I SA/Bd 716/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Asesor sądowy Ewa Kruppik - Świetlicka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Winiecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi A. L. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację, 2. określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 30 stycznia 2008r. złożono wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania tym podatkiem czynności dostawy działek przeznaczonych pod zabudowę letniskową. Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny. Skarżący w dniu [...] 2006r. nabył wspólnie z kolegą nieruchomość zabudowaną położoną w P. Gmina K. jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. W tym samym roku dokonał podziału ww. nieruchomości na 20 mniejszych działek. W dniu [...] 2006r. otrzymał postanowienie zatwierdzające podział, jako zgodny z obowiązującym planem. Wnioskodawca oświadczył, iż przedmiotem sprzedaży będzie cała nieruchomość. Ponadto podał, iż w związku z nabyciem przedmiotowej nieruchomości nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. W związku z powyższym wnioskodawca wystąpił z zapytaniem: Czy w przypadku sprzedaży poszczególnych działek należy naliczyć podatek od towarów i usług? Zdaniem skarżącego w sytuacji, gdy dostawy działek dokonuje osoba fizyczna nie zajmująca się profesjonalnie sprzedażą gruntów, nie powinna ponosić obciążenia podatkiem od towarów i usług. Sama częstotliwość wykonywania czynności polegających na sprzedaży działek nie decyduje o byciu podatnikiem podatku od towarów i usług. Na potwierdzenie powyższego stanowiska powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007r. sygn. akt l FPS 3/07. Pismem z dnia 10 kwietnia 2008r. organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o udzielenie interpretacji. W dniu 18 kwietnia 2008r. wpłynęło do organu pismo skarżącego zawierające dodatkowe wyjaśnienia dotyczące wniosku z dnia 30 stycznia 2008r. W dniu 06 maja 2008r. Minister Finansów dokonał interpretacji, w której uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Przedmiotową interpretację doręczono wnioskodawcy w dniu 12 maja 2008r. Uzasadniając interpretację organ wskazał, iż w niniejszej sprawie nie mogły być wzięte pod uwagę argumenty skarżącego, że nabył nieruchomość, na cele osobiste, ponieważ z akt sprawy wynika, że wnioskodawca nabywając działkę już po niespełna 3 miesiącach od dokonanej transakcji uzyskał postanowienie zatwierdzające przeprowadzony podział na działki letniskowe, które miały być przedmiotem kilku transakcji, co świadczy o zamiarze dokonywania czynności sprzedaży wielokrotnie. Za niewiarygodne organ uznał wyjaśnienia skarżącego, że zaprzestał budowy domu letniskowego na przedmiotowej nieruchomości z uwagi na nabycie działki nad morzem i wybudowania tam domu w sytuacji, gdy czynności tej dokonał dopiero w 2007r., a więc po wcześniejszym załatwieniu formalności związanych z podziałem nieruchomości nabytej w dniu [...] 2006r. na mniejsze działki. W konsekwencji organ stwierdził, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a tym samym sprzedaż gruntów należy traktować jako dostawę towaru, która w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 ustawy o VAT będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Pismem z dnia 20 maja 2008r. skarżący wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię w zakresie uznania za podatnika osoby fizycznej dokonującej sprzedaży działek przeznaczonych pod zabudowę letniskową, a w konsekwencji opodatkowania tej sprzedaży podatkiem od towarów i usług. Dodatkowo na poparcie swojego stanowiska wnioskodawca przywołał orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. W odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację w niej zawartą. W skardze skierowanej do Sądu wnioskodawca wniósł o uchylenie interpretacji z dnia 06 maja 2008r. zarzucając jej naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, poprzez uznanie, iż jest podatnikiem podatku od towarów i usług, zobowiązanym do naliczenia tego podatku z tytułu sprzedaży działki gruntu, która nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa, ani nie jest wykorzystywana w działalności gospodarczej, stanowiąc składnik majątku osobistego podatnika oraz art. 14b Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie oceny prawnej stanu faktycznego innego, niż podany przez stronę we wniosku, to jest okoliczności rzekomej sprzedaży majątku służącego działalności gospodarczej wbrew twierdzeniom strony, wskazującej, iż chodzi o składnik jej majątku osobistego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwana p.p.s.a.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powyższych uwag stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych powodów niż zostały w niej podniesione. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie została poddana interpretacji indywidualna przepisów prawa podatkowego. Ocena merytorycznej zasadności stanowisk stron poprzedzona jednakże być musi ustaleniem, czy zachowane zostały szczególne wymogi procesowe związane z wydawaniem tego rodzaju rozstrzygnięć. Zgodnie z art. 14d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej. Należy również wskazać, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. akt I FPS 2/08 stwierdził, że "w stanie prawnym obowiązującym w 2005r., pojęcie "niewydanie postanowienia" użyte w art. 14 b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. - Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku, o którym stanowi przepis § 1 powołanego artykułu". Co prawda powyższa uchwała została podjęta na tle stanu prawnego obowiązującego przed 1 lipca 2007r., jednakże w jej uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że pod rządem obowiązującej obecnie regulacji prawnej, zwrot "wydać interpretację" jest zatem ścisłym odpowiednikiem słów "udzielić interpretacji". Zmiana brzmienia przepisów Ordynacji podatkowej nie stwarza więc podstaw do innego rozumienia pojęcia "niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d" (art. 14o § 1 znowelizowanej Ordynacji podatkowej). Z treści art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika, że moc wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy nie tylko danej sprawy ( art. 187 § 2 p.p.s.a.), ale również spraw o podobnym stanie faktycznym i prawnym. Dopóki bowiem nie nastąpi zmiana stanowiska zawartego w uchwale, dopóty sądy administracyjne stanowisko to powinny respektować. Istnieje bowiem jedynie możliwość odstąpienia od stanowiska zawartego w uchwale poprzez wystąpienie przez skład nie podzielający zawartego w uchwale stanowiska do odpowiedniego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z zagadnieniem prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela stanowisko zawarte we wskazanej wyżej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. akt I FPS 2/08. Z akt niniejszej sprawy wynika, że wniosek skarżącego o wydanie interpretacji wpłynął do właściwego organu 30 stycznia 2008r. Pismem z dnia 10 kwietnia 2008r. Minister Finansów wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia powyższego wniosku. W dniu 18 kwietnia 2008r. wpłynęła do organu odpowiedź skarżącego na powyższe wezwanie. Wezwanie skarżącego do uzupełnienia braku wniosku z dnia 30 stycznia 2008r. było bez wątpienia czynnością wymienioną w art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej, którego odpowiednie zastosowanie przy wydawaniu interpretacji oznacza, że do terminu, w jakim interpretacja powinna być wydana nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Tym samym w przedmiotowej sprawie okresu od chwili wezwania (10 kwietnia 2008r.) do moment wpłynięcia do organu odpowiedzi udzielonej przez skarżącego (18 kwietnia 2008r.) nie wlicza się do terminu, w jakim interpretacja powinna być wydana. Mając na uwadze powyższe ustalenia należy stwierdzić, iż termin określony w art. 14d Ordynacji podatkowej upłynął z dniem 08 maja 2008r. Natomiast interpretację doręczono skarżącemu 12 maja 2008r., co potwierdza zapis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru interpretacji. Zaskarżona interpretacja wydana została więc z uchybieniem 3-miesięcznego terminu określonego w art. 14d Ordynacji podatkowej. Stosownie do treści przepisu art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Oznacza to, że jeżeli organ wydający interpretację, nie doręczy jej skutecznie wnioskodawcy przed upływem terminu określonego w art. 14d Ordynacji podatkowej, traci kompetencje do jej wydania. Z mocy powyższego przepisu w obrocie prawnym pojawia się bowiem interpretacja o określonej treści, a mianowicie uznająca stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w pełnym zakresie tzw. "milcząca interpretacja". Sąd stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie doszło do wydania interpretacji z naruszeniem przepisu postępowania, tj. art. 14d Ordynacji podatkowej, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd, mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 146 § 1, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowił jak w sentencji wyroku.