I SA/Bk 555/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie asesor WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi M. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w B. na rzecz skarżącego M. Ż. kwotę 1.590 zł (słownie: jeden tysiąc pięćset dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] kwietnia 1998 r. na przejściu drogowym w K. B. celem wyjazdu z terytorium kraju zgłosił się Pan K. W. poruszający się samochodem marki [...] o nr rej. [...]. Podczas odprawy granicznej okazał: dowód rejestracyjny samochodu [...] serii [...] wydany [...] lipca1992 r. przez Urząd Rejonowy w Ż. na nazwisko A. S. zam. Ż., umowę użyczenia zawartą w dniu [...] kwietnia 1998 r. pomiędzy nim a A. S. w Kancelarii Notarialnej M. M.w Ż., polisę ubezpieczenia o nr [...] wydaną w dniu [...] kwietnia1998 r. w C. wystawioną na jego nazwisko oraz polisę ubezpieczenia OC serii [...] o nr [...] ważną od [...] marca 1997 r. do [...] marca 1998 r. wydaną w dniu [...].03.1997r. na nazwisko A. S. przez T. S.A. Z ustaleń poczynionych w trakcie kontroli przez funkcjonariuszy Straży Granicznej wynikało, że pod numerem rejestracyjnym [...] faktycznie zarejestrowany jest samochód marki Fiat [...], stanowiący własność J. B., a dowód rejestracyjny serii [...] nr [...] nie został wydany w Urzędzie Rejonowym w Ż. Podpis i pieczęcie zostały podrobione. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 1998 r. Komenda Rejonowa Policji w S. wszczęła dochodzenie w sprawie posłużenia się fałszywymi dokumentami samochodu [...]. W toku prowadzonego dochodzenia ustalono, iż umowa użyczenia pojazdu podpisana w Kancelarii Prawnej w Ż. (Repetytorium nr [...]), którą dysponował Pan K. W. jest oryginalna. Jednakże dowód osobisty [...], którym posługiwała się w kancelarii notarialnej osoba podająca się za A. S. podczas sporządzania umowy był sfałszowany. Blankiet tego dokumentu skradziono w nocy z [...] czerwca 1994 r. w wyniku włamania do budynku Urzędu Miejskiego w B. B. W toku prowadzonego dochodzenia ustalono, że samochód marki [...] ma oryginalne numery nadwozia, natomiast dowód rejestracyjny jest sfałszowany. Ustalono również, że osoba o personaliach – A. S. jest osoba fikcyjną. Fałszywym dokumentem okazała się też polisa ubezpieczeniowa o nr [...] T. S.A., która nie figurowała w bazie danych towarzystwa ubezpieczeniowego. W trakcie prowadzonego dochodzenia uzyskano informację, że samochód marki [...] nie jest poszukiwany jako utracony, zaś w kwietniu 1990 r. pojazd został wyeksportowany ze Stanów Zjednoczonych do Europy. Ponadto ustalono, że holenderskie dokumenty rejestracyjne dotyczące tego pojazdu straciły ważność dnia [...] maja1997 r. z powodu eksportu poza granice Holandii. Urząd Celny w B. postanowieniami z [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] wszczął z urzędu postępowanie w stosunku do Pana M. Ż. (dalej także jako: "skarżący") oraz Pana K. W., w sprawie towaru niekrajowego w postaci samochodu osobowego marki [...] o numerze nadwozia [...], ujawnionego na polskim obszarze celnym w dniu [...] kwietnia 1998 r. Podstawą wszczęcia postępowania była informacja o prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w Ż. z dnia [...] grudnia 2005 r. w sprawie o Sygn. akt [...] zgodnie, z którym Skarżący został uznany za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu i miejscu nie ustalonym, podrobił polisę ubezpieczeniową T. (serii [...] nr [...]), dotyczącą samochodu marki [...], w celu posłużenia się jako autentyczną, w ten sposób, że własnoręcznie wypełnił, wykonany na atramentowej kolorowej drukarce komputerowej druk polisy OC. Natomiast Pan K. W. został uznany za winnego popełniania czynu polegającego na tym, że w dniu [...] kwietnia 1998 r. posłużył się na przejściu granicznym jako autentycznym dowodem rejestracyjnym serii [...] nr [...] oraz polisą OC serii [...] nr [...] T. S.A. dotyczącą samochodu marki [...], okazując funkcjonariuszowi Straży Granicznej podczas odprawy paszportowej. W sentencji ww. wyroku Sąd orzekł również o zabezpieczeniu w postępowaniu przygotowawczym samochodu osobowego [...] i jego przekazaniu do odrębnego postępowania celnego Naczelnikowi Urzędu Celnego w B. w celu ustalenia statusu towaru i nadania mu właściwego przeznaczenia celnego. Naczelnik Urzędu Celnego w B. w decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...], skierowanej do Panów K. W. i M. Ż. stwierdził, że w stosunku do samochodu osobowego [...] o numerze nadwozia [...], rok produkcji 1990, z mocy prawa powstał dług celny w przywozie w dniu [...] kwietnia1998 r. oraz na podstawie art. 210 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego, określił kwotę wynikającą z długu celnego oraz podatek od towarów i usług w odniesieniu do ww. towaru. Od powyższej decyzji pełnomocnik Skarżącego odwołał się, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia odwołania (pismo z 10 lipca 2008 r.). Do odwołania zostało załączone oświadczenie Skarżącego, dotyczące okoliczności zakupu samochodu marki [...] rok produkcji 1990 na giełdzie samochodowej w U. (H.) w dniu [...].05.1997 r. i daty przekroczenia granic RP (następnego dnia po zakupie tj. [...].05.1997 r.). Ponadto odwołanie uzupełniono pismami z dnia 12.08.2008 r. oraz z dnia 28.08.2008 r. Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z [...] września 2008 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia podatku od towarów i usług od towaru w postaci samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 1990 i w tym zakresie umorzył postępowanie, zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy podniósł, że zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie, iż towar będący przedmiotem postępowania znajdował się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego. Wskazano, że zgodnie z art. 9 § 1 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.), która miała zastosowanie w sprawie, nielegalnym wprowadzeniem towaru jest wprowadzenie dokonane z naruszeniem przepisów art. 35 § 2, art. 36, art. 37, art. 39 i art. 180 §2 Kodeksu celnego. Dyrektor wskazał, że nielegalne wprowadzenie towaru podlegającego należnościom celnym na polski obszar celny powoduje powstanie z mocy prawa długu celnego (zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych) w stosunku do tego towaru - zgodnie z treścią art. 210 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego. Podniesiono również, że zgodnie z art. 222 § 3 Kodeksu celnego, jeżeli można ustalić, że dług celny powstał przed stwierdzeniem jego istnienia przez organ celny, kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych za ten towar ustalana jest na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili najwcześniejszej, w jakiej istnienie długu celnego mogło zostać ustalone na podstawie zebranych dowodów. Za datę powstania długu celnego w przedmiotowej sprawie organy celne przyjęły dzień [...] kwietnia 1998 r. – tj. dzień przedstawienia pojazdu do odprawy wywozowej, jako pierwszy moment znajdujący oparcie w materiale dowodowym, w którym towar najwcześniej znajdował się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego. Dyrektor Izby Celnej podniósł również, że Pana K. W. i Pana M. Ż. na podstawie art. 210 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego uznano za dłużników, jako osoby dysponujące towarem i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej sytuacji mogły się dowiedzieć, że towar był wprowadzony nielegalnie. Zdaniem organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż ww. osoby uczestniczyły w działaniach, mających na celu zalegalizowanie pojazdu na terytorium RP, sprowadzonego z zagranicy bez uiszczenia należności celnych za ten pojazd, a następnie wyprowadzenia go z polskiego obszaru celnego. Podniesiono, że zachowanie Skarżącego i Pana K. W. wypełnia dyspozycję przepisu określającego przesłanki uznania za ich za dłużników, którzy godzili się na posiadanie samochodu obciążonego wadami prawnymi. W świetle pozostałych dowodów, tj. ekspertyzy dotyczącej badania dokumentów oraz wyczerpujących zeznań świadka Pani M. N. za niewiarygodne uznano wyjaśnienia Skarżącego i Pana K. W. Odnosząc się do zarzutu zaniechania wydania i doręczenia stronie postanowienia o włączeniu (dopuszczeniu) w poczet materiału ustaleń poczynionych na etapie postępowania karnego, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 181 O.p., dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 2 i art. 288 § 2 O.p., oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Tym samym nie było przeszkód, by materiały zgromadzone w toku postępowania stały się dowodami w postępowaniu podatkowym i nie muszą być ponawiane dla potrzeb tego postępowania w trybie przepisu art. 190 O.p. Ponadto Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż w postanowieniu o wszczęciu postępowania celnego z dnia [...] kwietnia 2008 r. poinformowano Skarżącego, iż podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie przedmiotowego samochodu stanowiły materiały zgromadzone w toku postępowania karnego, które zakończyło się wyrokiem Sądu Rejonowego w Ż. z dnia [...] grudnia 2005 r. Sygn. akt [...]. Organ zauważył również, iż Pan M. Ż. posiadał wiedzę o faktach ustalonych w trakcie postępowania karnego, a zaskarżona decyzja opiera się na materiale dowodowym ustalonym w trakcie tego postępowania. Z akt sprawy karnej wynika bowiem, iż Skarżący był zaznajomiony z materiałami śledztwa oraz zapoznawany z dokumentami ujawnionymi w trakcie rozpraw, poczynionymi ustaleniami i dowodami. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu argumentu naruszenia art. 230 § 4 Kodeksu celnego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w zakresie stwierdzenia długu celnego po upływie przedawnienia prawa do jej wydania poprzez uznanie, iż w sprawie doszło do przerwania biegu tego terminu przez wzgląd na prowadzone postępowanie karne, Dyrektor Izby Celnej podniósł, że jeżeli nie jest możliwe określenie daty powstania długu celnego, powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc od dnia określonego w art. 222 § 2 i § 3 Kodeksu celnego. Ponadto wskazał, że w art. 230 § 5 pkt 1 Kodeksu celnego określono przesłanki zawieszenia biegu 3 letniego terminu na powiadomienie dłużnika wśród dzień wszczęcia postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe lub wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 230 § 6 pkt 1 Kodeksu celnego termin na powiadomienie dłużnika biegnie dalej z dniem prawomocnego zakończenia postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe albo doręczenia organowi celnemu orzeczenia sądu administracyjnego wraz z jego uzasadnieniem. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że za datę powstania długu celnego w przedmiotowej sprawie przyjęto dzień [...] kwietnia 1998 r. tj. przedstawienia pojazdu do odprawy wywozowej, jako pierwszy moment znajdujący oparcie w materiale dowodowym, w którym towar najwcześniej znajdował się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego. Organ uznał za niewiarygodne okoliczności dotyczące zakupu w dniu [...] maja 1997 r. przedmiotowego pojazdu (giełda samochodowa w U., Holandia) oraz daty wprowadzenia go na polski obszar celny w dniu [...] maja 1997 r. podane w oświadczeniu z [...] lipca 2008 r., ponieważ nie korespondują z jego wyjaśnieniami składanymi pod odpowiedzialnością karną w postępowaniu sądowym. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, iż w przedmiotowej sprawie bieg 3 letniego terminu na powiadomienie dłużników liczony jest od dnia [...] kwietnia1998 r. Równocześnie wskazał, że wspomniany bieg terminu uległ zawieszeniu począwszy od [...] kwietnia 1998 r. tj. z dniem wszczęcia dochodzenia przez Komendę Rejonową Policji w S. w sprawie posługiwania się fałszywymi dokumentami samochodu [...]. W dniu [...] lipca 1998 r. Prokuratura Rejonowa w S. wydała postanowienie sygn. akt [...] o zawieszeniu dochodzenia, zaś postanowieniem z [...] stycznia 1999 r. sygn. akt [...], podjęła dochodzenie w sprawie paserstwa samochodu [...], zatrzymanego na przejściu granicznym w K. B. w dniu [...] kwietnia 1998 r. Natomiast w dniu [...] grudnia 2005 r. przed Sądem Rejonowym w Ż. zapadł wyrok Sygn. akt [...], który stał się prawomocny od dnia [...] stycznia 2006 r. W związku z powyższym, zdaniem Dyrektora Izby Celnej w B., bieg 3-letniego terminu na powiadomienie dłużnika liczonego od dnia [...] kwietnia 1998 r. uległ zawieszeniu od dnia [...] kwietnia 1998 r. tj. od dnia wszczęcia dochodzenia przez Komendę Rejonową Policji w S., zaś biegł dalej od dnia prawomocnego zakończenia postępowania karnego, tj. od dnia [...] stycznia 2006 r. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie karne było zbieżne zarówno przedmiotowo, jak i podmiotowo z postępowaniem celnym. Dotyczyło, bowiem podrobienia i posługiwania się fałszywymi dokumentami na samochód [...], będący towarem celnym, o numerze nadwozia [...]. Natomiast osoby uznane za winnych popełnienia zarzucanych czynów w postępowaniu karnym, zostały uznane za dłużników w postępowaniu celnym. Pełnomocnik Skarżącego, na powyższą decyzję, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej długu celnego, rozpoznanie sprawy w trybie postępowania uproszczonego, zasądzenie od strony przeciwnej wszelkich kosztów postępowania sądowo administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłat związanych z udzielonym przez stronę pełnomocnictwem. Decyzji Dyrektora Izby Celnej zarzucił obrazę przepisów o postępowaniu wskutek: 1) aniechania podjęcia jakichkolwiek właściwych czynności dowodowych w celu ustalenia dokładnego stanu faktycznego sprawy, a tym samym przekroczenie granic swobodnej oceny faktów oraz naruszenie zasady obiektywnej prawdy materialnej (nierozpoznanie sprawy ad meritum); 2) uznania skarżącego za dłużnika celnego wyłącznie na podstawie podrobionej przez niego polisy ubezpieczeniowej; 3) podjęcia decyzji przez organ celny na podstawie akt postępowania karnego o sygn. akt [...], które to akta nie zostały przekazane przez organ pierwszej instancji organowi odwoławczemu, przedmiotowe akta nie znajdują się obecnie w aktach postępowania celnego; 4) posiłkowanie się przez organy celne obu instancji aktami postępowania karnego bez formalnego włączenia tych akt w poczet materiału dowodowego sprawy celnej; 5) nieprawidłowe rozpoznanie sprawy na etapie postępowania odwoławczego poprzez zaniechanie jakiegokolwiek odniesienia się do twierdzeń uważanych stronę za istotne, tj. szczegółowo i rozlegle podnoszonych okoliczności dotyczących nieprawidłowego ustalenia daty powstania długu celnego w odwołaniu z dnia [...].07.2008 r. uzupełnionym pismami z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz z [...] sierpnia 2008 r.; 6) sporządzenie uzasadnienia przez organ pierwszej instancji w sposób naruszający zasadę dwuinstancyjności, tj. w sposób nie dający zweryfikować ustaleń tego organu, a w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania odwoławczego; 7) naruszenie bezwzględnie obowiązujących przepisów o właściwości miejscowej w stopniu uzasadniającym wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organów celnych obu instancji, gdyż z akt wynika, że dług w wywozie nie mógł powstać w chwili wyjazdu przez przejście graniczne w K. B.; 8) skierowanie decyzji organów obu instancji do osoby nie będącej stroną postępowania celnego. W piśmie procesowym z 12 stycznia 2009 r. pełnomocnik Skarżącego podtrzymał dotychczasowe zarzuty oraz wnioski w szczególności wniosek o objecie kontrolą decyzji obu instancji poprzez stwierdzenie ich nieważności. Dyrektor Izby Celnej w B. odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Natomiast odnosząc się do zarzutu podjęcia decyzji przez organ celny na podstawie akt postępowania karnego o sygn. akt [...], które to akta nie zostały przekazane organowi odwoławczemu, Dyrektor Izby Celnej w B. wyjaśnił, że w sprawie wykorzystano i dokonano oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu karnym prowadzonym przed Sądem Rejonowym w Ż. Sygn. akt [...], na mocy którego przekazano samochód marki [...] do odrębnego postępowania celnego w celu ustalenie statusu towaru i właściwego przeznaczenia celnego, a nie na podstawie akt sprawy o sygn. akt [...]. Postanowieniem Nr [...] z [...] listopada 2008 r. sprostowano oczywistą omyłkę pisarską w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. Nr [...] z [...] czerwca 2008 r. polegającą na omyłkowym wpisaniu oprócz sygnatury akt [...] również sygn. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zadaniem sądu administracyjnego jest, zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.p.s.a."). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest, więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z przepisami prawa nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 u.p.p.s.a.), dopatrzył się innego niż podniesione w skardze naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie normy art. 230 § 4 Kodeksu celnego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie stwierdzenia długu celnego po upływie przedawnienia prawa do jej wydania. Naruszenie to zdaniem Sądu jest wynikiem uznania, przez organy celne, iż w sprawie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia z uwagi na prowadzone postępowanie karne zakończone wyrokiem Sądu Rejonowego w Ż. z dnia [...] grudnia 2005 r. (sygn. akt [...], prawomocny od [...] stycznia 2006 r.). W myśl postanowień art.230 §4 Kodeksu celnego powiadomienie dłużnika o zarejestrowaniu kwoty należności nie może nastąpić po upływie 3 lat licząc od dnia powstania długu celnego. Termin ten zgodnie z postanowieniami § 5 ulega zawieszeniu m.in. z dniem wszczęcia postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe lub wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skutek zawieszenia biegu przedawnienia powoduje jednak nie każde wszczęcie postępowania karnego, lecz tylko postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem zobowiązania z tytułu długu celnego, którego dotyczy przedawnienie. Postępowania karne prowadzone w stosunku do Pana K. W. i Pana M. Ż. dotyczyły sfałszowania i posługiwania się fałszywą polisą ubezpieczeniową obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dotyczącą samochodu osobowego marki [...], a więc nie wiążą się z niewykonaniem zobowiązania z tytułu długu celnego powstałego w związku z nielegalnym wprowadzeniem ww. towaru na polski obszar celny. Zatem fakt wszczęcia w dniu [...] kwietnia 1998 r. dochodzenia przez Komendy RP w S. (Ds-511/98) w sprawie posłużenia się fałszywymi dokumentami samochodu [...] oraz fakt jego zakończenie prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ż. z [...] grudnia 2005 r. (sygn. [...]), nie mogły wpływać na bieg terminu przedawnienia do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia długu celnego, w szczególności na jego zawieszenie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organy celne wskazały, że nie ustalono kiedy i w jakim czasie samochód [...] został wprowadzony na polski obszar celny, z uwagi na to, że nie został poddany procedurze przywozowej. Organy celne uznał za niewiarygodne okoliczności dotyczące zakupu w dniu [...] maja 1997 r. przedmiotowego pojazdu (giełda samochodowa w U. (Holandia) oraz daty wprowadzenia go na polski obszar celny w dniu [...] maja 1997 r. podane w oświadczeniu Skarżącego z [...] lipca 2008 r. W konsekwencji na podstawie art. 222 §3 Kodeksu celnego, jako datę powstania długu celnego przyjęto dzień [...] kwietnia 1998 r. tj. dzień, w którym towar został ujawniony przez funkcjonariuszy Straży Granicznej na przejściu drogowym w K. B., przy próbie jego wyprowadzenia z polskiego obszaru celnego. Organy uznały, że jest to pierwszy moment znajdujący oparcie w materiale dowodowym, w którym towar najwcześniej znajdował się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego. Przyjmując w ślad za organami celnymi dzień [...] kwietnia 1998 r., jako datę powstania długu celnego, należy stwierdzić, że 3-letni termin na powiadomienie dłużnika upłynął [...] kwietnia 2001 r. Termin, o którym mowa w art.230 §4 Kodeksu celnego jest terminem, którego upływ rodzi skutki materialnoprawne, to natomiast oznacza, że tylko do [...] kwietnia 2001 r. organy celne były uprawnione do wydania decyzji w przedmiocie długu celnego powstałego w związku z nielegalnym wprowadzeniem towaru na polski obszar celny. Tymczasem Naczelnik Urzędu Celnego w B. dopiero w dniu [...] czerwca 2008 r., skierował do Panów K. W. i M. Ż., decyję w której stwierdził, że w stosunku do samochodu osobowego [...] o numerze nadwozia [...], rok produkcji 1990, z mocy prawa powstał dług celny w przywozie w dniu [...] kwietnia1998 r. oraz na podstawie art. 210 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego, określił kwotę wynikającą z długu celnego oraz podatek od towarów i usług w odniesieniu do ww. towaru. Powyższe rozstrzygnięcie tak, jak i zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. zostały, więc wydane z naruszeniem postanowień art.230 § 4 Kodeksu celnego tj. po upływie terminu przedawnienia. Z uwagi na stwierdzone naruszenie prawa, skutkujące bezprzedmiotowością postępowania, niecelowym stało się rozpoznawanie pozostałych zarzutów skargi. Uwzględniając stwierdzone wyżej naruszenia przepisów prawa materialnego Sąd, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. Orzeczenie w tym punkcie znajduje oparcie w regulacji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) u.p.p.s.a. W oparciu o postanowienia art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu, a o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 tejże ustawy oraz przepisów § 2, § 6 pkt 4, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).