I FSK 1845/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Juliusz Antosik, Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia WSA del. Ewa Michna (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Golemba, po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego I. Spółki z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Sz 105/07 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego I. Spółki z o.o w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 17 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżony wyrok, 2) uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 17 maja 2005 r. nr [...], 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w S. na rzecz Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego I. Spółki z o.o. w S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 lipca 2007r. o sygn. akt I SA/Sz 105/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "I." Spółka z o.o. z siedzibą w S. (zwanej dalej stroną skarżącą) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 17 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostaw amunicji na statki marynarki wojennej. W uzasadnieniu swojego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ustalił, że w złożonym wniosku z dnia 12 stycznia 2005r. o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług strona skarżąca wskazała, że jako uczestnik postępowania przetargowego prowadzonego przez Ministerstwo Obrony Narodowej dostarczać miała towary służące bezpośrednio zaopatrzeniu statków marynarki wojennej w amunicję. Powyższa dostawa odbywać się miała w polskim porcie, przeznaczona zaś miała być dla okrętów (statków) wypływających do zagranicznych portów. Zdaniem strony skarżącej, przy zaopatrzeniu statku marynarki wojennej w amunicję należało zastosować art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. c) ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towaru i usług ( Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zmianami) – zwanej dalej ustawą o VAT. Powołany przepis przewidywał zastosowanie stawki 0% "do dostaw towarów służących bezpośrednio zaopatrzeniu statków marynarki wojennej, wypływających z kraju do zagranicznych portów i przystani". W ocenie strony skarżącej, jej interpretacja oparta została na gramatycznej wykładni przepisu oraz, dodatkowo, zgodna była z przepisami prawa wspólnotowego, a w szczególności z art. 15 (4) VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej 77/388/EEC z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej – zwanej dalej VI Dyrektywą. Zdaniem strony skarżącej porównanie art. 15 (4) z art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. c) ustawy o VAT prowadziło do wniosku, że polska ustawa powieliła zapis dyrektywy, które to przepisy nie różnicowały towarów (dóbr) stanowiących zaopatrzenie okrętów wojennych (statków). Oznaczało to, że wszelkiego rodzaju dobra stanowiące zaopatrzenie okrętu wojennego w okolicznościach wypełniających dyspozycję ww. przepisu, podlegały stawce 0%. Zdaniem strony skarżącej, czynienie w tej sprawie rozróżnień byłoby nieuprawnione i nie wynikałoby ze znanego polskiego orzecznictwa oraz Trybunału Sprawiedliwości w Luxemburgu. W szczególności nie do zaakceptowania miałby być pogląd, że stawce 0 % podlegać miały jedynie takie dostawy towarów jak np. żywność i paliwo, zaś wspomniana dostawa amunicji z takiej stawki nie mogła korzystać. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem nr [...] odmawiając uznania stanowiska skarżącej za prawidłowe, wskazał w uzasadnieniu, że w jego ocenie dostawa amunicji na statki nie mogła być traktowana jako dostawa towarów służących bezpośrednio zaopatrzeniu tych statków w rozumieniu art. 83 ust. 1 pkt 10 lit c) ustawy o VAT. Powyższe stanowisko potwierdzać miały, również, zapisy art. 15 (4) VI Dyrektywy, zgodnie z którym preferencjami podatkowymi objęta miała być dostawa towarów do celów zaopatrzenia w paliwo i żywność statków m.in. marynarki wojennej. Wobec powyższego, zdaniem organu pierwszej instancji, dostawa amunicji na statki marynarki wojennej powinna była być opodatkowana stawką podatku w wysokości 22 % zgodnie z art. 41 ust.1 ustawy o VAT. W złożonym zażaleniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 83 ust. 1 pkt 10 lit c) ustawy o VAT poprzez nieuzasadnione przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że stawce 0% podlegała tylko dostawa żywności i paliwa. W ocenie strony skarżącej, w powyższym przepisie mowa była ogólnie o dostawach mających na celu zaopatrzenie statków marynarki wojennej, ponieważ przepis ten nie określał poszczególnych towarów, co należało interpretować w ten sposób, że chodziło o wszelkie towary służące zaopatrzeniu statków. Amunicja, zdaniem strony skarżącej, stanowiła podstawowy element zaopatrzeniu statku wojennego, gdyż pozwalała mu wykonywać swoje zadania. Podobna więc była w charakterze do paliwa i żywności w czasie działań bojowych. Strona skarżąca powołała się również na słownik języka polskiego pod redakcją M. Szymczaka, w którym przez słowo "zaopatrzenie" określano dostarczanie czegoś, zwłaszcza czegoś pożądanego, niezbędnego i potrzebnego. Strona skarżąca podniosła ponadto, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji polegającym na przyjęciu, że odmowa uznania stawki 0 % wynika też z art. 15 (4) VI Dyrektywy, bowiem brzmienie powyższej dyrektywy nie wskazywało, że stawce podatku 0 % podlegać miała tylko dostawa towarów takich jak paliwo i żywność. W konkluzji zażalenia strona skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zmianami) poprzez niewyjaśnienie podstaw faktycznych i twierdzeń rozstrzygnięcia organu I instancji oraz poprzez dowolność interpretacji, że stosowanie stawki podatkowej 0 % dotyczyć miało jedynie niektórych grup towarów. Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia 17 maja 2005r. nr [...] odmawiając zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. stwierdził, że interpretacji przepisów podatkowych należy dokonywać w oparciu o wykładnię gramatyczną. W tej sytuacji użyte przez ustawodawcę w art. 83 ust. 1 pkt 10 lit c) ustawy o VAT sformułowanie – "towary służące bezpośrednio zaopatrzeniu" oznaczać miało, że były to towary bez których statek nie mógłby funkcjonować, czyli towary niezbędne takie jak: paliwo i żywność. Zdaniem organu drugiej instancji, w sytuacji gdyby chodziło o wszystkie towary wówczas ustawodawca nie używałby słowa "bezpośrednio". W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 17 maja 2005r. W uzasadnieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. c) ustawy o VAT poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że stawką 0% objęta jest tylko dostawa żywności i paliwa. Ponadto strona skarżąca stwierdziła, że nie zgadza się ze stanowiskiem organów, że odmowa uznania stawki podatkowej 0 % wynika również z treści art. 15 (4) VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej. Zdaniem strony skarżącej, porównanie art. 15 (4) lit. c) VI Dyrektywy i art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. c ustawy o VAT prowadzić miało do wniosku, że ustawa powiela zapis dyrektywy. Jednakże, zdaniem organów – a co było błędem, w ocenie strony skarżącej, tekst dyrektywy odwoływać się miał wprost do dwóch rodzajów towarów: paliwa i żywności. Strona skarżąca wskazywała, że ustawa o VAT nie zawierała takich określeń. Na tej podstawie strona skarżąca wyprowadzała wniosek, że przepisy ustawy o VAT nie różnicują towarów stanowiących zaopatrzenie okrętów wojennych (statków), co oznaczać miało, że wszelkiego rodzaju dobra stanowiące bezpośrednie zaopatrzenie okrętu wojennego wypełniać miało dyspozycję przepisu art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. c ustawy o VAT i tym samym dostawy takich towarów podlegać miały opodatkowaniu stawką podatkową 0 %. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził na wstępie, że istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest określenie stawki podatkowej dla dostawy amunicji na statki marynarki wojennej. W ocenie Sądu organy podatkowe trafnie zinterpretowały przepisy prawa materialnego obowiązujące w przedstawionym przez stronę skarżącą stanie faktycznym. Zastosowane przez ustawodawcę sformułowanie zawarte w art. 83 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT "towary służące bezpośrednio zaopatrzeniu" oznaczać miało, iż są to towary bez których statek nie mógłby funkcjonować, towary niezbędne, do których zaliczają się paliwo i żywność. Należało wiec zgodzić się ze stanowiskiem organu, że gdyby ten przepis dotyczyć miał wszystkich towarów, to wówczas niepotrzebne by było użycie słowa "bezpośrednio". Biorąc pod uwagę, że ustawodawca nie używa słów zbędnych, należało przyjąć że przepis ten odnosi się tylko do towarów służących bezpośrednio zaopatrzeniu statków takich jak paliwo i żywność. Potwierdzeniem powyższej oceny miało być również przytoczone przez skarżącą znaczenie słowa "zaopatrzenie" zawarte w słowniku języka polskiego PWN pod red. M. Szymczaka zgodnie, z którym przez "zaopatrzenie" rozumie się dostarczanie czegoś pożądanego, niezbędnego, potrzebnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie podzielił stanowiska strony skarżącej podnoszącej, że przepis art. art. 83 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT powielający treści art. 15 (4) VI Dyrektywy odnosi się do wszystkich towarów stanowiących zaopatrzenie okrętów wojennych (statków), bowiem nie zawiera, jak dyrektywa, szczegółowego wyliczenia towarów objętych preferencyjną stawką. Faktem jest, jak uzasadniał dalej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, że przepis art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. c stanowi odpowiednik art. 15 (4) powołanej VI Dyrektywy, która wprowadziła zwolnienie w odniesieniu do dostaw paliwa i prowiantu (ang. foods for the fuelling and provisioning) i właśnie na tej podstawie należało stwierdzić, że pod pojęciem "towarów służących bezpośrednio zaopatrzeniu statków" rozumieć należy paliwo i prowiant (por. A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Komentarz VAT, wydanie 2, str. 614). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, należało uznać za prawidłowe stanowisko organów, zgodnie z którym przyjęcie odmiennej interpretacji przepisów art. 83 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT umożliwiłoby podatnikom stosowanie preferencyjnej stawki podatkowej na dostawy prawie wszystkich towarów. W wniesionej skardze kasacyjnej, zaskarżając wydany w sprawie wyrok w całości, pełnomocnik strony skarżącej wniósł o jego uchylenie w całości i w konsekwencji uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 17 maja 2005r. nr [...] oraz poprzedzającego ją postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] ; wniósł również o przyznanie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. c ustawy o VAT poprzez jego błędną interpretację, w szczególności, niczym nieuzasadnione przyjęcie, że przepisem tym objęta miała być tylko dostawa żywności i paliwa, podczas gdy z literalnego brzmienia przepisu wynikać miało, że mowa w nim była ogólnie o dostawach mających na celu zaopatrzenie m.in. statków marynarki wojennej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej wywodził, jak dotychczas, że skoro art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. c ustawy o VAT przewidujący opodatkowanie stawką 0% dostaw towarów służących bezpośrednio zaopatrzeniu statków nie zawierał określeń, o jakie towary chodzi to zapis ten należało interpretować w ten sposób, że stawką 0% objęte byłyby wszelkie towary, jakie służą zaopatrzeniu statków. Autor skargi kasacyjnej uznawał, że przyjęcie, iż przedmiotowy przepis dotyczy wyłącznie paliwa i żywności, jest pozbawione podstawy prawnej a nadto jest dowodem niezrozumienia przeznaczenia towaru w postaci amunicji dostarczanej na statki wojenne. Dodatkowo autor skargi kasacyjnej wskazał, że interpretując ww. art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. c) ustawy o VAT Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie powtórzył argumenty organów podatkowych bez własnej ich analizy, wskazując, że treść VI Dyrektywy w języku angielskim odwołuje się jedynie do dwóch rodzajów towarów, a mianowicie paliwa oraz zaopatrzenia w żywność, na co wskazują sformułowania "the supply of goods for the fueling and provisioning of vessels". Zdaniem autora skargi kasacyjnej, ustawa o podatku od towarów i usług takich określeń nie zawiera, co potwierdza tylko brak zróżnicowania towarów (dóbr) stanowiących zaopatrzenie statków wojennych. Autor skargi kasacyjnej wskazał też na fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie powtarzając argumentację organów podatkowych, uzasadniał niezgodnie z obowiązującymi przepisami, że skoro ustawodawca nie uregulował odmiennie zasad opodatkowania dostaw towarów na okręty wojenne, to przedmiotem opodatkowania stawka 0% może być tylko dostawa żywności lub paliwa, gdyż tego typu dostawy realizowane są na wszystkie typy statków. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że zasady opodatkowania dostaw na statki ujęte zostały w trzech podpunktach o literach od a do c, co oznacza, ze dostawy na statki wojenne (określone w literze c) zostały potraktowane jako osobna kategoria. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że z istoty swojej statek wojenny nie może funkcjonować bez uzbrojenia tj. amunicji. Z tej też przyczyny, w VI Dyrektywie w sposób jednoznaczny przewidziano zwolnienie z podatku od wartości dodanej dla dostaw towarów służących zaopatrzeniu statków, które są okrętami wojennymi w rozumieniu pozycji 89.01 A Wspólnej Taryfy Celnej, które opuszczają kraj i kierują się do zagranicznych portów przystani. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w S.e, domagając się jej oddalenia, powtórzył dotychczasowe argumenty i wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawidłowo ocenił zaskarżoną decyzję jako zgodną z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zawierała uzasadnione podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadniony, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. c) cyt. ustawy o VAT polegający na bezpodstawnym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, że przewidziane w tym przepisie zasady opodatkowania stawką 0% dla towarów dostarczanych tytułem zaopatrzenia bezpośrednio na potrzeby statków wojennych dotyczą wyłącznie paliwa i żywności, a tym samym nie dotyczą amunicji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powołany przepis, stanowiący, że stawkę 0% stosuje się do "dostaw towarów służących bezpośrednio zaopatrzeniu (...) statków marynarki wojennej, wypływających z kraju do zagranicznych portów i przystani...", nie zawiera rozróżnienia na poszczególne rodzaje dostaw towarów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego "zaopatrzenie" nie może być utożsamiane jedynie z dostawą paliwa lub żywności. Cytowany przez obie strony sporu Słownik języka polskiego PWN pod redakcją M. Szymczaka definiujący "zaopatrzenie" jako "dostarczanie czegoś pożądanego, niezbędnego, potrzebnego" nie zawiera w sposób wyraźny tego typu ograniczenia. Należałoby przy tym zaznaczyć, że skoro organy podatkowe dopuszczają, że przedmiotem zaopatrzenia statków wojennych może być zarówno paliwo jak i żywność to tym samym dozwalają na zastosowanie stawki 0% nie tylko dla towarów niezbędnych dla funkcjonowania statków, ale też ludzi (dla nich przeznaczona jest żywność) na tym statku. Nie ma więc powodu, aby wykluczyć zastosowania stawki 0% dla dostaw amunicji jako towarów służących bezpośrednio zaopatrzeniu statków wojennych skoro z istoty swojej (na co wskazał skarżący) amunicja jest wykorzystywana przez ludzi (żołnierzy) służących na statkach wojennych. Reasumując, warunkiem zastosowania stawki 0% w warunkach określonych przez art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. c) ustawy o VAT jest "bezpośredniość zaopatrzenia" dla statku wojennego i fakt wypływania tychże statków z kraju do zagranicznych portów i przystani. "Bezpośredniość zaopatrzenia", oznacza przede wszystkim, że dostawa dokonywana jest bez ogniw pośrednich. Stąd dostawy amunicji na polskie statki wojenne wypływające z kraju do zagranicznych portów i przystani realizowane bezpośrednio na zamówienie polskiego Ministerstwa Obrony Narodowej korzystają z opodatkowania stawką 0%. Dokonując błędnej wykładni ww. art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. c) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie tylko błędnie interpretował przepisy prawa krajowego (co do przesłanki "bezpośredniego zaopatrzenia") ale też dodatkowo przyjął błędne zasady wykładni prowspólnotowej. Należy bowiem zauważyć, że podstawą obowiązków i uprawnień wynikających z krajowych przepisów podatkowych, nawet jeżeli powinny być one implementowane zgodnie z dyrektywami wspólnotowymi, jest przepis prawa krajowego. Dopiero, gdy przepis prawa krajowego nie realizuje w sposób prawidłowy celu wyznaczonego dyrektywą, podatnik ma prawo powołać się bezpośrednio na przepis prawa wspólnotowego (por. wyrok ETS z 19 stycznia 1982r. w sprawie C-8/81 Ursula Becker). Jednakże, organ władzy publicznej nie posiada uprawnienia do powoływania się na zapisy dyrektywy w celu ograniczenia zakresu uprawnień przewidzianych przez przepisy prawa krajowego, jeżeli dyrektywa albo w ogóle nie została w implementowana do krajowego porządku prawnego, albo też błędnie została implementowana (por. wyrok ETS z 5 kwietnia 1979r. w sprawie C-148/78 Tullio Ratti oraz wyrok z 26 września 1996r. w sprawie C-168/95 Luciano Arcaro). W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie popełnił błąd, nie dostrzegając, że w rzeczywistości organy podatkowe nie tyle interpretowały przepisy prawa krajowego, co próbowały ograniczyć wynikające z tych przepisów prawo do stawki 0%, powołując się na zapis dyrektywy. Należy przy tym zauważyć, że art. 15 ust. 4 lit. c) VI Dyrektywy w języku polskim stanowi, że zwolnieniu z podatku (z prawem do odliczenia, co jest równoznaczne w skutkach z zastosowaniem stawki 0%) podlegają dostawy towarów służących zaopatrzeniu statków, które są okrętami wojennymi w rozumieniu pozycji 89.01 A Wspólnej Taryfy Celnej, które opuszczają kraj i kierują się do zagranicznych portów lub przystani. Polski tekst VI Dyrektywy w żaden sposób nie ogranicza więc zakresu znaczeniowego "zaopatrzenie" jedynie do dostaw paliw i żywności. Wprawdzie, zgodnie z orzecznictwem ETS, dopuszczalne jest przy interpretacjach prawa wspólnotowego, posługiwanie się tekstami dyrektywy we wszystkich językach ( por. pkt 38 uzasadnienia wyroku ETS z 16 września 2004r. w sprawie C-382/02 Cimber Air A/S), ale interpretowanie tekstu obcego co do sposobu rozumienia użytych w tym tekście słów (ich zakresu znaczeniowego) wymaga wiadomości specjalnych w rozumieniu art. 197 §1 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowej. Organy podatkowe opierając swoją interpretację na tekstach dyrektywy w innych językach niż język polski zobowiązane były do powołania biegłego (lub biegłych) w zakresie konkretnego języka w trybie ww. art. 197 §1 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa w celu ustalenia zakresu znaczeniowego konkretnych przepisów wspólnotowych. Sąd administracyjny nie ma bowiem możliwości prowadzenia w tym zakresie własnego postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 106 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami) sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W konsekwencji to na organach podatkowych opierających swoje ustalenia na obcojęzycznych tekstach przepisów wspólnotowych, ciąży obowiązek przeprowadzenia czynności dowodowych zgodnie z polską procedurą tj. m.in. ustawą – Ordynacja podatkowa. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie umknął fakt, że organy podatkowe cytując zapisy VI Dyrektywy w języku angielskim ("the supply of goods for the fuelling and provisioning of vessels" ) samodzielnie (z pominięciem ekspertyzy biegłego) utożsamiły słowo "provisioning" z zaopatrzeniem wyłącznie w żywność lub paliwo, wykluczając użycie tego słowa na oznaczenie dostaw broni lub amunicji. W aktach sprawy brak jest opinii biegłego z języka angielskiego stąd Naczelny Sąd Administracyjny nie jest w stanie skontrolować w tym zakresie prawidłowości zastosowanej wykładni. Niemniej jednak porównując dotychczasowe publikacje na rynku dotyczące omawianej kwestii (dostaw towarów służących bezpośrednio zaopatrzeniu statków) Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że autorzy poszczególnych publikacji w różny sposób przytaczają kluczowe dla rozstrzygnięcia sporu określenia zawarte w art. 15 ust. 4 VI Dyrektywy. I tak: tłumacząc sentencję wyroku ETS z dnia 26 czerwca 1990r. w sprawie C-185/89 Velker International Oil Company Ltd NV (wyrok dotyczący sposobu rozumienia "bezpośredniości" dostaw towarów, dotychczas nie został przetłumaczony przez oficjalne służby ETS i nie został opublikowany w polskiej wersji językowej w żadnym z oficjalnych publikacji instytucji wspólnotowych) autorzy opracowania "Orzecznictwo ETS a polska ustawa o VAT" (A. Bącal, D. Dominik, M. Militz. "Orzecznictwo ETS a polska ustawa o VAT". Oficyna Wydawnicza "UNIMEX" Wrocław 2008, str. 373) cytują "Artykuł 15 ust. 4 VI Dyrektywy, zwalniający z VAT dostawę towarów do celów zaopatrzenia – w tym również w paliwo- statków...". Z kolei Roman Namysłowski w "VI Dyrektywa VAT Komentarz do Dyrektywy Rady Unii Europejskiej dotyczących wspólnego systemu podatku od wartości dodanej" pod red. K. Sachsa, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2003, str. 393 pkt XII. 2 cytując sentencję tego samego wyroku w "Artykuł 15(4) VI Dyrektywy należy interpretować w taki sposób, aby jedynie dostawa towarów do armatora była rozumiana jako dostawa towarów do celów zaopatrzenia w paliwo i żywność [w myśl tego przepisu – przyp. autorów], ale jednocześnie nie istnieje warunek, aby towary były rzeczywiście załadowane na statek w momencie ich dostawy do armatora" podaje, że "W szczególności na podstawie ustępu 4 zwolniona z podatku VAT jest dostawa towarów do celów zaopatrzenia w paliwo i żywność (...) statków marynarki wojennej" (tamże pkt IX.26 str. 388). Jak wynika z przedmów do obu publikacji podstawą tłumaczenia były albo wersje angielskie (w przypadku "VI Dyrektywa VAT Komentarz..." wersja angielska była wersją podstawową), albo angielskie i francuskie (w przypadku "Orzecznictwo ETS...") i posiłkowo, w przypadkach wątpliwych wersje francuskie, niemieckie i włoskie ("VI Dyrektywa VAT Komentarz..." ). Tak więc trudno jednoznacznie rozstrzygnąć co spowodowało różnice w tłumaczeniu (korzystanie z odmiennych wersji językowych VI Dyrektywy czy przyjęcie przez autorów różnego zakresu znaczeniowego tłumaczonych słów). Niezależnie od powyższych rozważań co do zasadności zastosowanej wykładni art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. c) ustawy o VAT należy jednak w tej sprawie uczynić zastrzeżenie, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe teoretycznie uprawnione byłyby do oparcia swojej wykładni o porównanie różnojęzycznych tekstów dyrektywy, ale po uprzednim wykazaniu, że interpretowany przepis prawa krajowego wzbudza nie dające się usunąć wątpliwości. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe w ogóle nie wykazały tego typu wątpliwości na gruncie zapisów polskiej ustawy o VAT. Nadto, jak Naczelny Sąd Administracyjny uzasadniał powyżej, tekst polskiej ustawy o VAT nie budził wątpliwości co do objęcia stawką 0% dostaw amunicji tytułem bezpośredniego zaopatrzenia statków wojennych. Stosownie do art. 188 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej, że nastąpiło jedynie naruszenie prawa materialnego, pozwala temu Sądowi na uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi. Stąd Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę i uznając za zasadne podniesione w niej zarzuty co do błędnej wykładni ww. art. 83 ust. 1 pkt 10 lit. c) ustawy o VAT uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S.. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 i art. 209 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.