IV SA/Wa 1348/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi I. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (...) czerwca 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wpisu do rejestru podmiotów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz I. z siedzibą w S. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] lutego 2008 roku, znak: [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmówił firmie I., wpisu do rejestru, prowadzonego na podstawie art. 6 ustawy z 29 lipca 2005r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. Nr 180 poz. 1495 zwanej w dalszej części "ustawą"). Firma I. pismem z 7 marca 2008r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zarzuciła ww. decyzji naruszenie: 1. art. 6 kpa i art. 7 K.p.a poprzez brak zastosowania w sprawie, 2. art. 8 ust. 1 oraz ust. 3 w związku z art. 6 pkt. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, 3. art. 1 oraz art. 85 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez " nieprawidłowe zastosowanie w sprawie (Dz. U. z 2007r. Nr 155, poz. 1095), 4. art. 43 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, poprzez nieprawidłowe zastosowanie w sprawie, 5. art. 10 i 28 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, poprzez brak zastosowania w sprawie, 6. art. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007r. Nr 44, poz. 28 z późn. zm.). Decyzją z [...] czerwca 2008r. Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z [...] lutego 2008 roku, orzekającą o odmowie firmie I. wpisu do rejestru przedsiębiorców i organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego. W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów strony podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, iż wbrew zarzutom skarżącego w sprawie nie doszło do naruszenia art. 6 i 7 K.p.a. W toku postępowania organ podjął bowiem wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ uznał także, iż dokonał właściwej interpretacji zakresu podmiotowego ustawy z 29 lipca 2005 roku o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. W toku postępowania wyjaśniono bowiem, iż firma I., jako podmiot zagraniczny nie ma zarejestrowanej działalności w Polsce na zasadach określonych w ustawie z 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 z poźń. zm.) i nie jest wpisana do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, ani do Ewidencji Działalności Gospodarczej. Firma I. nie jest więc przedsiębiorcą w myśl przepisów ww. ustawy a tym samym nie można uznać jej za wprowadzającego sprzęt zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym i wpisać jej do rejestru prowadzonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, obejmującego przedsiębiorców wprowadzających sprzęt elektryczny i elektroniczny. Odnosząc się do argumentu strony dotyczącego naruszenia art. 43 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, organ wyjaśnił, że zgodnie z jego zapisami z zastrzeżeniem postanowień rozdziału dotyczącego kapitału, swoboda przedsiębiorczości obejmuje podejmowanie i wykonywanie działalności prowadzonej na własny rachunek, jak również zakładanie i zarządzanie przedsiębiorstwami, a zwłaszcza spółkami w rozumieniu artykułu 48 akapit drugi, na warunkach określonych przez ustawodawstwo Państwa przyjmującego dla własnych obywateli. Przedsiębiorcy zagraniczni mogą wykonywać działalność gospodarczą na terytorium Polski na podstawie i w zakresie przewidzianym przez stosowne akty regulacyjne wydane przez właściwe organy administracji publicznej. Swoboda prowadzenia działalności gospodarczej musi być wykonywana na warunkach wskazanych w polskiej ustawie z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 85 tej ustawy dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorcy zagraniczni mogą na zasadzie wzajemności, o ile ratyfikowane umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej, tworzyć oddziały z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oddział stanowi formę organizacyjno-prawną za pomocą której przedsiębiorca zagraniczny wykonuje działalność gospodarczą poza miejscem jego siedziby. Przedsiębiorca zagraniczny, który nie chce tworzyć na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osobnej osoby prawnej, musi otworzyć w Polsce odział, aby prowadzić działalność gospodarczą. Nie można mówić o legalnym prowadzeniu działalności gospodarczej i posiadania przymiotu przedsiębiorcy na terytorium RP przez przedsiębiorcę zagranicznego, który nie utworzył swojego oddziału. Podkreślono także, iż umieszczenie podmiotu w rejestrze prowadzonym przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wiąże się z szeregiem obowiązków spoczywających na wprowadzającym sprzęt, których realizacja związana jest z kontrolą nad tym podmiotem sprawowaną przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. W przypadku podmiotu, który nie posiada siedziby na terytorium Polski powstałaby sytuacja, w której podmiot miałby rozległe uprawnienia, a jednocześnie byłby poza jakąkolwiek kontrolą polskich władz. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie firma I. z siedzibą w S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji z [...] lutego 2008r. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 8 ust. 1 oraz ust. 3 w zw. z art. 6 pkt. 1 i art. 7 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy, 2. art. 6 K.p.a, 3. art. 1 oraz art. 85 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej, 4. art. 10, 28 i 43 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, 5. art. 1 ustawy z 20 lipca 1991r. o Inspekcji Ochrony Środowiska. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła między innymi, iż nie zgadza się z treścią zaskarżonej decyzji. Jej zdaniem organ nie miał prawa odmówić wpisu podmiotowi, który spełnia ustawową definicję podmiotu wprowadzającego sprzęt elektryczny i elektroniczny na terytorium kraju zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy. Ponadto wskazano, iż zaskarżona decyzja zawiera niepełną ocenę stanowiska skarżącej oraz niedostateczne uzasadnienie prawne tej oceny, co uzasadnia konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Skarżąca wskazała ponadto, iż jest przedsiębiorcą wprowadzającym sprzęt, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 lit. c ustawy. Prowadzi bowiem działalność związaną z importem lub wewnątrzwspólnotowym nabyciem sprzętu. W świetle przepisów celnych i podatkowych skarżąca dokonuje zaś importu i wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, uznanych za sprzęt elektryczny i elektroniczny w rozumieniu ustawy. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ jest również przedsiębiorcą w rozumieniu art. 431 kc, zgodnie z którym przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej, nie ma zatem zastosowania do skarżącej, bowiem nie wykonuje ona działalności gospodarczej na terytorium Polski. Wobec tego, interpretując pojęcie przedsiębiorcy odwołać należy się do definicji cywilistycznej, której przesłanki skarżąca niewątpliwie wypełnia. Tym samym odmawiając zarejestrowania skarżącej w rejestrze podmiotów wprowadzających sprzęt na terytorium kraju, organ naruszył przepisy art. 8 ust. 1 oraz ust. 3 w związku z art. 6 pkt I i art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy. Ponadto skarżąca zauważa, że żaden przepis ustawy nie uzależnia rejestracji od posiadania przez wnioskodawcę wpisu w KRS lub ewidencji działalności gospodarczej. Odmawiając zaskarżoną decyzją wpisu skarżącej do rejestru z powodu braku wcześniejszego wpisu skarżącej do KRS naruszył przepisy ustawy, a także art. 6 Kpa, zgodnie z którym organy działają na podstawie przepisów prawa. Skarżąca wskazała także, iż z uwagi na okoliczność, iż nie prowadzi ona działalności na terytorium RP, nie może mieć do niej zastosowania również art. 1 i art. 85 ust. 1 ustawy o swobodzie o swobodzie działalności gospodarczej. Skarżąca bowiem, jako podmiot prawa [...] dokonuje jedynie importu oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium Polski w świetle odpowiednich przepisów celnych i podatkowych oraz ustawy. Prowadzenie przez podmiot zagraniczny działalności polegającej na imporcie lub wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów na terytorium Polski w żaden sposób nie może być uważane za tożsame z prowadzeniem na tym terytorium działalności gospodarczej. W przypadku odmiennego uznania zbędne stałyby się m.in. przepisy zawarte w ustawie o podatku od towarów i usług dotyczące przedstawiciela podatkowego, tj. art. 15 ust. 7 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem bowiem, podatnicy dokonujący czynności opodatkowanych (import, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów), nieposiadający siedziby, stałego miejsca prowadzenia działalności lub stałego miejsca zamieszkania na terytorium kraju, podlegający obowiązkowi zarejestrowania się jako podatnicy VAT czynni, są obowiązani ustanowić przedstawiciela podatkowego. Jeżeli natomiast uznać - za wskazaniem GIOŚ - że import lub wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów jest tożsame z działalnością gospodarczą na terytorium kraju podlegającą regulacji ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przepis ten nigdy nie byłby stosowany (gdyż każdy podmiot wykonujący wspomniane czynności musiałby na podstawie tej ustawy mieć siedzibę, stałe prowadzenia działalności gospodarczej lub miejsce zamieszkania na terytorium RP), co godzi w zasadę racjonalnego ustawodawcy. Skarżąca zwróciła uwagę, że odmowa jej rejestracji w rejestrze podmiotów wprowadzających sprzęt elektroniczny na terytorium kraju oznacza de facto, że nie może ona importować ani dokonywać wewnątrzwspólnotowego nabycia sprzętu elektrycznego i elektronicznego do Polski, bowiem wprowadzenie na terytorium kraju takiego sprzętu przez podmiot niezarejestrowany grozi poważnymi konsekwencjami finansowymi i karnymi. Na skarżącą został nałożony przez GIOŚ obowiązek założenia oddziału lub spółki z siedzibą na terytorium RP w celu podjęcia takiej działalności. Dodatkowo podniesiono, że swoboda przepływu towarów dotyczy towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu na terytorium UE. Ponadto, podmioty [...] mogą korzystać z tej swobody, co wynika wprost z art. 13 ust. 1 umowy pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a [...] z dnia [...]. Tym samym, działanie organu administracyjnego ma charakter dyskryminacyjny, dlatego że uprzywilejowuje podmioty polskie względem podmiotów spoza Polski (lecz na mocy TWE oraz wspomnianej umowy pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a [...] posiadających takie same prawa) wprowadza dodatkowe bariery w przywozie na terytorium RP towarów dopuszczonych do obrotu na obszarze UE. Ponadto, Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 10 TWE Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki ogólne lub szczególne w celu zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z niniejszego Traktatu lub z działań instytucji Wspólnoty. Ułatwiają one Wspólnocie wypełnianie jej zadań. Powstrzymują się one od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrozić urzeczywistnieniu celów niniejszego Traktatu. Powołany wyżej przepis konstytuuje tzw. zasadę lojalności i szczerej współpracy. Wskazuje, że prawo europejskie powinno być stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich w sposób jednolity. Skarżąca została zaś już zarejestrowana w odpowiednich rejestrach wprowadzających sprzęt takich krajów UE jak Austria, Włochy, Niemcy, Dania, Finlandia, Szwecja, Francja, Węgry i Słowacja. Biorąc pod uwagę powyższe, odmowa wpisu do rejestru narusza jednolitość prawa europejskiego i tym samym jest sprzeczna z art. 10 TWE. W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą, podtrzymał argumentację i stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W konkluzji wniósł zaś o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była decyzja z [...] czerwca 2008r. Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, którą utrzymał w mocy decyzję własną z [...] lutego 2008 roku, orzekającą o odmowie firmie I. z siedzibą w S. wpisu do rejestru przedsiębiorców i organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Zdaniem organu, skarżąca nie mogła być wpisana do w/w rejestru, bowiem jako podmiot zagraniczny nie ma zarejestrowanej działalności w Polsce na zasadach określonych w ustawie z 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 z poźń. zm.). Nie jest więc przedsiębiorcą w myśl przepisów ww. ustawy, a tym samym nie można uznać jej za przedsiębiorcę wprowadzającego sprzęt zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Rozpoznając niniejszą sprawę należy wskazać, iż zasady dokonywania wpisu podmiotów do spornego rejestru regulują przepisy ustawy z 29 lipca 2005r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. Nr 180 poz. 1495 zwanej w dalszej części "ustawą"). Zgodnie z art. 6 ustawy Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr wprowadzających sprzęt, zbierających zużyty sprzęt, prowadzących zakład przetwarzania, prowadzących działalność w zakresie recyklingu, prowadzących działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku oraz organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Artykuł 3 ust. 1 pkt 13 ustawy wskazuje zaś, że wprowadzającym sprzęt jest przedsiębiorca, który: a) produkuje i sprzedaje pod własnym oznaczeniem sprzęt, b) sprzedaje pod własnym oznaczeniem sprzęt wyprodukowany przez innego przedsiębiorcę, c) prowadzi działalność związaną z importem lub wewnątrzwspólnotowym nabyciem sprzętu. W sprawie niekwestionowaną przez strony jest okoliczność, iż skarżąca spełnia przesłankę określoną w art. 3 ust. 1 pkt 13 lit c). Jest wprowadzającym sprzęt przedsiębiorcą, który prowadzi działalność związaną z importem lub wewnątrzwspólnotowym nabyciem sprzętu. Kwestią sporną w sprawie jest zaś zastosowana przez organ interpretacja pojęcia "przedsiębiorca". Wskazać należy, iż ustawa o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym nie definiuje tego pojęcia. W ocenie organu, w sprawie zastosowanie winne zatem znaleźć przepisy ustawy z 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej. Ustawa ta zgodnie z art. 1 reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zadania organów administracji publicznej w tym zakresie. W świetle art. 13 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, osoby zagraniczne z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależących do Unii Europejskiej oraz państw niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które mogą korzystać ze swobody przedsiębiorczości na podstawie umów zawartych przez te państwa ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych zasadach, jak obywatele polscy. Zgodnie zaś z art. 85 ust. 1 dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorcy zagraniczni mogą, na zasadzie wzajemności, o ile ratyfikowane umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej, tworzyć oddziały z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pojęcie przedsiębiorcy zagranicznego zostało zdefiniowane w art. 5 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym przedsiębiorcą zagranicznym jest osoba zagraniczna wykonująca działalność gospodarczą za granicą. Osoba ta, jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów może rozszerzyć zakres terytorialny prowadzonej w kraju swego pochodzenia działalności gospodarczej poprzez podjęcie działalności gospodarczej w Polsce. W tym celu przedsiębiorca zagraniczny może na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej utworzyć jeden lub więcej oddziałów. Wskazać jednak należy, iż art. 85 ust. 1 ustawy statuuje zasadę wzajemności, która oznacza, że przedsiębiorcy zagraniczni mogą być dopuszczeni do prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce na takich samych zasadach jak przedsiębiorcy polscy na terytorium państwa, w którym siedzibę ma dany przedsiębiorca zagraniczny. Wynika stąd, że podejmowanie i prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce przez przedsiębiorców zagranicznych pochodzących z różnych państw może odbywać się na warunkach zróżnicowanych. Zasada wzajemności może zostać wyłączona przez ratyfikowane umowy międzynarodowe. Wskazać przy tym należy, iż działanie zasady wzajemności jest bezprzedmiotowe w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych z państw członkowskich Unii Europejskiej oraz państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Przepis ten jest konsekwencją uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. W odniesieniu do tych przedsiębiorców zastosowanie znajduje zasada równego traktowania. Tym samym podkreślić należy, iż wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ, przepisy niniejszej ustawy nie statuują obligatoryjnego wymogu tworzenia oddziałów przez każdego przedsiębiorcę zagranicznego, wskazują one jedynie, iż przedsiębiorcy którzy podejmują działalność gospodarczą na terenie Polski mogą i to na zasadzie wzajemności tworzyć oddziały. Tymczasem organ powołując się na przepisy niniejszej ustawy nie wskazał żadnych podstaw, okoliczności uzasadniających jego stanowisko w zakresie uwarunkowania wpisu do prowadzonego przez niego rejestru od utworzenia przez skarżącą oddziału na terenie Polski. Wyjaśnienie tej kwestii jest zaś o tyle istotne, iż w toku postępowania odwoławczego strona skarżąca podnosiła, że nie prowadzi działalności gospodarczej na terenie Polski dokonuje ona jedynie jako podmiot prawa [...] importu oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terenie Polski, zgodnie z odpowiednimi przepisami celnymi i podatkowymi. Żadna czynność wytwórcza, budowlana, handlowa czy usługowa nie jest prowadzona przez Spółkę na terenie Polski. Wszystkie umowy handlowe są zawierane poza granicami Polski, towary są transportowane przez podmiot trzeci, jak również obrót tymi towarami prowadzony jest przez inne podmioty. Spółka nie posiada zaś żadnego trwałego przedstawicielstwa, biur czy punktów handlowych na terytorium Polski. A zatem w jej ocenie nie mogą mieć do niej zastosowania przepisy powyższej ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, która zgodnie z art. 1 znajduje odniesienie jedynie do podmiotów podejmujących, wykonujących i kończących działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Okoliczność ta nie została jednak wyjaśniona i zbadana przez organ w toku postępowania administracyjnego, uznać zatem należy, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 K.p.a. mogącym mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, co z kolei skutkuje koniecznością jej uchylenia. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien wyjaśnić, jaki jest rzeczywisty obszar i zakres prowadzonej przez skarżącą działalności. Czy w ogóle znajdują do niej zastosowanie przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, czy też na podstawie umów zawartych pomiędzy UE, Europejską Wspólnotą Gospodarczą, a S., jako krajem w którym znajduje się siedzibą skrzącej, może ona korzystać ze swobodnego przepływów towarów zgodnie z zasadami określonymi w przepisach wspólnotowych. Podnieść przy tym należy, iż zgodnie z art. 10 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, państwa członkowskie zobowiązane są do podejmowania wszelkich, właściwych środków ogólnych lub szczególnych w celu zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z niniejszego Traktatu lub z działań instytucji Wspólnoty. Ułatwiają one Wspólnocie wypełnianie jej zadań. Powstrzymują się one od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrozić urzeczywistnieniu celów niniejszego Traktatu. Powołany wyżej przepis konstytuuje tzw. zasadę lojalności i szczerej współpracy. Z zasady tej wynikają m.in.: 1. obowiązek stosowania prawa wspólnotowego w prawie krajowym, przestrzeganie prymatu prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego; 2. zakaz stanowienia prawa sprzecznego z przepisami prawa wspólnotowego, obowiązek eliminacji z prawa krajowego przepisów sprzecznych z prawem wspólnotowym. Nie ulega zatem wątpliwości, iż prawo europejskie powinno być stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich w sposób jednolity. Z treści skargi wynika zaś, iż strona skarżąca w innych Państwach Członkowskich tj. Austria, Włochy, Niemcy, Dania, Finlandia, Szwecja, Francja, Węgry i Słowacja, została już zarejestrowana w odpowiednich rejestrach wprowadzających sprzęt, co również winien wziąć organ pod uwagę przy ponownym rozpoznawaniu niniejszej sprawy. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O zwrocie skarżącej kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.