IV SA/Wa 1641/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2008 r. sprawy ze skarg H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) sierpnia 2008 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargi - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. stwierdzającą, że ostateczna decyzja Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r. o warunkach zabudowy dla wielofunkcyjnego centrum biurowo - mieszkaniowo - handlowego, na działkach nr ew. [...], [...] oraz fragm. działki nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] (tzw. [...]) na terenie Dzielnicy W. w W. została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. oraz odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia ze względów merytorycznych, gdyż w wyniku wznowionego postępowania mogłaby, stosownie do art. 146 § 2 k.p.a. zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Prezydent W. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wielofunkcyjnego centrum biurowo - mieszkaniowo - handlowego, przewidzianej do realizacji na wyżej wymienionych działkach. Następnie, postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. Prezydent W. wznowił na wniosek "H." Sp. z o.o. postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej z tego względu, iż wnioskodawca nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2007 r., chociaż od 4 października 2006 r. figurowała w rejestrze gruntów jako użytkownik wieczysty jednej z działek sąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji budowlanej. W decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. organ pierwszej instancji - Prezydent W. stwierdził, że wprawdzie ostateczna decyzja z dnia została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., jednakże odmówił jej uchylenia uznając, że w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozpoznając odwołania wniesione przez "H." Sp. z o.o. w W. Sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 oraz P. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Powołując się na poglądy doktryny prawa administracyjnego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego Kolegium nie podzieliło poglądu, iż wznowienie postępowania pociąga za sobą konieczność przeprowadzenia od początku i w całości postępowania wyjaśniającego w sprawie, w tym powtórzenie wszelkich czynności dowodowych. Zdaniem Kolegium w sprawie nie zostałoby wydane nowe, odmienne co do istoty orzeczenie, bowiem nie istnieje podstawa do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej. W ocenie organu planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z jakimikolwiek przepisami odrębnymi, a wszystkie przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione. Kolegium potwierdziło, że pewne wątpliwości może budzić poprzedzenie niektórych rozmiarów planowanej inwestycji zwrotem "około", jednak tego rodzaju wątpliwości nie wystarczają do uchylenia decyzji. Ponadto organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 106 k.p.a., bowiem nie stosuje się tego przepisu w sprawach, w których do wydania decyzji w postępowaniu głównym, jaki i wydania uzgodnienia uprawniony jest ten sam organ - a tego rodzaju sytuacja zachodzi w sprawie, gdyż zarządcą dróg publicznych jest Prezydent W., czyli również organ pierwszej instancji. Organ nie podzielił także poglądu, iż zawarte w opisanej decyzji ostatecznej wskazania dotyczące ochrony dziedzictwa kulturowego są niewystarczające, a także wskazał, że nie ma podstaw do uznania, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla planowanej inwestycji budowlanej powinna zostać poprzedzona uzgodnieniem z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków, bowiem przedmiotowy teren nie jest objęty ochroną konserwatorską. Odnośnie ustalenia wysokości zamierzonej inwestycji Kolegium wskazało, że znajduje ono oparcie w aktualnym sposobie zagospodarowania sąsiednich nieruchomości. Organ nie podzielił także stanowiska, że zaskarżona decyzja pozostawała w sprzeczności z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, uzupełnianym i modyfikowanym przez wnioskodawcę w toku postępowania, jak również wskazał, że ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego pozostają bez wpływu na wynik postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy. Kolegium stwierdziło także, Sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 że w tego rodzaju postępowaniu nie znajduje zastosowania art. 26 ustawy z dnia 13 maja 1994 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko - Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 73, poz. 323 ze zm.). Kolegium nie podzieliło także zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 w zw. z art. 11, art. 8 i art. 9 k.p.a. Samorządowe Kolegium odwoławcze wskazało także - powołując się art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności uprawnień osób trzecich. W tym zakresie nie podzieliło argumentów odwołujących "H. " Sp. z o.o. oraz P., iż ich udział skutkowałby odmiennym wynikiem postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Kolegium stwierdziło, że tego rodzaju kwestie jak wpływ przedmiotowej decyzji na wartość nieruchomości, rozwiązań komunikacyjnych, określenie współczynnika ilości miejsc parkingowych oraz dostępu do mediów bądź światła dziennego oraz okoliczność, czy realizacja planowanej inwestycji nie naruszy przepisów prawa budowlanego - wykraczają poza grancie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. złożyły H.Sp. z o.o. w W. oraz P. Skarżąca - "H." Sp. z o.o. w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a w przypadku niestwierdzenia podstaw do jej uchylenia - o stwierdzenie jej wydania z naruszeniem przepisów prawa. Skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację, art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, art. 8 k.p.a. poprzez zawarcie lakonicznych wyjaśnień w uzasadnieniu decyzji. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszeni art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 106 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej, w której uzasadnieniu nie zawarto przesłanek, jakimi kierował się Zarząd Dróg Miejskich uzgadniając decyzje w innej formie niż postanowienie, jak również odwołania się do odmiennego trybu w zakresie uzgodnienia decyzji przez Zarząd Dróg Miejskich i Burmistrza Dzielnicy W.. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji sankcjonującej niezapewnienie skarżącemu Sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 czynnego udziału w postępowaniu o wydanie postanowienia w przedmiocie uzgodnienia układu komunikacyjnego przez Burmistrza Dzielnicy W.. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia przez organ art. 146 § 2 k.p.a. skarżąca Spółka wskazała, iż organ opierając się jedynie na badaniu przesłanek formalnych i pomijając w postępowaniu wznowieniowym analizę materialnych podstaw dla wydania decyzji z udziałem nowego uczestnika postępowania, nie mógł stwierdzić, iż decyzja jest wadliwa materialnie. W tym zakresie organ - zdaniem skarżącego - nieprawidłowo przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 1992 r. (Sygn. akt SA/Kr 914/92, lex nr 30207). Zdaniem skarżącej organ powinien ponownie rozpoznać sprawę merytorycznie, uwzględniając interes stron poprzednio bezzasadnie niedopuszczonych do udziału w postępowaniu. Skarżący wskazał także, iż w postępowaniu wznowieniowym powinno mieć miejsce przeprowadzenie na nowo postępowania dowodowego, z uwzględnieniem interesów wcześniej niedopuszczonych stron. Zdaniem skarżącego naruszenie przez organ art. 146 § 2 k.p.a. może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Ponadto skarżąca Spółka zarzuciła, iż organ administracji nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, a prowadzone postępowanie miało charakter wyłącznie fasadowy, jak również nie uzasadniono w żaden sposób odmowy wstrzymania wykonalności decyzji. Uzasadniając zarzut naruszenia przez organ art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. skarżąca wskazała, iż organ nie oparł swojej decyzji na materialne dowodowym zgromadzonym w toku postępowania wznowionego na wniosek skarżącej, a całość materiału została zgromadzona w terminie 9 dni, co - zdaniem skarżącego - podważa jego wiarygodność. Spółka wskazała także, że w sytuacji, w której uzgodnienie w formie postanowienia nie jest wymagane to treść uzgodnienia powinna zostać zamieszczona w uzasadnieniu decyzji rozstrzygającej sprawę. Skarżąca podała również, że w niniejszej sprawie rozwiązania komunikacyjne zatwierdzone decyzją o warunkach zabudowy zostały uzgodnione przez dwa podmioty - Zarząd Dróg Miejskich oraz Burmistrza Dzielnicy W., które dokonały uzgodnień w sposób odmienny. Ponadto skarżąca zrzuciła, iż nie była również stroną postępowania uzgodnieniowego w postępowaniu nr [...], prowadzonym przez Burmistrza Dzielnicy W.. Z kolei skarżąca P.wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz zwrot kosztów postępowania. Sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez zaniechanie umożliwienia skarżącej przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca podniosła, że nie została zawiadomiona o zakończeniu gromadzenia materiału w sprawie i nie udzielono jej terminu do zapoznania się z aktami. Ponadto zarzucono naruszenie art. 53 ust. 4 pkt. 9 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta W., mimo, iż - jak wskazała skarżąca - odmawia ona uchylenia decyzji o warunkach zabudowy, która została wydana w braku pozytywnego uzgodnienia jej projektu z Zarządcą Dróg Miejskich. Zdaniem skarżącej Zarząd Dróg Miejskich nie wypowiedział się ani co do możliwości obsługi komunikacyjnej nieruchomości, ani co do możliwości dostosowania i przebudowy układu drogowego przyległego do terenu inwestycji. Kolejny zarzut podniesiony przez skarżącą dotyczył naruszenia art. 54 pkt. 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 19 ust. 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta W., mimo iż decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera wystarczających wskazań dotyczących ochrony dziedzictwa kulturowego. Skarżąca wskazała, że teren inwestycji znajduje się w sąsiedztwie licznych miejsc pamięci narodowej. Czwartym zarzutem podniesionym przez skarżącą był zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w zw. z art. 19 i art. 36 ust. 1 pkt. 2 ustawy o ochronie zabytków - mimo, ze decyzja o warunkach zabudowy została wydana pomimo braku uzgodnienia przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. W dalszej kolejności zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podnosząc w tym zakresie, iż decyzja o warunkach zabudowy w sposób sprzeczny z przepisami określa warunki zabudowy w zakresie wysokości obiektu. Zarzucono również naruszenie art. 26 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko - Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej, zarzucając, iż należało uwzględnić okoliczność, że grunty należące do osób Sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 prawnych Kościoła Ewangelicko - Augsburskiego powinny być w pierwszej kolejności przeznaczone pod budownictwo sakralne i kościelne. Następnie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 149 § 2 i w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez zaniechanie samodzielnego ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, podnosząc w tym zakresie, że w istocie rozpoznanie zarzutów odbyło się wyłącznie w oparciu o ustalenia Prezydenta W., a nie SKO. W dalszej kolejności skarżąca P. zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 i 2 oraz § 2 w zw. z art. 151 § 2, art. 146 § 2 i w zw. z art. 140 k.p.a. , nie zgadzając się z poglądem, iż w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, a ponadto, że SKO wprost wskazało, iż decyzja o warunkach zabudowy była wadliwa. Następnym zarzutem podniesionym przez skarżącą było naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 i 2 oraz § 2 w zw. z art. 61 k.p.a. i art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podnosząc, iż decyzja o warunkach zabudowy powinna zostać uchylona, bowiem była sprzeczna z wnioskiem wszczynającym postępowanie o wydanie warunków zabudowy. Skarżąca wskazała również na naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 i § 2 w zw. z art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując w tym zakresie, że decyzja o warunkach zabudowy była sprzeczna z postanowieniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego W., przyjętym uchwałą Rady W. z dnia [...] października 2006 r., nr [...] oraz z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem istniały podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie o wydanie warunków zabudowy. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 i § 2 w zw. z art. 10 ust. 2 k.p.a. , zarzucając, że przed wydaniem decyzji Prezydenta W. nie umożliwiono skarżącej wykonania prawa d o wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów i materiałów. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o ich oddalenie. Kolegium odniosło się do zarzutów skargi, w istocie podtrzymując wcześniej wyrażone - w zaskarżonej decyzji - stanowisko. Dodatkowo w odpowiedzi na skargę P. Kolegium przyznało, iż nie wywiązało się w pełni z obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a., jednak tego rodzaju Sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 uchybienie nie wpłynęło na wynik sprawy. W pozostałej części podniesiono argumenty, które - w większości - zostały już sformułowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008r. i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2008r. pod względem ich zgodności z prawem zarówno materialnym jak i procesowym. W wyniku przeprowadzonej kontroli Sąd uznał, iż decyzje wydane w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego są zgodne z prawem. W toku postępowania wznowieniowego wprawdzie doszło do pewnych uchybień procesowych, które jednak w ocenie Sądu nie skutkują koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu pierwszej instancji. Jak już wyżej wskazano, postępowanie administracyjne, będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa, ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która zakończona została decyzją ostateczną i w stosunku, do której zaistniała jedna ze wskazanych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 kpa okoliczności będących podstawami wznowienia postępowania. Wnioski o wznowienie postępowania dotyczyły postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...]. W. z dnia [...] marca 2007r. ustalającą warunki zabudowy dla wielofunkcyjnego centrum biurowo - mieszkaniowo - handlowego, na działkach nr ew. [...], [...] oraz fragm.. działki nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] na terenie Dzielnicy W. w W.. Reguły związane z wszczęciem postępowania wznowieniowego oraz z wydawanymi w jego toku rozstrzygnięciami są szczegółowo uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego Sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 Zgodnie z art. 150 § 1 kpa organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Skoro postępowanie wznowieniowe w przedmiotowej sprawie dotyczy ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007r., to organ ten był właściwy do wszczęcia postępowania wznowieniowego mającego na celu weryfikację w/w decyzji. W przedmiotowej sprawie wpłynęły do organu dwa wnioski o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007r. Pierwszy wniosek zawarty został w piśmie Spółki z o.o. H. z dnia [...] marca 2007r., który wpłynął do organu w dniu [...] kwietnia 2007r. Pismo to, zgodnie ze stanowiskiem zawartym w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2007r. należało potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania. W wyniku przeprowadzenia postępowania wstępnego w przedmiocie tego wniosku i uznaniu przez organ, że wnioskodawca H. Spółka z o.o. spełniła przesłanki formalne do wznowienia postępowania, Prezydent W. w dniu [...] października 2007r. wydał na podstawie art. 149 § 1 i art. 150 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2007r. Już po formalnym wszczęciu postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2007r., w dniu [...] listopada 2007r. do organu wpłynął drugi wniosek o wznowienie tegoż postępowania złożony przez P. Również i w tym wniosku jako podstawę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W stosunku do tego wniosku organ nie przeprowadził formalnego postępowania wstępnego co do spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek formalnych wznowienia i tym samym nie wydał postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego z tego wniosku. Organ nie wydał również w stosunku do tego wniosku decyzji o odmowie wznowienia postępowania, którą wydaje się tylko wtedy, gdy warunki formalne nie zostały spełnione, a więc wówczas, gdy postępowanie wstępne wykazało, że z żądaniem wystąpił podmiot, który w sposób oczywisty nie jest stroną, albo gdy żądanie wniesione zostało po upływie terminu, a termin nie został przywrócony. Jeżeli w sprawie wpływają dwa wnioski o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją, w stosunku do każdego z tych wniosków należy przeprowadzić postępowanie wstępne, które formalnie zostanie Sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 zakończone w stosunku do każdego z wniosków postanowieniem o wznowieniu postępowania lub decyzją o odmowie wznowienia postępowania. Należy pamiętać, że w wyniku przeprowadzenia postępowania rozpoznawczego w stosunku do każdego z wniosków może zapaść różne rozstrzygniecie merytoryczne wydane na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa bądź na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 kpa. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie, nieprzeprowadzenie przez organ postępowania wstępnego w stosunku do wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez P. i brak formalnego zakończenia tego postępowania, w tym konkretnym przypadku nie skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. Jak wynika z decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2008r. została ona wydana po przeprowadzeniu wznowionego postępowania wszczętego wnioskiem Spółki z o.o. H. i wnioskiem P. złożonym w dniu 7 listopada 2007r. Wprawdzie błędnie w uzasadnieniu decyzji organ uznał, że skoro wznowienie postępowania już nastąpiło na wniosek Spółki z o.o. H.i zostało wydane postanowienie o wznowieniu postępowania z dnia 26 października 2007r., które również zostało doręczone P., to nie zachodzi potrzeba ponownego przeprowadzenia postępowania wstępnego o wznowienie postępowania w zakresie wniosku P.. Jeżeli podstawą wznowienia postępowania był m. in. wniosek P. z dnia 7 listopada 2007r., to w stosunku do tego wniosku należało również przeprowadzić postępowanie wstępne i zakończyć je postanowieniem o wznowieniu postępowania. Jednakże w ocenie Sądu nie bez znaczenia w sprawie jest pismo P. z dnia 14 września 2007r. W następstwie tego pisma, postanowienie o wznowieniu postępowania z dnia 26 października 2007r. zostało doręczone również P. jako stronie postępowania. Z treści tego pisma wynika, iż według wiedzy posiadanej przez P. G. Spółka z o.o. uzyskała już decyzję o warunkach zabudowy nieruchomości znajdującej się na skrzyżowaniu ulic [...] w W., działki nr [...] i [...] obręb [...]. P. nigdy nie była powiadomiona o toczącym się postępowaniu, choć z mocy art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja powinna być jej doręczona. P. prosi o powiadomienie, czy G. Spółka z o.o. uzyskała decyzję o warunkach Sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 zabudowy i doręczenie jej tej decyzji. Skoro postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy zostało już zakończone ostateczną decyzją, to pismo to faktycznie zostało w sposób dorozumiany zweryfikowane przez organ jako zgłoszenie się podmiotu, który podnosi przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a więc faktycznie zgłasza wniosek o wznowienie postępowania. W następstwie tego pisma postanowienie o wznowieniu postępowania z dnia [...] października 2007r. zostało doręczone P.jako stronie postępowania wznowieniowego. Tak więc pismo to zostało potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania i uznano, iż P. spełniła wymogi formalne do wznowienie postępowania. W tej sytuacji wniosek o wznowienie postępowania zgłoszony w dniu 7 listopada 2007r. należy traktować jedynie jako uzupełnienie, sprecyzowanie, rozszerzenie pierwotnego wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez P.. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2008r., w którym stwierdzono, że w trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, że H.Spółka z o.o. oraz P. powinny zostać uznane za stronę postępowania w przedmiocie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007r. i dlatego postanowienie z dnia [...] października 2007r. o wznowieniu postępowania zostało doręczone do wszystkich stron postępowania, uwzględniając nowe, zgłoszone strony postępowania. Zgodnie z art. 149 § 2 kpa przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad wyliczonych w art. 145 § 1 i art. 145a kpa oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Granice postępowania rozpoznawczego sprawy administracyjnej wyznaczone są sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną. Sprawa musi być tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej. Mimo to, organ nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi w postępowaniu zwykłym. Jednakże nie ma podstaw do odrzucenia tych ustaleń jeżeli organ nie stwierdza podstaw do ich zakwestionowania. W postępowaniu wznowieniowym strony mają prawo zgłaszać nowe wnioski dowodowe, prezentować swoje stanowisko w sprawie a organ zobowiązany jest do dokonania oceny całości Sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 materiału dowodowego. W przedmiotowej sprawie H. Spółka z o.o. przedstawiła swoje stanowisko i zgłosiła zarzuty do decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007r. we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 27 marca 2007r., w piśmie z dnia 29 czerwca 2007r., w piśmie z dnia 23 listopada 2007r., w piśmie z dnia 28 lutego 2008r., w piśmie z dnia 7 marca 2008r., w odwołaniu z dnia [...] maja 2008r. Natomiast P.uczyniła to w pismach z dnia [...] września 2007r., z dnia [...] listopada 2007r, z dnia [...] marca 2008r. oraz w odwołaniu z dnia 20 maja 2008r. W ocenie Sądu w postępowaniu wznowieniowym strony korzystały w pełni ze sowich uprawnień. Zgromadzony w sprawie w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego materiał dowodowy został w pełni oceniony przez organy, co znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż fakt wznowienia postępowania nie pociąga za sobą konieczności przeprowadzenia od początku i w całości postępowania wyjaśniającego w sprawie, łącznie z powtórzeniem wszystkich czynności dowodowych. Konieczność taka zaistniałaby dopiero wówczas, gdyby materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania zwykłego został skutecznie zakwestionowany. W tej sytuacji nie można podzielić zarzutów skarżącej H.Spółka z o.o., iż dowody nie zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, skoro do udziału w postępowaniu bezzasadnie nie dopuszczono uprawnionych podmiotów. Skarżąca jednocześnie nie wskazuje jakich to dowodów organ w postępowaniu wznowieniowym nie przeprowadził i nieprzeprowadzenie których naruszyło interes skarżącej. W przepisach art. 151 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 151 § 2 kpa zostały precyzyjnie określone wszystkie trzy rodzaje rozstrzygnięć, jakie organ może podjąć po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (151 § 1 pkt 1 kpa) może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego oraz po jednoznacznym ustaleniu, że nie zaistniały, określone w kodeksie, podstawy wznowienia. Chodzi tu o sprawdzenie twierdzeń strony wnoszącej podanie co do faktycznego spełnienia się podstaw wznowienia. Dopiero po stwierdzeniu braku tych podstaw możliwe jest wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 Decyzja o uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 kpa ) musi być połączona z rozstrzygnięciem o istocie sprawy. Nowa decyzja musi zawierać rozstrzygnięcie o całości sprawy objętej decyzją dotychczasową. Istotą wznowienia postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Zatem nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się jak gdyby w sprawie nie było w danej instancji rozstrzygnięcia - wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2002r. sygn. akt IVSA 2759/00 Monitor Prawniczy 2002, nr 20, poz. 917. Natomiast rozstrzygnięcie podejmowane na podstawie art. 151 § 2 kpa ogranicza się do stwierdzenia, wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Wydawane ono jest, gdy występują przesłanki negatywne, określone w art. 146 § 1 i 2 kpa, wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. W sytuacji objętej art. 151 § 2 kpa nie będzie możliwe uchylenie dotychczasowej decyzji, organ prowadzący postępowanie wznowieniowe zobowiązany będzie do ograniczenia się do stwierdzenia wydania zaskarżonej w trybie wznowieniowym decyzji z naruszeniem prawa, musi ponadto wskazać okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji. W przedmiotowej sprawie decyzja Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2008r. wydana po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego oparta została na art. 151 § 2 kpa w związku z art. 146 § 2 kpa. Odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007r. została uzasadniona brakiem podstaw do jej uchylenia ze względów merytorycznych, gdyż w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Skoro decyzja Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007r. nie została uchylona, to jej rozstrzygnięcie i uzasadnienie w połączeniu z decyzją Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2008r. i decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2008r. istnieje w obrocie prawnym i prawnie jest wiążące. W ocenie Sądu organ pierwszej instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego zasadnie uznał, iż rzeczywiście zaistniały postawy do wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa zarówno w stosunku do H. Spółka z o.o. jak i do P. Dało to podstawę do ponownego merytorycznego rozpatrzenia wniosku o warunki zabudowy i w konkluzji stwierdzenia, iż brak jest Sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 podstaw do uchylenia weryfikowanej decyzji, gdyż z okoliczności sprawy wynika, że w razie jej uchylenia mogłaby zapaść wyłącznie taka sama w istocie decyzja. Wbrew twierdzeniom skarżącej H.Spółka z o.o. w postępowaniu wznowieniowym organy dokonały analizy merytorycznych podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organu pierwszej i drugiej instancji. Analiza ta, dokonana w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie począwszy od złożonego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, pozwoliła organom na stwierdzenie, iż obowiązujące przepisy nie dają podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji budowlanej. Ustalenia dotyczące warunków zabudowy zawarte w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007r. odpowiadają prawu. W szczególności są zgodne z art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717), z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Zarządcą drogi, zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( t.j. Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm. ), jest organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Z kolei art. 19 ust. 5 w/w ustawy stanowi, iż w granicach miast na prawach powiatu ( a takim miastem jest W. ) zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Z powyższego wynika, iż mamy tutaj zbieg właściwości organu, tj. Prezydenta W., do wydania decyzji o warunkach zabudowy i jednocześnie do dokonania uzgodnienia. W takich przypadkach zgodnie z obowiązującym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma zastosowania art. 106 kpa. W przypadku gdy zachodzi tożsamość organu rozstrzygającego w sprawie głównej i organu uzgadniającego nie dochodzi do wydania postanowienia w oparciu o wymieniony przepis, a organ prowadzący Sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 postępowanie w sprawie głównej w uzasadnieniu decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty zamieszcza motywację obejmującą zakres uzgodnienia w takim zakresie aby mogła być ona poddana kontroli organu odwoławczego, a następnie właściwego sądu administracyjnego - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2007r. II OSK 922/06 Lex nr 340121. Prezydent W. w decyzji z dnia [...] marca 2007r. zawarł ustalenia warunków obsługi w zakresie komunikacji. To, że do akt administracyjnych przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy zostały dołączone: pismo Zarządu Dróg Miejskich z dnia 22 stycznia 2007r. opiniujące pozytywnie projekt decyzji oraz postanowienie Burmistrza Dzielnicy W. z dnia [...] stycznia 2007r. uzgadniające projekt decyzji, należy traktować jako materiał dowodowy w sprawie, gdyż organem uprawnionym do uzgodnienia warunków obsługi planowanej inwestycji w zakresie komunikacji jest Prezydent W., który uzgodnienia tego dokonał w treści samej decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy zawiera jedynie warunki obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, to czy inwestycja ta będzie mogła spełnić te warunki będzie weryfikowane na etapie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską . Art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) stanowi, iż formą ochrony zabytków jest m. in. wpis do rejestru zabytków. Rejestr zabytków dla zabytków znajdujących się na terenie województwa prowadzi wojewódzki konserwator zabytków - art. 8 w/w ustawy. Z powyższego wynika, że ochronie prawnej podlegają jedynie zabytki wpisane do rejestru zabytków. Z pisma z-cy Dyrektora [...] Konserwatora Zabytków z dnia 22 lipca 2008r. wynika, że obszar planowanej inwestycji nie znajduje się na terenie wpisanym do rejestru zabytków. Z pisma tego wynika także, że na obszarze tym znajduje się budynek ujęty w gminnej ewidencji zabytków o adresie ul. [...]. Jednakże w przygotowywanym planie miejscowym rejonu ulic [...] nie jest on przeznaczony do zachowania. Jednocześnie zaznaczyć należy, że obiekt ujęty w gminnej ewidencji zabytków ochronie prawnej podlega jedynie wtedy, gdy zostanie uwzględniony w miejscowym planie zagospodarowani przestrzennego, ponieważ ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego są Sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 również jedną z form ochrony zabytków - art. 7 pkt 4 w/w ustawy. W tej sytuacji słuszne jest stanowisko organów o braku potrzeby uzgadniania projektu decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowej sprawie z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Jednocześnie wszystkie zarzuty w tym zakresie zawarte w skardze P. należy uznać na niezasadne. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, o których mowa w pkt 1 - 5 tego artykułu. Jednym z nich jest warunek zawarty w pkt 1 zgodnie, z którym co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z kolei § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ) stanowi, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jednocześnie ust. 4 tego paragrafu dopuszcza wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Wynika z tego, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej powinna być ściśle określona w decyzji o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z załącznika nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy na obszarze objętym analizą istnieją budynki o bardzo zróżnicowanej wysokości od VII kondygnacji do XLII kondygnacji. Dało to uzasadnioną podstawę do zróżnicowania wysokości zabudowy poszczególnych obiektów w ramach planowanego przedsięwzięcia od VII kondygnacji do XXXVIII kondygnacji. W decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2007r. wysokość zabudowy poszczególnych obiektów została określona poprzez dwa parametry - w metrach oraz poprzez sprecyzowanie ilości kondygnacji. Dlatego nieprecyzyjne określenie wysokości zabudowy w metrach nie czyni tego zapisu niezgodnym z § 7 cyt. wyżej rozporządzenia. Sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 Art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, iż decyzję o warunkach zabudowy wydaje się na wniosek inwestora. W ust. 2 art. 52 zostały określone elementy merytoryczne jakie powinny się znaleźć w treści wniosku. Organ ustalający warunki zabudowy jest związany wnioskiem inwestora co do rodzaju inwestycji wskazanej przez inwestora, natomiast nie jest bezwzględnie związany wskazanymi przez inwestora poszczególnymi parametrami technicznymi, opisującymi planowany obiekt budowlany. Parametry te będą mogły być dokładnie określone dla danej inwestycji dopiero w decyzji o warunkach zabudowy po dokonaniu analizy obszaru graniczącego z terenem planowanej inwestycji. Jeżeli inwestor parametry techniczne, w tym wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, zawarte w decyzji a wynikające z przeprowadzonej analizy zaakceptuje, to nie można mówić o niezgodności decyzji z wnioskiem inwestora. Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy; - art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dla terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Fakt objęcia tego terenu postanowieniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego [...] W. przyjętym uchwałą Rady W. z dnia [...] października 2006r. nr [...] nie ma znaczenia dla postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Postanowienia Studium nie są przepisami prawa miejscowego i nie wiążą organów administracji w postępowaniach ustalających warunki zabudowy. Postanowienia Studium są natomiast wiążące dla organów w procedurze planistycznej, co wynika wprost z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z powyższego Sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 wynika, że ustalenia decyzji o warunkach zabudowy nie muszą być zgodne z ustaleniami studium dla danego terenu. Zapis art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy w związku z toczącą się procedurą planistyczną nie ma charakteru obligatoryjnego, tak więc organ nie miał obowiązku zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Art. 26 ustawy z dnia 13 maja 1994r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. Nr 73, poz. 323 ze zm.) stanowi, że grunty stanowiące własność osób prawnych Kościoła powinny być w planach zagospodarowania przestrzennego przeznaczone w pierwszej kolejności pod budownictwo sakralne i kościelne. Zapis ten powinien być brany pod uwagę w procedurze planistycznej przy uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, natomiast nie jest wiążący przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał ustaleń faktycznych pozwalających mu na merytoryczne rozstrzygniecie sprawy i zarzuty zawarte w skargach w tym zakresie nie znajdują uzasadnienia. Dokonane w postępowaniu wznowieniowym ustalenia faktyczne i ocena całokształtu materiału dowodowego dała organom podstawę prawną do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 kpa. Odnosząc się do zarzutu skargi P. naruszenia art. 10 § 1 kpa należy wskazać, że rację ma skarżąca podnosząc, iż nie została zawiadomiony przez organ drugiej instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy a w szczególności z pismem z-cy Dyrektora [...] Konserwatora Zabytków z dnia 22 lipca 2008r., co w konsekwencji uniemożliwiło jej ustosunkowanie się do jego treści. Okoliczność ta, w ocenie Sądu, pozostaje jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd reprezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujący, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie Sygn. akt IV SA/Wa 1641/08 uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych ( II OSK 831/05 wyrok NSA z dnia 18 maja 2006r. ONSAiWsa 2006/6/157 ). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał tego. Ponadto treść tego pisma potwierdziła jedynie stanowisko jakie reprezentował w sprawie Prezydent W. co do braku obowiązku uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowej sprawie z wojewódzkim konserwatorem zabytków. W sprawie nie można wykluczyć, że przedmiotowa decyzja ustalająca warunki zabudowy, może dla H.Spółka z o.o. jako użytkownika wieczystego sąsiedniej działki nr [...] uniemożliwić bądź istotnie ograniczyć korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, to jednak ustawodawca w art. 63 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidział w takich sytuacjach odpowiednie stosowanie art. 36 ustawy, z tym że koszt realizacji roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 i 3, ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji skarżąca H.Spółka z o.o. nie może skutecznie postawić zarzutu bezprawności działania organu, skoro ustawodawca dopuszcza taką sytuację. Z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008r. wynika, iż została ona wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 146 § 2 kpa, art. 151 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie ulega wątpliwości, iż art. 151 § 1 pkt 1 kpa został błędnie przywołany w sentencji decyzji, skoro z uzasadnienia decyzji oraz z utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji wynika, że zamiast art. 151 § 1 pkt 1 kpa winien w tym miejscu być przywołany art. 151 § 2 kpa. Jednakże w ocenie Sądu błąd ten nie ma istotnego znaczenia w sprawie, gdyż zasadniczą podstawa prawną rozstrzygnięcia organu odwoławczego jest art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, iż skargi nie zasługują na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnym ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.