II GSK 320/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk (spr.) Sędziowie NSA Joanna Kabat-Rembelska Krystyna Anna Stec Protokolant Magdalena Rosik po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1778/08 w sprawie ze skargi S. R. – I.-U. H., T. C. i O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1778/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2007 r. w zakresie nałożonej kary pieniężnej w wysokości 30.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, natomiast w pozostałej części oddalił skargę. Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego przez Sąd I instancji wynika, że w dniach 19–26 marca 2007 r. upoważniony inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w G. przeprowadził kontrolę w firmie I. – U. H. T. C. i O. S. R.. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie obowiązujących w okresie od 1 września do 31 października 2006 r. przepisów o transporcie drogowym. Na podstawie protokołu kontroli organ stwierdził, że doszło do wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne, skutkującym karą w wysokości 500 zł na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz lp. 1.8.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy (w dwóch przypadkach), za co organ nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w kwocie 1.000 zł w oparciu o art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz lp. 1.8.2 załącznika do ww. ustawy. Stwierdzono również wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia (w pięciu przypadkach), co skutkowało nałożeniem kary w łącznej kwocie 30.000 zł na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz lp. 2.1 załącznika. W konsekwencji stwierdzonych naruszeń decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na S. R. karę pieniężną w wysokości 31.500 zł, którą ograniczył do kwoty 30.000 zł, mając na uwadze art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że jeden z kierowców nie posiadał ważnych badań psychologicznych. W związku z tym, że kierowca ten w okresie kontroli świadczył na rzecz strony pracę polegającą na kierowaniu pojazdem, co wykazała analiza okazanych wykresówek, stwierdzono naruszenie art. 39 d i 39 e ustawy o transporcie drogowym, obowiązującego w okresie objętym kontrolą. Ponadto organ wskazał, że strona skarżąca nie okazała ewidencji czasu pracy dwóch zatrudnionych kierowców, a podczas przesłuchania zeznała, że w okresie objętym kontrolą takiej ewidencji nie prowadziła. W związku z powyższymi ustaleniami stwierdzono naruszenie art. 25. ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 92, poz. 879 ze zm.). Uzasadniając natomiast stwierdzenie wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia organ wyjaśnił, że strona skarżąca okazała m.in. umowy na świadczenie usług w zakresie obsługi linii komunikacyjnych z firmą P. A. "G." M. K.. Podczas przesłuchania potwierdziła, że świadczyła usługi na pięciu liniach, wyposażając kierowców w wypisy z licencji wydane na firmę I. – U. H. T. C. i O. S. R. oraz zezwolenia wydane na firmę P. A. "G." M. K.. Strona oświadczyła, że w okresie objętym kontrolą nie posiadała zezwoleń na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linie komunikacji miejskiej. Wobec powyższego stwierdzono naruszenie art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W wyniku rozpoznania odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy w zakresie stwierdzenia wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne oraz wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. Jednocześnie organ odwoławczy uchylił wskazaną decyzję i umorzył postępowanie w pierwszej instancji w zakresie wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy. W odniesieniu do naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy, w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne, Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał za zgodne z prawem działania organu I instancji w tym zakresie. Zgromadzony bowiem w sprawie materiał dowodowy wskazywał, że jeden z zatrudnionych przez stronę kierowców nie miał przeprowadzonych ważnych badań psychologicznych. Strona nie przedstawiła stosownych dokumentów potwierdzających ważność takich badań, zatem zasadne było nałożenie kary pieniężnej za wskazane naruszenie. Uzasadniając rozstrzygnięcie w zakresie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, organ wskazał na art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz.U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 ze zm.). Zdaniem organu, przepis ten jednoznacznie wskazuje, że powierzenie przewozu powinno być sytuacyjne i co do zasady nie powinno skutkować podjęciem przez innego przewoźnika regularnego świadczenia przedmiotowych usług. Przedsiębiorca w wyniku chwilowej, nagłej niemożności realizacji danego przewozu może powierzyć ją innemu przewoźnikowi. Do takich sytuacji nie można jednak zaliczyć przewozów realizowanych przez stronę skarżącą, o czym świadczą umowy zawarte pomiędzy nią i innym przewoźnikiem. Przewozy te miały charakter regularnych przewozów osób na podstawie zezwoleń udzielonych innemu przewoźnikowi. Organ uznał, że takie działanie jest niedopuszczalne, ponieważ nie stanowi "powierzenia wykonania przewozu", lecz podjęcie się wykonywania przewozów o charakterze ciągłym i powtarzalnym bez posiadania odpowiedniego zaświadczenia. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy, organ odwoławczy stwierdził, że zasadne jest uchylenie decyzji w tym zakresie i umorzenie postępowania w pierwszej instancji. Na poparcie niniejszego rozstrzygnięcia organ wskazał na art. 39l ust. 1 pkt 3, 4, 5 ustawy o transporcie drogowym, który określa jakie dokumenty powinien przedsiębiorca obecnie gromadzić w siedzibie przedsiębiorstwa. W skład wymienionych tam dokumentów nie wchodzi ewidencja czasu pracy, której brak, stwierdzony podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy, był podstawą do nałożenia kary pieniężnej. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że na dzień wydania decyzji drugoinstancyjnej przepisy dotyczące obowiązku prowadzenia przez przedsiębiorcę ewidencji czasu pracy nie obowiązywały. W skardze S. R. wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2008 r. w zakresie pkt 1 i 3 podjętego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że skarga jest częściowo zasadna i uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie kary pieniężnej za wykonywanie przez skarżącego transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. W ocenie organów obu instancji art. 5 ustawy – Prawo przewozowe dotyczy jedynie sytuacji, gdy przedsiębiorca w wyniku chwilowej, nagłej niemożności realizacji danego przewozu może powierzyć go innemu przewoźnikowi. Z treści umów zawieranych przez skarżącego z jego kontrahentem, jak i z wyjaśnień S. R. wynika, że planowo i z zamiarem systematycznej kontynuacji podjął się wykonywania regularnych przewozów osób na podstawie zezwoleń udzielonych innemu przewoźnikowi. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska organów, że takie działanie jest niedopuszczalne ze względu na fakt, iż nie jest to "powierzenie wykonania przewozu", o jakim mowa w art. 5 ustawy – Prawo przewozowe, lecz podjęcie się wykonywania przewozów o charakterze ciągłym i powtarzalnym bez posiadania odpowiedniego zaświadczenia. Powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2007 r. o sygn. akt I OSK 1237/06, Lex nr 366227, w którym wyrażono pogląd, że art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym w powiązaniu z art. 5 ustawy – Prawo przewozowe dopuszcza wielokrotne powierzenie przewozu innemu przewoźnikowi, zastrzegając jednocześnie, że okoliczności tej nie można utożsamiać ze stałym powierzaniem przewozów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, czym innym jest bowiem wykonywanie powierzonego przewozu w ramach danego zezwolenia na podstawie odrębnego zlecenia, a czym innym prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie regularnych przewozów. To ostatnie pojęcie jest szersze i obejmuje swym zakresem nie tylko wykonanie samego przewozu, lecz również wszelkie czynności z tym związane, takie jak organizacja przewozów regularnych, dystrybucja biletów czy też rozliczenia finansowe. Sąd I instancji stwierdził, że w świetle powyższego wyroku decydujące znaczenie ma nie sama częstotliwość przewozów, ale to, który podmiot odpowiada za organizację przewozu. Zdaniem Sądu I instancji, w tym zakresie organy nie zbadały sprawy, dlatego też doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał, że w pozostałym zakresie skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w całości podzielił stanowisko organów, że na skarżącym – stosownie do art. 39l ust. 1 i ust. 2 i art. 39d ustawy o transporcie drogowym – ciążył obowiązek skierowania kierowcy na badania psychologiczne, ponieważ w dniu 19 października 2004 r. świadectwo kwalifikacji kierowcy utraciło ważność, a wraz z nim badania lekarskie i psychologiczne wykonane w celu sporządzenia przedmiotowego świadectwa kwalifikacji. Skoro zatem skarżący nie przedstawił innego ważnego orzeczenia psychologicznego kierowcy, nałożenie kary było zasadne. Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżył powyższy wyrok w części uchylającej zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji w zakresie nałożonej kary pieniężnej w wysokości 30.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, wniósł o jego uchylenie we wskazanej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz orzeczenie o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu organ zarzucił naruszenie przepisów: 1) prawa procesowego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, że organ nie dopełnił obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób zapewniający dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie wykazał w uzasadnieniu decyzji faktów w zakresie ustalenia organizacji przewozu wykonywanego przez skarżącego, w konsekwencji czego Sąd, w zawartych w uzasadnieniu wyroku wskazaniach co do dalszego postępowania, zobowiązał organ do poczynienia dodatkowych ustaleń faktycznych oraz dokładnego zebrania i przeanalizowania materiału dowodowego w ww. zakresie, gdy tymczasem w ocenie organu zebrany materiał dowodowy w dostatecznym stopniu uzasadniał nałożenie kary pieniężnej za brak zezwoleń, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; z ostrożności procesowej, 2) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 5 ustawy – Prawo przewozowe, polegającą na uznaniu, że dla przyjęcia, iż nastąpiło powierzenie przewozu innemu przewoźnikowi nie wystarczy częstotliwość przewozów, lecz konieczne jest ustalenie, który podmiot odpowiada za organizację przewozu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organ zebrał wystarczający materiał dowodowy dla uznania, że skarżący wykonywał przewóz bez zezwolenia. Zdaniem organu, dla wykazania, że nastąpiło wykonywanie przewozu bez zezwolenia, a nie w ramach powierzenia, o którym mowa w art. 5 ustawy – Prawo przewozowe, nie trzeba dowieść, że wykonywane są regularne przewozy mające charakter ciągły i powtarzalny. Powierzenie dotyczy bowiem wykonywania przez innego przewoźnika pojedynczego, jednorazowego przewozu, co najczęściej spowodowane jest nagłą niemożnością realizacji danego przewozu przez dotychczasowego przewoźnika. Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że Sąd I instancji przywołując pogląd zawarty w orzeczeniu NSA z dnia 8 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1237/06, w istocie rzeczy dokonał wykładni art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 5 ustawy – Prawo przewozowe, polegającej na uznaniu, że dla przyjęcia, iż nastąpiło powierzenie przewozu innemu przewoźnikowi nie wystarczy częstotliwość przewozów, lecz konieczne jest ustalenie, który podmiot odpowiada za organizację przewozu. Z tego względu organ zawarł w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wynikające z art. 183 p.p.s.a. związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, poza braną z urzędu pod rozwagę nieważnością postępowania, wyznacza mu dopuszczalny zakres badania legalności zaskarżonego orzeczenia sądu I instancji. W rozpoznawanej sprawie chodzi wyłącznie o ocenę, czy orzeczone w pkt 1 wyroku WSA uchylenie decyzji organów obu instancji w zakresie nałożonej na S. R. kary pieniężnej w wysokości 30 tys. zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia zostało dokonane z naruszeniem powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik spawy oraz prawa materialnego przez błędną jego wykładnię. W świetle uzasadnienia zaskarżonego wyroku na wynik sprawy miała przede wszystkim wpływ dokonana w nim wykładnia dwóch przepisów prawa materialnego naruszających jedną z sytuacji obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia na wykonywanie przewozów, inna niż przyjęta w decyzjach organów obu instancji. Chodzi o przewidziane w art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym cofnięcie zezwolenia "w razie jego odstąpienia osobie trzeciej, przy czym nie jest odstąpieniem zezwolenia powierzenie wykonywania przewozu innemu przewoźnikowi, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe". Przepis ten stanowi: "Przewoźnik może powierzać wykonanie przewozu innym przewoźnikom na całej przestrzeni przewozu lub jej części, jednakże ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne". Główny Inspektor Transportu Drogowego dostrzegał w tych unormowaniach podstawę prawną do jednorazowego tylko i wywołanego nagłą przeszkodą powierzenia wykonania przewozu innemu podmiotowi przez przedsiębiorcę mającego zezwolenie na objętą nim działalność gospodarczą. Zdaniem organu, każda inna sytuacja pozbawiona takich cech, jest niedopuszczalnym odstąpieniem zezwolenia osobie trzeciej, jak potwierdzone wielokrotne wykonywanie przewozu osób przez S. R. w ramach linii regularnych komunikacji miejskiej objętych zezwoleniami dla firmy "G.". Przy takim rozumieniu możliwości powierzania wykonania przewozu innym przewoźnikom organ przyjął, tak jak w postępowaniu administracyjnym, że w rozpoznawanej sprawie S. R. wykonywał przewóz bez zezwolenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia cytowanych przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, nie jest uzasadniony. Wykładnią tych przepisów sądy administracyjne zajmowały się już wielokrotnie, kształtując w orzecznictwie określony sposób ich rozumienia. W zaskarżonym wyroku WSA powołał się na argumentację prezentowaną najszerzej w wyroku NSA z dnia 8 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1237/06, choć również w szeregu innych zwrócono uwagę na niedopuszczalność ograniczania przepisu art. 5 ustawy – Prawo przewozowe tylko do wyjątkowych, jednorazowych przewozów (np. wyrok NSA z dnia 17 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 857/05 oraz wyroki WSA: w Warszawie z dnia 19 grudnia 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 700/05, we Wrocławiu z dnia 28 marca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wr 3/05 i w Olsztynie z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 241/08). Z braku konieczności powtarzania argumentacji przejętej przez WSA z motywów pierwszego z wymienionych wyroków, którą skład orzekający NSA w tej sprawie podziela, można wskazać inne jeszcze przesłanki wspierające takie rozumienie powyższych przepisów. Przede wszystkim w art. 5 ustawy – Prawo przewozowe wprowadzono bez żadnych ograniczeń możliwość powierzania wykonania przewozu innym przewoźnikom, z tym że dokonujący takiego powierzenia przewoźnik ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne. Jak niezmiennie podkreśla w swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy (np. w wyrokach z dnia 22 listopada 2006 r. sygn. akt V CSK 303/06 i z dnia 15 września 2004 r. sygn. akt III CK 372/03) w przepisie tym chodzi wyłącznie o stosunek obligacyjny łączący dwóch przedsiębiorców (przewoźnika i podprzewoźnika). Do tego przepisu odsyła wprost art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, też nie opatrując możliwości powierzenia wykonania przewozu innemu przewoźnikowi jakimkolwiek uwarunkowaniem, np. sprowadzonym do jednorazowego przypadku czy sytuacji wyjątkowych lub szczególnie uzasadnionych. Bez tak skonstruowanej hipotezy analizowanego przepisu nie można dostrzegać w nim unormowania sprzecznego z jego brzmieniem. Ponadto nie wiadomo, jakie zagrożenia może rodzić przypomniana w orzecznictwie sądowym wykładnia tych przepisów. Uwzględnia ona dopuszczalność ograniczenia wolności działalności gospodarczej tylko w drodze pzepisów ustawowych i tylko ze względu na interes publiczny. Otóż stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Na takie prowadzenie działalności gospodarczej składają się nie tylko wykonywanie przewozów, lecz ich organizacja, dystrybucja biletów, rozliczenia finansowe i odpowiedzialność za szkody wyrządzone przy przewozie osób i rzeczy. Od przedsiębiorcy prowadzącego tę działalność gospodarczą objętą zezwoleniem zależy, czy i w jakim zakresie będzie korzystał przy wykonywaniu samego przewozu ze środków, sprzętu i osób będących w dyspozycji innego przewoźnika. Choć powodów skorzystania z takich możliwości nie musi on wykazywać, to można je przekonująco ilustrować racjonalnością wykorzystania np. środków transportu dla potrzeb komunikacji miejskiej w godzinach i dniach nasilonego przewozu osób czy też obciążeń przewoźników w niektórych tylko okresach, bez potrzeby stałego posiadania takich środków z uwagi na możliwość posłużenia się omawianym unormowaniem. Tu właśnie przebiega granica pomiędzy prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie przewozów wymagających zezwolenia, a powierzeniem wykonywania przewozu (w ramach tego zezwolenia) innemu przewoźnikowi posiadającemu licencję na wykonywanie transportu drogowego osób i (lub) rzeczy, której organy obu instancji nie dostrzegły. Z ukazanych powodów zaistniała konieczność wyjaśnienia, który podmiot odpowiadał za organizację przewozów w rozpoznawanej sprawie i dlatego WSA trafnie uznał, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Przy rozstrzyganiu sprawy organy obu instancji przyjęły bowiem za niedopuszczalne więcej niż jednorazowe powierzenie wykonania przewozu S. R., pozostawiając bez oceny zebrane w sprawie dowody, m.in. umowę o świadczenie usług komunikacyjnych z dnia [...] października 2003 r., faktury za przewóz osób i protokoł przesłuchania tego przewoźnika. W rezultacie WSA nie naruszył również podanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.