III SA/Wa 1597/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędzia WSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą Warszawie na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz H. sp. z o.o. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 14 listopada 2007 r. H Sp. z o.o. z siedzibą w W. - zwana dalej "Spółką", zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na organizację imprez promujących wydawanie czasopism. We wniosku przedstawiła stan faktyczny, z którego wynika, że Spółka działa na rynku wydawniczym jako wydawca miesięczników [...]. W tym charakterze organizuje imprezy, które związane są z konkretnym tytułem i mają za zadanie wspieranie sprzedaży egzemplarzowej jak i sprzedaży powierzchni reklamowej. Według Spółki, organizacja imprez znajduje uzasadnienie biznesowe w co najmniej kilku aspektach. Jednym z nich jest zwiększenie atrakcyjności czasopisma dla czytelników i reklamodawców. W ramach imprez, fachowe jury wyróżnia produkty w zakresie danej branży. Spółka wyjaśniła, że w ten sposób pozycjonuje wydawany przez siebie tytuł jako pismo eksperckie, wiarygodne źródło informacji, do którego zainteresowany daną branżą czytelnik może sięgnąć w poszukiwaniu obiektywnej wiedzy na temat nowości rynkowych. Równocześnie, uczestnicząc w życiu danej branży wydawca zwiększa atrakcyjność pisma dla reklamodawców, pokazując im - poprzez swoje działania - że wydawany przez niego miesięcznik jest doskonałym nośnikiem reklamy dla produkowanych bądź sprzedawanych przez nich produktów. Podkreśliła, że kolejnym aspektem związanym z organizacją imprez, jest ich powszechny odbiór jako interesujących wydarzeń medialnych. Zainteresowanie organizowanymi przez Spółkę imprezami jest tak duże, że są one szeroko relacjonowane w innych pismach, w niektórych stacjach radiowych i telewizyjnych, w artykułach i programach dotyczących zdrowia i urody, czy zajmujących się tematyką towarzysko - rozrywkową. Wyjaśniła, że w efekcie powyższych działań Spółka osiąga doskonały efekt marketingowy, ponieważ tytuły wydawanych przez nią miesięczników pojawiają się w mediach i są prezentowane jako tytuły luksusowe, interesujące i eksperckie w danej branży. Zdaniem Spółki, efekt sprzedażowy jest w tym wypadku nieoceniony, a koszty poniesione na organizację imprezy często niewspółmiernie niskie do tych, jakie musiałaby ponieść, gdyby chciała zareklamować swoje miesięczniki na łamach obcych mediów - w tym wypadku "bezinteresownie" zainteresowanych imprezą. Ponadto wyjaśniła, że część firm płaci jej za możliwość uczestnictwa w imprezie w charakterze sponsora, dlatego imprezy te należy postrzegać również jako przedsięwzięcia komercyjne, które mają nie tylko zagwarantować Spółce określone cele biznesowe, ale również przynoszą określone wpływy finansowe od sponsorów. Uzyskane w ten sposób kwoty pozwalają Spółce na pokrycie znacznej części kosztów imprezy. Wskazała, że w ramach kosztów organizacji imprez zawierają się różnego rodzaju wydatki - wynajem pomieszczeń, przygotowanie scenografii, zapewnienie obsługi technicznej imprezy, realizację programu artystycznego, usługi cateringowe, materiały promocyjne, inne koszty dodatkowe. W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny Spółka zwróciła się pytaniem - czy wydatki ponoszone na organizację opisanych imprez stanowią koszty uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych? Spółka wskazała, że koszty ponoszone na organizację imprez spełniają wszelkie przesłanki niezbędne w celu uznania ich za koszty uzyskania przychodów. Koszty te są faktycznie ponoszone, mają charakter definitywny, pozostają w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, jak również są ponoszone w celu uzyskania przychodów oraz zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, a także są właściwie udokumentowane. W jej ocenie, wydatki na reklamę i promocję podmiotu gospodarczego, jego firmy lub znaków towarowych (np. tytułu czasopisma), jego produktów są w oczywisty sposób niezbędne dla skutecznego działania na rynku i uzyskiwania przychodów, a zasadność ich zaliczania do kosztów uzyskania przychodów nie budzi żadnych wątpliwości. Spółka wyjaśniła, że w świetle art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.d.o.p.", uznać należy, że nie wszystkie koszty związane z kontaktami z kontrahentami lub potencjalnymi kontrahentami mogą być uznane za reprezentację. Jej zdaniem, za reprezentację można uznać tylko działania skierowane na zewnątrz, mające na celu reprezentowanie podmiotu gospodarczego, wskazujące przy tym, w odniesieniu do tego podmiotu, na takie cechy, jak "wystawność, okazałość, wysoki standard, wytworność". Z tego powodu, imprezy opisane we wniosku nie stanowią tak rozumianej reprezentacji, gdyż ich celem obok wzrostu sprzedaży czasopisma, jest promocja powierzchni reklamowej, stanowiącej produkt adresowany przez Spółkę do reklamodawców. Ze względu na specyfikę tego produktu, skuteczne dotarcie do jego odbiorców wymaga różnych działań promocyjnych. Zdaniem Spółki, organizacja imprezy dedykowanej branży będącej przedmiotem zainteresowań czytelników pisma, poprzedzona szeregiem fachowych publikacji na łamach pisma, jest skuteczniejszym sposobem dotarcia do potencjalnych nabywców powierzchni reklamowej, niż dosłowna "reklama reklamy" w samym piśmie, czy w innych mediach. Spółka wskazała przy tym, że jeśli celem organizowanych przez nią imprez byłoby jedynie utrwalenia jej wizerunku jako wiodącego wydawcy czasopism kolorowych - co mogłoby być uznane za reprezentację w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. - wystarczyłoby zorganizowanie rautu dla kontrahentów lub zaproszenie ich na lunch biznesowy. W ocenie Spółki, podejmowane działania są konieczne z jej punktu widzenia i dowodzą, że przypisywanie imprezom cech reprezentacji pomijałoby prawdziwy sens ich organizacji. Wskazała również, że organizowane imprezy generują "treści" do kliku wydań danego pisma, gdyż artykuły na ich temat są zamieszczane w kilku kolejnych numerach. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając jako organ upoważniony do wydania interpretacji w imieniu Ministra Finansów, uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia powołując się na treść art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. wyjaśnił, że z uwagi na brak w cyt. ustawie definicji terminu "reprezentacja" należy posłużyć się wykładnią językową. Wskazał (za Uniwersalnym Słownikiem Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza, Wydawnictwo Naukowe PWN; Warszawa 2007), że przez reprezentację rozumie się "okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną". W jego ocenie, zgodnie z przyjętym poglądem doktryny prawa podatkowego, należy uznać, że reprezentacja to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika, ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. Celem ponoszenia wydatków na reprezentację jest wykreowanie pozytywnego wizerunku, uwypuklenie zasobności, profesjonalizmu, a wydatki te jednocześnie w sposób pośredni promują firmę. Z uwagi na powyższe, wydatki ponoszone przez Spółkę na zorganizowanie imprez mających na celu wspieranie sprzedaży (zarówno egzemplarzowej jak i sprzedaży powierzchni reklamowej) będą sprzyjać tworzeniu oraz utrwalaniu pozytywnego wizerunku Spółki na zewnątrz. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., czasochłonne i kosztowne działania w związku ze zorganizowaniem imprezy oraz zapewnienie uczestnikom, m.in. programu artystycznego (orkiestra, prowadzący, hostessy), czy usług cateringowych, kształtują pozytywny wizerunek Spółki, a przez to wypełniają znamiona definicji reprezentacji, co wyklucza ich zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. Pismem z dnia 28 lutego 2008 r. Spółka wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając jako organ upoważniony przez Ministra Finansów stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w wydanej interpretacji. W skardze wniesionej na powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła naruszenie art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p., poprzez uznanie wydatków związanych z organizacją przez Spółkę imprez za wydatki o charakterze reprezentacyjnym, niestanowiące kosztów uzyskania przychodów na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych. W uzasadnieniu skargi wskazała, że rozumienie pojęcia reprezentacji przedstawione w zaskarżonej interpretacji może skutkować wyłączaniem z kosztów uzyskania przychodów w zasadzie dowolnych wydatków podatnika, o ile tylko dane działanie podatnika może być postrzegane jako budujące jego pozytywny wizerunek i dokonywane jest w odpowiednio wysokim standardzie. Zdaniem Spółki, trudno byłoby znaleźć racjonalne - gospodarcze czy społeczne przesłanki dla piętnowania przez ustawodawcę zachowań podatników zmierzających do promowania swojego dobrego wizerunku, nawet jeśli miałoby to być działanie kosztowne i pracochłonne. W ocenie Spółki, definicję reprezentacji należy postrzegać w sposób węższy, na co wskazuje obecne brzmienie art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p., w którym doprecyzowano to pojęcie wskazując, że chodzi w nim w szczególności o wydatki poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych, co wskazuje na intencję ustawodawcy, jaką może być chęć wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków na rozrywkę, spędzanie wolnego czasu "na koszt firmy", czy też obdarowywanie kontrahentów kosztownymi prezentami, nawet jeśli takie działanie pozostaje w jakiejś relacji z prowadzoną działalnością gospodarczą. Spółka stwierdziła przy tym, że celem opisanych we wniosku działań nie jest zapewnianie kontrahentom rozrywki, czy atrakcyjnej formy spędzania wolnego czasu w celu budowania w ten sposób więzi ze Spółką. Sama kilkugodzinna impreza jest jedynie pewną osią, wokół której konstruowany jest dany cykl tematyczny artykułów pojawiających się w czasopiśmie, czytanych przez grupę konsumentów atrakcyjną dla reklamodawców i z tego względu, a nie z powodu ewentualnej obecności jakiejkolwiek osoby reprezentującej reklamodawcę na imprezie, Spółka sprzedaje powierzchnię reklamową w danej tematyce. W ocenie Spółki, stosowanie przepisu dotyczącego kosztów reprezentacji powinno uwzględniać specyfikę działalności prowadzonej przez danego podatnika, jaką w jej przypadku jest działalność medialna. Spółka wskazała, że cykle tematyczne, których elementem są omawiane imprezy, wiążą się z generowaniem tematów opisywanych w ramach prowadzonej działalności wydawniczej, co można porównać do organizowania przez stację telewizyjną festiwalu muzycznego, czy też gal podsumowujących plebiscyty i konkursy, stanowiących produkt emitowany w telewizji, co jest podstawowym zajęciem takiego podatnika. Wydatki ponoszone na jego realizację nie są zatem wydatkami na reprezentację. Według Spółki, koszty realizacji opisanych we wniosku imprez stanowią koszty uzyskania przychodów. Są to koszty prowadzenia działalności operacyjnej polegającej, m.in. na przygotowywaniu materiałów publikowanych w wydawanych tytułach prasowych. Skutkami takiej a nie innej formy niektórych działań zmierzających do wytworzenia materiałów prasowych, czyli spornych tu imprez, są przy tym korzyści wizerunkowe i marketingowe osiągane przez Spółkę. Osiąganie kilku celów gospodarczych jednocześnie nie jest jednak powodem dla wyłączania kosztów tych imprez z kosztów uzyskania przychodów. W ocenie Spółki, za reprezentację należy uznawać jedynie pewne zachowania nacechowane zamiarem wywołania określonych pozytywnych wrażeń, budowania relacji (osobistych) w sposób wykraczający poza standardowe podejmowanie kontrahentów (okazałość, wystawność), poprzez zapewnienie osobom trzecim rozrywki, atrakcyjnych sposobów spędzania wolnego czasu, ewentualne wręczanie kosztownych prezentów. Tymczasem w przypadkach organizowanych przez Spółkę imprez, nie jest to ich celem. Takimi celami są przede wszystkim produkcja zawartości wydawanych materiałów. Pozycjonowanie ich na rynku w danych segmentach, kształtowanie profesjonalnego wizerunku, zwiększanie ich atrakcyjności zarówno jako towaru, jak i nośnika reklamy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając jako organ upoważniony przez Ministra Finansów podtrzymał prezentowane w interpretacji stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W zaskarżonej interpretacji uznano, iż wydatki czynione przez Spółkę w związku z organizacją opisanych we wniosku imprez, nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., ponieważ ze względu na charakter tych imprez, należy je zaklasyfikować jako koszty reprezentacji, które stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 28 tej ustawy nie są uważane za koszty uzyskania przychodów. Wobec takiego stanowiska, Spółka zarzuca zaskarżonej interpretacji naruszenie tego ostatniego przepisu. Przed przystąpieniem do oceny zasadności powyższego zarzutu, należy poczynić kilka uwag o charakterze ogólnym. Przede wszystkim trzeba wskazać, iż w złożonej rzeczywistości życia gospodarczego istnieje obiektywna i zasadnicza trudność w precyzyjnym wyznaczeniu linii rozgraniczającej poszczególne przejawy aktywności gospodarczej, wykazywanej przez przedsiębiorców. Chodzi tu o ich podstawową działalność (produkcję, handel, usługi) i towarzyszące tej działalności przedsięwzięcia o charakterze marketingowym, promocyjnym, reklamowym, reprezentacyjnym - dotyczące sprzedaży wytwarzanych dóbr i usług oraz relacji z aktualnymi i potencjalnymi nabywcami. Pojęciami tymi posługują się zresztą w swojej argumentacji obie strony sporu, a zwłaszcza Spółka. W rozpoznawanej sprawie, mając na względzie rozwiązania prawne przyjęte na gruncie u.p.d.o.p., w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r., chodzi konkretnie o rozgraniczenie wydatków (kosztów) na cele reprezentacji, te bowiem na mocy wspomnianego art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p, nie są uważane za koszty uzyskania przychodów, od innych kosztów (nie wymienionych wprost w pozostałych punktach art. 16 ust. 1), które przy ich kwalifikacji podatkowej z punktu widzenia możliwości uznania ich za koszty uzyskania przychodów, podlegają generalnej klauzuli zawartej w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Skoro ustawodawca nie zdecydował się na sformułowanie w przepisach podatkowych legalnej definicji pojęcia "koszty reprezentacji", punktem wyjścia przy podejmowaniu starań zmierzających do określenia jego zakresu, musi pozostać rozumienie terminu "reprezentacja" w języku potocznym, a więc jego definicja słownikowa. Skądinąd obie strony sporu w swej argumentacji powołują się właśnie na definicję słownikową wyrazu "reprezentacja" - rozumianego w tym ujęciu, jako "okazałość, wystawność w czyimś w sposobie życia, związana ze stanowiskiem, pozycją społeczną", wywodząc wszak z tej samej definicji odmienne wnioski w odniesieniu do analizowanej sprawy. Pomocnym może być również etymologia tego słowa - "repraesentatio" (łac.) oznacza "wizerunek". Odnosząc powyższe do przepisów ustawy podatkowej, podnieść należy, iż można wskazać na określone działania (ich koszty), które zarówno w piśmiennictwie podatkowym, jak też w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, uznane zostały za typowe przejawy reprezentacji. Mowa jest o nich także w zaskarżonej interpretacji oraz w skardze na tę interpretację. Należą do nich, m.in. wydatki, w tym zwłaszcza na usługi gastronomiczne, związane z wystawnym podejmowaniem kontrahentów, koszty prezentów wręczanych obecnym lub potencjalnym partnerom handlowym, itd. Chodzi więc o takie działania, u podłoża których leży ułatwienie nawiązywania i podtrzymanie kontaktów handlowych, także poprzez budowanie osobistych relacji i których zasadniczym celem jest kształtowanie wizerunku przedsiębiorcy, jako zasobnego, godnego zaufania partnera biznesowego. Są jednak i takie przedsięwzięcia, które wymykają się spod tak jednoznacznej oceny i tak też jest w rozpoznawanej sprawie. Niewątpliwie rację ma Dyrektor Izby Skarbowej, iż imprezy organizowane przez Spółkę sprzyjają lepszemu postrzeganiu Spółki przez jej obecnych i potencjalnych klientów (czytelników i reklamodawców) i służą utrwalaniu jej pozytywnego wizerunku. Nie neguje tego również sama Spółka, która w swojej argumentacji wskazuje także na efekt kształtowania poprzez organizację takich imprez jej pozytywnego wizerunku na rynku mediów. Podkreśla jednak z drugiej strony, iż osiągnięcie tego efektu nie jest to zasadniczym celem organizowania przez nią tego rodzaju imprez. Kwestionuje również przypisanie ustawodawcy intencji wyłączenia z koszów uzyskania przychodów, określonych wydatków tylko z tego powodu, iż dotyczą one działań, którym towarzyszy budowanie pozytywnego wizerunku i podejmowane są one na odpowiednio wysokim standardzie. Słusznie wskazuje Spółka, iż nie wszystkie działania podejmowane na zewnątrz w kierunku potencjalnych klientów mogą być potraktowane jako reprezentacja, gdyż w tak określonych działaniach mieszczą się również inne przedsięwzięcia z zakresu marketingu, reklamy, promocji, itd. Konieczne jest tu, aby głównym celem takiego działania było zaprezentowanie podmiotu - jego wystawności, okazałości, wysokiego standardu. Zasadnie także Spółka zwraca uwagę, iż przy kwalifikacji określonych przedsięwzięć podejmowanych przez dany podmiot, należy uwzględniać specyfikę tego podmiotu oraz branżę, w jakiej on działa - w tym przypadku chodzi o szczególne formy aktywności przedsiębiorcy działającego na rynku medialnym - wydawcę pism ilustrowanych. W tym kontekście Spółka podkreśla, iż racji organizacji opisanych we wniosku imprez, uzyskuje również bezpośrednio przychody od podmiotów uczestniczących w nich w charakterze sponsora. Wskazuje również, iż organizacja takich imprez może być potraktowana, jako część jej operacyjnej działalności. Impreza taka stanowi bowiem jedynie element określonego cyklu tematycznego (jego punkt kulminacyjny), obecnego w kolejnych wydaniach danego tytułu prasowego i kształtującego jego profil tematyczny. Każdy taki cykl stanowi również produkt prasowy, gdyż podejmowane w jego ramach przedsięwzięcia opisywane są regularnie przez pewien czas na łamach danego czasopisma, stanowiąc część jego treści. Wreszcie, Spółka wskazuje na efekt reklamowy takiego przedsięwzięcia, skuteczniejszy niż tradycyjna reklama, osiągany, m.in. poprzez opisywanie danej imprezy na łamach innych pism, czy też jej relacjonowanie w mediach elektronicznych. Wszystkie te przedstawione przez Spółkę okoliczności uzasadniają, w ocenie Sądu, przyjęcie, iż opisane we wniosku Spółki przedsięwzięcie (impreza) wykracza poza ramy pojęcia reprezentacja, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. Próbując określić charakter tej imprezy można powiedzieć, iż jest ona pewnego rodzaju przedsięwzięciem marketingowym o wielorakich celach, nakierowanym głównie na umocnienie pozycji rynkowej danego tytułu prasowego, poprzez zwiększenie jego sprzedaży, pozyskiwanie reklam, itd. Natomiast te cele i cechy, które utożsamiane są zwykle z reprezentacją, a więc wykreowanie wizerunku, budowa zaufania, uwypuklenie zasobności, profesjonalizmu, wprawdzie niewątpliwie są również obecne, to jednak nie są elementem dominującym i niejako są realizowane ubocznie, przy okazji przeprowadzenia takiej imprezy. Towarzyszące takiej imprezie - długotrwałe i kosztowne przygotowania, wysoki standard, odpowiedni wystrój, zaproszeni goście, uroczysta oprawa (orkiestra, prowadzący, hostessy), na co zwraca uwagę Dyrektor Izby Skarbowej, są po prostu nieodzownymi jej elementami, warunkującymi skuteczność podejmowanych w tym zakresie przez Spółkę działań. Na zakończenie należy jeszcze zwrócić uwagę na zawartą w u.p.d.o.p. konstrukcję przepisów dotyczących kosztów uzyskania przychodów. Z jednej strony mamy do czynienia z ustanowioną w art. 15 ust. 1 tej ustawy, w formie pozytywnej klauzuli generalnej, zasadą - kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródeł przychodów, a drugiej strony z enumeratywnym katalogiem wydatków, które nie są uważane za koszty uzyskania przychodów, określonym w art. 16 ust. 1 tej ustawy i stanowiącym wyłączenie tej zasady. Przy takiej konstrukcji przepisów należałoby zatem oczekiwać, iż poszczególne rodzaje wydatków, które z woli ustawodawcy nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów, określone zostaną w sposób precyzyjny. Ogólną zasadą interpretacyjną przepisów ustanawiających wyjątek od pewnej reguły, pozostaje, iż przepisy te nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Tylko więc gdy zostanie jednoznacznie wykazane, że dany rodzaj kosztów bez wątpienia mieści się w zakresie jednej z norm zawartych w przepisach art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., możliwe jest nieuznanie takiego kosztu za koszt uzyskania przychodów. Oczywiście poza przypadkami, kiedy koszt taki nie spełnia wymogów określonych w art. 15 ust. 1 tej ustawy, tego jednak w rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej nie kwestionuje. Mając na względzie powyższe, za zasadny należy uznać sformowany w skardze zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p., albowiem pomimo tego, iż nie można stwierdzić, iż cele reprezentacji nie towarzyszą w ogóle opisanej we wniosku Spółki imprezie, to jednak nie stanowią one dominującego jej elementu, zasadniczego celu jej przeprowadzenia i w związku z tym nie ma podstaw, aby przyjąć, iż wydatki poczynione na organizację takiej imprezy, mogą być potraktowane jako koszty reprezentacji w rozumieniu powyższego przepisu i na jego podstawie wyłączone z kosztów uzyskania przychodów. Mając na uwadze powyższe rozważania i wnioski, Sąd na podstawie art. 146 § 1, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), orzekł jak w sentencji.