I FZ 53/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia U.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt III SO/Gl 3/08 w kwestii odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi U.L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt III SO/Gl 3/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 29 lipca 2008 r. Nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu S. Skarbowego w S. z dnia 17 marca 2008 r. orzekającą o odpowiedzialności U. L. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do września 2005 r. oraz od marca do września 2006 r. Sp. z .o.o. "R." w łącznej kwocie 7.920 zł. . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia WSA stwierdził, że pełnomocnik strony skarżącej wskazał we wniosku jedynie na treść przepisu art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powołana dalej jako "P.p.s.a."), nie uzasadniając jednak swego żądania, gdyż nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że możliwym jest zaistnienie niebezpieczeństw wymienionych w tym przepisie. W związku z tym, Sąd uznał że powyższe uniemożliwia merytoryczną ocenę przedmiotowego wniosku w ramach zasady skargowości. Dlatego też działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na powyższe postanowienie strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono w szczególności, iż w ocenie skarżącego istnieją przesłanki opisane w ww. przepisie, gdyż skarżący kwestionuje swą odpowiedzialność jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki oraz że wykonanie przedmiotowej decyzji skutkowałoby dla niego powstaniem znacznej szkody, w tym szkody moralnej. Nadto wskazano, że sama zapłata spowodowałoby konieczność poniesienia przez skarżącego znacznych opłat związanych z przesłaniem pieniędzy z Włoch i ich przewalutowaniem.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 omawianego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę /majątkową, a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o powyższe uwagi uznaje za słuszne stanowisko Sądu pierwszej instancji, który odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak wskazania przez stronę okoliczności uzasadniających takie wstrzymanie. W tym aspekcie WSA prawidłowo ocenił, że podniesione przez stronę argumenty, sprowadzające się jedynie do przytoczenia treści przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz ogólnego stwierdzenia o szkodzie i krzywdzie wynikłej z wyegzekwowania spornej zaległości, bez wskazania w jaki sposób miałoby się to konkretnie przejawiać, uniemożliwiły Sądowi merytoryczną ocenę przedmiotowego wniosku. Na powyższą ocenę nie mają wpływu podniesione przez skarżącego w zażaleniu nowe, również bardzo ogólnie zasygnalizowane okoliczności, w sytuacji gdy rodzaj obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Z powyższych względów, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.