I FSK 840/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska (sprawozdawca), Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia WSA del. Ewa Michna, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 1184/08 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 240 ( słownie: dwieście czterdzieści ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I FSK 840/09 UZASADNIENIE Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 1184/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 kwietnia 2005 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Stan sprawy przedstawiony przez Sąd I instancji: Decyzją z dnia 30 sierpnia 2002 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił Spółce Akcyjnej "S." zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj i grudzień 1999 r. Decyzja ta stała się ostateczna. Postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku Spółki okazało się bezskuteczne z uwagi na brak środków na rachunkach bankowych podatnika oraz brak majątku trwałego, co zostało potwierdzone przez organ egzekucyjny protokołem o stanie majątkowym z dnia 6 listopada 2002 r. W okresie powstania zobowiązania podatkowego Spółki S. K. pełnił funkcję członka w zarządzie tejże Spółki. W tej sytuacji Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. decyzją z dnia 29 grudnia 2004 r. powołując się na przepisy art. 107 § 1 oraz art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r.,nr 8, poz. 60, ze zm.) orzekł o odpowiedzialności S. K., jako osoby trzeciej - członka zarządu spółki akcyjnej , za zaległości podatkowe "S. " S.A. w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj i grudzień 1999 r. oraz umorzył postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności S. K. za zaległości podatkowe Spółki powstałe w 2002 r. Jednocześnie wskazał, że S. K. w okresie pełnienia obowiązków członka zarządu Spółki nie zgłosił wniosku o ogłoszenie jej upadłości, a w toku postępowania nie wskazał by niezgłoszenie to nastąpiło bez jego winy . Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił wątpliwości S. K. przedstawionych we wniesionym odwołaniu i zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, stwierdzając, że w sprawie zachodzą przesłanki do przeniesienia na stronę odpowiedzialności za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług "S." S.A. Organ odwoławczy wskazał, że wskazana spółka utraciła płynność finansową w 2000 r. Podkreślił, iż likwidator spółki R. W. złożył wniosek (z dnia 20 kwietnia 2001r.) o ogłoszenie upadłości Spółki w dniu 24 kwietnia 2001 r., jednakże nie był to czas właściwy do wystąpienia z takim wnioskiem by uwolnić się od odpowiedzialności. Na dzień 31 marca 2001r. Spółka miała zobowiązania w wysokości 7.075.340,73 zł oraz należności w wysokości 3.512.435,32 zł. Analizując sytuację finansową "S." w oparciu o bilanse oraz rachunki zysków i strat organ uznał, że wprawdzie na koniec 1999 r. Spółka osiągnęła zysk netto, to jednak na koniec 2000 r. jej sytuacja uległa radykalnemu pogorszeniu, a strata netto wyniosła 4.307.759,49 zł przy ujemnym kapitale własnym w wysokości 3.473.885,76 zł. Zatem już w 2000 r. Spółka utraciła płynność finansową uzasadniającą zgłoszenie wniosku o jej upadłość. Wniosek likwidatora Spółki złożony dopiero 24 kwietnia 2001r., został oddalony postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia 12 września 2001r. sygn. akt X U 259/01/3, ponieważ majątek Spółki nie wystarczał nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. Decyzję organu odwoławczego pełnomocnik strony zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik w pierwszej kolejności podniósł zarzut przedawnienia. Zaakcentował przy tym, iż zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj i grudzień 1999 r. przedawniła się z dniem 31 grudnia 2004 r. W tej sytuacji nie ma znaczenie, że decyzja w niniejszej sprawie została sporządzona 29 grudnia 2004 r., gdyż została doręczona skarżącemu dopiero 14 stycznia 2005 r. Następnie pełnomocnik strony, powołując się na doktrynę i orzecznictwo, stwierdził, że decyzja wywiera skutki prawne dopiero z momentem jej doręczenia, albowiem od tego momentu organ podatkowy zgodnie z art. 212 ustawy Ordynacja podatkowa jest nią związany. W dalszej kolejności pełnomocnik strony skarżącej zaznaczył, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki został złożony w odpowiednim czasie. Zauważył dalej, iż za rok 1999, a więc za rok, za który odpowiedzialność ma ponieść skarżący Spółka osiągnęła zysk netto w wysokości 10.121,20zł. i zysk brutto 27.152,20 zł. oraz zysk brutto na działalności gospodarczej 956.804,71zł. Zatem w 1999 r. nie zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości Spółki. Straty odnotowała dopiero w 2000 r. Pełnomocnik wskazał też na naruszenie art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez wydanie decyzji przed upływem 7 dniowego terminu wyznaczonego stronie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA/Gl 1100/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję. W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Skarbowej w K., domagał się uchylenia powyższego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 48/08 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2006 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Powołując się na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2007r. sygn. akt I FPS 5/07 wyjaśnił m.in., że termin "wydanie" decyzji, o jakim mowa w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej w jego brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r nie oznaczał wydania i doręczenia decyzji. Rozważania Sądu I instancji: Sąd na wstępie swoich wywodów przypomniał, że na mocy art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") jest związany wykładnią przepisów wskazaną w wyroku NSA z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 48/08. Sąd odnosząc się następnie do zarzutu dotyczącego przedawnienia wskazał, że z przedstawionej w wyroku NSA z 11 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 48/08, wykładni wynika, że organy podatkowe nie naruszyły art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiącego, iż nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Decyzja organu I instancji przerywająca bieg terminu została wydana 29 grudnia 2004r., a więc przed upływem 5 lat. W ocenie Sądu I instancji, błędny jest pogląd, że ani uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2007r. sygn. I FPS 5/07, ani wyrok wydany w rozpoznawanej sprawie nie przesądziły kwestii przedawnienia, czyli sposobu liczenia pięcioletniego okresu. W wyroku NSA wprost powołał się na swoją uchwałę i wynikający z niej wniosek, iż w odniesieniu do stanu prawnego obowiązującego do 31 grudnia 2002 r. zawarty w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej termin "wydanie decyzji" należy rozumieć ściśle, gramatycznie i nie łączyć go z doręczeniem decyzji. Pogląd ten, jak już wyżej zaznaczono, wiąże Sąd rozpoznający powtórnie sprawę. Jednocześnie podzielił stanowisko organów, że zaistniały w sprawie pozytywne przesłanki do przeniesienia na Skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe "S." S.A. powstałe w spornych okresach. W kwestii przesłanek egzoneracyjnych z kolei wskazał, że przez cały 2000 r. sytuacja finansowa spółki stale i wyraźnie się pogarszała, czego ostatecznym dowodem jest bilans na dzień 31 grudnia 2000 r. oraz bilans otwarcia likwidacji na dzień 31 stycznia 2001 r. Spółka utraciła płynność finansową i że już w 2000 roku zarząd powinien był złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości. Takim momentem, definiowanym przez pryzmat art. 397 Kodeksu spółek handlowych, był 19 grudnia 2000 r. - dzień odbycia I części Nadzwyczajnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Spółki. Od tego dnia biegł 14 - dniowy termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Skarżący tego terminu, podobnie jak cały zarząd nie zachował. Sąd zaznaczył, że skarżący nie wskazał majątku Spółki, z którego można by prowadzić egzekucję. Skoro w maju 2003 r. wykreślono Spółkę z rejestru przedsiębiorców i utraciła ona byt prawny, to tym samym nie można już mówić o należącym do niej majątku i o niej samej jako wierzycielu posiadającym wymagalne lub niewymagalne wierzytelności. Sąd I instancji podkreślił również, że nieuzasadniony był zarzut naruszenia art. 200 i art. 210 Ordynacji podatkowej. Wydanie przez organ I instancji decyzji orzekającej o przeniesieniu odpowiedzialności na skarżącego za zaległości podatkowe Spółki zanim upłynął termin, o jakim mowa w art. 200 Ordynacji podatkowej było naruszeniem przepisów prawa procesowego, nie mającym jednak wpływu na wynik sprawy. Bowiem faktycznie skarżący postanowienia wyznaczającego mu termin nie odebrał, zatem subiektywnie nie był w stanie odnieść się do zgromadzonego w sprawie materiału. Natomiast w postępowaniu odwoławczym brak ten został naprawiony, a skarżącemu umożliwiono przedstawienie własnych dowodów i poddano je właściwej ocenie. Skarga kasacyjna S.K. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zarzucając naruszenie: 1. art. 116 Ordynacji podatkowej z uwagi na stwierdzenie przesłanek uzasadniających orzeczenie o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki; 2. art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, z uwagi na błędne przyjęcie, że nie doszło do przedawnienia prawa do wydania przez organ podatkowy decyzji przenoszącej odpowiedzialność za zaległości podatkowe "S." S.A. na członka zarządu; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. z uwagi na błędne przyjęcie, że wydanie przez organ I instancji decyzji orzekającej o przeniesieniu odpowiedzialności na skarżącego za zaległości podatkowe Spółki przed upływem terminu, o którym mowa w artykule 200 § 1 Ordynacji podatkowej, nie miało wpływu na wynik sprawy; 4. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. z uwagi na uznanie, iż organy podatkowe w sposób właściwy zebrały materiał dowodowy; 5. art. 135 p.p.s.a. z uwagi na niepodjęcie działań mających na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, a tym samym utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa. W oparciu o te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych. Uzasadniając postawione zarzuty autor skargi kasacyjnej wskazał, że skarżący został odwołany z funkcji członka zarządu uchwałą akcjonariuszy w dniu 31 stycznia 2001 r. Do tego dnia Spółka posiadała wierzytelności, jak również płaciła wszelkie zobowiązania. Po dniu odwołania z funkcji członka zarządu, skarżący nie był natomiast uprawniony do reprezentacji Spółki i nie miał wpływu na dalszą działalność Spółki oraz na podejmowane decyzje. Następnie zaznaczył, że kontrola skarbowa za rok 1999 przeprowadzona w S. S.A., została zakończona wydaniem decyzji przez Urząd Kontroli Skarbowej w K. w dniu 30 sierpnia 2002 roku. W tym czasie Spółka posiadała kombajn górniczy. Organy podatkowe nie dokonały jednak zabezpieczenia tego kombajnu na poczet stwierdzonych zaległości podatkowych. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej autor skargi kasacyjnej wskazał, że powołana przez Sąd I instancji uchwała NSA nie miała znaczenia, gdyż w okolicznościach niniejszej sprawy organ podatkowy I instancji wydał decyzję przed upływem siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się strony co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Co więcej, decyzja wydana została nie tylko przed upływem siedmiodniowego terminu, ale nawet przed rozpoczęciem jego biegu, czyli przed odbiorem przez stronę postanowienia o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się. W zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 200 Ordynacji podatkowej autor skargi kasacyjnej podniósł, że brak umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, spowodował, że skarżący nie mógł wskazać urzędowi skarbowemu majątku Spółki, z którego można by zaspokoić ciążące na Spółce zobowiązania podatkowe. Egzekucja wobec Spółki nie okazałaby się tym samym bezskuteczna, gdyby przeprowadzono ją w sposób prawidłowy, a w szczególności odpowiednio wcześniej. Podniesiono również, że organy podatkowe działały w celu uniemożliwienia stronie skarżącej ochrony swoich praw. Wysłały przesyłkę w okresie Świąt Bożego Narodzenia. Poinformowały również telefonicznie likwidatora Spółki, żeby nie podejmował przesyłki, gdyż była źle zaadresowana. Organy nie wyznaczyły również w sposób prawidłowy terminu, w którym strona mogła zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. wskazano również, że w sprawie zostało błędnie przeprowadzone postępowanie dowodowe co rzutowało na zastosowanie art. 116 Ordynacji podatkowej, Powyższe uchybienia doprowadziły, zdaniem autora skargi kasacyjnej, również do naruszenia art. 135 i 151 p.p.s.a. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz wydanie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, w tym o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów wskazanych przez pełnomocnika organu w skardze kasacyjnej. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – czyli zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego. Dopiero bowiem po stwierdzeniu, że stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo można przystąpić do badania zasadności i prawidłowości stosowania przepisów prawa materialnego. W powyższym zakresie, pełnomocnik Skarżącego sformułował zarzuty pominięcia istotnej dla sprawy okoliczności, wskazanej przez skarżącego w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a mianowicie (jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej) wydania decyzji z naruszeniem art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a z uwagi na uznanie, iż organy podatkowe w sposób właściwy zebrały materiał dowodowy oraz naruszenia przepisu art. 135 p.p.s.a z uwagi na niepodjęcie działań mających na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, a tym samym utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa. Powyższe zarzuty są chybione. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54. Natomiast zgodnie z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zgodzić się należy z ogólnymi uwagami pełnomocnika Skarżącego, że naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jednakże, aby miało ono taki skutek, naruszenie to musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Potwierdza to treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04. W skardze kasacyjnej pełnomocnik Skarżącego nie wyjaśnił natomiast, jaki istotny wpływ podane uchybienie, do którego, jak wynika z akt sprawy rzeczywiście doszło, miało na wynik sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że istotny wpływ na wynik sprawy ma jedynie takie uchybienie, które może doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia o innej treści niż wydane z tym uchybieniem. Zdaniem Sądu, sam brak możliwości wypowiedzenia się przez stronę w sprawie przed wydaniem decyzji takim istotnym uchybieniem nie jest. Inaczej byłoby, gdyby Skarżący wykazał, że wypowiadając się co do zebranego materiału, wskazałby na okoliczności bądź dowody powodujące zmianę stanowiska organu co do meritum. Podobnie, formułując zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej nie wskazał, jakie przepisy prawa procesowego naruszyły organy podatkowe, a których naruszenie mające wpływ na wynik sprawy, zaakceptował Sąd pierwszej instancji. Brak takich zarzutów uniemożliwia kontrolę przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego orzeczenia, w sytuacji, gdy związany jest, jak wyżej była mowa, zarzutami skargi, a zatem nie może domyślać się intencji strony, ani powodów, dla których neguje ona zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji ustalenia organu dotyczące stanu faktycznego, czy też jego ocenę. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. w myśl którego sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., a tym samym nie uchylił zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., podnoszenie naruszenia tego przepisu nie znajduje uzasadnienia. Tylko bowiem w przypadku uwzględnienia skargi, sąd może stosować podnoszony przepis w celu wyeliminowania wszystkich aktów (nie tylko zaskarżonego) wydanych wbrew prawu w danej sprawie. Nieskuteczność podnoszonych przez pełnomocnika zarzutów naruszenia prawa procesowego powoduje, że w rozpoznawanej sprawie za prawidłowy należy uznać stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe i zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, stwierdzić należy, że i one nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim nie został naruszony przepis art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, bowiem jak zasadnie uznał Sąd pierwszej instancji, co szczegółowo uzasadnił w zaskarżonym wyroku, w sprawie tej bezspornie zaistniały przesłanki pozytywne uzasadniające orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki. Jak wynika bowiem z materiału dowodowego, Skarżący był członkiem zarządu "S.“ S.A. w dacie powstania zaległości podatkowych, a egzekucja skierowana do spółki w celu ich wyegzekwowania okazała się nieskuteczna. Skarżący nie wykazał przy tym skutecznie zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych – uwalniających go od solidarnej odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zaległości "S.“. W tym miejscu zauważyć należy, że takie postępowania toczyły się także wobec dwóch innych członków zarządu i również zakończyły się wydaniem decyzji o analogicznej treści. Postępowania w tych sprawach zakończyły się prawomocnymi wyrokami wydanymi 30 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 255/09 i 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 484/09 przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki objęły wszystkich zobowiązanych. Nie został naruszony także przepis art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, w uchwale z dnia 17 grudnia 2007 r. sygn. akt I FPS 5/07, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż termin "wydanie“ decyzji, o jakim mowa w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej w jego brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r., zgodnie z wykładnią językową nie oznacza wydania i doręczenia decyzji. Przepis ten ma charakter przepisu kompetencyjnego, co do których to przepisów obowiązuje nakaz ich ścisłej wykładni. Biorąc pod uwagę treść tej uchwały zasadnie Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia, o którym mowa w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. W świetle tezy i uzasadnienia powołanej uchwały nieuzasadnione jest twierdzenie pełnomocnika Skarżącego zawarte w zarzutach skargi kasacyjnej, że wynika z niej jedynie, iż pojęcia "wydanie“ i "doręczenie“ w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. nie były tożsame. Nie stwierdzając zatem wskazanych w skardze kasacyjnej naruszeń prawa ani procesowego ani materialnego, należało ją oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.