II OSK 1236/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 981/08 w sprawie ze skargi S. H. na decyzję Wojewody Ś. z [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 981/08, oddalił skargę S. H. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] września 2007 r., nr [...] Starosta Bielski zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i J. J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami (bez instalacji gazowej) oraz zjazdu z drogi powiatowej w J. przy ul. [...] na działkach nr [...] i [...]. S. H., właściciel sąsiedniej nieruchomości nr [...], zwrócił się do Zastępcy Kierownika Oddziału Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach (jak wynika z pisma Zastępcy Kierownika Oddziału Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 17 marca 2008 r. skierowanego do Starosty Bielskiego), z pismem interwencyjnym, a także telefonicznie, twierdząc, iż na podstawie udzielonego mu w roku 1984 pozwolenia na budowę buduje obecnie warsztat galwanizacyjno-elektryczno-elektroniczny. Jego zdaniem wokół warsztatu ustanowiona została strefa ochronna, którą obecnie budynek jednorodzinny małżonków J. naruszy. Zdaniem autora ww. pisma groźba konfliktu sąsiedzkiego i niewyjaśnienie obaw S. H., czynią zasadnym wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie udzielonego M. i J. J. pozwolenia na budowę. W związku z powyższym Starosta Bielski postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. z urzędu, wznowił postępowanie w sprawie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] września 2007 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] Starosta Bielski odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] września 2007 r. udzielającej M. i J. J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W uzasadnieniu decyzji Starosta Bielski wskazał, iż badając szczegółowo udzielone pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, jak również wydane decyzje związane z zabudową działki nr [...] graniczącej z działkami, na których realizowany jest budynek mieszkalny, jak i stan faktyczny zainwestowania dz. nr [...], nie znaleziono podstaw do uznania S. H. właściciela dz. nr [...] za stronę, jak również do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] września 2007 r. W tym przypadku bowiem budowa budynku mieszkalnego na dz. nr [...] i [...] nie oddziaływuje niekorzystnie na działkę sąsiednią nr [...]. Ponadto, po przeprowadzonej przez Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Bielskiego kontroli stwierdzono, że wszystkie wymagane odległości są zachowane, a warsztat S. H. nie został oddany do użytkowania. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł S. H. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez S. H. odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Wojewoda Śląski utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Zdaniem Wojewody Śląskiego, działki nr [...] i [...] w J., na których realizowany jest budynek mieszkalny małżonków J. położone są w terenie, który zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy Jaworze z dnia [...] września 2003 r., oznaczony jest symbolami C 53 MN i przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego nie wprowadza w rejonie działek nr [...] i [...] żadnych stref uciążliwego oddziaływania uniemożliwiających lub ograniczających budowę wnioskowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. S. H. uzyskał decyzję z dnia [...] lutego 1985 r. Wójta Gminy Jasienica o udzieleniu pozwolenia na budowę warsztatu rzemieślniczego elektrotechniczno-elektronicznego na działce nr [...] w J. Podczas kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Bielskiego ustalono, że obiekt warsztatu został wybudowany zgodnie z uzyskanym pozwoleniem, jednak nie zgłoszono go do użytkowania, nie uruchomiono w nim żadnej działalności i jest obecnie wykorzystywany do przydomowych celów gospodarczych. Z powyższego wynika, że w dniu wydania przez Starostę Bielskiego decyzji udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestorów J. nie występowało żadne oddziaływanie obiektu warsztatowego na działki sąsiednie, które mogło być przyczyną odmowy wydania tego pozwolenia. Organ odwoławczy nie podzielił przekonania skarżącego, że uzyskane przez niego przed 22 laty decyzje i uzgodnienia są ważne bezterminowo, ponieważ w 2003 r. Rada Gminy w J. uchwaliła plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy Jaworze, który jako prawo miejscowe wprowadził inne niż było w 1985 r. przeznaczenie terenu. Działka S. H. jest obecnie przeznaczona pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną, a prowadzenie na niej działalności gospodarczej musi być zgodne z obecnie obowiązującym prawem. Pismem z dnia 12 sierpnia 2008 r. S. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję organu II instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 26 ust. 5 ustawy z 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw, art. 35. ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), dalej Prawo budowlane, art. 6 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717), dalej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 7 i art. 19 k.p.a., art. 40 i 42 w zw. z art. 28 k.p.a., art. 107 k.p.a. W skardze wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji albo jej uchylenie lub zmianę, a także wstrzymanie wykonalności decyzji ostatecznej udzielającej małżonkom J. pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ II instancji wskazał, że skarżący nie posiada decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bielsku-Białej ustanawiającej strefę ochrony sanitarnej od budynku warsztatu rzemieślniczego, na którą powołuje się w skardze na decyzję Wojewody Śląskiego. Dowód ten, nazywany "Decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bielsku-Białej z dnia [...] stycznia 1986 r." jest w rzeczywistości postanowieniem PWIS nr [...] o wyrażeniu zgody na czasową (do 31 grudnia 1987 r.) pracę warsztatu galwanicznego, w którym w punkcie 7 jedynie proponuje się strefę ochronną od warsztatu 50 m. Skarżący nie wykorzystał tej zgody i nie uruchomił w ww. okresie prac galwanizacyjnych. Organ II instancji wskazał, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie był w roku 1986 organem właściwym do wydawania decyzji w zakresie ustanawiania stref ochronnych. Strefy tego typu zgodnie z przepisem art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229) oraz przepisu § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 września 1980 roku w sprawie zasad tworzenia i zagospodarowania stref ochronnych (Dz. U. Nr 24 poz. 92) były ustanawiane przez właściwe terenowe organy administracji państwowej stopnia wojewódzkiego w trybie określonym w przepisach prawa budowlanego. Zdaniem organu II instancji nie ma ponadto uzasadnienia stwierdzenie, że ewentualna zabudowa strefy ochronnej może być zależna od zgody "właściciela obciążonego gruntu". W piśmie procesowym z dnia 14 października 2008 r. skarżący podtrzymał twierdzenia skargi podnosząc, iż decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w sprawie ustanowienia strefy ochronnej, stanowi "odcisk pieczęci umieszczony na planie realizacyjnym zagospodarowania działki nr [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznając wyrokiem z dnia 16.04.2009 r. skargę za niezasadną wskazał, że w niniejszej sprawie nie było podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie udzielenia małżonkom J. pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego. S. H. nie złożył wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, a postępowanie zostało wszczęte z urzędu, w wyniku otrzymania pisma Zastępcy Kierownika Oddziału Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach. Sąd I instancji zaznaczył, że pomimo braku przesłanek postępowanie zostało przez organ wznowione, a poprawnym jego zakończeniem musiała być odmowa uchylenia decyzji ostatecznej udzielającej małżonkom J. pozwolenia na budowę. Ponadto, Sąd I instancji stwierdził, iż akta sprawy nie zawierają żadnych dowodów na to by kiedykolwiek wokół warsztatu S. H. została ustanowiona strefa ochronna. Sąd Instancji wskazał, iż umieszczona na planie realizacyjnym zagospodarowania działki nr [...], opatrzona podpisem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego pieczęć, która zdaniem skarżącego stanowi decyzję administracyjną ustanawiającą strefę ochronną, podaje co następuje: "Zaopiniowano na podstawie Ustawy z dnia 1985.03.14 o Państwowej Inspekcji Sanitarnej Dz. U. Nr 12 poz. 49 pod warunkiem uwzględnienia uwag zamieszczonych w postanowieniu z dnia [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny dla wojew. bielskiego. Bielsko-Biała, dnia [...]". Sąd I instancji zaznaczył, iż zawarte w aktach sprawy postanowienie z dnia [...] stycznia 1986 r., nie dotyczy pozwolenia na budowę lecz wyrażenia zgody na okresową pracę zakładu galwanicznego do dnia 31 grudnia 1987 r., proponując (a nie ustanawiając) w tym okresie strefę ochronną dla warsztatu 50 m. W ocenie Sądu, z akt nie wynika by kiedykolwiek strefa taka została ustanowiona, a zakład podjął działalność. Ponadto, także obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje na przedmiotowym terenie stref ochronnych, a kierowana do Sądu I instancji skarga S. H. na uchwałę Rady Gminy w Jaworzu z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] została przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach odrzucona postanowieniem z dnia 13 października 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 1834/03. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 r. wniósł S. H. zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu naruszenie: 1. prawa materialnego, a to: a. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), dalej ustawa o samorządzie gminnym, poprzez pominięcie przy rozpoznaniu sprawy zakończonej Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach rozszerzonego żądania skargi S. H. w piśmie z [...] stycznia 2009 r. w zakresie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy w Jaworzu z [...] lipca 2001 r. nr [...] zawartego - w związku z zarzutem naruszenia treścią tej uchwały ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności art. 10 ust. 1 i 2 tej ustawy, a także interesów skarżącego z narażeniem skarżącego na straty w wysokości nie mniejszej niż 2.500.000 zł - którego to zarzutu rozstrzygnięcie stanowi istotną okoliczność dla całości postępowania; b. art. 6. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem skarżony organ ustalając warunki zabudowań - wykorzystuje fakt zaginięcia dokumentów związanych z budową zakładu S. H., a wymagających odtworzenia - celem osiągnięcia korzyści przez inne osoby, kosztem rażącego naruszenia prawa oraz zobowiązań wynikających z ustanowienia strefy ochronnej ze spowodowaniem utraty wartości inwestycji skarżącego w wysokości około 2.500.000 zł; c. art. 35. Prawa budowlanego poprzez nietrafne przyjęcie, że przepis ten dopuszcza możliwość stwierdzenia przez skarżony organ, że zniszczenie dokumentacji dotyczącej strefy ochronnej na nieruchomości i zakładu S. H. pozwala na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a także zgodność projektu budowlanego z ustaleniami warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wymaganiami ochrony środowiska, a określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; d. art. 26 ust. 5 ustawy z 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, - ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw poprzez akceptację jego bezpodstawnego pominięcia przez organ obowiązku właściciela nieruchomości położonej w strefie ochronnej w zakresie żądania wykupu nieruchomości lub jej zamiany na inną, na zasadach określonych w art. 129–134 Prawa ochrony środowiska przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę, jeżeli korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy byłoby związane z istotnymi ograniczeniami lub utrudnieniami, a wydający pozwolenie Starosta Bielski powinien domagać się dowodów takiego postępowania od wnioskujących M. i J. J. lub ich poprzedników prawnych; 2. obrazę prawa procesowego, a w szczególności: a. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), dalej p.p.s.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie rozstrzygał, co do całości skargi S. H. rozszerzonej pismem z 5 stycznia 2009 r. w zakresie stwierdzenia na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nieważności uchwały Rady Gminy w Jaworzu z [...] lipca 2001 r. nr [...] - w związku z zarzutem naruszenia treścią uchwały ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności art. 10 ust. 1 i 2 tej ustawy; b. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 147 k.p.a., wobec bezpodstawnego przyjęcia, że skarżone przez S. H. postępowanie w zakresie wznowienia postępowania wszczętego z urzędu jest bezskuteczne, nawet pomimo stwierdzonych w tym postępowaniu uchybień i przez to przyjęcie, że Sąd sprawując kontrolę legalności, nie jest zobowiązany do zastosowania środków określonych w ustawie i uchyli zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; c. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz 134 p.p.s.a. w zw. z art. 145 k.p.a., wobec bezpodstawnego przyjęcia, że postępowanie w zakresie wznowienia postępowania, jak i środków zaskarżenia w toku postępowania obejmują jedynie wskazanie przez S. H. pkt 5 art. 145 k.p.a., a przecież przedstawiane przez skarżącego S. H. fakty obejmowały również zarzuty wypełniające przesłanki pkt 2 i 7 tegoż art. 145 k.p.a., które przy niewyjaśnionych okolicznościach zagubienia dokumentacji S. H. dotyczącej budowy zakładu, a w tym ustanowienia strefy ochronnej nie usprawiedliwiają zaniechanie kontroli legalności, zastosowania środków określonych w ustawie i uchylenia zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; d. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, a jego uzupełnienie, choćby w zakresie ustalenia powodów zagubienia dokumentacji dotyczącej budowy zakładu przez S. H. i ustanowienia strefy ochronnej - mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego. Sąd nie dostrzegł, że materiał ten mógłby zostać uzupełniony o dokumentację związaną z ustanowieniem strefy ochronnej, a jej brak powinien ocenić jako ukrywanie dowodów niepozwalających na ustalenie prawdy obiektywnej z rozważeniem zobowiązania do odtworzenia tej dokumentacji w przypadku jej bezprawnego zagubienia; e. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd nie może dopuszczać do zaprzeczania istnieniu prawa do strefy ochronnej w oparciu o niewyjaśnione stwierdzenie o zaginięciu akt i odmowie wszczęcia postępowania w celu odtworzenia tych akt; f. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 19 k.p.a., art. 40 i 42 w zw. z art. 28 k.p.a., art. 107 k.p.a. poprzez: - sprzeniewierzenie się obowiązkowi stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; - sankcjonowanie naruszania kompetencji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego; - uznawanie za prawidłowe rozstrzygnięć, których treść nie posiadała wymaganego: - uzasadnienia faktycznego i prawnego, - wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których dowodom skarżącego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, - wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa w części związanej z uzasadnieniem prawnym, - pomimo dostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w czasie postępowania nastąpiły uchybienia co do uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej jak i rozstrzygnięcia organu drugoinstancyjnego. Skarżący powołując się na powyższe zarzuty wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyli M. i J. J., wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż żaden z przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, wskazanych w petitum skargi kasacyjnej, nie został naruszony zaskarżonym wyrokiem. Zaskarżona decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] lipca 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Starosty Bielskiego z dnia [...] lipca 2008 r., zostały wydane w postępowaniu nadzwyczajnym po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty Bielskiego z dnia [...] września 2007 r. o pozwoleniu na budowę i te decyzje wyznaczają przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie. Po wznowieniu postępowania z urzędu postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r., Starosta Bielski miał na celu poddanie kontroli swojej decyzji z dnia [...] września 2007 r. pod względem przyczyn wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., a w szczególności pod kątem okoliczności określonych w pkt 5 tego przepisu, co stanowiło przesłankę wznowienia postępowania. Ponieważ wznowione postępowanie dotyczyło decyzji o pozwoleniu na budowę organ wznawiający postępowanie – Starosta Bielski jako organ administracji architektoniczno-budowlanej, mógł wyłącznie podjąć działania w ramach kompetencji, jakie wyznaczały mu przepisy Prawa budowlanego, co w praktyce sprowadzało się do sprawdzenia, czy kwestionowana decyzja jego z dnia [...] września 2007 r. jest zgodna z przepisami powyższej ustawy. W związku z powyższym wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej odwołujące się do innych regulacji prawnych, nie mających i nie mogących mieć zastosowania w tym postępowaniu, są całkowicie bezpodstawne. W aktach sprawy nie ma pisma z dnia 5.01.2009 r., o którym mowa w pkt 1a i 2a skargi kasacyjnej rzekomo rozszerzającym żądania skargi. Gdyby nawet jednak takie pismo wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, to nie mogło ono spowodować rozszerzenia wszczętego skargą S. H. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] lipca 2008 r. postępowania sądowoadministracyjnego o kontrolę uchwały Rady Gminy w Jaworzu z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...]. W związku z powyższym zarzuty zamieszczone w pkt 1a i 2a skargi kasacyjnej są całkowicie bezpodstawne. Zarzut naruszenia art. 35 Prawa budowlanego zamieszczony w pkt 1c skargi kasacyjnej mógłby być trafny, o ile precyzowałby konkretnie, który przepis tego artykułu został naruszony, gdyż przepisy te stanowią podstawę wydania pozwolenia na budowę. Z akt sprawy wynika, że kwestionowana decyzja Starosty Bielskiego została wydana zgodnie z postanowieniami obowiązującego w dacie jej wydania, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie mogły więc mieć żadnego wpływu w tym zakresie jakiekolwiek postanowienia planu miejscowego sprzed ponad dwudziestu lat, czy też inne akty, które rzekomo zostały wydane na rzecz S. H. przed ponad dwudziestu laty. Należy się zgodzić z ustaleniami poczynionymi przez organy w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie, że żadna taka decyzja ustalająca strefę ochronną na rzecz inwestycji S. H., nie została wydana. Nie może też w tym przypadku być mowy o zaginięciu dokumentów, o czym się wspomina wielokrotnie w skardze kasacyjnej. Jak wynika z przeprowadzonego postępowania, S. H. nie przysługiwały w dacie wydania decyzji z dnia [...] września 2007 r. żadne takie prawa, które by mogły ograniczać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane adresatom tej decyzji (inwestorom). Tym samym nie mają żadnego uzasadnienia zarzuty zamieszczone w pkt 1b, 1c i 1d skargi kasacyjnej, poza tym rozpatrzenie ich nie należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania zamieszczonych w pkt 2b–2f skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w tej sprawie została przeprowadzona prawidłowo i w pełnym zakresie zaskarżenia z uwzględnieniem także przepisów art. 134 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] lipca 2008 r., ani decyzja ją poprzedzająca Starosty Bielskiego z dnia [...] lipca 2008 r. w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie dawały podstaw do zastosowania względem nich środków przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), ani też w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., gdyż żaden z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w skardze kasacyjnej, nie został naruszony w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Uzasadnienie skargi kasacyjnej str. 4–6, gdyż dalsza część stanowi powtórzenie tego co jest na str. 2–4, nie zawiera też żadnej argumentacji przemawiającej za słusznością zarzutów skargi kasacyjnej, zamieszczonych w jej petitum. Ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej należy podzielić wątpliwości Sądu I instancji, czy w tej sprawie i w tym postępowaniu istniały jakiekolwiek podstawy do wznowienia postępowania i czy w tym postępowaniu skarżący miał przymiot strony. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.