nie odniósł się do zarzutów skargi wniesionych przez Skarżącego dotyczących niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego z uwagi na niedoręczenie pełnomocnikowi odpisów tytułów wykonawczych oraz odpisu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Uzasadnienie tych zarzutów brzmi: "... wniesione pismo zatytułowane jako skarga na czynności nie spełnia kryteriów środka zaskarżenia w myśl art. 54 § 1 w/w. ustawy. Spełnia natomiast kryteria określone dla zarzutów składanych w trybie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z powyższym, Dyrektor Izby Skarbowej w P. przekazał pismo strony skarżącej z dnia 26 lutego 2007 r. uzupełnione pismem z dnia 29 listopada 2007 r. w części dotyczącej zarzutu niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego do Dyrektora Izby Celnej w P., celem rozpatrzenia według właściwości." Dopiero organ odwoławczy, rozpatrując zażalenie Skarżącego odniósł się w swoim uzasadnieniu do zarzutów skargi. Jest to ewidentne naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania pozbawiające podatnika prawa do dwukrotnego rozpatrzenia jego sprawy. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r., Dyrektor Izby Skarbowej w P., oddalił skargę na czynności egzekucyjne wskazując w uzasadnieniu, że pismo z dnia 26 lutego 2007 r. nie spełniało kryteriów środka zaskarżenia w myśl art. 54 § 1 u.p.e.a., natomiast spełniało kryteria dla zarzutów składanych w trybie art. 33 u.p.e.a. Organ pierwszej instancji rozdzielił skargę na dwa pisma i w części dotyczącej zarzutu niedopuszczalności postępowanie egzekucyjnego, przekazał je Dyrektorowi Izby Celnej w P. celem rozpoznania według właściwości. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] grudnia 2007 r., w sposób niedopuszczalny rozdziela skargę na czynności egzekucyjne na dwie sprawy i w sprawie dotyczącej zarzutu niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego, przekazuje pismo Skarżącego z 26 lutego 2007 r. do Dyrektora Izby Celnej celem rozpatrzenia według właściwości. To miało ten skutek, że Dyrektor Izby Celnej w P., za późno zwrócił się do pełnomocnika Skarżącego o sprecyzowanie woli strony, gdyż termin do złożenia zażalenia na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wynosi 14 dni. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy dokonać oceny, czy pełnomocnik Skarżącego został prawidłowo umocowany we wszczętym postępowaniu egzekucyjnym a następnie, biorąc pod uwagę wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, poczynione w niniejszej sprawie, odnieść się do zgłoszonych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 ptkt 1 lit c) p.p.s.a., oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.