I OSK 829/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska Sędziowie NSA Ewa Dzbeńska del. WSA Wojciech Mazur (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 627/08 w sprawie ze skargi A. K. na czynność Starosty Powiatu Rzeszowskiego z dnia [...] stycznia 2007 r. [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia do wglądu oraz ewentualnego wydania odpisów z operatu geodezyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, 2. zasądza od Starosty Powiatu Rzeszowskiego na rzecz A. K. kwotę 320 zł (trzysta dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 627/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę A. K. na czynność Starosty Powiatu Rzeszowskiego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia do wglądu oraz ewentualnego wydania odpisów z operatu geodezyjnego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2006 r. A. K. zwróciła się do Starosty Powiatu Rzeszowskiego o umożliwienie wglądu do dokumentów z operatu geodezyjnego z rozgraniczenia nieruchomości położonych we wsi K. gm. K. i wsi M. gm. K., ewentualnie wydanie odpisów z tych dokumentów oraz wznowienia znaków granicznych między działką nr [...] położoną we wsi K. oraz działką nr [...] położoną we wsi M. Czynnością z dnia [...] stycznia 2007 r. Starosta Powiatu Rzeszowskiego odmówił wglądu do operatu geodezyjnego podając, że operaty geodezyjne z rozgraniczeń nieruchomości złożone w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej będące dokumentacja techniczną stanowią zasób bazowy i zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu ich gromadzenia i wyłączania z zasobu oraz udostępniania zasobu (Dz.U. Nr 49, poz. 493 – powoływanego dalej jako rozporządzenie z dnia 17 maja 1999 r.) nie mogą być udostępniane osobom fizycznym. Pismem z dnia [...] stycznia 2007 r. A. K. wezwała Starostę Rzeszowskiego do usunięcia naruszenia prawa i wskazała, że materiały z zasobu użytkowego są materiałami do bezpośredniego i powszechnego udostępniania oraz, że udostępnianie w zakresie zasobu użytkowego polega na umożliwieniu wglądu do oryginałów materiałów lub sprzedaży ich kopii na podstawie zamówień na mapy i informacje. Starosta Rzeszowski w piśmie z dnia [...] lutego 2007 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. K. domagała się stwierdzenia bezskuteczności czynności Starosty Rzeszowskiego wyrażonej w piśmie z dnia [...] stycznia 2007 r. i [...] lutego 2007 r. oraz uznania przysługującego jej uprawnienia wglądu do operatu geodezyjnego z rozgraniczenia nieruchomości wsi K. i wsi M. oraz wznowienia znaków granicznych działki będącej jej własnością nr ewid. [...] z działką nr [...] położoną na granicy obrębu wsi K. i wsi M. . W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że operat geodezyjny został wykonany w postępowaniu rozgraniczeniowym w jej obecności, w wyniku którego została wydana decyzja przez Wójta Gminy K. w dniu [...] października 2006 r. o rozgraniczeniu nieruchomości. Czynności rozgraniczeniowe zostały wykonane przez geodetę J. J., zarejestrowane pod nr księgi [...] w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w Rzeszowie. Ponadto skarżąca zarzuciła Staroście Rzeszowskiemu wadliwe i niezgodne z prawem prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz kompletowanie dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, domagając się zastosowania wobec niego rygoru w oparciu o art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); zwanej dalej p.p.s.a. W ocenie skarżącej Starosta Rzeszowski swoim działaniem naruszył: - art. 12, art. 40 ust.3 pkt 3 i art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm. – powoływanej dalej jako ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne), - § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 17 maja 1999 r. , - § 1 ust. 1 i 2 oraz § 2 pkt 9 i 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999 r. w sprawie standardów technicznych dotyczących geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie (Dz.U. Nr 30. poz. 297 – powoływanego dalej jako rozporządzenie z dnia 24 marca 1999 r.) oraz nie zastosował obowiązujących standardów technicznych (przepisów lub norm technicznych ustanowionych w formie instrukcji technicznych) w zakresie prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (instrukcja techniczna 0-4) oraz kompletowania dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej (instrukcja techniczna 0-3), co do zasobu użytkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie dokonując oceny legalności czynności Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] stycznia 2007 r. stwierdził, że nie narusza ona prawa. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że uprawnienia stron dotyczące opisu nieruchomości oraz dokumentacji geodezyjnej regulują przepisy ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne oraz wydane na jej podstawie rozporządzenia wykonawcze. Art. 20 ust.1 pkt 1 ustawy określa, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje między innymi informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni , rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas. Natomiast informacje o gruntach i budynkach i lokalach zawiera operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów (art. 24 ust.1 ustawy). Operat ewidencyjny gromadzony jest w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, który z kolei w miastach będących siedzibą dla miasta na prawach powiatu gromadzony jest w powiatowym ośrodku dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej (§ 1 pkt 1 , § 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu gromadzenia i wyłączania z zasobu oraz udostępnienia zasobu ). Sąd wskazał, że art. 7 d pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że do zadań starosty należy prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z kolei art. 24 ust.1 i 3 określa, że informacje o gruntach i budynkach i lokalach zawiera operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do rejestrów . Wypisy, wyrysy z operatu ewidencyjnego są wydawane przez organ prowadzący ewidencje gruntów i budynków odpłatnie na żądanie właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajduje się grunt, budynek lub lokal , osób fizycznych lub prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, które mają interes prawny w tym zakresie, a także na żądanie zainteresowanych organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego. Natomiast dokumentacja z rozgraniczenia zawiera tzw. operat rozgraniczeniowy (§ 2 pkt 7 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz.U Nr 45 poz. 453), w skład którego wchodzi między innymi dokumentacja techniczna wykonana przez uprawnionego geodetę i podlega ona przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stosownie do przepisów rozporządzenia z dnia 16 lipca 2001 r w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych ... (Dz.U Nr 78 poz. 837). Z analizy tych przepisów Sąd wywiódł, że starosta jest właściwy do udzielenia jedynie informacji o gruntach i budynkach i lokalach w sposób określony w art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, natomiast nie jest uprawniony do udostępnienia osobom fizycznym zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W skardze kasacyjnej od tego wyroku A. K. zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) tj: - art. 40 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w tej części gdzie jest mowa, że państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny ma służyć m.in. potrzebom obywateli, - art. 40 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w części gdzie mowa jest, że gromadzenie, prowadzenie i udostępnianie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zainteresowanym jednostkom oraz osobom fizycznym należy do kompetencji starostów, - § 4 ust. 3 pkt 2 i § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 17 maja 1999 r. mówiącego, że zasób użytkowy stanowią materiały do bezpośredniego i powszechnego użytku oraz, że udostępnianie w zakresie tego zasobu polega na umożliwieniu wglądu do oryginałów materiałów lub sprzedaży ich kopii na podstawie zamówień na mapy i informacje, - § 1 ust. 1 i 2 oraz § 2 pkt 9 i 11 rozporządzenia z dnia 24 marca 1999 r. polegające na niezastosowaniu normy, że przy kompletowaniu dokumentacji z przeprowadzonego rozgraniczenia i wznowienia znaków granicznych obowiązują standardy techniczne w zakresie prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (instrukcja techniczna 0-4) oraz kompletowania dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej (instrukcja techniczna 0-3), 2) naruszenie przepisów prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj., - art. 146 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej, jako p.p.s.a.) poprzez nieuwzględnienie przez WSA w Rzeszowie skargi mimo, iż materiały z zasobu użytkowego są materiałami do bezpośredniego i powszechnego udostępniania, - art. 106 § 3 p.p.s.a poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącą dowodów uzupełniających z dokumentów powołanych w piśmie z dnia 5 stycznia 2009 r. mimo, że były one niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, - art. 133 p.p.s.a poprzez wydanie orzeczenia na podstawie materiału dowodowego potraktowanego wybiórczo (brak oceny dokumentów wskazanych w piśmie z dnia 5 stycznia 2009 r.) Z uwagi na powyższe zarzuty A. K. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i alternatywnie rozpoznanie skargi kasacyjnej poprzez uwzględnienie żądań skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a albo przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła, że powołane przez Sąd I instancji przepisy, choć są obowiązujące i mają dla sprawy pomocnicze znaczenie to nie są właściwe zastosowane do zgłoszonych żądań i wniosków. Skarżąca kasacyjnie zakwestionowała stanowisko Sądu I instancji, że analiza powołanych w uzasadnieniu wyroku przepisów pozwala temu Sądowi na stwierdzenie, że starosta jest właściwy jedynie do udzielenia informacji o gruntach, budynkach i lokalach w sposób określony w art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne tj. poprzez wydawanie stosownych wypisów i wyrysów odpłatnie na żądanie m.in. właścicieli lub osób fizycznych w których władaniu znajduje się grunt, osób fizycznych które mają interes prawny w tym zakresie, natomiast nie jest uprawniony do udostępniania osobom fizycznym zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W ocenie skarżącej kasacyjnie takie stwierdzenie Sądu I instancji stoi w rażącej sprzeczności z powołanymi w skardze kasacyjnej przepisami prawa, których Sąd ten nie zastosował. A. K. zakwestionowała ponadto przyjęty przez organy administracji sposób kompletowania dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej sporządzonej w postępowaniu dotyczącym rozgraniczenia nieruchomości w części obejmującej tzw. zasób użytkowy, co jej zdaniem skutkowało naruszeniem uprawnień w zakresie udostępnienia powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a to oznacza, że Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podzielić należy jej zarzut, iż Sąd I instancji nie zastosował w sprawie prawidłowo przepisów prawa materialnego tj. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz wydanych na jej podstawie przepisów rozporządzeń wykonawczych, z których A. K. wywodziła swoje uprawnienie udostępnienia do wglądu operatu geodezyjnego z rozgraniczenia nieruchomości wsi K. i wsi M. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż niewłaściwe jest stanowisko Sądu I instancji jakoby organ (starosta), do którego skarżąca kasacyjnie zwróciła się z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2006 r. był na gruncie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne właściwy jedynie do udzielenia informacji o gruntach i budynkach i lokalach w sposób określony w ust. 3 art. 24 ustawy tj. poprzez wydawanie stosownych wypisów i wyrysów odpłatnie na żądanie właścicieli lub osób fizycznych i prawnych których władaniu znajduje się grunt, budynek lub lokal , osób fizycznych lub prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej , które mają interes prawny w tym zakresie, a także na żądanie zainteresowanych organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego, natomiast nie był uprawniony do udostępnienia osobom fizycznym zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jak słusznie wywodzi skarga kasacyjna z art. 40 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny ma służyć m.in. potrzebom obywateli. Prowadzenie i udostępnianie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zainteresowanym jednostkom oraz osobom fizycznym należy do kompetencji starostów. Zasób powiatowy zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia z dnia 17 maja 1999 r. stanowią materiały m.in. pozyskane w trybie art. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w tym ewidencja gruntów, a w szczególności dokumenty geodezyjne i kartograficzne powstałe w toku modernizacji i aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, w tym dokumenty ustalenia stanu władania i badania ksiąg wieczystych, pomiaru granic, rozgraniczania i podziałów nieruchomości oraz opracowań dla celów prawnych. W § 4 ust. 3 pkt 2 tego rozporządzenia przewidziano, że materiały z grupy funkcjonalnej państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego jakim jest zasób użytkowy są materiałami do bezpośredniego i powszechnego udostępniania. Z akt sprawy wynika, że skarżąca A. K. od początku postępowania wszczętego na jej wniosek domagała się właśnie udostępnienia powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w zakresie zasobu użytkowego. Zatem pierwszą czynnością organu, do którego wpłynął wniosek, było ustalenie, czy dokumenty których żądała A. K. istotnie wchodzą w skład zasobu użytkowego. O tym jakie dokumenty powinny znajdować się w każdym z zasobów w tym zasobie użytkowym stanowi załącznik do zarządzenia nr 1 Ministra Gospodarki przestrzennej i Budownictwa z dnia 4 lutego 1992 r. wydanego na podstawie art. 19 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z załącznika tego wynika, że na dokumentację techniczną z rozgraniczenia i podziału nieruchomości zaliczoną do zasobu użytkowego składa się: 1. wykaz współrzędnych punktów granicznych według narastającej numeracji, 2. badania ksiąg wieczystych, 3. wykazy zmian gruntowych, rejestry itp., 4. dokumenty geodezyjne lub kartograficzne o wartości użytkowej. Trudno zatem w tych okolicznościach uznać za prawidłowe odesłanie skarżącej A. K. przez Starostę w piśmie z dnia [...] stycznia 2007 r. do organu prowadzącego postępowanie rozgraniczeniowe (Wójta Gminy K.), gdzie mogłaby uzyskać do wglądu operaty geodezyjne z rozgraniczenia nieruchomości, zwłaszcza w sytuacji, w której organ ten informował stronę (pismo Wójta Gminy K. z dnia [...] maja 2007 r. - K. 88), iż w aktach sprawy dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości położonych we wsi K. i M. brak jest współrzędnych punktów granicznych. Dokumenty zwierające współrzędne punktów granicznych znajdowały się bowiem w zasobie użytkowym należącym do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i jako takie stanowiły materiał służący do bezpośredniego i powszechnego udostępniania. Już choćby z tego powodu za nieprawidłową należało uznać odmowę wglądu A. K. do operatu geodezyjnego i kartograficznego. Podzielić należy tym samym stanowisko skargi kasacyjnej, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie przyjął i nie zastosował przytoczonych wyżej przepisów prawa. Nie ustosunkował się do powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, z których skarżąca wywodziła swoje uprawnienie. Sąd ten pominął w zasadzie ocenę uprawnień skarżącej z punktu widzenia powołanych przepisów i podzielił tym samym wadliwe stanowisko organu administracji, że z przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzeń wykonawczych wydanych na jej podstawie wynika, że Starosta jest właściwy do udzielenia jedynie informacji o gruntach, budynkach i lokalach w sposób określony w art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Podstawą do udzielenia informacji z operatu ewidencyjnego jest także art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w wyrokach NSA z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 189/09 i z dnia 13 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 898/09 – publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie mogły natomiast odnieść zamierzonego skutku podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty odnośnie sposobu kompletowania i kontroli dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Kwestie te reguluje rozporządzenie z dnia 16 lipca 2001 r. (§ 9 – 12), z którego wynika, że dokumentacja przekazywana do zasobu podlega kontroli m.in. w zakresie przestrzegania zasad wykonywania prac, osiągnięcia wymaganych dokładności, zgodności opracowania ze standardami technicznymi, czy kompletności przekazywanych materiałów. Kontroli tej dokonują jednak osoby posiadające uprawnienia zawodowe do wykonywania samodzielnych funkcji w geodezji i kartografii, o których mowa w art. 43 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w zakresach odpowiadających zakresom kontrolowanych opracowań, upoważnione przez organy, o których mowa w art. 40 ust. 3 tej ustawy. Zatem skarżąca, której zdaniem sposób kompletowania i kontroli dokumentacji był nieprawidłowy, mogła ewentualnie zawiadomić organ sprawujący nadzór – wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego - nad prowadzeniem zasobów powiatowych. Co do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a to wyjaśnić należy, że stosownie do tego przepisu sąd, co do zasady, wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Sąd orzeka zatem na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organ w aktach administracyjnych. Może ponadto dopuścić uzupełniający dowód z dokumentu w sytuacji określonej w art. 106 § 3 p.p.s.a. Na rozprawie skarżący, organ i uczestnicy postępowania, stosownie do art. 106 § 2 p.p.s.a mogą zgłaszać swoje żądania i wnioski oraz składają wyjaśnienia. Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a są zarówno akta sądowe jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. W niniejszej sprawie WSA w Rzeszowie ustalił stan faktyczny, jak też orzekał na podstawie akt sprawy i uczynił to po zamknięciu rozprawy. W protokole rozprawy (k. 92) znajduje się adnotacja o przedstawieniu treści pisma skarżącej z dnia [...] stycznia 2009 r. zawierającej wnioski dowodowe a zatem powołanych wyżej przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie naruszył. Natomiast dla przejrzystości postępowania Sąd powinien w sposób formalny – poprzez wydanie postanowienia - odnieść się do zawnioskowanych przez stronę skarżącą dowodów (pismo Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz pismo Wójta Gminy K. z dnia [...] maja 2007 r.). Tym bardziej, że pismo Wójta Gminy K. zawierało istotne informacje o braku w aktach sprawy rozgraniczeniowej współrzędnych punktów granicznych, które to dane znajdują się w zasobie użytkowym. Ponadto powyższa kwestia powinna znaleźć także odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia, jednakże skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze za trafny należało uznać powołany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę złożyły się koszty związane ze sporządzeniem skargi kasacyjnej obliczone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) tj. 120 zł, uiszczony wpis od skargi kasacyjnej - 100 zł oraz opłata kancelaryjna za sporządzenia uzasadnienia wyroku przez Sąd i instancji – 100 zł.