II SA/Łd 773/08

Dnia 15 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...]. znak [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego M. Z. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Decyzją z dnia [...] r. znak [...] Wójt Gminy D. na podstawie art. 104 k.p.a., art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) odmówił M.Z. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego z urządzeniami towarzyszącymi na działce nr 115/9 w miejscowości W., gmina D. W jej uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż M.Z. wnioskiem z dnia 21 marca 2007 r. zwrócił się do Wójta Gminy D. o ustalenie warunków zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji. Po przeprowadzeniu wizji w terenie oraz z uwagi na stwierdzony brak pokrycia terenu mapą zasadniczą sytuacyjno-wysokościową, Wójt - pismem z dnia 12 kwietnia 2007 r. - wezwał stronę do uzupełnienia wniosku o dane dotyczące dostępu do drogi publicznej oraz do złożenia ewentualnej umowy z gestorem sieci elektroenergetycznej umożliwiającej realizację inwestycji. W dniu 4 czerwca 2007 r. M. Z. dostarczył do organu I instancji warunki przyłączenia do sieci energetycznej wraz z projektem umowy o przyłączenie, opracowanie geotechniczne badań podłoża gruntowego oraz złożył pismo, w którym wyjaśnił kwestię dostępu do drogi publicznej. W tym stanie rzeczy, w oparciu o przeprowadzoną analizę urbanistyczną Wójt Gminy D. decyzją z dnia [...] r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Od powyższej decyzji M.Z. złożył odwołanie do SKO w Ł., w którym wskazał na nieścisłości analizy urbanistycznej oraz fakt istnienia zabudowy nierolniczej na działkach nr 109/6, 109/10, 109/11, 102/1, złożenie w 2002 r. wniosku do studium o przeznaczenie na cele budowlane działek nr 115/2-115/9 i działania podejmowane przez mieszkańców miejscowości W., zmierzające do budowy wodociągu. Jego zdaniem, spełnione są wszystkie warunki ustawowe, by organ ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, zarzucając Wójtowi Gminy D. wykonanie analizy urbanistycznej na nieprawidłowej kopii mapy w skali 1:5000, brak ustosunkowania się w piśmie przekazującym odwołanie wraz z aktami sprawy do zarzutów odwołania, powołanie się w motywach decyzji I instancji na ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D. podczas, gdy dokument ten nie może stanowić podstawy prawnej do rozstrzygnięcia sprawy oraz brak jednoznacznego wykazania, że projektowana inwestycja jest sprzeczna z obowiązującymi przepisami prawa. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wójt Gminy D., decyzją z dnia [...] r. znak: [...], odmówił M.Z. ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, podnosząc, iż w rozpoznawanej sprawie nie został spełniony warunek "dobrego sąsiedztwa", o którym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe rozstrzygnięcie M. Z. zaskarżył odwołaniem do SKO w Ł., wskazując na celowość objęcia analizą większego obszaru, który obejmowałby również działki nr 109/6, 109/10, 109/11 oraz 102/1, zabudowane domami mieszkalnymi jednorodzinnymi, mogące stanowić podstawę ustalenia warunków zabudowy. Strona zwróciła również uwagę na podjęcie przez właścicieli gruntów sąsiednich działań zmierzających do przeznaczenia gruntów pod zabudowę mieszkaniową. Obecne ukształtowanie terenu (doliny, stawy, wyrobiska po glinie) nie sprzyjają, zdaniem odwołującego, dalszemu przeznaczeniu terenu pod uprawy rolne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] r. znak [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy D. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, zarzucając wykonanie analizy na mapie w niewłaściwej skali 1:5000, brak nawiązania do nieruchomości zabudowanych domami mieszkalnymi jednorodzinnymi i przeprowadzenie analizy urbanistycznej na zbyt małym terenie oraz nie ustosunkowanie się do stanowiska strony, iż właściciele gruntów rolnych składali wcześniej wnioski o zmianę przeznaczenia terenów pod zabudowę mieszkaniową. Rozpoznając sprawę ponownie, Wójt Gminy D. stwierdził, że w sprawie nie pojawiły się nowe okoliczności, co uzasadniało wydanie w dniu [...] r. decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez M.Z. inwestycji. Organ I instancji podkreślił, że analizę opracowano na mapie w skali 1:1000 oraz dodatkowo na mapie w skali 1:5000 dla ilustracji stanu zagospodarowania i użytkowania terenu w dalszym sąsiedztwie, co oznacza, iż zarzut Kolegium dotyczący opracowania analizy na błędnej kopii mapy jest niezasadny. W dalszej części rozważań Wójt podkreślił, iż faktycznie M. Z. oraz właściciele działek nr 115/2, 115/3, 115/4, 115/5, 115/6 i 115/7 składali w 2007 r. wnioski do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D. o przeznaczenie ich działek na cele budowlane, ale wnioski te zostały przez Wójta Gminy odrzucone. Słuszność stanowiska Wójta w tym zakresie Rada Gminy w D. potwierdziła na sesji w dniu 15 listopada 2007 r. w załączniku nr 4 do uchwały nr X/77/07. Organ I instancji zauważył nadto, że analiza urbanistyczna przeprowadzona została dla obszaru obejmującego trzykrotną szerokość frontu działki nr 115/9 i zdaniem autorki analizy nie ma żadnych podstaw, aby objąć analizą większy obszar. Na terenie analizowanym występuje wyłącznie jedno siedlisko rolnicze, którego zabudowa nie powinna, według Wójta, stanowić podstaw do ustalenia warunków dla nowej zabudowy nierolniczej. Natomiast fakt, iż przy cegielni znajdują się działki nierolnicze z zabudową mieszkaniową oddalone od działki nr 115/9 o około 400m nie może mieć wpływu na ustalenie warunków zabudowy, skoro w przekonaniu organu działka inwestora nie spełnia przesłanki "dobrego sąsiedztwa" przewidzianej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Możliwość nowej zabudowy Wójt widziałby wówczas, gdyby w rachubę wchodziła zabudowa zagrodowa (art. 61 ust. 4 ustawy), czyli gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą budową przekraczałaby średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie D., wynoszącą obecnie 4,62ha. W odwołaniu od tej decyzji M.Z. nie zgodził się ze stanowiskiem organu orzekającego dotyczącym braku tzw. "dobrego sąsiedztwa". O spełnieniu spornej przesłanki świadczy, według skarżącego, fakt istnienia na działce nr 115/11 budynku mieszkalnego, którego parametry odpowiadają budynkowi, który odwołujący zamierza wybudować na swojej działce. Jego zdaniem, Wójt Gminy D. zgodnie ze wskazówkami SKO zawartymi w decyzji z dnia [...] r. winien przeprowadzić analizę urbanistyczną na większym terenie, uwzględniając zabudowania występujące na działkach nr 109/6, 109/10, 109/11, 102/1. M.Z. zarzucił ponadto, że organ I instancji, rozpoznając sprawę, błędnie przyjął do analizy zapisy załącznika nr 4 do uchwały nr X/77/2007 Rady Gminy D. z dnia 15 listopada 2007 r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 59, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588) utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, organ odwoławczy powołując się na treść przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, wywiódł, iż do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie co najmniej jednej działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej. Pojęcie "działki sąsiedniej" w tym przepisie oznacza, że musi być to działka, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów zostały zrealizowane, przy czym nie będzie tu chodziło tylko o działkę graniczącą bezpośrednio z działką inwestora, lecz raczej o pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania zamierzenia inwestycyjnego, przy zachowaniu warunków z art. 61 ust. 1. Przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, składająca się z części tekstowej i graficznej na kopii mapy w skali 1:1000, dowiodła, iż działka nr 115/9 nie spełnia łącznie przesłanek ustawowych do ustalenia warunków zabudowy. Z załącznika graficznego do decyzji organu I instancji wynika bowiem niezbicie, że sporna nieruchomość wchodzi w skład całego kompleksu niezabudowanych działek znajdujących się na obszarze rolnym bez dostępu do tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na ustalenie wymagań nowej planowanej zabudowy. Zdaniem Kolegium, w rozpoznawanej sprawie brak jest również możliwości zastosowania regulacji przewidzianej w art. 61 ust. 4 ustawy, bowiem planowana na działce nr 115/9 zabudowa miałaby wynosić 1373m2, podczas gdy średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie D. wynosi 4,62ha. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania, organ II instancji podniósł, że nie mógł ich uwzględnić z powodów "szeroko opisanych w treści uzasadnienia przedmiotowej decyzji". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.Z. wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji i zarzucił naruszenie art. 7, art. 77, art. 107 k.p.a., art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego organ nie uzasadnił z należytą starannością, dlaczego do analizy przyjął obszar minimalny, skoro ustawodawca dał mu możliwość objęcia analizą znacznie większego terenu, co jest istotne zwłaszcza w przypadku obszarów o zabudowie rozproszonej, która występuje w rozpoznawanej sprawie. Budynki znajdujące się na działkach nr 109/6, 109/10, 109/11 pozwalają na określenie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. O słuszności stanowiska skarżącego świadczy dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, które organy orzekające w sprawie winny uwzględnić. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych powodów, aniżeli podniesione w skardze. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Skład orzekający w niniejszej sprawie, oceniając w tym kontekście legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie Wójta Gminy D. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez M.Z. inwestycji, polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego z urządzeniami towarzyszącymi na działce nr 115/9 w miejscowości W., gmina D., doszedł do przekonania, iż oba akty administracyjne wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Problematyka ustalenia warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji została unormowana przez ustawodawcę w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z art. 59 ust. 1 zdanie 1 tego aktu prawnego, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl art. 61 ust. 1 wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustalenie, że teren inwestycji odpowiada wymienionym wyżej warunkom wiąże się z koniecznością przeprowadzenia przez organ administracyjny rzetelnego postępowania wyjaśniającego, którego zasady regulują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588). W pierwszej kolejności organ winien zatem wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Stosownie do treści § 9 rozporządzenia - warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (ust. 1). Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii (ust. 3). Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (ust. 4). Z powołanego unormowania, którego literalne brzmienie nie budzi żadnych wątpliwości, wynika, że decyzja o warunkach zabudowy powinna zawierać część tekstową, część graficzną oraz załącznik do decyzji, który stanowią wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część graficzną i tekstową. Rzeczone załączniki stanowią zatem integralną część decyzji administracyjnej w sprawie warunków zabudowy, co z kolei oznacza, iż powinny być one tak oznaczone, by nie zachodziła wątpliwość, której konkretnie decyzji dotyczą. Brak któregokolwiek z załączników, lub też nieprawidłowe ich oznaczenie skutkuje tym, że decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela, przyjmuje się, że określone w § 9 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) załączniki są integralną częścią decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Załączniki zaś do decyzji są jej integralną częścią, a zatem muszą zawierać dokładne oznaczenie decyzji oraz zawierać właściwy podpis, gdyż załączników nie można traktować inaczej jak decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 200/06 - Lex nr 327707). Podobne stanowisko zaprezentował także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 537/08 (Lex nr 451625). Zdaniem Sądu, załączona do akt administracyjnych sprawy niniejszej decyzja Wójta Gminy D. o warunkach zabudowy nie odpowiada omówionym wyżej warunkom. Wprawdzie część tekstowa przedmiotowej decyzji odnosi się do wyników przeprowadzonej w toku postępowania wyjaśniającego analizy urbanistycznej i wskazuje, iż jej załącznik stanowią wyniki analizy, to jednak szczegółowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przeczy w tym wypadku stanowisku organu orzekającego. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, że analiza, do której odwołuje się Wójt Gminy D., stanowiła załącznik do wyeliminowanej już z obrotu prawnego decyzji tego organu z dnia [...] r., odmawiającej M.Z. ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego z urządzeniami towarzyszącymi na działce nr 115/9 w miejscowości W., gmina D. (k. 18 akt administracyjnych). Objęta zaś przedmiotem rozważań Sądu decyzja organu I instancji z dnia [...] r. nie dość, że nie zawiera części graficznej, to jeszcze brak jest wyników analizy, mających stanowić jej załącznik. Wskazanych braków decyzji nie dostrzegło również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., które w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia dość szczegółowo ustosunkowało się do nieistniejącego załącznika. Brak wymaganych prawem elementów składowych decyzji świadczy niewątpliwie o naruszeniu przez organy obu instancji § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania (...). Powyższe uchybienia, jako mające wpływ na wynik sprawy, obligowały Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji. Rozpoznając sprawą ponownie Wójt Gminy D. zobowiązany będzie wydać decyzję administracyjną, zawierającą zgodnie z § 9 rozporządzenia wszystkie wymagane prawem elementy. Odnosząc się w następnej kolejności do zarzutów skargi, Sąd uznał, że nie mają one usprawiedliwionych podstaw prawnych. Przede wszystkim niezasadny jest zarzut, iż organ odwoławczy nie wyjaśnił z należytą starannością, dlaczego do przeprowadzenia analizy urbanistycznej przyjął obszar minimalny, skoro ustawodawca dał mu możliwość objęcia analizą znacznie większego terenu, co jest istotne zwłaszcza w przypadku obszarów o zabudowie rozproszonej, która zdaniem skarżącego, występuje w rozpoznawanej sprawie. Zdaniem Sądu, kwestionowany przez M.Z. obszar analizowany, został wyznaczony przez organ I instancji prawidłowo i nie można mu postawić skutecznego zarzutu naruszenia § 3 ust. 2 rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do określenia większego, aniżeli minimalny terenu, który powinien być przedmiotem analizy urbanistycznej. Przekonanie skarżącego o konieczności objęcia analizą znacznie szerszego terenu, wynika niewątpliwie z dwóch wcześniejszych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego Ł. z dnia [...] r. i [...] r., gdzie organ II instancji prezentował przeciwny, niż w zaskarżonej decyzji, pogląd, zgodnie z którym analizą winna zostać objęta nie tylko nieruchomość bezpośrednio sąsiadująca z działką inwestora nr 115/9, ale także nieruchomości znajdujące się pewnym oddaleniu, a spełniające wymóg działki sąsiedniej. Zmiana stanowiska organu orzekającego w toku postępowania administracyjnego bezspornie nie wpływa na pogłębianie zaufania obywateli do organów Państwa. Niemniej jednak prezentowane obecnie w spornej decyzji stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., co do braku podstaw prawnych do objęcia analizą większego terenu, jest w pełni aprobowane przez skład orzekający w rozpoznawanej sprawie. Jak słusznie zaznaczył organ II instancji, działka nr 115/9, znajdująca się w W., wchodzi w skład całego kompleksu niezabudowanych działek rolnych. Z tego też powodu brak jest przesłanek do powiększenia granic obszaru analizowanego w celu poszukiwania działki, która mogłaby ewentualnie stanowić podstawę do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej przez M.Z. inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Jedyna, znajdująca się w granicach obszaru analizowanego, działka zagrodowa nr 115/11, zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem gospodarczym i stodołą, z uwagi na charakter zabudowy typowo rolniczej nie może, w ocenie Sądu, stanowić punktu odniesienia dla ustalenia wymagań dla planowanej przez inwestora zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ustalenie tego typu wymagań byłoby natomiast możliwe, gdyby działka nr 115/11 była objęta wyłącznie zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Słuszne jest wobec tego stanowisko organu administracyjnego, iż w rozpoznawanej sprawie przesłanka dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie została spełniona. Dodatkowo godzi się podkreślić, iż Sąd nie podziela stanowiska Kolegium, zgodnie z którym działka inwestora nie posiada dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2. Rzeczony dostęp do drogi publicznej zapewniony jest bowiem poprzez drogę o charakterze wewnętrznym. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w trybie art. 200 i art. 205 § 1 powołanego aktu prawnego. Z uwagi na brak przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd odstąpił od wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 152 wskazanej wyżej ustawy. B.C.