II SA/Łd 718/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska (spr.), Protokolant asystent sędziego Agata Brolik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi H. i A. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz H. i A. S. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Postanowieniem z dnia [...] nr [...] znak: [...], Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził, że odwołanie A. S., zamieszkałego w Ł. przy ul. H. nr [...] m. [...], od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...], wnoszącej sprzeciw w sprawie przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz szklarni przydomowej zlokalizowanych na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. W. nr [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu, przewidzianego do jego wniesienia, określonego w art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k. p. a. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu [...], H. i A. S., złożyli w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Ł. zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz szklarni przydomowej, zlokalizowanych na nieruchomości położonej przy ul. W. nr [...] w Ł. Jako adres zamieszkania wskazali Ł., ul. H. nr [...] m.[...], podając również numer telefonu komórkowego oraz stacjonarnego. Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł sprzeciw w sprawie przystąpienia do użytkowania ww. obiektów. Od powyższej decyzji A. S. wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] utrzymał w mocy w. w. decyzje organu I instancji. W wyniku rozpatrzenia wniosku A. S. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] nr [...] znak [...], utrzymując następnie, decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku A. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, własne rozstrzygnięcie w mocy. W następstwie rozpoznania skargi A. S. na powyższe rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 24 maja 2006 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 167/06, uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] oraz decyzję ją poprzedzającą wskazując, że "organ odwoławczy, rozpoznał merytorycznie odwołanie skarżącego A. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Z akt sprawy wynika natomiast, iż powyższa decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wysłana skarżącemu w dniu 10 grudnia 2003r. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana – w dniu 12 grudnia 2003r. oraz 23 grudnia 2003. (...) Odwołanie od powyższej decyzji skarżący wniósł 4 marca 2004r. (...) Z prostego zestawienia dat należałoby uznać, iż odwołanie zostało wniesione po terminie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie poczynił jednakże ustaleń w tym zakresie. Uznanie zaś, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w wyniku rozpoznania odwołania od decyzji ostatecznej ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie (...) Organ ponownie rozpoznając wniosek skarżącego powinien wziąć pod uwagę powyższe rozważania, jak również brzmienie art.41 § 2 k.p.a." Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpatrując powtórnie wniosek A. S., ostateczną decyzją z dnia [...] znak: [...], stwierdził nieważność decyzji Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] podnosząc, że organ rażąco naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k. p. a., bowiem rozpatrzył merytorycznie odwołanie wniesione z uchybieniem terminu. Decyzja wspomniana nie była przedmiotem badania w postępowaniu sądowym. Konsekwencją powyższego rozstrzygnięcia stało się wydanie przez Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. zaskarżonego postanowienia. W jego uzasadnieniu oraz odwoławczy powołał brzmienie przepisów art. 129 § 2, art. 57 § 1 i § 4 k. p. a. oraz art. 44 § 1, § 2 i § 3 k. p. a. w brzmieniu znowelizowanym ustawą z dnia 11 marca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2005 r. nr 78, poz. 682), obowiązującym od dnia 6 czerwca 2005 r., zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. W przypadku niepodjęcia przesyłki w siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. W przypadku nieodebrania przesyłki pomimo dwukrotnego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, zgodnie z § 4 tego przepisu, doręczenie uznaje się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego awizowania przesyłki, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Organ na podstawie akt sprawy ustalił, że powyższa decyzja została wysłana skarżącemu w dniu 10 grudnia 2003 r., jak zaś wynika z adnotacji pracownika urzędu pocztowego, przesyłka była dwukrotnie awizowana – w dniu 12 grudnia 2003 r. oraz w dniu 23 grudnia 2003 r., a zwrócona została do organu w dniu 7 stycznia 2004 r. Odwołanie od decyzji A. S. wniósł natomiast w dniu 4 marca 2004 r. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że przesyłka była awizowana zgodnie z przepisem art. 44 k. p. a. Pomiędzy pierwszym zawiadomieniem o nadejściu przesyłki, a jej zwrotem do organu I instancji upłynęło 16 dni, co w ocenie Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., świadczy o umożliwieniu stronie jej odbioru w terminie, określonym przepisem art. 44 k. p. a. Organ odwoławczy uznał zatem, że zawierająca decyzję przesyłka, awizowana po raz pierwszy w dniu 12 grudnia 2003 r., została skutecznie doręczona A. S. w dniu 27 grudnia 2003 r. (dzień 26 grudnia 2003 r. był bowiem dniem wolnym od pracy). Zatem ostatnim dniem czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania był dzień 12 stycznia 2004 r., gdyż czternastym dniem terminu był 10 stycznia 2004 r. – sobota, dzień wolny od pracy. Organ odwoławczy uznał zatem, że odwołanie A. S. złożone w dniu 4 marca 2004 r. wniesione zostało z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 129 § 2 k. p. a. oraz w pouczeniu, zawartym w zaskarżonej decyzji. Podniósł również, iż odwołujący jednocześnie z wniesieniem odwołania nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Na marginesie organ wskazał, że również zgodnie z przepisem art. 44 § 1 i § 2 k. p. a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 6 czerwca 2005 r., termin do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak [...], nie został przez A. S. dotrzymany. Na powyższe postanowienie H. i A. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podnosząc, że zaskarżone postanowienie narusza ich interes prawny, poprzez błędne ustalenie daty odbioru decyzji z dnia [...]. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie przepisów art. 41 § 1 k.p.a., art. 42 § 1 k.p.a., art. 42 § 3 k.p.a. i art. 43 k.p.a, naruszenie prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków, spoczywających na organie administracyjnym z mocy art. 7 k.p.a. W konkluzji wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia . W uzasadnieniu szczegółowo opisali liczne postępowania administracyjne i sądowe, związane z inwestycją, przy ul W. nr [...] w Ł. Wskazali, że sprawa ich odwołania od decyzji z dnia 3 grudnia 2003 r. była już przedmiotem postępowania odwoławczego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2006 r. Jej następstwem była także sprawa zakończona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1187/06, następnie zaś prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1761/07. Powyższe wyroki, odnoszące się co prawda do innych zagadnień, jednak pozostające w związku przyczynowym z decyzją z dnia [...] wykazały, w ocenie skarżących, wadliwe działanie organów administracji w niniejszej sprawie. Skarżący podnieśli, że uzasadniając postanowienie z dnia [...], Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, mijając się z prawdą, iż Sąd, wyrokując w dniu 24 maja 2006r., w sprawie o sygn.akt VII SA/Wa 167/06 jako podstawę uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przyjął naruszenie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania. Tymczasem Sąd wskazał jedynie, że z prostego zestawienia dat należałoby uznać, że odwołanie zostało wniesione po terminie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie poczynił jednakże ustaleń w tym zakresie. Dodatkowo skarżący podnieśli również, że uzasadniając zaskarżone postanowienie organ powołał się na treść art. 44 § 1, § 2 i § 3 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 6 czerwca 2005 r. Wprawdzie ustawa o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 11 marca 2005 r. nie zawiera przepisów przejściowych, jednak uzasadnienie postanowienia powinno odbywać się na gruncie przepisów, obowiązujących w okresie spornym. Ponadto organ jedynie zdawkowo wskazał, że termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] nie został przez skarżącego dotrzymany, nie wykazał również, że zgodnie z art. 44, w brzmieniu obowiązującym w spornym okresie, podjął próby doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k. p. a., a dopiero w następstwie jego niepodjęcia skierował przesyłkę do placówki pocztowej. Nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie, nie odniósł się do okoliczności, iż decyzja z dnia [...] za pośrednictwem poczty skarżący otrzymał w dniu 24 lutego 2004 r. Przesyłka była skierowana na adres ul. W. nr [...]. Skarżący nie mógł wnosić o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ponieważ nie był mu znany fakt o jakichkolwiek próbach doręczenia decyzji z dnia [...] we wcześniejszych terminach. Małżonkowie S. podnieśli nadto, iż nie otrzymali również zawiadomień o próbie doręczenia przesyłki poleconej. W ocenie skarżących, Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., w żaden sposób nie wykazał, iż podjął próbę doręczenia decyzji zgodnie z art. 41 § 1, art. 42 § 3 i art. 43 k.p.a., tym bardziej, iż w złożonej dokumentacji o zakończeniu budowy podane były adresy w Ł. przy ul. H. nr [...] m. [...] i W. nr [...], łącznie z dwoma numerami telefonów. W odpowiedzi na skargę Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podzielając stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 10 grudnia 2008 r. skarżący A. S. poparł skargę i oświadczył, że wszystkie pisma w sprawie do tej pory były skarżącym doręczane, nie otrzymali oni jedynie decyzji wnoszącej sprzeciw. Oświadczył również, iż wszczynając postępowanie w dniu 20 listopada 2003 r. nie wskazywał adresu do doręczeń innego niż ul. H. nr [...] m. [...]. Skarżąca H. S. przyłączyła się do stanowiska wyrażonego przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność rozstrzygnięcia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy procedury administracyjnej, w stopniu określonym w cytowanym przepisie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w omawianym przypadku organ przyjął za skuteczne doręczenie dokonane w dniu 27 grudnia 2003r., powołując się na przepis art. 44 § 1, § 2 i § 3 k. p. a. w brzmieniu znowelizowanym ustawą z dnia 11 marca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2005 r. nr 78, poz. 682), obowiązującą od dnia 6 czerwca 2005 r. Samo zastosowanie powołanego przepisu, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 marca 2005r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 78, poz. 682) trudno uznać za wadliwe w sytuacji, gdy przepis ten w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonywania doręczenia, z uwagi na długość okresu przechowywania przesyłki w urzędzie pocztowym, mógł rodzić poważne wątpliwości co do jego konstytucyjności (por. szerzej na ten temat: uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006r., sygn. akt P 13/05, OTK-A 2006/2/20). Nowelizacja wspomnianej regulacji, w zakresie sposobu doręczania pism urzędowych przez pocztę, poza wydłużeniem wspomnianego okresu, nie przewidywała natomiast znaczących zmian. Przywołany przepis art. 44 k.p.a. określa, kiedy możliwe jest przyjęcie fikcji doręczenia. Przesłanką zastosowania komentowanego przepisu jest niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k. p. a., zgodnie z którym pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W razie niemożności doręczenia pisma, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W przypadku nieobecności adresata, pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W rozpoznawanej sprawie, jest rzeczą niewątpliwą, iż skarżący, składając zawiadomienie o przystąpieniu do użytkowania, wskazali jako adres zamieszkania: Ł., ul. H. nr [...] m [...], nie podając przy tym żadnego innego adresu dla doręczeń. Przyjąć należy zatem, iż organy obligowane były dokonywać doręczeń pod adres wskazany przez zawiadamiających. Fakt, iż zawiadomienie dotyczyło przystąpienia do użytkowania obiektu, położonego w Ł., przy ul. W. nr [...] sam w sobie nie przesądzał o miejscu doręczania przesyłek zawiadamiającym. Również wskazanie w zawiadomieniu numerów telefonów komórkowych nie obligowało organów do korygowania adresu wskazanego przez samych skarżących w sytuacji, gdy z poczynionych na przesyłkach adnotacji pocztowych nie wynikało, by wskazany przez strony adres był nieprawidłowy, niedostateczny etc. Trudno też za zasadne uznać te spośród zarzutów skargi, które dotyczą naruszenia przez organy przepisów art. 41 § 1 art.42 § 1 i czy § 43 k.p.a. Przepis § 41 § 1 k.p.a. dotyczy bowiem obowiązków stron, związanych ze zmianą adresu. Norma art.42 § 1 k.p.a. wskazuje zaś na generalny obowiązek doręczania korespondencji urzędowej w miejscu zamieszkania lub w miejscu pracy adresata. Skoro zaś skarżący, jako miejsce zamieszkania wskazali ul. H. nr [...] m. [...] nie sposób uznać, że organy kierując przesyłki na tenże adres dopuściły się naruszenia cytowanego przepisu. Zarzut naruszenia przepisu art.43 k.p.a. jest natomiast o tyle niezrozumiały, że skarżący nie wskazują jednocześnie, by którakolwiek ze wskazanych w tym przepisie osób gotowa była podjąć się oddania przesyłki adresatowi, zaś doręczyciel, z jego naruszeniem, pozostawił przesyłkę w urzędzie pocztowym. Trafny jest natomiast zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. a w konsekwencji również art. 7 k.p.a. Postanowienie, będące przedmiotem oceny, zostało bowiem podjęte z naruszeniem przywołanych przepisów procedury administracyjnej, wobec niedokonania rzetelnych ustaleń co do daty doręczenia skarżącym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. Wątpliwości w niniejszej sprawie budzi natomiast prawidłowość doręczenia skarżącym wspomnianej decyzji w dniu 27 grudnia 2003 r. Wbrew bowiem temu, co napisano w motywach zaskarżonego postanowienia nie można uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokując w dniu 24 maja 2006r. w sprawie o sygn.akt VII SA/Wa 167/06, przesądził, że sporne doręczenie dokonane zostało prawidłowo. Zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżących, iż w motywach rozstrzygnięcia Sądu zawarte były li tylko wytyczne, co do obowiązku dokonania prawidłowych ustaleń w tym zakresie przez organ naczelny, rozpoznający wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Odrębną kwestią pozostaje fakt niezaskarżenia, wydanej następnie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], stwierdzającej nieważność orzeczenia Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], z uwagi na rozpoznanie przez ten organ odwołania wniesionego z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Kontrola legalności powyższej decyzji wykraczała poza kognicję sądu w badanej sprawie, tym niemniej nie sposób podzielić poglądów w niej wyrażonych, a związanych tak z interpretacją uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2006r., jak i oceną prawidłowości doręczenia przesyłki, nadanej w dniu 10 grudnia 2003r., zawierającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. Jak wspomniano, przywołany prawomocny wyrok nie zawierał jednoznacznej w swej treści oceny, co do poprawności doręczania skarżącym decyzji organu I instancji, poprzez przyjęcie fikcji doręczenia przesyłki, wysłanej im w dniu 10 grudnia 2003r. a w konsekwencji, co do złożenia odwołania po terminie. Wadliwe było zatem, powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na związanie tymże poglądem, wynikające z treści art. 153 p.p.s.a. i uchylenie się od obowiązku przeprowadzenia szczegółowych ustaleń, odnośnie kwestii związanej z doręczeniem skarżącym przesyłki, zawierającej kontestowaną decyzję organu I instancji. Przepis art. 44 k.p.a., kluczowy dla oceny terminowości wniesienia środka zaskarżenia, formułuje precyzyjnie przesłanki, pozwalające na zastosowanie fikcji doręczenia przez awizo. W razie zatem niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 tejże ustawy, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę lub też pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Wskazać należy przy tym, że samo tylko dwukrotne awizowanie przesyłki nie jest wystarczające dla uznania, że doszło do skutecznego doręczenia pisma. Organ prowadzący postępowanie musi dysponować niebudzącymi wątpliwości dowodami, potwierdzającymi zawiadomienie adresata o nadejściu przesyłki, pozostawieniu jej w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas; z akt musi też jednoznacznie wynikać, gdzie to zawiadomienie zostało umieszczone. Skutek prawny doręczenia mogą mieć tylko takie czynności doręczającego, które realizują wszystkie wymogi określone w § 2 art. 44 k.p.a. (por. np. wyrok WSA w Opolu z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Op 314/07, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 437617). W niniejszej sprawie występują zaś wątpliwości co do sposobu pozostawienia zawiadomienia w Urzędzie Pocztowym, faktu tego nie wskazuje bowiem adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Samo "awizowanie" przesyłki (bez określenia w jaki sposób zostało dokonane) nie jest bowiem równoznaczne z zawiadomieniem, określonym w art. 44 § 2 i 3 k.p.a. Skoro zaś brak jest informacji o sposobie zawiadomienia adresata o przesyłce, nie było podstaw do zastosowania instytucji doręczenia zastępczego. Jeżeli bowiem nie wiadomo, jak działał doręczający, doręczenia nie można uznać za dokonane (por. np. postanowienie NSA z 25 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 23/07 niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 360227, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2001r., sygn.akt II SA 2871/00, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej, Lex nr 53460). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy, ponownie oceniając terminowość złożenia odwołania przez A. S., winien wyjaśnić, czy i w jaki sposób adresat zawiadomiony został o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym oraz ocenić w tym kontekście, czy spełnione zostały przesłanki, określone w art. 44 k.p.a., pozwalające na zastosowanie fikcji doręczenia "przez awizo". O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art.200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżących ich zwrot w kwocie równiej uiszczonemu wpisowi sądowemu. Biorąc zaś pod uwagę charakter prawny zaskarżonego postanowienia (nie nadającego się do wykonania i nie podlegającego wykonaniu) za bezprzedmiotowe uznano rozstrzyganie w tym zakresie, w trybie art.152 p.p.s.a. A. B.