II SA/Sz 883/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędzia NSA Stefan Kłosowski Protokolant Michał Iwanowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi T. i W. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w wyniku rozpatrzenia odwołania T. i W. G., utrzymał w mocy decyzję Starosty D. z dnia [...] r., Nr [...], którą odmówiono skarżącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – polegającego na odbudowie domku kempingowego na terenie działki nr [...] i [...] w obrębie G., gm. D., z uwagi na niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, co następuje: Małżonkowie T. i W. G. w dniu 14 maja 2008 r. wystąpili do Starosty D. z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji polegającej na odbudowie domku kempingowego na terenie działek nr [...], [...] w obrębie G., gm. D. Organ I instancji ustalił, że przedmiotowy domek znajduje się na terenie oznaczonym w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Drawsko Pomorskie, zatwierdzonym uchwałą Nr XXIV/196/96 Rady Miejskiej w Drawsku Pomorskim z dnia 29 marca 1996 r. (Dz. Urz. Woj Koszalińskiego Nr 20 z dnia 25 maja 1996 r. ze zm.), jako turystyka - zabudowa domkami turystycznymi (MTR), modernizacja stanu istniejącego. Dodatkowo w uchwale tej wskazano, że należy opracować projekt nowych domków, z jednoczesnym zakazem adaptacji istniejących, zniszczonych domków. W planie znajduje się również zapis o tym, że teren ten należy zagospodarować zgodnie z ustaleniami do końca 2000 r. Obowiązuje zakaz zwiększania ilości domków, dopuszcza się adaptację istniejącej ilości. Rozpatrujący sprawę Starosta D. powołał się na treść projektu budowlanego zgodnie, z którym na terenie projektowanego domku kempingowego znajdował się uprzednio domek kempingowy o konstrukcji drewnianej, postawiony w latach 60-tych i posadowiony na bloczkach betonowych. Ponieważ okazało się, że większość elementów konstrukcyjnych nie nadawała się do dalszej eksploatacji, ani napraw, a także ze względu na bezpieczeństwo domek został zdemontowany. Przedłożony projekt budowlany według organu I instancji przedstawia budowę całkowicie nowego domku z nowych elementów, posadowionego również na nowych bloczkach. Na podstawie przedłożonej mapy geodezyjnej organ doszedł do wniosku, że w 2004 r. domek już nie istniał. Dodatkowo organ I instancji wziął pod uwagę opinię Burmistrza Gminy D. - pismo z dnia [...] r., Nr [...]. – według którego budowa domku jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D., który zakazywał adaptacji istniejących i zniszczonych domków, natomiast dopuszczał wznoszenie nowych domków turystycznych, ale tylko w określonym terminie tj. do końca 2000 r. Wobec powyższego Starosta decyzją z dnia [...] r. w oparciu o art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz.1118 ze zm.) oraz art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił wnioskodawcom zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, skoro przedłożony projekt budowlany zawiera nieusuwalną wadę tj. budowa domku jest niezgodna z zapisem obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D., niepodlegającą uzupełnieniu w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. T. i W. G. złożyli odwołanie do Wojewody od powyższej decyzji Starosty wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Decyzji tej zarzucili naruszenie przepisów art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez pominięcie przez organ wydania postanowienia wzywającego skarżących do usunięcia nieprawidłowości oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne ustalenie braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie wskazał, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) oraz art. 7 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) właściwym do stanowienia i interpretacji prawa miejscowego jest odpowiednio wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Zapisy powyższego planu, na co wskazuje organ II instancji, są wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej wydającego pozwolenie na budowę, co oznacza, że dokonywanie przez ten organ samodzielnych ustaleń stanowiłoby oczywiste, rażące naruszenie prawa. Wojewoda ponownie rozpatrując wniosek T. i W. G. o udzielenie pozwolenia na budowę oparł się o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy Drawsko Pomorskie. Plan ten zatwierdzony został uchwałą Nr XXIV/196/96 z dnia 29 marca 1996r.(Dz. Urz. Woj. Koszalińskiego Nr 20 z dnia 25 maja 1996 r.). W rozdziale III ustalenia szczegółowe § 11 pkt. 10. 6 umieszczono zapis: "Istniejący ośrodek wczasowy o niskim standardzie. Przewidziany do czasowego utrzymania, docelowa relokacja na wyżej położony teren zarezerwowany na kierunkowy rozwój funkcji turystycznych." Organ odwoławczy powołał się w swym uzasadnieniu również na uchwałę Nr 111/8/98 z dnia 11 grudnia 1998 r. w sprawie zmiany miejscowego zagospodarowania przestrzennego gminy Drawsko Pomorskie (Dz. Urz. Woj. Koszalińskiego nr 31 z dnia 15 grudnia 1998 r.) zmieniającą uchwałę Nr XXIV/196/96 z dnia 29 marca 1996 r., gdzie dla działek [...] i [...] wprowadzono zapis: "Turystyka - zabudowa domkami turystycznymi (MTR), modernizacja stanu istniejącego. Wykluczyć spod zabudowy pas terenu wzdłuż brzegu jeziora szerokości min. 30 m, poprawić architekturę hangaru i przesłonić go. Opracować projekt nowych domków, zakaz adaptacji istniejących zniszczonych domków. Docelowo ścieki do oczyszczalni, czasowo zbiornik szczelny. Teren zagospodarować zgodnie z ustaleniami do końca 2000 r. Zakaz zwiększania ilości domków, adaptacja istniejącej ilości." Organ odwoławczy zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy D. o wyrażenie opinii na temat przedmiotowej inwestycji. Pismem z dnia [...]r., Nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy D. ponownie stwierdził niezgodność projektowanej budowy - odbudowy domku kempingowego, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. Założenia planistyczne opracowane dla przedmiotowego terenu zakładały, że istniejący ośrodek wczasowy o niskim standardzie przewidziany był do czasowego utrzymania, a docelowo - do przeniesienia na położony wyżej teren przeznaczony pod rozwój funkcji turystycznych. Rada Miejska w D. podejmując w 1998 r. uchwałę w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, m.in. dla przedmiotowego terenu, dała możliwość współwłaścicielom działek nr [...] i [...] uporządkowania terenu poprzez wyburzenie substandardowej zabudowy i zabudowania terenu nowymi domkami letniskowymi o podwyższonym standardzie, jednak w nieprzekraczalnym terminie do końca 2000 r. Ponieważ warunki określone w obowiązującym planie miejscowym nie zostały spełnione tj. nie przygotowano w wyznaczonym terminie nowych projektów obiektów budowlanych i nie przystąpiono do zagospodarowania terenu zgodnie z planem, a po jego upływie istnieje zakaz zwiększania ilości domków to zdaniem organu obecnie możliwa jest jedynie adaptacja ilości istniejącej w dniu przystąpienia do robót budowlanych. Wojewoda zauważył, że zgodnie z wnioskiem strony planowana jest budowa - odbudowa domku kempingowego w miejscu nieistniejącego na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę obiektu budowlanego, a tym samym zwiększenia ilości domków, co przesądza o niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania planu gminy D. Na podstawie powyższych zapisów Wojewoda stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest niedopuszczalne, potwierdzając tym samym stanowisko organu I instancji. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu odnoszących się do naruszenia art. 35 ust. 3 Wojewoda wyjaśnił, że wprawdzie organ postanowieniem nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a dopiero po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę to jednak w przedmiotowej sprawie treść złożonego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę odbudowę domku kempingowego przesądza o charakterze planowanej inwestycji jako niedopuszczalnej dla wskazanej lokalizacji. Zdaniem Wojewody przed wydaniem decyzji umożliwiono stronie wypowiedzenie się co do zgromadzonych dowodów i materiałów, jak również wyczerpująco poinformowano o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, w tym o podtrzymaniu przez Burmistrz Miasta i Gminy D. opinii o niezgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego planowanej przez skarżących inwestycji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. i W. G. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...]r. w całości, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty D. Skarżący ponowili zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane; art. 6 Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 7 ust. 1 pkt. 1 ustawy o samorządzie gminnym; art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane; art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący nie zgodzili się z ustaleniami organów I i II Instancji o nieistnieniu domku kempingowego w 2004 r. wyjaśniając, że załączyli pismo Starostwa Powiatowego, z którego wynika, iż aktualizacja mapy, w wyniku której wymazano z niej domek skarżących miała miejsce 4 lipca 2007 r. Domek kempingowy posadowiony na działkach [...] i [...] skarżący zmuszeni byli rozebrać w kwietniu 2007 r., nastąpiło to po nieskutecznej próbie jego remontu (całkowite zużycie elementów konstrukcyjnych). T. i W. G. zarzucili organowi naruszenie procedury określonej w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wskazując, że organ nie jest uprawniony do wydania decyzji odmownej o pozwoleniu na budowę bez uprzedniego wezwania wnioskodawców do usunięcia nieprawidłowości, opierając się tylko i wyłącznie na swych przekonaniach odnośnie niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący uważają także, że organ architektoniczno-budowlany w sposób błędny ustalił, iż zachodzi niezgodność pomiędzy miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego odnoszącym się do działek, a zamierzeniem inwestycyjnym polegającym na odbudowie zużytego domku kempingowego. Nie zgadzają się ze stanowiskiem organu o wiążącym charakterze interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonanej przez burmistrza gminy. W ocenie skarżących, to na organie wydającym pozwolenie budowlane ciąży ryzyko i obowiązek w zakresie poczynienia właściwej wykładni przepisów planu zagospodarowania przestrzennego na kanwie rozpatrywanego wniosku o pozwolenie na budowę. Z uwagi na powyższe, organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę zobligowany jest do samodzielnej wykładni postanowień planu, zaś interpretacja jego zapisów dokonana przez burmistrza ma jedynie charakter pomocniczy i to tylko w przypadku, gdy nie pozostaje ona w sprzeczności z zapisami planu. Skarżący uważają, że nie mieli możliwości zapoznać się ze wskazanym w uzasadnieniu decyzji I instancji wyjaśnieniami Zastępcy Dyrektora Departamentu Ładu Przestrzennego i Architektury w Ministerstwie Budownictwa z dnia [...] r., Nr [...] (brak informacji o miejscu publikacji), a tym samym dokonać jego całościowej weryfikacji. Zdaniem skarżących zapisy planu, w żaden sposób nie wyrażają zakazu zabudowy działek, a wprowadzają jedynie ograniczenie odnośnie charakteru zabudowy, ilości zabudowy, ewentualnie ilości istniejącej na koniec roku 2000, a także działań, jakie można podjąć w stosunku do istniejących w dniu uchwalenia planu obiektów na terenie działek. Skarżący podkreślili, że poza zakazem dokonywania wykładni przepisów organu w sposób rozszerzający z uwagi na zasadę ochrony własności, przy interpretacji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy brać pod uwagę wolę organu uchwalającego ten plan, cel dla którego został sporządzony oraz zaistniałe zmiany społeczno-gospodarcze po jego uchwaleniu. Według T. i W. G. należy rozróżnić pojęcia "adaptacja domku" i "adaptacja istniejącej ilości domków". Oba te wyrażenia użyto w planie w odmiennym znaczeniu, w pierwszym termin adaptacja odnosi się do domków, w drugim zaś do ich ilości. Wskutek braku możliwości remontu domku kempingowego, bez naruszania zapisu planu zakazującego zwiększanie ilości zabudowy, skarżący podjęli działania zmierzające do utrzymania ilościowego status quo działek poprzez odbudowę domku. Wojewoda udzielając odpowiedzi na skargę T.i W. G. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo poinformował, że Gmina D. przystąpiła Do zmiany obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy obejmującego obszar miejscowości G. gm. D., co umożliwia wprowadzenie zmian korzystnych dla skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ogranicza się do badania zgodności orzeczenia z prawem. Skarga nie jest zasadna, a podniesione w niej okoliczności nie mogą mieć wpływu na orzeczenie. Podstawę prawną wydania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty D. stanowi art. 35 ust.1 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), w myśl którego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że obowiązkiem organu, przewidzianym w cytowanym wyżej art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jest respektowanie postanowień wyrażonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organy obu instancji dokonały analizy planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy Drawsko Pomorskie uchwałą nr XXIV/196/96 z dnia 29 marca 1996 r. (Dz. Urz. Woj. Koszalińskiego Nr 20 z dnia 25 maja 1996r.), zgodnie z ustaleniami szczegółowymi (§ 11 pkt 10.6) umieszczono zapis: istniejący ośrodek wczasowy o niskim standardzie. Przewidziany do czasowego utrzymania, docelowa relokacja na wyżej położony teren zarezerwowany na kierunkowy rozwój funkcji turystycznych. Rezerwa kierunkowa pod budownictwo letniskowe. Obszar wymaga opracowania koncepcyjnego (programowo- przestrzennego w skali 1 : 1000) wraz z propozycją rozwiązań architektonicznych (§ 11 pkt 10.7). Natomiast w uchwale nr 111/8/98 z dnia 11 grudnia 1998 r. w sprawie zmiany miejscowego zagospodarowania przestrzennego gminy Drawsko Pomorskie (Dz. Urz. Woj. Koszalińskiego Nr 31 z dnia 15 grudnia 1998 r.) dla działek [...] i [...] wprowadzono zapis - § 6 ust. 7 pkt 4 uchwały: "Turystyka - zabudowa domkami turystycznymi (MTR), modernizacja stanu istniejącego. Wykluczyć spod zabudowy pas terenu wzdłuż brzegu jeziora szerokości min. 30 m, poprawić architekturę hangaru i przesłonić go. Opracować projekt nowych domków, zakaz adaptacji istniejących zniszczonych domków. Docelowo ścieki do oczyszczalni, czasowo zbiornik szczelny. Teren zagospodarować zgodnie z ustaleniami do końca 2000 r. Zakaz zwiększania ilości domków, adaptacja istniejącej ilości." Zgodnie z powołaną wyżej uchwałą pod pojęciem budownictwo rekreacyjne MTR należy rozumieć obszar terenu zabudowanego domkami turystycznymi w obrębie, którego znajdują wszystkie urządzenia związane pobytem turystycznym (parkingi, zieleń, urządzenia sportowe, drogi) – § 3 ust. 2 uchwały. Szerokość dróg w liniach rozgraniczenia przylegających do obszarów turystycznych nie może być mniejsza aniżeli 8,0 m. W przypadku obsługi ponad 30 działek szerokość drogi powinna wynosić min. 10 m. Szerokość dróg wewnętrznych obszarów turystycznych zależna jest od ilości obsługiwanych użytkowników i rodzaju infrastruktury, która znajdzie się w pasie drogowym. Minimalna szerokość musi wynosić 6,0 m wskazane min. 8,0 m i dotyczy nowych podziałów. Minimalna linia zabudowy obiektów turystycznych zależna jest od funkcji drogi, do której przylega działka. Jako minimalną linię zabudowy należy przyjmować 7,5 m od linii rozgraniczenia o ile występują przeszkody natury technicznej lub przyrodniczej (§ 3 ust. 14 uchwały). W sprawie bezspornym jest, że w dniu 14 maja 2008 r. tj. w dniu złożenia wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę tj. na odbudowę domku kempingowego – domek znajdujący się na działkach [...] i [...] w obrębie G., gm. D. został rozebrany, czyli faktycznie w tym dniu nie istniał. Nastąpiło to na skutek jego zużycia i jakiejkolwiek możliwości remontu. Z treści wniosku o pozwolenie na budowę wynika, że inwestor przewidywał wykonywanie prac ziemnych (usunięcie humusu) w miejscu, w którym stał poprzednio domek kempingowy. Można zatem przyjąć, że w momencie złożenia wniosku przez inwestora mowa jest o wybudowaniu nowego obiektu, a nie odbudowie poprzednio tam stojącego. Powyższe prowadzi do wniosku, że w sprawie mamy do czynienia z budową zupełnie nowego obiektu, który dodatkowo winien spełniać warunki narzucone w obowiązującym w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Obowiązujący plan, jak to już zostało wyżej wyjaśnione, określa, że po 2000 r. nie przewiduje się możliwości budowy nowych domków. Dodatkowo plan przewiduje istnienie dróg, które będą przylegać do działek, a odległość domku od linii zabudowy nie może być w tym przypadku mniejsza niż 7,5 m. Podczas, gdy z akt administracyjnych postępowania administracyjnego wynika, że domek posadowiony miał być w odległości mniejszej tj. około 3 m od linii rozgraniczającej drogi. Wydanie w takiej sytuacji postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego z istoty swej rzeczy byłoby bezprzedmiotowe, skoro obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego dla gminy D. zabrania na działkach [...] i [...] posadowienia nowych domków. Zgodzić się należy z twierdzeniem organu odwoławczego, że projekt zawierał nieusuwalną wadę, a dostosowanie tego wniosku do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest równoznaczne z całkowitym brakiem możliwości realizacji planowanej inwestycji. Organ odwoławczy skorzystał również z opinii Burmistrza Miasta i Gminy D. w zakresie zgodności projektowanej budowy – odbudowy domku kempingowego, który uznał ją za niezgodną z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania wyrażonego w uchwale nr XXIV/196/96 z dnia 29 marca 1996 r., zmienionego uchwałą nr 111/8/98 z dnia 11 grudnia 1998 r. w sprawie zmiany miejscowego zagospodarowania przestrzennego gminy Drawsko Pomorskie. Z faktu tego nie można czynić organowi zarzutu naruszenia prawa, w sytuacji gdy przedstawiona w opinii interpretacja zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest prawidłowa. Chybiony jest również zarzut skargi o naruszeniu przez organy w trakcie prowadzenia postępowania adminstracyjnego art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, bowiem w świetle przedstawionych okoliczności, przyjęcie innego stanowiska niż wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadziłoby do wydania decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa. Wszystkie powołane wyżej przesłanki prowadzą do wniosku, że rozstrzygnięcie organu został wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy innych przepisów prawa, w tym postępowania adminstracyjnego. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.