II SA/Sz 761/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Strzelecka- Kuligowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant: Beata Radomska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008 roku sprawy ze skargi F. B. i W. W. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia (...) nr (...) w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w części dotyczącej obszaru miejscowości: T., W., Z. oddala skargę. W dniu (...) F B i W W wnieśli skargę na uchwałę Nr XIX/131/08 Rady Miejskiej w Policach z dnia 29 stycznia 2008r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Police w części dotyczącej miejscowości Tanowo, Węgrownik, Zalesie - tzw. "Tanowo", żądając stwierdzenia jej nieważności. Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie prawa oraz ich interesu prawnego, a w szczególności naruszenie; a) art. 1 ust. 2 pkt 5, art. 24 ust 1 i 3 w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 1, pkt 2a, 4, 5a, 6, 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), b) art. 7, art. 21, art. 31 ust. 3, art. 61 ust. 3, art. 64, art. 68, art. 74 ust. 3 i ust. 4 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego, c) art. 3, art. 10, art. 12, art. 40 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 8, 9, 10, art. 52 ust. 1, ust. 1a, ust. 1b, ust. 1c w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 53, art. 71 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 72 ust. 4 i ust. 5, art. 173 i art. 174 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129 poz. 902 z późn. zm.), § 2 ust. 1 pkt 8 lit. d, § 3 ust. 1 pkt 11 lit. b, lit. g, § 4 pkt 2 lit g, pkt 3 lit. a i lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179 poz. 149), oraz § 3 pkt 1 lit a i lit b, pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków jakim powinna odpowiadać prognoza oddziaływania na środowisko dotycząca projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 155 poz. 1298), d) art. 5 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 z późn. zm.) w zw. z § 1 ust. 3 pkt 1, § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 poz. 430), e) art. 6-10 i art. 28 kpa. Uzasadniając skargę wskazali, że zaskarżona uchwała naruszyła ich prawo jako współwłaścicieli, przeznaczając części ich nieruchomości o numerze ewidencyjnym (...) pod drogę publiczną 09 KDL. Wskazali, że Rada Miejska w odpowiedzi na ich zarzuty do projektu planu, w uchwale Nr VIII/50/07 z dnia 29 maja 2007 r. odrzucającej protesty i zarzuty wskazała, że projektowana droga stanowi główny element układu komunikacyjnego tej części Tanowa i część pętli zamykającej się na głównej osi komunikacyjnej ul. (...), jak też stanowi kontynuację już wydzielonej drogi (numer działki (...)). Ponadto, że potrzeba utrzymania projektowanego przebiegu drogi wynika z zasady ciągłości planistycznej, ponieważ przebieg tej drogi był wyznaczony w poprzednio obowiązującym planie miejscowym i z konieczności zachowania spójności z obowiązującym dla tego terenu po drugiej stronie ul. (...) planem miejscowym, co w znacznym stopniu warunkuje możliwość wyznaczenia drogi 09 KDL. Dlatego do planowanego rozwiązania komunikacyjnego wprowadzono tylko niewielką korektę skrzyżowania odsuwając w maksymalny sposób linie rozgraniczenia od działki skarżących. Skarżący wskazali, że wnieśli skargę na uchwałę Nr VIII/50/07 Rady Miejskiej , jednakże z powodu nie uiszczenia wpisu od skargi, Sąd skargę odrzucił. Podnieśli, że pismem z dnia 20 lutego 2008 r. (złożonym w siedzibie organu w dniu 25 czerwca 2008 r.) wezwali Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa i ich interesu prawnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jednakże uchwałą Nr XXIV/210/08 z dnia 22 lipca 2008r. Rada Miejska odmówiła uchylenia uchwały. Dlatego wniesienie skargi było konieczne i uzasadnione. Zaskarżonej uchwale zarzucili nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności nieruchomości podlegające konstytucyjnej ochronie, naruszenie ich prawa do szeroko pojętej ochrony życia i zdrowia, w tym zapewnienia bezpieczeństwa na terenie swojej nieruchomości, naruszenie przysługującego Gminie władztwa planistycznego, naruszenie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegające nie zawiadomieniu skarżących o wszystkich terminach wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, oraz o wszystkich terminach posiedzeń Rady na których rozpatrywano nie uwzględnione projekty i zarzuty, naruszenie prawa czynnego udziału skarżących w postępowaniu, braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwały oraz arbitralność jej treści. Ponadto zarzucili naruszenie przepisów ustawy o ochronie przyrody i ustawy o ochronie środowiska związanych z procedurą uchwalania planu polegające na: a) braku prognozy skutków wpływu zmiany planu na zdrowie ludzi opracowanej zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków jakim powinna odpowiadać prognoza oddziaływania na środowisko dotycząca projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 197 poz. 1667), b) braku opracowania ekofizjograficznego zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie opracowań ekofizjograficznych (Dz. U. Nr 155 poz. 1298), c) braku raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymaganego przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179 poz. 1490). Wskazali, że uchwała narusza przepisy Prawa budowlanego w zakresie dotyczącym przepisów o drogach publicznych, a w szczególności § 1 ust. 3 pkt 1, § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 poz. 430) odnośnie zapewnienia bezpieczeństwa na drogach publicznych pod kątem zdrowia i życia ludzi, hałasu, natężenia ruchu, oraz przestrzegania wymaganych warunków technicznych, w tym odległości i usytuowania dróg i skrzyżowań. Skarżący zarzucili Gminie, że pominęła strony w toczącym się postępowaniu, bowiem zawiadomienia w sprawie kierowała do osób nieżyjących i zaniechała ustalenia następców prawnych poprzednich współwłaścicieli nieruchomości, czym uniemożliwiła stronom udział w postępowaniu. Wskazali, że uchwała narusza art. 31 ust. 3 Konstytucji zgodnie z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw i wolności mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia, moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Dlatego Rada Miejska w uchwale o odrzuceniu protestów i zarzutów skarżących, a także w uchwale o nie uwzględnieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa powinna wykazać, że ograniczenie własności nieruchomości w części przeznaczonej pod drogę jest konieczne ze względu na bezpieczeństwo państwa lub porządek publiczny, albo ochronę środowiska, zdrowia, moralności publicznej, bądź wolności i praw innych osób. W uchwałach tych brak jest takiego uzasadnienia, a powodem zaprojektowania takiego a nie innego sposobu zagospodarowania terenu jest "optymalność" takiego rozwiązania oraz potrzeba utrzymania projektowanego przebiegu drogi który wynika z zasady ciągłości planistycznej, z uwagi na taki przebieg drogi w poprzednio obowiązującym planie miejscowym, a także z konieczności zachowania spójności z obowiązującym po drugiej stronie ulicy planem miejscowym. Skarżący podnieśli, że brak było wskazania, czy przedmiotem postępowania w trakcie prac nad zmianą planu były inne alternatywne projekty rozwiązania komunikacyjnego, jak też wskazania z jakich powodów nie mogły być one zrealizowane i co przemawiało za wkroczeniem planistycznym na nieruchomość skarżących. Według nich, na etapie opracowywania projektu planu nie przygotowano żadnych opracowań wariantowych przebiegu drogi, a przedstawione przez Gminę stanowisko w uchwale odrzucającej zarzuty dotyczące opracowań wariantowych świadczy o pozorności tych opracowań. Opracowania wariantowe nie były sporządzone na etapie przygotowania projektu planu i nie były one przedmiotem obrad na sesji Rady Miejskiej rozpoznającej zarzuty skarżących, nie przedstawiono ich także pełnomocnikowi skarżących mimo tego że wyraźnie tego żądał podczas zapoznawania się z dokumentacją planistyczną. Prowizoryczność opracowań wariantowych świadczy o ich sporządzeniu jedynie na potrzeby postępowania sądowego, tym bardziej że rozwiązania wariantowe nie zostały poddane procedurze wymaganej dla uchwalenia planu miejscowego. Wbrew twierdzeniom Rady Miejskiej nie była rozważana możliwość przesunięcia przebiegu drogi o kilkanaście metrów poza granice działki skarżących w prawo lub w lewo na wolne działki, jak też wykorzystania istniejących dróg i skrzyżowania zlokalizowanych w niewielkiej odległości od nieruchomości skarżących. Rada Miejska decydując o zmianach w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego winna się kierować obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, nie tylko tymi określającymi tryb uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale również dotyczącymi ochrony własności (art. 20, 21, 31 ust 3, art. 64 Konstytucji oraz art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Zaskarżona uchwała narusza wskazane wyżej przepisy Konstytucji odnoszące się do prawa własności, a tym samym narusza interes prawny skarżących. Skarżący wskazali, że powoływanie się przez Radę Miejską na ustalenia nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem 1 stycznia 2004 r. i wywodzenie że ustalenia tego planu nie naruszały prawa skarżących i nie były przez nich kwestionowane, nie ma żadnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy, choćby dlatego że obowiązujący plan obejmuje nowe obszary znacznej wielkości, a obowiązujący w latach 1995-2003 plan miejscowy nie obejmował obecnego, nowego obszaru drogi o symbolu 09 KDL, który to obszar dotyczy właśnie nieruchomości skarżących. Dlatego niezasadny jest argument Rady dotyczący braku zarzutów skarżących do poprzednio obowiązującego planu gdyż nie obejmował on spornego dziś obszaru, a nadto skarżący nie byli wówczas właścicielami tego terenu, stąd nie mieli interesu we wnoszeniu zarzutów. Skarżący podnieśli, że stanowisko Rady posiada cechy arbitralnego rozstrzygnięcia bez wskazania na inne możliwości bezkonfliktowego zaprojektowania drogi 09 KDL z pominięciem ich nieruchomości. Brak jest też dobrej woli ze strony organów Gminy do rozwiązania konfliktu w drodze porozumienia ze skarżącymi z uwagi na brak zainteresowania we wprowadzeniu zmian w przebiegu drogi, ponieważ ważniejszy jest interes ogólnospołeczny (przebieg gazociągu wysokiego ciśnienia N 700 na który wydano pozwolenie na budowę, konieczność dokonywania zmian w geometrii innych skrzyżowań dróg 03 KDG/KDZ, 04 KDZ i 012 KDG/KDD, 02KDG/04KDZ), a nie indywidualny interes skarżących, a co więcej ważniejszy jest interes innych właścicieli nieruchomości, w szczególności właścicieli działek nr (...),(...) i (...). Podnieśli, że Rada Miejska argumentując brak zgody na uchylenie lub zmianę zaskarżonej uchwały powołuje się na czysto faktyczne, a nie prawne argumenty, a podając podstawy prawne wskazuje na takie które umożliwiają odstępstwa od uregulowań dotyczących warunków technicznych dróg i ich usytuowania (§ 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r.). Zdaniem skarżących powoływanie się przez Radę Miejską na próbę ugodowego załatwienia sprawy ma wszelkie cechy pozorności. Zasłanianie się przez Gminę brakiem możliwości realizacji ugody dotyczącej zamiany gruntu przeznaczonego pod budowę drogi na grunt przyległy do nieruchomości skarżących a należący do Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa, z uwagi na niepewny rezultat przetargu, jest bezzasadne. Z informacji posiadanych przez skarżących wynika bowiem, że gdyby gmina Police dokonała należytego doprecyzowania wniosku do Agencji i wskazała, że dotyczy on jedynie części nieruchomości o powierzchni niezbędnej do dokonania zamiany na potrzeby lokalizacji drogi publicznej, to zamiana taka nastąpiłaby bez przetargu, zgodnie z wnioskiem gminy Police. Uzasadniając naruszenie procedury uchwalania planu skarżący wskazali, że razem z projektem planu wyłożonym do publicznego wglądu, stosownie do art. 18 ust 2 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym powinna być wyłożona prognoza oddziaływania na środowisko o której mowa w przepisach o ochronie środowiska. Brak jest także opracowania ekofizjograficznego wymaganego przez przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska. Dokumenty te nie zostały opracowane i udostępnione, a twierdzenie że pełnomocnik skarżących podczas wizyty w Urzędzie Gminy w dniach 20 i 21 czerwca 2007 r. nie żądał tych dokumentów jest nielogiczne. Wszak zamiarem skarżących była ocena prawidłowości i zgodności z przepisami zastosowanej procedury podczas opracowywania projektu planu. W tej sytuacji twierdzenia Rady Miejskiej, że wymagane dokumenty zostały opracowane i udostępnione do publicznego wglądu, są bezzasadne. Naruszenie procedury planistycznej wynika też z faktu, że skarżący zostali pozbawieni możliwości złożenia wniosków do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu w dniach od 25 sierpnia 2003 r. do 25 września 2003 r. gdyż nie zostali powiadomieni na piśmie o terminie wyłożenia zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy, ani też nie zostali powiadomieni imiennie o terminie sesji Rady Miejskiej na której Rada rozpatrywała nieuwzględnione protesty i zarzuty do projektu planu. Skarżący wskazali także na brak ostatecznych opinii i uzgodnień do projektu planu z właściwymi organami, w szczególności z Konserwatorem Ochrony Zabytków, z którego pisma z dnia 28 czerwca 2006 r. wynika brak uzgodnienia odnośnie stanowisk archeologicznych. Ponadto, że pismo Wojewody z dnia 11 lipca 2006 r. zawiera szereg uwag do planu i wyłożenia, także Zarząd Powiatu uzgodnił projekt z uwagami. Pismem z dnia 30 czerwca 2006 r. Wojewoda pozytywnie zaopiniował projekt, ale również z uwagami. Z uwagi na brak ostatecznych uzgodnień i opinii nastąpiło naruszenie procedury planistycznej. Z porównania dat dotyczących przeprowadzonej procedury uzgadniania projektu planu i wyłożenia tego projektu do publicznego wglądu wynika, iż w dniach wyłożenia projektu planu miejscowego w dniach od 20 września 2006 r. do 10 października 2006 r. oraz w dniach 23 stycznia 2007 r. do 13 lutego 2007 r. projekt ten nie był uzgodniony z właściwymi organami. Ponadto skarżący nie zostali imiennie powiadomieni o terminie ostatniego wyłożenia w dniach od 23 stycznia 2007r. do 13 lutego 2007 r. W dalszej części skargi skarżący wskazali, że znajdująca się w dokumentach prognoza wpływu na środowisko projektu planu która została udostępniona pełnomocnikowi skarżących w Urzędzie Miejskim nie odpowiada przepisom ustawy o ochronie środowiska i wydanych w tym zakresie przepisów wykonawczych, zwłaszcza odnośnie oddziaływania proponowanych rozwiązań na życie i zdrowie ludzi. Trudno bowiem uznać za prawidłowe opracowanie zamieszczone na stronie 78 do 81 prognozy, odnośnie braku negatywnego oddziaływania w zakresie poziomu hałasu, zanieczyszczenia powietrza, bezpieczeństwa i zdrowia ludzi z uwagi na planowane rozwiązanie komunikacyjne, które to opracowanie nie zostało poparte żadnymi badaniami, pomiarami dokonanymi w terenie, a jedynie ograniczają się do wskazania obowiązującej normy. Prognoza nie zawiera też żadnych opracowań odnoszących się do rozwiązań wariantowych co świadczy o przygotowaniu tych rozwiązań jedynie na potrzeby postępowania sądowego. Skarżący wskazali, że nie zostały zachowane minimalne, przewidziane przepisami odległości związane z usytuowaniem projektowanej drogi 09 KDL od ich nieruchomości co zagraża bezpieczeństwu skarżących i naraża ich na hałas. Nie została zachowana wymagana przepisami odległość planowanego skrzyżowania od zabudowań skarżących ani od istniejącego już skrzyżowania. Obecnie dla tej kategorii drogi i skrzyżowania minimalna odległość między skrzyżowaniami wynosi 150 m, i odległość ta nie została zachowana. Odległość planowanego skrzyżowania drogi 09 KDL od zabudowań skarżących wynosi zaledwie kilka metrów i w żaden sposób nie mieści się w normach. Natomiast odległość pomiędzy planowanym skrzyżowaniem z drogą 09 KDL a istniejącym skrzyżowaniem z ulicą (...) wynosi zaledwie 125 m, a następnie odległość od skrzyżowania ul. (...) i skrzyżowania z ul. (...) wynosi 55 m. Ponadto skarżący wskazali, że w toku procedury planistycznej za strony postępowania zostali uznani zmarli dziadkowie W W, tj. J W zmarła w 1992 r. oraz T W zmarły w 1995 r., Ponadto, że postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia 30 maja 2007 r. uprawomocniło się dopiero dnia 21 czerwca 2007 r., a okoliczność ta była znana organom Gminy. Pomimo tego pozostali spadkobiercy zostali pominięci jako strony w toku prac związanych z uchwaleniem planu miejscowego, co narusza art. 28 kpa. Skarżący wskazali także, że wbrew twierdzeniom Gminy są współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości, a nie użytkownikami wieczystymi, gdyż nieruchomość ta nigdy nie była przedmiotem użytkowania wieczystego skarżących ani ich poprzedników prawnych, a dane znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków są błędne. W skardze skarżący przytoczyli także liczne orzeczenia sądowe odnoszące się do planowania przestrzennego, w przeważającej większości wyroki sądów administracyjnych dotyczące uchwał odrzucających protesty i zarzuty. Rada Miejska w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie wskazując, że skarga nie precyzuje w jaki sposób ustalenia planu miejscowego zamykają skarżącym prawo do dysponowania nieruchomością, czy też drastycznie wpływają na spadek jej wartości. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazała, że w ewidencji gruntów i budynków (stan na dzień 2 września 2008 r.) wieczystymi współużytkownikami nieruchomości o nr (...) z obrębu Tanowo są F B oraz nieżyjący J i T W, a Gminie nie są znane dokumenty z których wynikałoby, że jest inaczej. Jeżeli skarżący są w posiadaniu dokumentów poświadczających, że charakter władania jest inny, powinni ujawnić je Staroście prowadzącemu ewidencję gruntów i budynków. Rada wskazała, że powierzchnia przedmiotowej działki wynosi 2990 m2 a Gmina zaskarżonym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczyła część tej nieruchomości o pow. 558 m2 pod lokalną drogę publiczną oznaczoną symbolem 09 KDL (pozostała część działki o pow. 2432 m2 przeznaczona jest pod jednorodzinną zabudowę mieszkaniową). Droga 09 KDL stanowi główny element układu komunikacyjnego tej części T, będąc częścią pętli zamykającej się na głównej osi komunikacyjnej ul. (...) i obsługując kilkadziesiąt działek przeznaczonych pod zabudowę. Zastosowanie takiego rozwiązania w projekcie planu wynika z dwóch ważnych powodów. Po pierwsze z chęci utrzymania takiego układu komunikacyjnego, który zdaniem Gminy jest optymalny dla tej części miejscowości, po drugie z przyjętego przez Gminę postępowania opartego o zasadę tzw. ciągłości planistycznej, gdyż przedmiotowa droga została umieszczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dużo wcześniej tj. wraz z wejściem w życie uchwały Nr VII/50/94 Rady Miejskiej w Policach z dnia 9 grudnia 1994 r. w sprawie uchwalenia zmian w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Police oraz uchwalenia miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego miejscowości Tanowo – gmina Police (Dz. Urz. Woj. Szczecińskiego Nr 16 poz. 166). Plan ten obowiązywał od początku 1995 r. do końca 2003 r. Oznacza to, że sporna droga była umieszczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przez 9 lat i wywołała już określone skutki prawne np. w zakresie podziałów nieruchomości w sąsiedztwie tj. przy ul. (...) oraz po drugiej stronie ul. (...) gdzie ma swą kontynuację. Zatem jednym z głównych celów uchwalonego planu było uzasadnione względami planistycznymi i prawnymi, utrzymanie dotychczasowego przebiegu dróg publicznych, także spornej drogi 09 KDL. Z tych powodów rzeczywiście na etapie tworzenia planu nie sporządzono wariantowych projektów planu, co nie oznacza, że nie analizowano zasadności ustalenia w planie tak istotnych elementów jak drogi publiczne. Rada wskazała, że gdyby nie utrata mocy ww. planu z mocy ustawy, która nastąpiła w dniu 1 stycznia 2004 r. skarżony przebieg drogi 09 KDL jako zgodny z poprzednio obowiązującym planem nie naruszałby interesu prawnego skarżących i nie mógłby być przedmiotem zarzutu do planu. Ponadto, że nieprawdziwe są zarzuty skargi, jakoby nowy plan bardziej ingerował w nieruchomość skarżących, gdyż sporna droga została w nim przesunięta o ok. 2,6 m w kierunku północnym w stosunku do poprzedniego planu, co jest bardziej korzystne dla skarżących. Po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu i wniesieniu przez skarżących zarzutów dotyczących przebiegu drogi przez ich nieruchomość, Burmistrz skrupulatnie przeanalizował możliwość zmiany przebiegu drogi 09 KDL, zlecając sporządzenie analizy uprawnionemu urbaniście. W analizie rozważono trzy inne warianty przebiegu drogi które oznaczono symbolami WI, WIa i WII, które przedstawiono na rysunku załączonym do skargi. Z analizy tej wynika, że przesuniecie drogi jak w wariancie WI do skrzyżowania z ul. (...) lub w wariancie WIa spowodowałoby konieczność wytyczenia drogi przez nieruchomości trzech innych właścicieli (działki nr (...),(...) i (...)), co z punktu widzenia planowania przestrzennego jest rozwiązaniem mniej racjonalnym. Ponadto warianty WI i WIa są niefunkcjonalne z uwagi na wyjście z przebiegiem drogi poza obszar możliwy do zabudowy (obszar zabudowy kończy się na granicy złóż torfowych), a przecież droga została zaprojektowana właśnie do obsługi terenów przeznaczonych pod zabudowę. Ponadto, w wariancie WI droga przecinałaby gazociąg wysokiego ciśnienia DN 700 na który wydano już pozwolenie na budowę, zatem przyjęcie tego wariantu spowodowałoby konieczność poniesienia znacznych kosztów związanych ze zmianą planu miejscowego dotyczącego gazociągu, a następnie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, a nawet w przypadku rozpoczęcia prac budowlanych, jego przebudowy. Zaprojektowanie skrzyżowania drogi 09 KDL z ul. (...) w miejscu wlotu ul. (...) lub nieco dalej na południe (warianty WI i WIa z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo dwóch innych skrzyżowań i brak możliwości właściwego rozwiązania geometrii tych skrzyżowań jest nieuzasadnione. Zbliżenie dwóch skrzyżowań o dużym i średnim natężeniu ruchu znacznie pogorszyłoby warunki użytkowania i bezpieczeństwa tych odcinków dróg. Celem Gminy jest dążenie do spełnienia warunku określonego w § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne (Dz. U. Nr 33 poz. 144 z późn. zm.), który mówi o konieczności zapewnienia minimalnych odległości między skrzyżowaniami tj. 150 m. Mimo, że przepis § 9 ust. 2 tego rozporządzenia dopuszcza odstępstwa od tych odległości w wypadku uzasadnionym ukształtowaniem istniejącej sieci drogowej, skorzystanie z tej możliwości pogorszyłoby bezpieczeństwo użytkowników. Przepis ten i tak będzie miał zastosowanie w przypadku pozostawienia istniejącego skrzyżowania z ul. (...), ale zwiększanie natężenia ruchu na tym skrzyżowaniu byłoby niewłaściwe. Zastosowanie wariantu WII jest również niezgodne z przepisem § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, gdyż wówczas odległość między skrzyżowaniami ul. Szczecińskiej z projektowaną drogą wynikającą z obowiązującego planu 09 KL i skrzyżowaniem ul. Szczecińskiej z przedmiotową drogą 09 KDL wynosiłaby 90 m, natomiast zmiana miejscowego planu i przeniesienie również drogi 09 KL jest rozwiązaniem niewłaściwym z uwagi na zaistniałe już skutki prawne polegające na dokonaniu podziałów nieruchomości (dz. nr (...)) i nadaniu określonych uprawnień innym właścicielom nieruchomości w sąsiedztwie, wynikających z przeznaczenia w planie. Zatem ominiecie działki skarżących wiązałoby się z koniecznością zmiany przebiegu innych dróg na znacznych odcinkach oraz naruszeniem przepisów dotyczących zasad kształtowania układów komunikacyjnych. Względy dotyczące bezpieczeństwa użytkowników dróg zostały uznane przez Gminę za kluczowe i decydują o stanowisku Gminy. Ponadto oczekiwane przez skarżących zastosowanie innych rozwiązań pociągałoby za sobą naruszenie interesu prawnego większej ilości osób, w związku z czym musiałoby być uzasadnione istotnymi względami dobra publicznego, a względów takich nie dopatrzono się. Przeciwnie, analiza wszystkich istniejących uwarunkowań przemawia za pozostawieniem dotychczasowego rozwiązania i uzasadnia ingerencję w nieruchomość skarżących. Jednakże mając na uwadze zminimalizowanie ograniczeń wynikających z planu wobec skarżących, wprowadzono niewielką korektę skrzyżowania z ul. (...) przesuwając w maksymalny, możliwy sposób linie rozgraniczenia projektowanej drogi 09 KDL od istniejącej zabudowy na działce skarżących. Jest to jedyna możliwa korekta na jaką pozwalają przepisy art. 4 pkt 21 oraz art. 20 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm.) oraz § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarski Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, dotyczące zasad projektowania skrzyżowań oraz związanej z tym konieczności zapewnienia optymalnych warunków bezpieczeństwa na drogach, tj. projektowania skrzyżowań pod kątem zbliżonym do 90° i utrzymania osi jezdni w odpowiednim miejscu w stosunku do skrzyżowania z drogą po przeciwnej stronie ul. (...). Argumenty te były wielokrotnie przedstawiane skarżącym na spotkaniach na których dyskutowano nad sposobami załatwienia sprawy, znalazły się także w uzasadnieniu uchwały w sprawie odrzucenia protestów i zarzutów, wobec czego zarzut skargi dotyczący braku argumentów ze strony Gminy jest niezrozumiały. Rada Miejska wskazała, że podniesiony w skardze zarzut nie spełnienia minimalnych dopuszczalnych odległości drogi 09 KDL od istniejących zabudowań na działce skarżących jest niezasadny. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych minimalna odległość jezdni od obiektów budowlanych wynosi 6 m, tymczasem z rysunku planu wynika, że odległość krawędzi projektowanej jezdni od budynku gospodarczego skarżących wynosi min. 7,5 m, zaś od budynku mieszkalnego ok. 21 m. Zdaniem Rady skarżący mylą istniejącą ul. (...) której pas drogowy przylega do ich budynku mieszkalnego i odległość budynku od krawędzi jezdni wynosi ok. 2,4 m, z projektowaną drogą 09 KDL której odległość od najbliższego obiektu budowlanego znajdującego się na działce skarżących wynosi ok. 7,5 m. Odnosząc się do zarzutu braku wystarczających starań umożliwiających zawarcie porozumienia, Rada Miejska wskazała, że Gmina podjęła starania w celu nabycia od Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa gruntu przyległego do nieruchomości skarżących, w celu zamiany za grunt przeznaczony pod drogę, co czyniłoby zadość roszczeniom skarżących. Do zawarcia porozumienia jednak nie doszło z uwagi na to, że Gmina nie zgodziła się na zawarcie w porozumieniu stwierdzenia "Gmina nabędzie prawo własności" zamiast "Gmina poczyni starania aby nabyć prawo własności" ponieważ nieruchomość musiałaby być nabyta przez Gminę w drodze przetargu. Rada wskazała, że nie są jej znane przepisy umożliwiające nabycie nieruchomości od Agencji przeznaczonego na cele niepubliczne (czyli np. mieszkaniowe) w inny sposób niż w przetargu, a skarżący także takich podstaw nie wskazali. W związku z tym samo wzięcie przez Gminę udziału w przetargu nie gwarantuje nabycia nieruchomości i tym samym nie uprawnia do złożenia oczekiwanych przez skarżących deklaracji. Biorąc pod uwagę powyższe nie można przyjąć, że Rada podejmuje działania mające charakter arbitralnego rozstrzygnięcia lub brakuje jej dobrej woli czy też niedostatecznie rozpatrzyła inne, zamienne warianty przebiegu drogi. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia procedury planistycznej Rada Miejska wskazała, że zarzuty te nie odzwierciedlają stanu faktycznego, gdyż skarżący zostali zawiadomieni zarówno o wyłożeniu projektu planu wraz z prognozą ustaleń wpływu planu miejscowego na środowisko przyrodnicze, jak i powiadomieni o terminie sesji Rady na której rozpatrywane były protesty i zarzuty co potwierdzili odbierając wysłane zawiadomienia. Skarżący wnieśli już podobny zarzut do Wojewody po uchwaleniu planu, a przed jego ogłoszeniem w Dzienniku Urzędowym, jednakże Wojewoda nie dopatrzył się naruszeń i opublikował przedmiotową uchwałę. Odnośnie zarzutu nie zawiadomienia o ponownym wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, które miało miejsce w dniach od 23 stycznia 2007 r. do 13 lutego 2007 r. Rada wyjaśniła, że wyłożenie to dotyczyło tylko niewielkiej części obszaru objętego planem i nie obejmowało nieruchomości skarżących ani jej bezpośredniego sąsiedztwa, stąd nie zawiadomiono ich o wyłożeniu imiennie, a jedynie przez obwieszczenie i w sposób zwyczajowo przyjęty. Rada wskazała, że niezrozumiały jest zarzut skarżących, iż do projektu nie sporządzono i nie udostępniono prognozy skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze, bowiem pełnomocnik skarżących zapoznał się z tym dokumentem podczas wizyty w Urzędzie Gminy w dniach 20 i 21 czerwca 2007 r. Dokument ten został zatem sporządzony, był dostępny podczas wyłożenia, a przedmiot i zakres prognozy odpowiada art. 41 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150 ze zm.). Niezasadny jest także zarzut dotyczący braku opracowania ekofizjograficznego, opracowanie to zostało sporządzone, jednakże pełnomocnik skarżących nie żądał wglądu do tego dokumentu. Również zarzut dotyczący braku raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie jest zasadny. Konieczność sporządzenia takiego raportu może być stwierdzona zgodnie z art. 51 ust. 2 ww. ustawy na etapie wydawania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, która w myśl art. 46 ust 4 tej ustawy, nie dotyczy tej części procedury sporządzania planu miejscowego. Natomiast zarzut dotyczący braku uzgodnienia projektu planu przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jest nieprawdziwy. Burmistrz, zgodnie z art. 22 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ustalił termin uzgodnienia na 21 dni od dnia doręczenia projektu planu, zaś prośba Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o przedłużenie terminu uzgodnienia wpłynęła do Urzędu Gminy w ostatnim dniu tego terminu i nie została uwzględniona. W związku z tym stosownie do art. 22 ust. 2 ww. ustawy projekt planu został uzgodniony przez ten organ. Natomiast twierdzenie skarżących, że uzgodnienie projektu planu z uwagami jest w istocie brakiem uzgodnienia należy uznać za nietrafne. Warunkowe uzgodnienie projektu planu, pod warunkiem wprowadzenia uwag do projektu zachowuje poprawność i skuteczność formalną, ponadto pozwala znacznie skrócić i uprościć proces uzgadniania i stwarza możliwości sprawniejszego prowadzenia procedury planistycznej. W związku z tym jest to forma dopuszczalna i szeroko stosowana w planowaniu przestrzennym, akceptowana w orzecznictwie sądowym (wyrok WSA II SA/Sz 911/05). Na takie właśnie uzgodnienia warunkowe powołują się skarżący, błędnie uznając je za brak ostatecznego uzgodnienia. Odnośnie zarzutu, że spadkobiercy po zmarłych poprzednich współwłaścicielach nieruchomości oznaczonej działką (...) zostali pominięci jako osoby władające nieruchomością Rada Miejska wskazała, stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.) podstawę planowania przestrzennego stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podczas prac nad planem miejscowym Gmina opierała się o te dane, rolą zaś spadkobierców było zadbać o ich aktualizację. Jednakże mimo tego, że potwierdzenie nabycia spadku przez W W nastąpiło w dniu 21 czerwca 2007 r., to od momentu złożenia przez niego zarzutu do planu, czyli od dnia 6 października 2006 r. traktowany był jako osoba mogąca mieć interes prawny w kwestionowaniu ustaleń planu, któremu przysługiwało prawo wniesienia zarzutu. Pozostali spadkobiercy nie ujawnili swych uprawnień, dlatego też nie mogli być zawiadamiani o podejmowanych działaniach planistycznych. W piśmie procesowym z dnia 1 grudnia 2008 r. złożonym na rozprawie skarżący podnieśli ponadto, że procedurę uchwalania planu miejscowego będącego przedmiotem skargi zapoczątkowała uchwała Rady Miejskiej z dnia 27 marca 2001 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmian w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego gminy w części dotyczącej tzw. T, a uchwała ta była kilkakrotnie zmieniana, przy czym zawsze dotyczyła uchwały wprowadzającej zmiany do planu, nie zaś przystąpienia do uchwalenia nowego planu miejscowego. Skoro więc procedura planistyczna dotyczyła zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, niezrozumiałe jest podjęcie przez Radę Miejską w dniu 29 stycznia 2008 r. uchwały o w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taka zmiana przedmiotu procedowania daje podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, jako podjętej bez zachowania wymaganej procedury. Skarżący wskazali ponadto, że powoływanie się na zasadę ciągłości planistycznej w sytuacji gdy poprzedni plan miejscowy nie obowiązuje od 1 stycznia 2004 r. jest niedopuszczalne. Skarżący ponownie wskazali, że plan miejscowy obowiązujący w latach 1994-2003 nie dotyczył obecnego nowego obszaru drogi o symbolu 09 KDL, a argumenty Rady, że poprzedniego planu skarżący nie kwestionowali jest niezasadny choćby z tego względu, że poprzedni plan nie obejmował spornego dziś obszaru, a skarżący nie byli właścicielami nieruchomości. Wskazali, że powoływanie się przez Gminę na chęć utrzymania istniejącego układu komunikacyjnego uznanego za optymalny dla tej części T jest absurdalne z uwagi na to, że żaden układ komunikacyjny faktycznie nie istnieje, a dopiero zaskarżona uchwała tworzy ten układ. Natomiast plan zagospodarowania przestrzennego który utracił moc nie wywołuje obecnie skutków prawnych, stąd powoływanie się na względy prawne nie ma znaczenia dla sprawy. Skarżący wskazali, że skoro na etapie opracowywania projektu planu nie istniało wariantowe opracowanie przebiegu drogi 09 KDL, jak przyznała Rada w odpowiedzi na skargę, nie mogło zostać przedstawione do publicznego wglądu ani być przedmiotem oceny w trakcie procedury planistycznej, co w konsekwencji narusza art. 18 ust. 2 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i stanowi naruszenie procedury planistycznej powodujące nieważność zaskarżonej uchwały. Ponadto, że nieruchomość skarżących już położona jest na skraju drogi w zbyt bliskiej odległości od ul. (...) i jest to stan zastany, ale umiejscowienie nieruchomości pomiędzy dwiema drogami, wręcz w środku skrzyżowania, spowoduje dodatkowo znaczne zanieczyszczenie spalinami, co pozbawia już całą nieruchomość jakiegokolwiek waloru użytkowego, w tym rekreacyjno-wypoczynkowego. Tylko brak dobrej woli ze strony Gminy może uzasadniać pozorną niewiedzę co do skutków zmiany planu w tym zakresie. Odnośnie rozważanych przez Burmistrza wariantowych projektów przebiegu drogi skarżący wskazali, że warianty te powinny przewidywać wskazane przez nich możliwości np. przyłączenie drogi 09 KDL do ul. (...) skoro ta już istnieje co oznaczałoby zbędność budowania nowej drogi, albo przeprowadzenie jej przez obszar oznaczony symbolem 12 RLU tym bardziej, że takie rozwiązanie omijałoby nieruchomość skarżących i nie pozostawałoby w konflikcie z dotychczasowym układem komunikacyjnym. Skarżący odnosząc się do sprawy powiadomienia ich o wyłożeniu projektu planu wskazali, że zaprzeczają jakoby podpis złożony na zawiadomieniu z dnia 3 lipca 2003 r. należał do skarżącego lub członków jego rodziny, a ponadto, że dwa zawiadomienia tj. z 2003 r. i z 2006 r. adresowane były do nieżyjących już od ok. 10 lat poprzednich właścicieli. Odnośnie nie powiadomienia skarżących o terminie wyłożenia projektu planu w dniach 23 stycznia 2007 r. do 13 lutego 2007 r. wskazali, że było ono niezasadne z uwagi na charakter ich wniosku mający na celu zmianę przebiegu drogi 09 KDL i co za tym idzie zainteresowanie także tymi obszarami przez które droga mogłaby ewentualnie przebiegać. Skarżący wskazali, że ich pełnomocnik podczas wizyty w Urzędzie Miejskim zażądał wglądu do kompletu dokumentów posiadanych przez Gminę w ramach procedury uchwalania zmian do planu, a skoro opracowania ekofizjograficznego mu nie udostępniono, zasadnie uznał iż nie zostało sporządzone. Ponadto znajdujące się w aktach sprawy opracowanie ekofizjograficzne z czerwca 2002 r. nie odpowiada wymaganiom i warunkom rozporządzenia z dnia 9 września 2002 r., które weszło w życie 8 października 2002 r. Skarżący wskazali, że nie podzielają stanowiska Rady dotyczącego zbędności opracowania prognozy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko o której mowa w art. 41 Prawa ochrony środowiska, na etapie sporządzania planu. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 4 pkt 6a lit c ustawy Prawo ochrony środowiska, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje do planowanego przedsięwzięcia które może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, przed uzyskaniem decyzji w sprawie zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Ponadto, zgodnie z art. 73 ust.1 pkt 1 ustawy o ochronie środowiska w zw. z art. 33 ust 3 ustawy o ochronie przyrody projekty planów i projekty zmian do planów oraz planowane przedsięwzięcia, które nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 a które mogą na te obszary znacząco oddziaływać, wymagają przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Z uwagi na utworzenie na przedmiotowym terenie obszaru Natura 2000, raport powinien zostać sporządzony na etapie uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego. Rada Miejska w piśmie procesowym z dnia 8 grudnia 2008 r., złożonym już po zamknięciu rozprawy wskazała, że zarzuty skarżących jakoby Rada Miejska przystąpiła do zmiany planu miejscowego a po przeprowadzeniu procedury planistycznej podjęła uchwałę Nr XIX/131/08 w sprawie uchwalenia planu miejscowego są nieprawdzie, bowiem uchwałą Nr XVII/130/03 z dnia 30 grudnia 2003 r. Rada Miejska zmieniła uchwałę Nr XXXV/268/01 w sprawie przystąpienia do zmian w planie zagospodarowania przestrzennego gminy P w części dotyczącej obrębów T, Wę, Z w ten sposób, że w tytule uchwały i jej treści wyrazy "zmiany" zastąpiła wyrazami "planu miejscowego". Choć początkowo uchwała inicjująca procedurę planistyczną dotyczyła zmiany planu, to od dnia podjęcia uchwały Nr XVII/130/03 dotyczyła uchwalenia nowego planu. Odnośnie zarzutu, że plan obowiązujący w latach 1995-2003 nie przewidywał drogi publicznej na terenie działki skarżących Rada Miejska oświadczyła, że uchwała Nr VII/50/94 z dnia 9 grudnia 1994 r. w sprawie uchwalenia zmian w ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego gminy P oraz uchwalenia szczegółowego planu dla miejscowości T wyznaczała drogę publiczną przez nieruchomość skarżących, co potwierdza załączona do pisma kopia rysunku planu. Rada wskazała, że powoływanie się przez nią na zasadę ciągłości planistycznej, pomimo przerwy w obowiązywaniu planu, jest w pełni uzasadnione gdyż wynika z konieczności racjonalizacji działań planistycznych, które wywołują daleko idące skutki prawne dla władających nieruchomościami. Utrata mocy planów miejscowych nie cofnęła bowiem skutków prawnych wywołanych przez te uchwały takie jak m. in. podziały gruntów. Co więcej ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym np. w art. 61 ust. 1 pkt 1- 4 jak i art. 32 podtrzymuje uprawnienia władających do zabudowy swojego gruntu, które zostały nabyte w czasie obowiązywania planów miejscowych które utraciły moc. Ponadto obowiązuje uchwała Nr XIV/106/03 Rady Miejskiej w Policach z dnia 28 października 2003 r. w sprawie zmian w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego gminy Police w części dotyczącej wprowadzenia do planu trasy gazociągu wysokiego ciśnienia DN 700 i strefy wokół gazociągu określającej zasady zagospodarowania tzw. "GAZ". Rada wskazała, że względy planistyczne, które negują skarżący, są podstawą działań samorządu terytorialnego o czym stanowi art. 1 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Poszczególne drogi i ich wzajemne powiązania stanowią trzon układu urbanistycznego i decydują o kompozycji całego osiedla, zaś zmiana przebiegu jednej drogi pociąga za sobą konieczność zmiany przynajmniej powiązanych z nią dróg. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że Gmina zobowiązana jest stworzyć czytelny, logiczny i bezpieczny układ komunikacyjny, przy zachowaniu zasad kompozycji urbanistycznej i odpowiedniej obsługi terenów, gdyż właśnie te elementy odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu ładu przestrzennego. Cała miejscowość Tanowo została zaprojektowana w obowiązującym w latach 1995-2003 planie w taki właśnie sposób i w oparciu o zawarty w tym planie układ komunikacyjny zostało dokonanych wiele podziałów nieruchomości, co ilustruje mapa ewidencyjna załączona do pisma. Ponadto po drugiej stronie ulicy (...) obowiązuje plan miejscowy w którym droga 09 KDL ma swą kontynuację jako droga 09 KL. Zręby pętlowego układu komunikacyjnego zostały już wyodrębnione, a jego modyfikacja musiałaby się odbyć nie tylko ze szkodą dla całego tego układu, ale i dla innych właścicieli którzy nabyli już prawa. Byłoby to nieracjonalne i nieekonomiczne z punktu widzenia gospodarowania środkami publicznymi. Wielokrotna próba wyważenia interesu publicznego i interesu skarżących skłoniła Gminę do utrzymania dotychczasowych rozwiązań. Przyjęte rozwiązanie nie uniemożliwia przy tym dalszego użytkowania nieruchomości skarżących, stanowi jedynie pewne uszczuplenie ze stosunkowo dużej nieruchomości. Zarzut nie sporządzenia wariantów projektu planu jest zdaniem Rady zupełnie nietrafiony, bowiem takie analizy są dokonywane na etapie przystąpienia do prac projektowych przez urbanistów, a powstały projekt jest wynikiem najbardziej optymalnego przebiegu drogi biorąc pod uwagę ochronę własności, bezpieczeństwo, oraz ład i porządek urbanistyczny. Natomiast prawo nie przewiduje sporządzania wariantowych rozwiązań projektu planu miejscowego i prowadzenia równolegle w wielu wariantach procedury uzgodnień i wyłożenia do publicznego wglądu. Jest to wręcz niedopuszczalne, gdyż wprowadziłoby ogromne zamieszanie co przeczyłoby zasadom stanowienia prawa miejscowego które powinno być jasne, przejrzyste i proste. Trudno bowiem wyobrazić sobie sytuację gdyby do publicznego wglądu wyłożone zostały dwa projekty planu, co miałoby być efektem końcowym po rozpatrzeniu zarzutów i protestów do tych projektów. Oczekiwania skarżących nie znajdują oparcia w przepisach prawa. Oczywiście układ komunikacyjny był przedmiotem rozważań na etapie tworzenia projektu planu i biorąc pod uwagę wszelkie aspekty został wypracowany najlepszy wariant. W przypadku wariantu WII pięć nieruchomości nie mogłoby zostać zabudowanych, a nieruchomości powyżej nie miałyby zapewnionej obsługi komunikacyjnej, w przypadku wariantu WI i WIa trzy nieruchomości nie mogłyby zostać zabudowane, a teren za nieruchomością skarżących nie miałby obsługi komunikacyjnej. Natomiast w przypadku rozwiązania przyjętego w planie nieruchomość skarżących została tylko w części przeznaczona pod drogę gminną, a pozostałą część nieruchomości, oprócz oczywiście istniejącej zabudowy, będzie można zagospodarować pod zabudowę mieszkaniową. Rada wskazała, że skarżący nie przejawiali postawy ugodowej, jak wskazują w skardze. To raczej Gmina usiłowała szukać kompromisowego rozwiązania przesuwając planowaną drogę w kierunku północnym oraz znacznie zmniejszając skosy pasa drogowego przy skrzyżowaniu. Gmina gotowa też była ponieść koszty podziału, sporządzenia operatów i zamiany gruntów. Zatem twierdzenia skarżących że propozycje Gminy były iluzoryczne i powoływanie się na ustne ustalenia poczynione przez pełnomocnika skarżących w Agencji Nieruchomości Rolnych są wątpliwe. Agencja gospodaruje gruntami rolnymi w oparciu o ustawę z dnia 19 października 1999 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2007 r. Nr 231 poz. 1700 ze zm.) które dają możliwość nieodpłatnego przekazania gruntów na podstawie art. 24 ust. 5 pkt 1 tylko na cele związane z inwestycjami infrastrukturalnymi służącymi wykonywaniu zadań własnych. Stąd Gmina chcąc nabyć od Agencji część nieruchomości przeznaczonej na cele mieszkalne, stosownie do art. 28 tej ustawy, musi stanąć do przetargu. Odnosząc się do zarzutu nie udostępnienia pełnomocnikowi skarżących opracowania ekofizjograficznego podczas wizyty w Urzędzie Miejskim Rada wskazała, że prawdopodobnie tak się stało, ponieważ pełnomocnik skarżących nie prosił o wgląd do tego konkretnego dokumentu, bo wówczas z pewnością opracowanie zostałoby udostępnione. Natomiast nie przedłożenie przez pracownika tego opracowania w odpowiedzi na żądanie udostępnienia wszystkich dokumentów nie oznacza, że opracowania nie było. Odnośnie braku prognozy wpływu ustaleń planu na środowisko Rada wskazała, że argumentacja skarżących jest chybiona, ponieważ ich nieruchomość nie znajduje się w obszarze Natura 2000. W obszarze planu rzeczywiście jest położony obszar Natura 2000 PLB 320006 "Jezioro Świdwie" wobec którego zastosowano odpowiednie ustalenia planistyczne, zaś rozwiązania planu w tym zakresie nie kolidowały z ochroną przyrody. Ponadto, art. 33 ustawy o ochronie przyrody nie dotyczy projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązkiem wskazanym w tym przepisie objęte są tylko przedsięwzięcia bez względu na to czy realizowane są w oparciu o plan czy projekt. Pojęcie przedsięwzięcia natomiast zostało zdefiniowane w art. 46 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska zgodnie z którym jest to inwestycja budowlana lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, a nie zmianie sposobu zagospodarowania. Potwierdzeniem właściwego rozumienia przez Gminę tych przepisów jest uzgodnienie projektu planu z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody. Już po zamknięciu przez Sąd rozprawy, w dniu 17 grudnia 2008 r. pełnomocnik skarżącego W W złożył do akt pismo z dnia 16 grudnia 2008 r. w którym powtórzył zarzuty podniesione uprzednio w skardze i piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi. Ponadto uszczegółowił zarzut dotyczący niedopuszczalnego naruszenia procedury planistycznej na etapie podejmowania uchwał o przystąpieniu do sporządzenia planu. Wskazał, że uchwałą Nr XXXV/268/01 z dnia 27 marca 2001r. Rada Miejska w Policach przystąpiła do sporządzenia zmian w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego Gminy Police w części dotyczącej obrębów Tanowo, Węgornik, Zalesie, na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże ta procedura nie została zakończona ponieważ przerwało ją podjęcie uchwały Nr XVII/130/03 Rady Miejskiej w Policach z dnia 30 grudnia 2003 r. o zmianie uchwały Nr XXXV/268/01, które oznaczało wszczęcie z dniem 1 stycznia 2004 r. nowej, odrębnej procedury planistycznej, co oznacza, że procedura ta była pozbawiona wstępnej fazy i zaczęła się nagle od zawiadomienia o drugim wyłożeniu planu do publicznego wglądu. Ponadto, skoro druga procedura rozpoczęła się z dniem 1 stycznia 2004 r. to cała procedura planistyczna i kontynuowanie jej dalszych etapów powinno odbywać się wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie jak uczyniła to Gmina w oparciu o przepisy nieobowiązującej już wówczas ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Tylko jeśli Gmina kontynuowałaby procedurę planistyczną zmian do planu wszczętą uchwałą Nr XXXV/268/01 to zgodnie z art. 85 § 2 nowej ustawy mogłaby stosować przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., bowiem momentem granicznym wskazanym przez ten przepis jest podjecie uchwały o przystąpieniu do zmiany planu oraz zawiadomienie o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu przed dniem wejścia w życie nowej ustawy tj. przed dniem 11 lipca 2003 r. Prace nad zmianami w planie osiągnęły ten graniczny moment - pierwsze zawiadomienie o wyłożeniu projektu zmian do planu do publicznego wglądu miało miejsce w dniu 2 lipca 2003 r. Ustawodawca przyjął za kryterium stosowania dotychczasowego prawa zawiadomienie o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu celem zachowania dorobku postępowania planistycznego prowadzonego pod rządami dotychczas obowiązującej ustawy, dorobku na tyle zaawansowanego, że projekt planu mógł być wyłożony do publicznego wglądu i przedstawiony zainteresowanym podmiotom. W niniejszej sprawie należy uznać, że procedura uchwalania planu miejscowego przyjętego zaskarżoną uchwałą przeprowadzona została z rażącym naruszeniem prawa tzn. z pominięciem najważniejszych początkowych etapów o których mowa w art. 9 do art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. co także stanowi o naruszeniu art. 28 § 1 tej ustawy. Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazał, że plan miejscowy z lat 1995 - 2003 na który powołuje się Gmina nie został nigdy uchwalony i nie był obowiązującym prawem, a przedmiotowa droga nigdy nie powstała. W tej sytuacji powoływanie się przez Gminę za zasadę ciągłości planistycznej nie znajduje uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przeprowadzone pod tym kątem badanie zaskarżonej uchwały doprowadziło do uznania przez Sąd, że skarga nie jest zasadna. Przedmiotem skargi jest uchwała Nr XIX/131/08 Rady Miejskiej w Policach z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Police w części dotyczącej obszaru miejscowości Tanowo, Węgrownik, Zalesie - tzw. "Tanowo". W sprawie będącej przedmiotem skargi Rada Miejska w Policach uchwaliła plan miejscowy na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), na podstawie przepisu przejściowego obecnie obowiązującej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 85 ust 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r. Procedurę planistyczną w przedmiotowej sprawie zapoczątkowała uchwała Nr XXXV/268/01 Rady Miejskiej w Policach z dnia 27 marca 2001 r. o przystąpieniu do sporządzenia zmian w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego gminy Police, w części dotyczącej obrębów Tanowo, Węgornik, Zalesie. Uchwała ta dotyczyła zmiany planu zagospodarowania przestrzennego gminy Police przyjętego uchwałą Nr III/19/88 z dnia 27 października 1988 r. Rady Narodowej Miasta i Gminy w Policach (Dz. Urz. Woj. Szczecińskiego z 1989 r. Nr 1 poz. 5). Uchwałą Nr XLVI/354/02 z dnia 29 stycznia 2002 r. Rada Miejska w Policach zmieniła uchwałę Nr XXXV/268/01 uszczegóławiając § 1 tej uchwały. Jednakże plan miejscowy przyjęty uchwałą Nr III/19/88 Rady Narodowej Miasta i Gminy w Policach obowiązywał tylko do dnia 31 grudnia 2003 r., zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tej sytuacji w dniu 30 grudnia 2003 r., a więc jeszcze przed utratą mocy poprzednio obowiązującego planu miejscowego, Rada Miejska w Policach podjęła uchwałę Nr XVII/130/03 zmieniającą uchwałę Nr XXXV/268/01 w ten sposób, że w tytule uchwały oraz w jej treści wyrazy "zmian w planie miejscowym" zastąpiła wyrazami "planu miejscowego". Z uwagi na zaawansowanie procedury planistycznej oraz bliską utratę mocy obowiązującego planu, taką zmianę uchwały o przystąpieniu należy uznać za dopuszczalną. Sąd nie podziela stanowiska skarżących, że uchwała zmieniająca Nr XVII/130/03 z dnia 30 grudnia 2003 r. zapoczątkowała nową procedurę planistyczną, pozbawioną fazy początkowej. Uchwała ta została podjęta w celu dostosowania toczącej się procedury planistycznej do zmienionej sytuacji prawnej, tj. utraty z mocy prawa poprzednio obowiązującego planu miejscowego, którego w tej sytuacji nie można było już zmienić. Natomiast zakres obszaru objętego uchwałą o przystąpieniu nie uległ zmianie. Odnosząc się do zarzutu skarżących, że nie byli oni powiadamiani o terminach wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu oraz o terminie sesji Rady Miejskiej na której rozpatrywane były nieuwzględnione protesty i zarzuty należy stwierdzić, że w aktach sądowych znajdują się kserokopie zwrotnych potwierdzeń odbioru przez skarżących lub członków ich rodzin, pisma z dnia 2 lipca 2003 r. stanowiącego zawiadomienie o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu w dniach 25 sierpień 2003 r. do 25 wrzesień 2003 r., kserokopie zwrotnych potwierdzeń odbioru pisma z dnia 24 sierpnia 2006 r. zawiadamiającego o wyłożeniu projektu planu w dniach od 20 września 2006 r. do 10 października 2006 r., a także kserokopie zwrotnych potwierdzeń odbioru pisma z dnia 10 maja 2007 r. zawiadamiającego o terminie sesji wyznaczonej na dzień 29 maja 2007 r. na której były rozpatrywane nie uwzględnione protesty i zarzuty. Odnośnie nie powiadomienia skarżących o terminie ostatniego wyłożenia projektu planu które miało miejsce w dniach 23 stycznia 2007 r. do 13 lutego 2007 r. należy stwierdzić, że Burmistrz nie miał takiego obowiązku skoro zmiana projektu planu objęta tym wyłożeniem nie dotyczyła nieruchomości skarżących. Zgodnie z art. 18 ust 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wójt, burmistrz albo prezydent miasta zawiadamia na piśmie o wyłożeniu projektu planu właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może zostać naruszony ustaleniami planu. W sytuacji gdy skarżący byli zainteresowani zmianami w projekcie planu, które jednak nie dotyczyły ich nieruchomości, wystarczające było publiczne zawiadomienie o wyłożeniu o jakim mowa w art. 18 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Odnośnie naruszenia przez Gminę procedury planistycznej polegającej na nie stosowaniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, należy stwierdzić, że zarzut ten jest chybiony. Przepisy kpa nie mają bowiem zastosowania we wszelkich postępowaniach prowadzonych przez organy władzy publicznej, a tylko w sprawach określonych w art. 1 i 2 kpa, przede wszystkim w postępowaniach przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Uchwalenie planu miejscowego choć niewątpliwie dotyka indywidualnych uprawnień poszczególnych osób, nie jest sprawą indywidualną i nie jest rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnej. Sposób postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele, w tym także rozwiązywania konfliktów miedzy interesami obywateli i wspólnot samorządowych rozstrzyga mająca zastosowanie w niniejszej sprawie ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., kpa natomiast znajduje zastosowanie w sprawach indywidualnych rozstrzyganych na podstawie tej ustawy w formie decyzji administracyjnych (np. art. 36, 46a, 47, 48 ustawy). Zarzut naruszenia prawa spadkobierców J i T W, będących poprzednimi współwłaścicielami nieruchomości, do brania czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, jest więc nieuzasadniony. Jak zasadnie wskazała Rada Miejska, podstawę planowania przestrzennego stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1988 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne; Dz. U. z 2000 r. Nr 100 poz. 1086 ze zm.) i o takie dane opierała się Gmina zawiadamiając właścicieli i władających nieruchomościami o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Skoro spadkobiercy, nie zostali ujawnieni w ewidencji gruntów i budynków, ani nie złożyli zarzutu do projektu planu, Burmistrz nie miał obowiązku ich poszukiwać. To obowiązkiem spadkobierców jest zaktualizować dane zawarte w ewidencji. Stosownie do art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, właściciele gruntów i budynków obowiązani są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy tylko zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków wynikających z decyzji właściwych organów. Pomimo że postanowienie z dnia 30 maja 2007 r. o stwierdzeniu nabycia spadku m. in. przez skarżącego uprawomocniło się w dniu 21 czerwca 2007 r. jak wskazuje on w skardze, był on zawiadamiany o terminach wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, wniósł także w terminie zarzuty. Zatem mimo tego, że nie udokumentował, iż jest współwłaścicielem działki nr (...) uczestniczył czynnie w procedurze planistycznej. Nietrafny jest zarzut skargi dotyczący braku uzasadnienia uchwały, bowiem uchwała uzasadnienie zawiera, jednakże nie jest ono wymagane przepisami ustawy. Zgodnie z art. 8 ust 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią treść uchwały rady gminy, a integralną częścią planu jest rysunek planu stanowiący załącznik do uchwały rady gminy. Przepisy określają jakie ustalenia powinny się w planie znajdować (art. 10 ustawy). Zatem to treść uchwały ma decydujące znaczenie, nie zaś jej uzasadnienie. Odnośnie zarzutu skargi, iż nie sporządzono i nie wyłożono do publicznego wglądu prognozy o jakiej mowa w przepisach o ochronie środowiska należy wskazać, że z treści pism stanowiących uzupełnienie skargi wynika, że prognoza taka była sporządzona, a skarżący kwestionują ustalenia zawarte w tym opracowaniu. Prognoza oddziaływania na środowisko zaskarżonego planu została sporządzona w maju 2006 r. i została przedłożona Sądowi wraz z uchwałą. Skarżący podnieśli, że nie zostało sporządzone opracowanie ekofizjograficzne, a następnie, że nie odpowiada ono przepisom rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie opracowań ekofizjograficznych (Dz. U. Nr 155 poz. 1298). Przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa, charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym studium lub planem i ich wzajemne powiązania (art. 72 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska; Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150). Ustawa Prawo ochrony środowiska weszła w życie z dniem 1 października 2001 r., natomiast rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r., w sprawie opracowań ekofizjograficznych, wydane na podstawie art. 72 ust. 6 ustawy, weszło w życie z dniem 8 października 2002 r. Załączone do skargi opracowanie ekofizjograficzne zostało sporządzone w czerwcu 2002 r., a więc w okresie kiedy ustawa Prawo ochrony środowiska nakazywała sporządzić opracowanie ekofizjograficzne, ale nie zostały jeszcze wydane przepisy wykonawcze do ustawy określające rodzaje, zakres i sposób wykonania opracowań ekofizjograficznych. W tej sytuacji należy uznać, że sporządzenie opracowania ekofizjograficznego na podstawie projektu rozporządzenia było dopuszczalne. Odnośnie braku raportu o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, Sąd podziela pogląd Rady Miejskiej, że konieczność sporządzenia takiego raportu może być stwierdzona postanowieniem na etapie wydawania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, a nie na etapie sporządzania planu miejscowego (art. 51 ust. 1 i 2 w zw. z art. 46 ust 4 ustawy Prawo ochrony środowiska). Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, a przez przedsięwzięcie ustawa rozumie zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu (art. 46 ust. 2 tej ustawy), nie jest nim zatem plan określający jedynie sposób zagospodarowania, który przecież nie musi zostać zrealizowany. Odnośnie zarzutu skargi, że planowana droga znajduje się zaledwie kilka metrów od nieruchomości skarżących, a więc zbyt blisko, należy stwierdzić, że stosownie do art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 155), obiekty budowlane przy drogach publicznych powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 6 m, jeśli chodzi o drogi gminne w terenie zabudowanym. Jak wskazała Rada Miejska, z rysunku planu wynika, że krawędź projektowanej drogi znajduje się w odległości 7,5 m od budynku gospodarczego znajdującego się na nieruchomości skarżących oraz w odległości ok. 21 m od budynku mieszkalnego, zatem minimalna odległość określona ww. przepisem została zachowana. Do stwierdzenia nieważności uchwały nie może prowadzić zarzut, że skrzyżowania w projekcie planu, znajdują się w zbyt bliskiej odległości, skoro projekt planu został uzgodniony przez właściwe organy, a § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 poz. 430), przewiduje odstępstwa od warunków dotyczących odstępów miedzy skrzyżowaniami, jeżeli nie spowoduje to zmiany bezpieczeństwa ruchu. Także uzgodnienie warunkowe projektu planu z uwagami, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, należy uznać za dopuszczalne. Jak to bowiem wskazał WSA w wyroku o sygn. II SA/SZ 911/05 możliwe jest "warunkowe" uzgodnienie projektu planu przez uprawniony organ, jeżeli w projekcie planu "warunek" zostanie uwzględniony. W tej sytuacji burmistrz nie musi ponownie występować o uzgodnienie zmienionego projektu planu. Natomiast jeżeli chodzi o nie wypowiedzenie się w zakreślonym 21 dniowym terminie, przez organ do którego burmistrz zwrócił się o uzgodnienie projektu planu, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce w odniesieniu do Wojewódzkiego Konserwatora Ochrony Zabytków, należy stwierdzić, że gmina Police zasadnie uznała, że w takiej sytuacji projekt należy uznać za uzgodniony. Stosownie bowiem do art. 22 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nieprzedstawienie uzgodnień i opinii w terminie o którym mowa w ust 1, uważa się odpowiednio za uzgodnienie lub brak uwag do projektu. Burmistrz nie ma obowiązku przedłużania terminu wyznaczonego na przedstawienie uzgodnień, jeśli był on nie krótszy niż 21 dni od dnia udostępnienia projektu planu, zatem nie uwzględnienie prośby organu opiniującego o przedłużenie tego terminu, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia procedury planistycznej. Należy zwrócić uwagę, że nie każde naruszenie trybu postępowania powoduje nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale tylko naruszenie istotne. Dla ustalenia istotności decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Przez istotne naruszenie trybu należy bowiem rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga zatem odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniających przede wszystkim, że celem omawianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się takich istotnych naruszeń procedury planistycznej. W szczególności za naruszenie to nie może być uznane zaniechanie sporządzenia kilku wariantów projektu planu, a następnie zaniechanie poddania tych projektów równocześnie procedurze planistycznej tj. przedstawienia właściwym organom celem uzgodnienia lub zaopiniowania oraz wyłożenia do publicznego wglądu, a następnie rozpoznawania złożonych protestów i zarzutów. Ustawa nie przewiduje takiej możliwości. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest projektem aktu prawa miejscowego, a więc powszechnie obowiązującego na terenie gminy aktu normatywnego który musi określać jasne i czytelne zasady i reguły postępowania. Ustalenia zawarte w projekcie planu miejscowego ze swej istoty mają więc charakter arbitralny. Plan miejscowy jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa i nie może obowiązywać w kilku wersjach wariantowych. Oczywiście ustalenia zawarte w projekcie planu mogą być zmieniane np. wskutek uwzględnienia protestów czy zarzutów zgłoszonych do planu, ale wymaga to zmiany projektu planu miejscowego i ponowienia procedury planistycznej w niezbędnym zakresie. W niniejszej sprawie, wniesione przez skarżących zarzuty zostały rozpoznanie przez Burmistrza, a następnie Radę Miejską, ale nie zostały uwzględnione. Sporządzony na tym etapie na zlecenie Burmistrza wariantowy projekt przebiegu drogi 09 KDL nie był częścią projektu planu miejscowego, służył jedynie do rozważenia trafności i zasadności zarzutów skarżących odnośnie innego przebiegu spornej drogi. Projekt ten miał charakter pomocniczy i nie mógł być poddany procedurze planistycznej. Po analizie tego projektu Rada Miejska uznała, że inne możliwe warianty przebiegi drogi 09 KDL są mniej korzystne z punktu widzenia ładu przestrzennego, pogorszyłyby bowiem bezpieczeństwo na drogach publicznych i wymagałyby zmiany przebiegu innych dróg gminnych, ponadto pozbawiłyby dostępu do drogi publicznej tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, do obsługi których droga została zaprojektowana. Ponadto, co także ma znaczenie, naruszyłoby prawo własności większej ilości właścicieli nieruchomości, co wiąże się z koniecznością wypłaty stosownego odszkodowania i nie byłoby korzystne także z punktu widzenia gospodarowania środkami publicznymi przez Gminę. Odnosząc się do zarzutów skargi, że Gmina naruszyła interes prawny skarżących należy uznać, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z istoty swej ingeruje w wykonywanie prawa własności nieruchomości, znajdujących się na terenie objętym planem. Postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ramach określonych postanowieniami art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, oprócz ustaleń dotyczących przeznaczenia poszczególnych terenów wprowadzają różne ograniczenia i warunki związane z planowanym zagospodarowaniem. Teren objęty planem tworzy pewną zwartą całość, opartą na określonych założeniach - koncepcji autorskiej. W realiach niniejszej sprawy Rada Miejska uchwaliła plan miejscowy który przewiduje przebieg spornej drogi 09 KDL m. in. przez nieruchomość skarżących, w bardzo podobny sposób jak to przewidywał obowiązujący do dnia 31 grudnia 2003 r. plan miejscowy uchwalony uchwałą Nr VII/50/94. Wprawdzie plan ten nie obowiązuje, jednakże układ komunikacyjny wyznaczony tym planem jest częścią większej całości i ma swoją kontynuację w innym obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego tj. uchwale Nr XIV/106/03 z dnia 20 października 2003 r., wyznaczającym kontynuację spornej drogi po drugiej stronie ul. (...). W ocenie Sądu Rada Miejska w sposób przekonujący wykazała, że zaprojektowanie spornej drogi w sposób przebiegający przez nieruchomość skarżących było niezbędne z punktu widzenia wymagań ładu przestrzennego, a także bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. Niewątpliwie planistyczne akty prawne podejmowane przez organy gminy na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym mają wpływ na prawa właścicieli gruntów na danym terenie, jednakże nie można uznać, że w każdym przypadku akty planistyczne naruszają prawo. Tylko zaś naruszenie prawa mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała prawa nie narusza. Stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270; zm. Dz. U z 2004 r. Nr 162 poz. 1692) w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.