II OSK 350/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz Sędzia del. NSA Anna Żak /spr./ Protokolant asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Łd 718/08 w sprawie ze skargi H. i A. S. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną. II OSK 350/09 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 10 grudnia 2008r. w sprawie Sygn. akt II SA/Łd 718/08 po rozpoznaniu skargi H. i A. S. uchylił postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 24 lipca 2008r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 20 listopada 2003 r., H. i A. S., złożyli w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Łodzi zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz szklarni przydomowej, zlokalizowanych na nieruchomości położonej przy ul. Wernera 19 w Łodzi. Jako adres zamieszkania wskazali Łódź, ul. [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] Powiatowy inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł sprzeciw w sprawie przystąpienia do użytkowania ww. obiektów. Od powyższej decyzji A. S. wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W wyniku rozpatrzenia wniosku A. S. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2005 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r., a następnie własne rozstrzygnięcie utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Na skutek skargi A. S. na powyższe rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 24 maja 2006 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 167/06, uchylił obie decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazując, że "organ odwoławczy, rozpoznał merytorycznie odwołanie skarżącego A. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003r. w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, iż powyższa decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wysłana skarżącemu w dniu 10 grudnia 2003r. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana - w dniu 12 grudnia 2003r. oraz 23 grudnia 2003. Odwołanie od powyższej decyzji skarżący wniósł 4 marca 2004r. Sąd wskazał, że z prostego zestawienia dat należałoby uznać, iż odwołanie zostało wniesione po terminie, jednak Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie poczynił ustaleń w tym zakresie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpatrując powtórnie wniosek A. S., ostateczną decyzją z dnia [...] września 2006 r. stwierdził nieważność decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2004 r. podnosząc, że organ rażąco naruszył art. 138 § 1 pkt 1 kpa., bowiem rozpatrzył merytorycznie odwołanie wniesione z uchybieniem terminu. W konsekwencji tego rozstrzygnięcia, postanowieniem z dnia [...] lipca 2008r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi stwierdził, że odwołanie A. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] grudnia 2003 r. wnoszącej sprzeciw w sprawie przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz szklarni przydomowej zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 kpa. Organ odwoławczy powołał brzmienie przepisów art. 129 § 2, art. 57 § 1 i § 4 k. p. a. oraz art. 44 k. p. a. w brzmieniu znowelizowanym ustawą z dnia 11 marca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2005 r. nr 78, poz. 682), obowiązującym od dnia 6 czerwca 2005 r. wskazując, że w razie niemożności doręczenia pisma, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. W przypadku niepodjęcia przesyłki w siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. W przypadku nieodebrania przesyłki pomimo dwukrotnego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, zgodnie z § 4 tego przepisu, doręczenie uznaje się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego awizowania przesyłki, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Organ na podstawie ustalił, że powyższa decyzja została wysłana skarżącemu w dniu 10 grudnia 2003 r., jak zaś wynika z adnotacji pracownika urzędu pocztowego, przesyłka była dwukrotnie awizowana - w dniu 12 grudnia 2003 r. oraz w dniu 23 grudnia 2003 r., a zwrócona została do organu w dniu 7 stycznia 2004 r. Odwołanie od decyzji A. S. wniósł w dniu 4 marca 2004 r. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że przesyłka była awizowana zgodnie z przepisem art. 44 kpa. ponieważ pomiędzy pierwszym zawiadomieniem o nadejściu przesyłki, a jej zwrotem do organu I instancji upłynęło 16 dni, co świadczy o umożliwieniu stronie jej odbioru w terminie, określonym przepisem art. 44 kpa. Organ odwoławczy uznał , że zawierająca decyzję przesyłka, awizowana po raz pierwszy w dniu 12 grudnia 2003 r., została skutecznie doręczona A. S. w dniu 27 grudnia 2003 r. (dzień 26 grudnia 2003 r. był dniem wolnym od pracy). Ostatnim dniem czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania był dzień 12 stycznia 2004 r., gdyż czternastym dniem terminu był 10 stycznia 2004 r. - sobota, dzień wolny od pracy. Wobec tego odwołanie A. S. złożone w dniu 4 marca 2004 r. wniesione zostało z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 129 § 2 kpa. Na powyższe postanowienie H. i A. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podnosząc, że zaskarżone postanowienie narusza ich interes prawny, poprzez błędne ustalenie daty odbioru decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie przepisów art. 41 § 1 k.p.a., art. 42 § 1 k.p.a., art. 42 § 3 k.p.a. i art. 43 k.p.a oraz art. 7 k.p.a. W konkluzji wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę uznając, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy procedury administracyjnej, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazał, że organ przyjął za skuteczne doręczenie dokonane w dniu 27 grudnia 2003r., powołując się na przepis art. 44 § 1, § 2 i § 3 kpa. w brzmieniu znowelizowanym ustawą z dnia 11 marca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2005 r. nr 78, poz. 682), obowiązującą od dnia 6 czerwca 2005 r. W ocenie Sądu zastosowanie powołanego przepisu, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 marca 2005r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 78, poz. 682) trudno uznać za wadliwe w sytuacji, gdy przepis ten w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonywania doręczenia, z uwagi na długość okresu przechowywania przesyłki w urzędzie pocztowym, mógł rodzić poważne wątpliwości co do jego konstytucyjności (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006r., sygn. akt P 13/05, OTK-A 2006/2/20). Nowelizacja wspomnianej regulacji, w zakresie sposobu doręczania pism urzędowych przez pocztę, poza wydłużeniem wspomnianego okresu, nie przewidywała natomiast znaczących zmian. Przesłanką zastosowania art. 44 kpa. przepisu jest niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa. W rozpoznawanej sprawie, skarżący, składając zawiadomienie o przystąpieniu do użytkowania, wskazali jako adres zamieszkania: Łódź, ul. [...], nie podając przy tym żadnego innego adresu dla doręczeń. Organy obligowane były wobec tego dokonywać doręczeń pod adres wskazany przez zawiadamiających. Za nietrafny Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia przez organy przepisów art. 41 § 1 oraz art. 42 § 1 i art. 43 kpa., ponieważ przepis § 41 § 1 kpa. dotyczy obowiązków stron, związanych ze zmianą adresu, norma art. 42 § 1 kpa. wskazuje na generalny obowiązek doręczania korespondencji urzędowej w miejscu zamieszkania lub w miejscu pracy adresata. Sąd stwierdził, że zarzut naruszenia przepisu art. 43 kpa. jest niezrozumiały, ponieważ skarżący nie wskazywali, by którakolwiek ze wskazanych w tym przepisie osób gotowa była podjąć się oddania przesyłki adresatowi, zaś doręczyciel, z jego naruszeniem, pozostawił przesyłkę w urzędzie pocztowym. Sąd I instancji uznał natomiast, że w sprawie doszło do naruszenia art. 77 § 1 kpa. i art. 7 kpa. wobec niedokonania rzetelnych ustaleń, co do daty doręczenia skarżącym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] grudnia 2003r. Sąd podkreślił, że nie można uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokując w sprawie o sygn.akt VII SA/Wa 167/06, przesądził, że sporne doręczenie dokonane zostało prawidłowo. W motywach tego wyroku zawarte zostały wyłącznie wytyczne, co do obowiązku dokonania prawidłowych ustaleń w tym zakresie przez organ naczelny, rozpoznający wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Odrębną kwestią pozostaje fakt niezaskarżenia, wydanej następnie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2006r., stwierdzającej nieważność orzeczenia Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2004r., z uwagi na rozpoznanie przez ten organ odwołania wniesionego z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Kontrola legalności powyższej decyzji wykraczała poza kognicję sądu w badanej sprawie, tym niemniej nie sposób podzielić poglądów w niej wyrażonych, a związanych tak z interpretacją uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2006r., jak i oceną prawidłowości doręczenia przesyłki, nadanej w dniu 10 grudnia 2003r., zawierającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] grudnia 2003r. Przywołany prawomocny wyrok nie zawierał jednoznacznej w swej treści oceny, co do poprawności doręczania skarżącym decyzji organu I instancji, poprzez przyjęcie fikcji doręczenia przesyłki, wysłanej im w dniu 10 grudnia 2003r. a w konsekwencji, co do złożenia odwołania po terminie. Powołując treść przepisu art. 44 kpa. Sąd I instancji wskazał, że norma ta formułuje precyzyjnie przesłanki, pozwalające na zastosowanie fikcji doręczenia przez awizo. Podkreślił, że samo tylko dwukrotne awizowanie przesyłki nie jest wystarczające dla uznania, że doszło do skutecznego doręczenia pisma. Organ prowadzący postępowanie musi dysponować niebudzącymi wątpliwości dowodami, potwierdzającymi zawiadomienie adresata o nadejściu przesyłki, pozostawieniu jej w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas; z akt musi też jednoznacznie wynikać, gdzie to zawiadomienie zostało umieszczone. Skutek prawny doręczenia mogą mieć tylko takie czynności doręczającego, które realizują wszystkie wymogi określone w § 2 art. 44 k.p.a. W niniejszej sprawie są wątpliwości, co do sposobu pozostawienia zawiadomienia w urzędzie pocztowym, faktu tego nie wskazuje bowiem adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Samo "awizowanie" przesyłki (bez określenia w jaki sposób zostało dokonane) nie jest równoznaczne z zawiadomieniem, określonym w art. 44 § 2 i 3 k.p.a. Skoro brak jest informacji o sposobie zawiadomienia adresata o przesyłce, nie było podstaw do zastosowania instytucji doręczenia zastępczego. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych Sąd I instancji stwierdził, że jeżeli nie wiadomo, jak działał doręczający, doręczenia nie można uznać za dokonane. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i wskazał, że organ odwoławczy, ponownie oceniając terminowość złożenia odwołania przez A. S., winien wyjaśnić, czy i w jaki sposób adresat zawiadomiony został o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym oraz ocenić czy spełnione zostały przesłanki, określone w art. 44 k.p.a., pozwalające na zastosowanie fikcji doręczenia "przez awizo". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie - w sposób mający wpływ na wynik sprawy - przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu i art. 43 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wadliwe przyjęcie przez Sąd I instancji, że w postępowaniu administracyjnym nie nastąpiło skuteczne doręczenie stronie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi, podczas gdy analiza materiału jednoznacznie wskazuje, że organ I instancji skutecznie doręczył poprzez doręczenie zastępcze, H. S. i A. S. decyzję Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003r. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przepis art. 43 k.p.a. reguluje sposób doręczeń "zastępczych pism w postępowaniu administracyjnym. Kwestie tego rodzaju doręczeń uregulowane zostały również w przepisach ustawy z dnia 12 czerwca 2003r. Prawo pocztowe (Dz.U. nr 130, poz. 1188, z 2003r. ze zm.) w szczególności w art. 26 tej ustawy, oraz w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych. Zgodnie z ww. przepisami przesyłkę listową poleconą rejestrowaną operator doręcza w sposób umożliwiający uzyskanie potwierdzenie odbioru takiej przesyłki. W myśl § 10 ust. 2 rozporządzenia, potwierdzenie odbioru polega na doręczeniu nadawcy formularza z pokwitowaniem adresata odbioru przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego. Do doręczenia formularza stosuje się odpowiednio przepisy art. 26 ustawy. Skarżący podkreślił, że oficjalny pocztowy formularz pokwitowania odbioru nie zawiera miejsca na adnotacje o sposobie zawiadomienia adresata o pozostawieniu korespondencji w placówce pocztowej, w przeciwieństwie do formularza obowiązującego przy doręczaniu pism w sprawach cywilnych. Wobec powyższego należy przyjąć, że pracownik operatora publicznego zobowiązany do przestrzegania przepisów o doręczeniach, dokonuje doręczeń w sposób prawidłowy określony w przytoczonych powyżej przepisach. Jednocześnie organ administracyjny nie może ingerować w działania operatora pocztowego, które mają umocowanie w powszechnie obowiązujących w/w przepisach prawa. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania dawał podstawę do przyjęcia, doręczenia zastępczego w trybie art.43 k.p.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną H. S. i A. S. wnieśli o jej oddalenie podnosząc, że nie był im znany fakt o jakichkolwiek próbach doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2003 roku we wcześniejszych terminach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. dalej jako p.p.s.a) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy, tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. Jej autor podnosi zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art.145 § 1 pkt 1 lit.c w powiązaniu z art.43 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie, że w sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji w drodze tzw. doręczenia zastępczego. Skarżący akcentuje zarzut naruszenia art. 43 k.p.a. uważając, że w trybie tego przepisu doszło do skutecznego doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] nie zauważając, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane w oparciu o przepis art. 43 k.p.a, lecz na podstawie art. 44 k.p.a., a nadto w zaskarżonym wyroku trafnie wskazano, że w sprawie brak było okoliczności wskazujących na możliwość doręczenia decyzji w trybie art.43 k.p.a. W sytuacji, gdy przepis art.43 k.p.a nie miał i nie mógł mieć w niniejszej sprawie zastosowania, zarzut jego naruszenia uznać należy za nieuzasadniony. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku rozważył natomiast prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym art. 44 k.p.a. i doszedł do prawidłowego wniosku, iż organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie nie miał podstaw do uznania, że skutecznie doręczono A. S. decyzję organu I instancji w trybie w/w przepisu. Przepis art. 44 k.p.a. zawiera uregulowania dotyczące terminów odbioru pism przez adresata oraz fikcji prawnej jego doręczenia. Przepis ten został dostosowany (zmiana wprowadzona ustawą z 11 marca 2005r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. Nr 78, poz. 682) do stanowiska zajętego przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 września 2002r. SK 35/01(Dz. U. nr 157, poz. 1318) odnośnie obowiązku dwukrotnej awizacji pism sądowych ze względu na poszanowanie prawa do sądu zawartego w art. 45 Konstytucji R.P. Podnieść należy, iż instytucja doręczenia zastępczego stwarza domniemanie doręczenia. Dlatego też zasady stosowania tej instytucji winny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Przepis art. 44 § 1 k.p.a. ma zastosowanie wyłącznie w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. Pierwszą przesłanką skuteczności doręczenia przewidzianego w art. 44 jest przechowanie pisma przez okres czternastu dni w placówce pocztowej lub złożenie pisma w urzędzie właściwej gminy (miasta) na ten okres (§ 1 pkt.1 i 2). Drugą przesłanką skuteczności doręczenia przewidzianego w tym przepisie jest umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej lub złożeniu w urzędzie gminy (miasta), w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W wypadku gdy adresat pisma nie podjął przesyłki w terminie siedmiu dni, wówczas doręczający jest obowiązany pozostawić powtórnie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pisemnego zawiadomienia (§3). Złożenie przez doręczającego pisma w jednym z miejsc wskazanych omawianej normie oraz umieszczenie zawiadomienia o złożeniu pisma w miejscu określonym w tym przepisie należy uważać za doręczenie dokonane z upływem ostatniego dnia okresu czternastu dni liczonego od następnego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W rozpoznawanej sprawie wymogi wynikające z art. 44 k.p.a. nie zostały spełnione, ponieważ jak trafnie podniósł Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku, brak jest na dowodzie doręczenia przesyłki (decyzji z dnia z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...]) informacji o sposobie zawiadomienia adresata o tej przesyłce. Organ prowadzący postępowanie musi dysponować niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi zawiadomienie adresata o przesyłce, pozostawieniu jej w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas, musi również posiadać informację gdzie to zawiadomienie zostało umieszczone. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może go odebrać i o terminie odbioru. Samo tylko dwukrotne awizowanie przesyłki nie jest wystarczające dla uznania, że doszło do skutecznego doręczenia pisma. Z akt sprawy wynika, że decyzja organu I instancji została wysłana A. S. w dniu 10 grudnia 2003r, przesyłka była dwukrotnie awizowana, brak jest na niej jednak informacji doręczyciela, czy i w jaki sposób powiadomił adresata o miejscu odbioru przesyłki. W tych okolicznościach nie było podstaw do zastosowania instytucji doręczenia zastępczego w trybie art.44 k.p.a. Prawidłowo zatem Sąd I instancji uchylił zaskarżone postanowienie w oparciu o przepis art.145 § 1 pkt.1 lit.c p.p.s.a. Odnosząc się do twierdzeń skargi kasacyjnej dotyczących formularza pocztowego, stwierdzić należy, że fakt iż nie zawiera on rubryki na uczynienie adnotacji o sposobie zawiadomienia adresata o pozostawieniu korespondencji w placówce pocztowej nie stanowi okoliczności uzasadniającej przyjęcie, że doszło do skutecznego doręczenia przesyłki. Przepis art.44 k.p.a. bezwzględnie wymaga dla przyjęcia prawidłowości doręczenia zastępczego zamieszczenia informacji o miejscu odbioru awizowanej przesyłki. Jest oczywiste, że jakiekolwiek formularze bądź instrukcje nie mogą uchylić tego ustawowego wymogu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art.184 p.p.s.a.