I OSK 1009/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie: sędzia NSA Anna Lech sędzia del. WSA Maria Werpachowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 838/08 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego 1. prostuje oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 838/08 poprzez wpisanie w komparycji w miejsce wyrazu "W." wyrazu "W."; 2. oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 838/08 oddalił skargę J. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...]. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. [...] Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] kwietnia 2008 r. [...] o odmowie przyznania J. W. prawa do zasiłku przedemerytalnego, wskazując jako podstawę prawną art. 150a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Organ wskazał, że J. W. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w dniu [...] grudnia 2000 r. i uzyskał status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Kolejnych rejestracji dokonał w dniu [...] lipca 2002 r. oraz [...] grudnia 2002 r. W dniu [...] listopada 2005 r. J. W. złożył wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. ([...]) Starosta G. odmówił prawa do zasiłku przedemerytalnego a Wojewoda Małopolski rozpatrując odwołanie od tej decyzji utrzymał ją w mocy decyzją wydaną w dniu [...] stycznia 2006 r. ([...]). Decyzja ta stała się przedmiotem skargi J. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który skargę tę uwzględnił i wyrokiem z dnia 13 listopada 2007 r. (sygn. akt III SA/Kr 354/06) uchylił obie decyzje. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organy nie rozpoznały całego materiału dowodowego i przy wydaniu decyzji w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego nie została wzięta pod uwagę okoliczność, iż do dnia [...] stycznia 2002 r. J. W. posiadał status bezrobotnego i prawo do zasiłku, co w świetle art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (w/w) mogło mieć wpływ na ocenę jego uprawnień do zasiłku przedemerytalnego. Rozpatrując sprawę ponownie Starosta G. ustalił, w oparciu o zaświadczenie ZUS z dnia [...] grudnia 2000 r. oraz decyzję organu rentowego z [...] grudnia 2001 r., że J. W. za okres od 1 lipca 2000 r. do 30 czerwca 2002 r. uzyskał prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy przyznana mu na mocy wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] października 2001 r. Ponadto w aktach administracyjnych znajduje się decyzja ZUS Oddział w N. z dnia [...] sierpnia 2002 r. przyznająca J. W. rentę z tytułu niezdolności do pracy od 1 lipca 2002 r. do 30 listopada 2002 r. Z upływem tej daty renta została wstrzymana a J. W. zarejestrował się w dniu [...] grudnia 2002 r. jako osoba bezrobotna równocześnie składając odwołanie od decyzji organu rentowego do Sądu Okręgowego, który wyrokiem z dnia [...] lutego 2004 r. przyznał mu rentę z tytułu niezdolności do pracy na kolejny okres od 1 grudnia 2002 r. do 30 listopada 2005 r. (decyzja ZUS Oddział w N. z dnia [...] października 2005 r.). W wyniku postępowania odwoławczego przed Sądem Okręgowym Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych J. W. uzyskał uprawnienie do renty z tytułu niezdolności do pracy łącznie na okres od 1 lipca 2000 do 30 listopada 2005 r.. Okoliczność ta stała się podstawą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty Powiatu G. z dnia [...] grudnia 2000 r. o przyznaniu J. W. statusu bezrobotnego od dnia [...] grudnia 2000 r. i uchylenia tej decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 5 i 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz orzeczenia o utracie statusu bezrobotnego od [...] grudnia 2000 r. i prawa do zasiłku od [...] stycznia 2001 r. na mocy decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania przez Starostę Powiatu G. w dniu [...] stycznia 2002 r. [...]. Tym samym wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja przyznająca status bezrobotnego i prawo do zasiłku w okresie istotnym z punktu widzenia przyznania J. W. uprawnień określonych art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Uchylone zostały także na skutek wznowienia postępowania późniejsze decyzje tj. decyzja Starosty Powiatu G. z dnia [...] grudnia 2002 r. [...] przyznająca J. W. status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku (decyzja z [...] października 2005 r. wydana przez Starostę Powiatu G. w trybie art. 145 § 1 pkt 8 i 151 § 1 pkt 2 kpa – [...]). Mając powyższe na uwadze Starosta G. wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. odmawiającą przyznania J. W. prawa do zasiłku przedemerytalnego. Zasiłek przedemerytalny mógłby zostać przyznany gdyby wnioskodawca do dnia [...] stycznia 2002 r. spełnił warunki do jego nabycia co oznacza między innymi spełnienie warunków do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Tymczasem decyzje wydane w tym przedmiocie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, gdyż jako osoba niezdolna do pracy, której z tego tytułu przysługuje renta, nie mógł w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c obowiązującej wówczas ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56) korzystać z uprawnień związanych ze statusem osoby bezrobotnej. Z kolei przepis art. 37j tej ustawy w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2001 r. od spełnienia warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku uzależniał uprawnienia do zasiłku przedemerytalnego. W wyniku rozpatrzenia tego odwołania Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. W skardze na decyzję Wojewody Małopolskiego J. W. domagał się jej zmiany i uwzględnienia prawa do zasiłku przedemerytalnego, gdyż w ocenie skarżącego spełnia on warunki do jego przyznania. W szczególności posiada wymagany staż pracy oraz był zatrudniony w szczególnych warunkach. Ponadto, w ocenie skarżącego okresy pobierania renty winny być zaliczone do stażu pracy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając wyrokiem z dnia 2 czerwca 2009 r., na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę J. W. stwierdził, że organy dokonały prawidłowej wykładni przepisu art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak również przedstawiły pełny materiał dowodowy wyjaśniając okoliczności i fakt uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2000 r. przyznającej J. W. status bezrobotnego i prawo do zasiłku. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że powołany przez organy przepis art. 150a ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, pozwala na przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w art. 37 j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu na dzień 31 grudnia 2001 r., w następujących sytuacjach: I. Osoba zainteresowana do 12 stycznia 2002 r. spełniała warunki: 1. do nabycia statusu osoby bezrobotnej 2. do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych 3. określone w przepisie art. 37j ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu II. osoba zainteresowana do 12 stycznia 2002 r. spełnia warunki: 1. do nabycia statusu osoby bezrobotnej 2. do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych 3. wprawdzie nie spełnia do 12 stycznia 2002 roku warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, ale w dniu 31 grudnia 2001 roku pobiera zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego. Określone w pkt I lub pkt II warunki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że niespełnienie jednej z przesłanek wyklucza przyznanie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego. Biorąc pod uwagę okoliczność, że decyzja z dnia [...] grudnia 2000 r. przyznająca J. W. status bezrobotnego od [...] grudnia 2000 r. i prawo do zasiłku od [...] stycznia 2001 r., została wyeliminowana wydaną w trybie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzją Starosty Powiatu G. z dnia [...] stycznia 2002 r. [...] Sąd stwierdził, że skarżący nie spełniał przesłanki dotyczącej warunków do nabycia statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. W ocenie Sądu, niezależnie od wykazania pozostałych z koniunktywnie określonych przesłanek z art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uprawnienia do zasiłku przedemerytalnego, określonego przepisem art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie mogą być w rozpatrywanej sprawie przyznane. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 838/08 skargę kasacyjną wniósł J. W. reprezentowany przez adwokata ustanowionego z urzędu. Zaskarżając wyrok w całości, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu. Zaskarżonemu wyrokowi autor skargi kasacyjnej zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: 1. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. art. 150 a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) polegającą na przyjęciu, że skarżący nie spełnia kryteriów dla przyznania mu zasiłku przedemerytalnego, podczas gdy skarżący od czasu wydania decyzji o uznaniu go za bezrobotnego nigdy nie pozostawał w zatrudnieniu. 2. naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej oddalił skargę, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego winny spowodować wydanie decyzji na korzyść skarżącego. Sąd nie dostrzegł, że skarżący nie był informowany przez organy administracyjne o skutkach przyznania mu świadczenia rentowego i wpływu takiego orzeczenia na możliwość ubiegania się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej, b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez niestwierdzenie, że doszło do naruszenia art. 9 i 10 k.p.a. , które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreślił, że zarówno decyzja organu pierwszej jak i drugiej instancji poza przedstawieniem okoliczności związanych z uchyleniem decyzji na skutek wznowienia postępowania w żaden sposób nie wykonały zalecenia WSA zawartego w wyroku z dnia 13 listopada 2007 r. sprowadzającego się do wskazania potrzeby rozpoznania całości materiału dowodowego, a w szczególności nie zważyły kwestii pozostawania przez skarżącego bez pracy od dnia 1 stycznia 2002 r. a więc od daty kiedy została wydana decyzja o uznaniu go za osobę bezrobotną. Pełnomocnik podkreślił, że od wskazanej daty skarżący nigdy nie pozostawał w zatrudnieniu. Skoro tak, to był on osobą faktycznie bezrobotną, niezależnie od uchylenia decyzji o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną. Spełnia zatem w ocenie pełnomocnika przesłanki, aby uzyskać zasiłek przedemerytalny. Samo uchylenie decyzji o przyznaniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku nie "uchyla" samej czynności rejestracji. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego, stosownie do zaleceń Sądu, zmierzającego do ustalenia, czy skarżący pracował po dniu 12 stycznia 2002 r., jak i czy wcześniej faktycznie świadczył pracę bądź podejmował jakiekolwiek inne prace. W końcowej części skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że organy naruszyły prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu, czego przejawem było odstąpienie od poinformowania skarżącego o jego uprawnieniach, w tym prawie strony do zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia poprzedzającego wydanie decyzji, co stanowi działanie sprzeczne z art. 9 i 10 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach. Na wstępie wskazania wymaga, iż wobec postawienia przez skarżącego kasacyjnie zarzutów zarówno naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrzył zarzuty naruszenia norm proceduralnych. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej postawił zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. Zarzut ten nie jest zasadny. Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W sprawie niniejszej Sąd I instancji nie uchybił wymienionemu przepisowi. Sąd przeprowadził pełną kontrolę działania organów administracji publicznej oraz podjętych przez nie w postępowaniu rozstrzygnięć, pod względem zgodności z prawem. Kontrola dokonana została z poszanowaniem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), a także z uwzględnieniem treści art. 134 P.p.s.a. Sądowi nie można zarzucić nadto naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z powołanymi wyżej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej wskazuje, że Sąd I instancji oddalił skargę mimo, że organy nie wykonały zalecenia Sądu zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 354/06. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika strony Sąd w powołanym wyroku nie nakazał organom rozważenia kwestii pozostawania przez skarżącego bez pracy od dnia 1 stycznia 2002 r. Sąd w powołanym wyroku stwierdził, że organy nie wypowiedziały się na temat decyzji w przedmiocie statusu bezrobotnego i zasiłku dla J. W. z dnia [...] grudnia 2000 r. oraz decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r., a to nie jest równoznaczne z ustaleniem, czy skarżący w określonej dacie pozostawał w zatrudnieniu. Samo twierdzenie autora skargi kasacyjnej, że materiał dowodowy był niewystarczający i budzący wątpliwości bez wykazania, jakie okoliczności nie zostały wyjaśnione oraz niewykazanie, że to ewentualne uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy nie pozwala na uwzględnienie zarzutu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok z dnia 2 czerwca 2009 r. wszechstronnie rozważył materiał dowodowy i ocenił postępowanie organów z uwzględnieniem również wykonania przez nie zaleceń wyrażonych w poprzednim wyroku. Z tego względu nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Niezasadnie nadto zarzuca autor skargi kasacyjnej naruszenie przez Sąd przepisów postępowania w związku z art. 9 i art. 10 k.p.a. przez niedopełnienie przez organy obowiązku informacyjnego wobec strony. Niezależnie od tego, że podnoszona okoliczność nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, wskazania wymaga, że w aktach postępowania administracyjnego znajdują się (karty rejestracyjne osoby bezrobotnej) oświadczenia strony z dnia [...] grudnia 2000 r. oraz z dnia [...] grudnia 2002 r. dotyczące m.in. nie nabycia praw do renty inwalidzkiej. Zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mógł odnieść także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 150 a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący nie spełnia kryteriów dla przyznania zasiłku przedemerytalnego, podczas gdy skarżący od czasu wydania decyzji o uznaniu go za bezrobotnego nigdy nie pozostawał w zatrudnieniu. Wobec tak postawionego zarzutu zauważyć należy, że kwestia niepozostawania skarżącego w zatrudnieniu od czasu wydania decyzji o uznaniu J. W. za osobę bezrobotną, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 150a ust. 1 powołanej ustawy, prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2. Stosownie zaś do ust. 2 tego artykułu, prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Zgodnie natomiast do art. 37j ust. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., do którego odwołuje się art. 150a ust. 1, zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni powołanych przepisów i zasadnie stwierdził, że skarżący nie spełnił przesłanki warunkującej przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Przede wszystkim wskazania wymaga, że zasiłek przedemerytalny mógł być przyznany osobie spełniającej warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Skarżący warunków tych nie spełniał, co prawidłowo stwierdził Sąd I instancji. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym, oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, z zastrzeżeniem lit. g), nie uczącą się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie nabyła m.in. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W sprawie jest bezsporne, że Starosta G. decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. uchylił decyzję z dnia [...] grudnia 2000 r. i orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] grudnia 2000 r. i utracie prawa do zasiłku od dnia [...] stycznia 2001 r. z powodu nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Skoro J. W. w okresie wskazanym w art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie spełniał warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej (wykluczał powyższe fakt nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy) to nie przysługiwało mu również prawo do zasiłku przedemerytalnego. W świetle powołanych przepisów, podnoszona przez autora skargi kasacyjnej kwestia niepozostawania skarżącego we wskazanym okresie w zatrudnieniu nie ma znaczenia dla oceny spełnienia przesłanek do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego a także prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji art. 150a ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Odnosząc się do wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, NSA wskazuje, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny. Wobec tego, że zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa procesowego i materialnego okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a, orzekł jak w punkcie 2 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 1 wyroku, oparte o art. 156 § 1 i § 3 P.p.s.a., podyktowane zostało koniecznością sprostowania niedokładności w oznaczeniu nazwiska strony skarżącej w komparycji zaskarżonego wyroku.