I OSK 504/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. i R. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 543/08 o odrzuceniu skargi A. i R. G. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: oddalić skargę kasacyjną Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. i R. G., reprezentowanych przez adwokata, na decyzję Wojewody Dolnośląskiego. W uzasadnieniu Sąd podniósł, iż w przedmiotowej sprawie wpis od skargi był wpisem stałym w wysokości 200 zł, co wynika z § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), tymczasem pełnomocnik skarżących uiścił wpis jedynie w kwocie 100 zł. W ocenie Sądu taka sytuacja stanowiła naruszenie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", co powodowało konieczność odrzucenia skargi na podstawie tego przepisu. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. i R. G., reprezentowani przez tego samego adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Swoją skargę kasacyjną skarżący oparli o zarzut naruszenia: 1. art. 6 Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zw. z 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 77 ust 2 Konstytucji RP oraz 78 zd. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 176 ust 1 Konstytucji RP – wyrażającego się w pozbawieniu strony prawa do sądu, w szczególności pozbawienia strony prawa do rozpatrzenia jej sprawy i jej kontroli legalności wydania decyzji w trybie sądowadministracyjnym, podczas gdy postępowanie sądowe, w tym sądowoadministracyjne, jest co najmniej dwuinstancyjne, 2. art. 31 ust. 1 Konstytucji RP – wyrażającego się w naruszeniu konstytucyjnej zasady równości obywateli RP wobec prawa, gdyż strona działająca za pośrednictwem pełnomocnika nie może być pozbawiona możności ochrony swoich praw poprzez zniesienie jej prawa do rozpatrzenia jej sprawy przez niezawisły i bezstronny Sąd, szczególnie poprzez odrzucenie skargi bez wzywania do uzupełnienia braków formalnych skargi, szczególnie, iż strona działająca samodzielnie jest każdorazowo wzywana do usunięcia braków formalnych skargi, 3. art. 221 w zw. z art. 51 P.p.s.a. w zw. z art. 111 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – polegającego na błędnym odrzuceniu skargi, pomimo należytego jej opłacenia, poprzez uiszczenie wpisu stałego w wysokości 100 zł w sprawie II SA Wr 543/08 oraz wpisu stałego w wysokości 100 zł w sprawie II SA/Wr 544/08, które powinny być potraktowane jako jedne wpis stały w łącznej wysokości 200 zł, gdy się zważy, że w sprawy II SA/Wr 543/08 i II SA/Wr 544/08 są tożsame podmiotowo I pozostawały w związku przedmiotowym, a zatem powinny być rozpoznane jako jedna sprawa sądowoadministracyjna, będąc połączone do łącznego rozpoznania, a także rozstrzygnięcia. Ponadto autor skargi kasacyjnej wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania – [...] S.A. – w swojej odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesiona w przedmiotowej sprawi skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć bowiem trzeba, iż zarówno zarzut naruszenia art. 221 P.p.s.a. jak i powiązane z nim zarzuty naruszenia innych przepisów tej ustawy, a także przepisów Konstytucji RP oraz Konwencji Praw Człowieka, nie znajdują jakiegokolwiek uzasadnienia w stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie. Pełnomocnik skarżących, będący adwokatem zobligowanym z racji wykonywanego zawodu do znajomości obowiązujących przepisów i procedur, uiścił wraz ze skargą na decyzję Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie ograniczenia wpis w kwocie 100 zł, podczas gdy z § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. wynikało, iż właściwa kwota opłaty od skargi wynosi 200 zł. Tym samym niewątpliwie nastąpiło niewłaściwe opłacenie skargi, co – z uwagi na treść art. 221 – w pełni uzasadniało odrzucenie wniesionego środka zaskarżenia bez uprzedniego wzywania do uzupełnienia jego braków. Działanie takie w żaden sposób nie stanowiło naruszenia norm Konstytucji RP gwarantujących obywatelowi swobodny dostęp do niezawisłego i bezstronnego sądu, co wynika chociażby z faktu, iż zgodność art. 221 P.p.s.a. z Konstytucją była już kilkukrotnie przedmiotem badania Trybunału Konstytucyjnego, który nie stwierdził, aby przepis ten był niezgodny z ustawą zasadniczą (por. wyrok TK z 7.03.2006 r., sygn. akt SK 11/05, publ. OTK-A 2006/3/27). Również nie można uznać za zasadny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, powiązanych także z art. 221 P.p.s.a. Skoro bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo odrzucił skargę z uwagi na naruszenie tego przepisu, to nie można znaleźć podstaw do uznania, że odrzucając wniesiony środek procesowy Sąd naruszył inne przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Szczególnie nie można zgodzić się ze stanowiskiem, iż sprawy toczące się ze skarg A. i R. G., zarejestrowane pod sygn. akt II SA/Wr 543/08 i II SA/Wr 544/08 winny być połączone jako jedna sprawa z uwagi na tożsamość podmiotową i przedmiotową spraw i jako takie powinny podlegać jednej opłacie sądowej. Skargi wniesione w obydwu tych sprawach dotyczyły dwóch odrębnych decyzji ograniczających sposób działania z nieruchomości będących współwłasnością skarżących, nie ma więc mowy o zaistnieniu podstaw do rozpoznania tych spraw jako jednej skargi. Nawet gdyby połączono obie te sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 P.p.s.a. to i tak objęte by były one dwoma odrębnymi wpisami, połączenie takie ma bowiem jedynie charakter techniczny i nie powoduje ono powstanie takich skutków jak w przypadku współuczestnictwa wielu podmiotów. Tym samym wniesienie dwóch wpisów po 100 zł do każdej z dwóch spraw było nieprawidłowe i dawało podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 221 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.