I SA/Bd 763/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor sądowy Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi K. M. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę W dniu [...] r. K. M. złożył do Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie rozliczenia i zapłaty podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia używanego samochodu osobowego. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Podatnik w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i dla celów jej prowadzenia nabył na terenie RFN od podmiotu gospodarczego samochód osobowy marki M. [...] C. Obie strony transakcji są zarejestrowanymi podmiotami upoważnionymi do dokonywania obrotu wewnątrzunijnego. Samochód ten jest pojazdem używanym - trzyletni okres użytkowania przed nabyciem. Umowa nabycia samochodu została zawarta w Niemczech pomiędzy polską i niemiecką firmą i została potwierdzona fakturą nr [...]. Na rachunku ustalono cenę [...] EURO - netto export na podstawie § 6a "ustawy o podatku obrotowym" w Niemczech. Ponadto w uzupełnieniu do wniosku z dnia [...] r. podatnik wskazał, iż przedmiotowej transakcji zakupu dokonano na terenie Niemiec/RFN w dniu [...] r., a samochód będący jej przedmiotem został zarejestrowany w Polsce. Pytanie wnioskodawcy dotyczyło kwestii, czy podatnik jest zobowiązany jest do naliczenia i odprowadzenia podatku VAT od wartości nabytego w powyższej sytuacji samochodu w stawce 22%. Zdaniem wnioskodawcy nie jest on zobowiązany do naliczenia i odprowadzenia podatku VAT od wartości nabytego w opisanej transakcji samochodu w stawce 22%. W dniu [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju. Stosownie do postanowień art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Organ wskazał, że z ustępu 2 ww. artykułu wynika z kolei, że przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że: 1) nabywcą towarów jest: a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć czynnościom wykonywanym przez niego jako podatnika, b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a - z zastrzeżeniem art. 10. 2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a - z zastrzeżeniem art. 10. Dalej organ wyjaśnił, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy stanowi, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 i 2, nie występuje w przypadku, gdy dostawa towarów, o których mowa w art. 120 ust. 1, w wyniku której ma miejsce wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium kraju, jest opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 120 ust. 4, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych szczególnych zasadach. Zdaniem Dyrektora w świetle powyższych uregulowań, nabycie przez polskiego podatnika używanego samochodu osobowego dla celów prowadzonej działalności gospodarczej od podmiotu gospodarczego będącego podatnikiem podatku od wartości dodanej w innym państwie członkowskim (np. na terytorium Niemiec), stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru. W ocenie organu, dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia fakt, że pojazd jest używany, jeśli kontrahent nie zastosował do tej dostawy w Niemczech szczególnej procedury opodatkowania towarów używanych, określonej w § 25a niemieckiej ustawy o VAT, którego odpowiednikiem w ustawie o podatku od towarów i usług jest art. 120 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie wskazano również, aby podatnik posiadał dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie przedmiotowego samochodu na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 120 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem, według Dyrektora, opisana transakcja dokonana przez podatnika i kontrahenta niemieckiego spełnia definicję wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, zawartą w art. 9 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zgodnie z treścią art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, stawka podatku wynosi 22 %, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Organ wyjaśnił, że wnioskodawca jest zatem obowiązany rozliczyć podatek od towarów i usług według stawki obowiązującej w Polsce, tj. 22% z tytułu nabycia używanego pojazdu od podatnika podatku od wartości dodanej w innym państwie członkowskim. W dalszej części uzasadnienia Dyrektor wskazał, że stosownie do dyspozycji art. 103 ust. 4 w związku z ust. 3 ustawy, podatnicy są obowiązani bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego na rachunek urzędu skarbowego w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu lub innych środków transportu, od których podatek jest rozliczany zgodnie z art. 99 ust. 1-3 lub 8, jeżeli środek transportu ma być przez nabywcę zarejestrowany na terytorium kraju lub jeżeli nie podlega rejestracji, a jest użytkowany na terytorium kraju. Organ zauważył, że w związku z tym, iż podatnik dokonał rejestracji na terytorium kraju zakupionego samochodu, w przedmiotowej sprawie zajdą przesłanki określone w art. 103 ust. 3 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Oznacza to, że podatnik był zobowiązany do obliczenia i wpłacenia w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego na rachunek urzędu skarbowego podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia środka transportu. W dniu [...]. do Dyrektora Izby Skarbowej w B. Biura Krajowej Informacji Podatkowej w T. wpłynęło pismo skarżącego, w którym wezwał on organ do usunięcia naruszenia prawa jakie nastąpiło w toku wydania interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany powyższej interpretacji. W skardze do Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu prawnego, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego polegającego na błędnym ustaleniu, że podatnik winien opodatkować przedmiotową transakcję podatkiem VAT w stawce 22%, co nastąpiło w wyniku błędnej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem skarżącego, z art. 5 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy wynika, że opodatkowanie podatkiem od towarów i usług wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów następuje jedynie pod warunkiem, że płatność dokonywana jest na terytorium Polski. Przedstawiając ponownie stan faktyczny strona stwierdziła, że zarówno transakcja nabycia samochodu od podatnika niemieckiego, jak i uiszczenie płatności miało miejsce na terenie RFN. Dlatego też, uwzględniając, iż płatność nastąpiła w kasie firmy niemieckiego sprzedawcy, w ocenie skarżącego, transakcja nabycia samochodu nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium RP. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt (indywidualną interpretację prawa podatkowego) wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego, dlatego też zaskarżona indywidualna interpretacja prawa podatkowego nie kwalifikowała się do usunięcia z obrotu prawnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była wykładnia pojęcia wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru. Skarżący twierdził, że zapłata za nabyty pojazd na terenie Niemiec powoduje, że w stanie faktycznym sprawy nie dochodzi do powstania wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru i w konsekwencji opodatkowania takiej transakcji podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z dnia 5 kwietnia 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlega wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju. Zdaniem Sądu, decydujące znaczenie w sprawie ma treść art. 9 ust. 1 ustawy o VAT, zawierającego definicję wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Przepis ten stanowi, że przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Za przesłanki istotne wewnatrzwspólnotowego nabycia towarów ustawodawca uznał: - po pierwsze, nabycie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel; - po drugie, w wyniku dokonanej dostawy towaru dochodzi do wysyłki lub transportu na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu tego towaru przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Analizowany przepis nie przewiduje dla uznania transakcji za wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru dokonania zapłaty za towar na terytorium któregoś z państw (kraju dostawy lub kraju nabycia). Uiszczenie należności za kupiony towar na terytorium kraju dostawcy, jak również zapłata na terytorium kraju nabywcy nie ma znaczenia przy kwalifikowaniu takiej transakcji do wewnatrzwspólnotowego nabycia towaru. Nie jest to zatem przesłanka determinująca wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru (WNT). Tak więc, w stanie faktycznym sprawy, zapłata na terytorium Niemiec za przedmiotowy samochód nie miała znaczenia dla uznania, że w sprawie miało miejsce wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru. Spełnione bowiem zostały przesłanki istotne dla tej transakcji, a mianowicie: nabycie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel oraz transport pojazdu z jednego państwa członkowskiego do drugiego przez uprawniony do tego podmiot. W sformułowaniu, zawartym w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT: "wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju", zwrot terytorium kraju, odnosi się do określenia wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru nie zaś do wynagrodzenia. Wewnątrzwspólnotowe nabycie musi nastąpić na terytorium kraju, inaczej mówiąc towar musi być przesłany lub przetransportowany na terytorium Polski. Transport lub wysyłka na terytorium innego państwa członkowskiego nie skutkuje opodatkowaniem wewnątrzwspolnotowego nabycia towaru według ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Opodatkowanie takiej transakcji nastąpi zaś na terytorium państwa członkowskiego, do którego towar zostanie wysłany lub przetransportowany, na podstawie przepisów regulujących opodatkowanie towarów i usług obowiązujących w tym państwie, z uwzględnieniem w ramach wykładni prowspólnotowej unormowań dyrektywy nr 112 VAT. Po akcesji do Unii Europejskiej organy polskie prawo unijne stosują na jeden z dwóch sposobów: bezpośrednio lub pośrednio. (...) Zwraca się przy tym trafnie uwagę, że stosując pośrednio prawo unijne, organy i sądy krajowe powinny wykazywać się znajomością tegoż implementowanego do krajowego ustawodawstwa prawa. Jest to bowiem niezbędne przy dokonywaniu wykładni prawa polskiego, w ramach którego organy administracyjne i sądy powinny nadawać jego normom takie znaczenie, jakie zapewni mu zgodność z prawem unijnym. Taki obowiązek "prounijnej" wykładni prawa krajowego jest uważany przez ETS za jeden z istotnych obowiązków państw członkowskich (por. J. Zubrzycki: Leksykon VAT, Tom I, UNIMEX 2006, s. 10). Szczególnie przydatne w tym procesie jest sięgnięcie do wykładni celowościowej, której znaczenie w prawie podatkowym uległo zdecydowanemu zwiększeniu po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej, zwłaszcza w tych obszarach tego prawa, które normowane są dyrektywami unijnymi, podlegającymi obligatoryjnej implementacji przez kraje członkowskie. Gdy poszukuje się bowiem w takich przypadkach ratio legis normy prawnej, niezbędne jest ustalenie ratio legis dyrektywy implementowanej do krajowego porządku prawnego (por. uchwałę z dnia 28 maja 2007 r., sygn. akt I FPS 5/06, ONSA/WSA 2007/5/108, PP 2007/8/57). Stosując prawo krajowe, sąd krajowy jest zobowiązany dokonywać wykładni tego prawa, tak dalece jak to możliwe w świetle brzmienia i celu dyrektywy, aby osiągnąć cel dyrektywy, a w ten sposób wypełnić trzeci ust. art. 189 Traktatu o WE (obecnie trzeci ust. art. 249 TWE) (patrz w szczególności sprawa C- 106/89 Marleasing [1990] Zb. Orz. str. 1-4135, pkt 8 oraz sprawa C- 334/92 Wagner Miret [1993] Zb. Orz. str. 1-6911, pkt 20) (por. J. Martini, Ł. Karpiesiuk: VAT w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Podatkowe komentarze praktyczne, C.H. BECK, Warszawa 2005, s. 5). Zdaniem ETS, wszelkie instytucje państw członkowskich, w tym sądy, mają obowiązek współdziałać dla osiągnięcia celów wspólnotowych. Dla sądów oznacza to obowiązek interpretowania prawa krajowego w świetle tekstu oraz celu dyrektywy (czy też innego aktu prawa), aby zapewnić normom wspólnotowym moc wiążącą w prawie krajowym. Sąd krajowy bowiem powinien zapewnić dyrektywie pośrednie obowiązywanie poprzez interpretację prawa krajowego zgodnie z treścią dyrektywy (K. Czyżewska: Zasada pośredniej skuteczności, "Rzeczpospolita" z 22 listopada 2004 r. oraz uchwałę z dnia 28 maja 2007 r., sygn. akt I FPS 5/06, ONSA/WSA 2007/5/108, PP 2007/8/57). Potwierdzeniem prawidłowości dokonanej w niniejszej sprawie wykładni przepisów ustawy o VAT, są unormowania wspólnotowe oraz orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, które zapadło na gruncie tych regulacji. W szóstej dyrektywie Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej, w przepisach dotyczących opodatkowania handlu między państwami członkowskimi w art. 28a ust. 3 normodawca wspólnotowy postanowił, że "Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów" oznacza nabycie uprawnienia do rozporządzania jako właściciel ruchomymi rzeczami wysyłanymi lub transportowanymi do osoby nabywającej towary przez lub na rachunek sprzedawcy bądź osoby nabywającej towary w Państwie Członkowskim innym niż to, z którego towary są wysyłane lub transportowane. Z przywołanej definicji wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru wynika jednoznacznie, iż normodawca krajowy w sposób prawidłowy implementował do krajowego porządku prawnego pojęcie "wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów" oraz to co najistotniejsze w kontekście analizowanego zagadnienia, że w ramach wspólnotowej definicji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów nie ma przesłanki w postaci miejsca zapłaty za nabyty towar. Warto w tym miejscu powołać orzeczenie ETS z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt C-409/04 Teleos plc i inni v. Commissioners of Customs & Excise (orzeczenie wstępne), LEX nr 319465, w którym Trybunał zauważył, że Wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru i wewnątrzwspólnotowe nabycie tego towaru stanowią w rzeczywistości jedną i tę samą czynność gospodarczą, nawet jeśli jest ona źródłem różnych praw i obowiązków zarówno dla stron, jak i dla organów podatkowych zainteresowanych państw członkowskich. Zatem każdemu wewnątrzwspólnotowemu nabyciu towarów opodatkowanemu w państwie członkowskim, w którym zakończono wewnątrzwspólnotową wysyłkę lub wewnątrzwspólnotowy transport towarów, zgodnie z art. 28a ust. 1 lit. a akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, odpowiada dostawa zwolniona z opodatkowania w państwie członkowskim, w którym ta wysyłka lub transport zostały rozpoczęte, zgodnie z art. 28c część A lit. a akapit pierwszy tej dyrektywy. Wynika z tego, że zwolnienie od podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej odpowiadającej nabyciu wewnątrzwspólnotowemu pozwala na unikanie podwójnego opodatkowania, a tym samym naruszania zasady neutralności podatkowej, na której zasadza się wspólny system podatku VAT (por. pkt 23-25). Artykuły: 28a ust. 3 akapit pierwszy i 28c część A lit. a akapit pierwszy szóstej dyrektywy 77/388/EWG, zmienionej dyrektywą Rady 2000/65/WE z dnia 17 października 2000 r., ze względu na określenie "wysyłane" użyte w obu tych przepisach należy interpretować w ten sposób, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru następuje, a zwolnienie od podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę i gdy dostawca ustali, że towar ten został wysłany lub przetransportowany do innego państwa członkowskiego i że w wyniku wysyłki lub transportu fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy (por. pkt 42 i pkt 1 sentencji). Natomiast w wyroku z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt C-184/05 Twoh International BV v. Staatssecretaris van Financiën (orzeczenie wstępne), LEX nr 319469 Trybunał stwierdził, że w ramach przejściowej regulacji podatku VAT stosowanej do handlu wewnątrzwspólnotowego, wprowadzonej przez dyrektywę Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. uzupełniającą wspólny system podatku od wartości dodanej i zmieniającą dyrektywę 77/388/EWG w celu zniesienia granic fiskalnych, opodatkowanie wymiany handlowej pomiędzy państwami członkowskimi opiera się na zasadzie przyznania wpływów podatkowych państwu członkowskiemu, w którym ma miejsce ostateczne wykorzystanie towarów. Każdemu wewnątrzwspólnotowemu nabyciu towarów opodatkowanemu w państwie członkowskim, w którym zakończono wewnątrzwspólnotową wysyłkę lub wewnątrzwspólnotowy transport towarów zgodnie z art. 28a ust. 1 lit. a akapit pierwszy szóstej dyrektywy 77/388 odpowiada dostawa zwolniona z opodatkowania w państwie członkowskim, w którym ta wysyłka lub transport zostały rozpoczęte, zgodnie z art. 28c część A lit. a akapit pierwszy tej dyrektywy. Warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru w rozumieniu art. 28c część A lit. a akapit pierwszy szóstej dyrektywy 77/388 niezbędne jest, by prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na kupującego oraz, by dostawca wykazał, że ten towar został wysłany lub przetransportowany do innego państwa członkowskiego, a także, by w następstwie tej wysyłki lub transportu towar ten fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy (por. pkt 22-23). Na gruncie przywołanego orzecznictwa ETS należy poczynić jedną uwagę na temat opodatkowania wewnątrzwspolnotowej dostawy towarów. Odpowiednikiem zwolnienia od podatku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o którym to mówi Trybunał we wskazanych wyrokach, w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – w ramach kompetencji przyznanych państwom członkowskim przez szóstą dyrektywę VAT – jest opodatkowanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów stawką zerową. Skutek podatkowy jest jednak taki sam, jak w przypadku zwolnienia z opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Zauważyć zatem wypada, że powołane orzeczenia ETS, w zakresie omawianego zagadnienia, winny być uwzględniane podczas dokonywania wykładni przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W obowiązującej aktualnie w tej materii dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006), w art. 20 prawodawca wspólnotowy zawarł tożsamą definicję wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Stanowi ona, że "Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów" oznacza nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel rzeczowym majątkiem ruchomym wysyłanym lub transportowanym do nabywcy przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, do miejsca przeznaczenia w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów. Wobec powyższego skonstatować należy, że regulacje wspólnotowe dotyczące werwnątrzwspólnotowego nabycia towarów nie uzależniają opodatkowania tej transakcji od dokonania zapłaty na terenie państwa członkowskiego, na terenie którego ma miejsce ostateczne wykorzystanie towarów. Dlatego też dokonaną przez Ministra Finansów interpretację przepisów prawa podatkowego, dotyczącą wewnatrzwspólnotowego nabycia towarów, należało uznać za zgodną z obowiązującymi przepisami krajowymi, jak również regulacjami prawa wspólnotowego. W kontekście zaprezentowanej argumentacji Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. s. D. Dudra s. L. Kleczkowski as. sąd. E. Kruppik-Świetlicka