VI SA/Wa 2162/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi A. M. i K. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. M. i K. G. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 14.100 złotych, uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej nazwy spółki cywilnej, wskazanej w polu "Nazwa przedsiębiorcy", tj. "P.", której wspólnikiem jest A. M. i orzekł, że A. M. jest wspólnikiem spółki cywilnej pod nazwą "P., a w pozostałej części utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 5, art. 14 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), lp. 1.2., lp. 1.7., lp. 10.3. załącznika do tej ustawy, art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 z póżn. zm.), art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE LI02/1 z 11.04.2006 r. z późn. zm.), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 879 z późn. zm.) . Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne. W dniu [...] września 2007 r. na drodze krajowej nr [...] w P., zatrzymano do kontroli pojazd marki M. o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazd prowadził J. B., który wykonywał transport drogowy rzeczy z S. do Ż.. Do kontroli kierowca okazał: wspomniany wyżej wypis nr [...] z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy numer [...] udzielonej przedsiębiorcy S. B., dowód rejestracyjny pojazdu, kartę opłat za przejazd po drogach krajowych, prawo jazdy, dokument przewozowy - potwierdzenie transportu, wspomniane zaświadczenie kierowcy oraz wykresówki z dni [...] września 2007 r. Kierowca nie okazał wykresówek, wydruków ani zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu z dni [...] września 2007 r., w związku z czym stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Ponadto na podstawie analizy wskazanych przez kierowcę wykresówek stwierdzono naruszenia polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy. Na podstawie okazanego przez wspomnianego kierowcę wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego oraz zaświadczenia potwierdzającego spełnianie przez J. B. wymogów ustawy o transporcie drogowym, uznano, iż przedmiotowy transport wykonywany jest w imieniu i pod kierownictwem przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą S. B.. Pismem z dnia [...] września 2007 r. S. B. został zawiadomiony przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego. Jednocześnie wezwano go do złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących stwierdzonych naruszeń. Ponadto zwrócono się do Urzędu Miasta w P. z prośbą o udzielenie informacji, czy do okazanej podczas kontroli licencji S. B. zgłosił kontrolowany pojazd. Pismem z dnia [...] października 2007 r. Prezydent Miasta P. potwierdził, iż kontrolowany pojazd został zgłoszony do okazanej podczas kontroli licencji. W dniu [...] października 2007 r. do organu wpłynęło pismo przedsiębiorcy S. B. oraz jego syna, J. B., wraz z zaświadczeniem o nieprowadzeniu przez kierowcę pana J. B. pojazdu w dniach [...] września 2007 r., wystawionym przez przedsiębiorców A. M., K. G. prowadzących wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej P.. Do powyższego pisma S. B. załączył również umowę o współpracy zawartą w dniu [...] sierpnia 2007 r. pomiędzy nim a przedsiębiorcami A. M., K. G. prowadzącymi wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej P.. S. B. oświadczył, iż na mocy tej umowy firma P. "zadysponowała mnie jako kierowcę z samochodem [...]". W piśmie wskazano, iż zgodnie z ww. umową status przewoźnika posiada firma P.. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na art. 50, art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 105 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie zgodności wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę S. B. z przepisami ustawy o transporcie drogowym i przepisami wykonawczymi. W decyzji wskazano, iż z analizy ww. umowy o współpracy, złożonych wyjaśnień S. B. oraz dokumentu potwierdzenia transportu wynika, iż kontrolowany transport drogowy wykonywany był w imieniu i pod kierownictwem przedsiębiorców A. M. i K. G., natomiast S. B. tylko i wyłącznie zlecał kierowców do pracy w firmie A. M., K. G. P. s.c. w wybranych dniach oraz użyczał samochodu. Z powyższych dokumentów wynika również, że A. M. i K. G. zarządzają i dysponują transportem. Zgodnie z § 4 wspomnianej umowy firma A. M., K. G. P. s.c. zastrzega sobie status przewoźnika. Ponadto wskazano, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że usługa transportowa w dniu kontroli wykonywana była na zlecenie firmy D. Sp. z o.o. przez przedsiębiorców A. M. i K. G., którzy za wykonanie powyższej usługi transportowej wystawili fakturę VAT nr [...] (fakturę oraz dokument potwierdzenia transportu przesłała w dniu [...] listopada 2007 r. do organu firma D. Sp. z o.o.). Pismami z dnia [...] października 2007 r. A. M. i K. G., zwani dalej skarżącymi, zostali zawiadomieni przez organ o wszczęciu postępowania administracyjnego. Jednocześnie wezwano ich do przedstawienia umowy spółki cywilnej, wpisów do ewidencji działalności gospodarczej, decyzji o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej NIP i REGON oraz do złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących stwierdzonych naruszeń. Skarżący nie nadesłali wymaganych dokumentów oraz nie złożyli wyjaśnień. W dniu [...] listopada 2007 r. uzyskano od Prezydenta Miasta P. informację, iż kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy nr [...] będącej w posiadaniu A. M. i K. G.. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. M. "P. s.c." oraz K. G. "P." karę pieniężną w kwocie 14.100 złotych, na którą składały się kary: - 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, - 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, - 600 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego za czas powyżej 15 minut do 30 minut, - 5.000 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego za każde następne rozpoczęte 30 minut. Odnośnie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, organ wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, iż przedsiębiorcy A. M. i K. G. nie zgłosili do posiadanej licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego rzeczy pojazdu, którym w dniu [...] września 2007 r. wykonywali transport drogowy. Uzasadniając nałożenie kary za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, wskazano, iż kierowca J. B. nie okazał podczas kontroli wykresówek, wydruków ani zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu z dni: [...] września 2007 r. Natomiast uzasadniając nałożenie kar pieniężnych za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego za czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne 30 minut podniesiono, iż wyniku analizy wykresówek kontrolowanego kierowcy J. B. stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego w dniach: [...] września 2007 r. (przekroczenie o 3 godziny), [...] września 2007 r. (przekroczenie o 3 godziny 30 minut), [...] września 2007 r. (przekroczenie o 3 godziny 40 minut), [...] września 2007 r. (przekroczenie o 4 godziny). Wskazano, że z analizy umowy z [...] sierpnia 2007 r., złożonych wyjaśnień S. i J. B. oraz dokumentu - potwierdzenia transportu wynika, iż w transport drogowy w dniu [...] września 2007 r. wykonywany był w imieniu i pod kierownictwem przedsiębiorców. A. M. i K. G. prowadzących wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej P.. S. B. tylko i wyłącznie zlecał kierowców do pracy w firmie skarżących w wybranych dniach oraz użyczał samochodu. Z powyższych dokumentów wynika również, że skarżący zarządzają i dysponują transportem. Zgodnie z § 4 wspomnianej umowy firma skarżących zastrzega sobie status przewoźnika. W piśmie z dnia [...] grudnia 2007 r. skarżący odwołali się od ww. decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wnosząc o uchylenie decyzji I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zdaniem skarżących w decyzji błędnie ustalono, że transport drogowy był wykonywany w imieniu i pod kierownictwem przedsiębiorców A. M. i K. G., gdyż zawarli oni umowę z przedsiębiorcą S. B. prowadzącym własną działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego i posiadającym stosowną licencję na wykonywanie transportu drogowego. Przedmiotem umowy z dnia [...] sierpnia 2007 r. było świadczenie usług transportowych przez S. B. jako podwykonawcy przedsiębiorców A. M. i K. G.. Skarżący wskazywali na zapis § 3 ust. 1 umowy, z którego w ich ocenie, wynika, że S. B. "zachowuje niezależność" w stosunku do nich w zakresie świadczonych na ich rzecz usług transportu drogowego. Zdaniem skarżących § 4 ust. 2 umowy reguluje jedynie kwestie stosunku do kontrahentów skarżących. Ponadto skarżący podkreślili, iż S. B. z tytułu świadczonych na ich rzecz usług transportu drogowego wystawił fakturę VAT nr [...] z dnia [...] października 2007 r., z której wynika, że usługi te wykonywał we własnym imieniu i samodzielnie. Kopię omawianej faktury dołączono do odwołania. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., wskazaną na wstępie, Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania, uchylił decyzje organu I instancji w części dotyczącej nazwy spółki cywilnej, wskazanej w polu "Nazwa przedsiębiorcy", tj. "P. s.c.", której wspólnikiem jest A. M. i orzekł, że A. M. jest wspólnikiem spółki cywilnej pod nazwą "P. s.c., a w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. Organ II instancji wskazał , iż dokonał korekty decyzji w części dotyczącej właściwego oznaczenia jako strony niniejszego postępowania A. M.. Z akt sprawy wynika, że w dniu wykonywania kontroli drogowej drugim wspólnikiem P. s.c. był K. G.. A. M. prowadzi działalność gospodarczą jako wspólnik "P. s.c." dopiero od dnia [...] października 2007 r.. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ podniósł, iż kierowca J. B. oraz przedsiębiorca S. B. nie byli co prawda przez skarżących zatrudnieni na podstawie stosunku pracy, lecz na mocy postanowień umowy z dnia [...] sierpnia 2007 r. postanowień, nie mogli świadczyć usług transportowych na rzecz jakiegokolwiek innego podmiotu a jej przedmiotem było udostępnianie kierowców, (również z pojazdami), w celu wykonywania przez firmę skarżących przewozów na terytorium Polski (§ 1 ust.1 pkt 1 umowy). Organ wskazał, iż: - w § 2 ust. 1 ww. umowy P. s.c oświadcza, iż jako przewoźnik drogowy posiada licencję nr [...] i jest uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie krajowego transportu rzeczy, - według § 4 ust. 2 umowy w stosunku do klientów status przewoźnika posiada P. s.c., - według § 4 ust. 8 umowy usługodawca (S. B.) ma odpowiadać za dobór kierowców, jednakże P. s.c. zastrzega sobie "prawo żądania wyłączenia określonych osób od wykonywania zlecenia" w takich sytuacjach jak np. "niewłaściwe zachowanie kierowcy wobec klienta", - w § 5 zawarto zakaz podejmowania działalności, która zmierza do pozyskania dotychczasowych klientów P. s.c., usługodawcy nie wolno wykonywać jakichkolwiek zleceń związanych z transportem drogowym na rzecz określonych klientów P. s.c., - z § 7 i 8 umowy wynika, że usługodawca może wystawić fakturę po otrzymaniu od P. s.c. dokumentu zatwierdzającego rozliczenie usług za poszczególny miesiąc kalendarzowy" (§ 7 ust. 2), jest uprawniony do odbioru od klientów należności z tytułu wykonanej usługi", "odbiera od klienta zapłatę w formie gotówkowej" i ma obowiązek "codziennie rozliczać się z P. s.c. z tytułu opłat za przewóz" oraz "wpłacać otrzymane od klienta pieniądze do kasy P. s.c. najpóźniej w następnym dniu roboczym"; wszelkie dokumenty przewozowe należy przedstawić P. s.c. przy rozliczeniu (§ 8 ust. 1). Zdaniem organu powyższe zapisy jednoznacznie wskazują, iż relacje pomiędzy skarżącymi a "usługodawcą" nie miały charakteru umowy między niezależnymi podmiotami gospodarczymi, co próbuje sugerować zapis § 3 ust. 1 umowy, lecz ścisłe związanie usługodawcy i jego kierowców ze spółką, na rzecz której świadczył przewozy. Zapisy umowy wskazują, że przewozy są wykonywane na rzecz P. s.c., tylko ta spółka występuje jako przewoźnik wobec osób trzecich (klientów). P. s.c ma nawet wpływ na dobór kierowców, których teoretycznie miał zapewniać usługodawca. Usługodawca nie ma prawa do świadczenia usług na rzecz innych podmiotów; złamanie tego zakazu groziło surowymi konsekwencjami finansowymi. Zapis dotyczący "niezależności" usługodawcy wobec P. s.c. sprowadzał się wyłącznie do "braku podległości służbowej". Zdaniem organu nie było też żadnej niezależności w kwestiach finansowych. Dokumenty przewozowe i faktury za usługi transportowe wykonane na rzecz klientów P. s.c., wystawiali wyłącznie skarżący. S. B. i jego kierowcy, odbierając od klientów zapłatę za usługę musieli niezwłocznie ją przekazać skarżącym. Wykonywany w dniu kontroli drogowej przewóz odbył się na podstawie zlecenia D. sp. z o.o., co wynika z potwierdzenia transportu wydanego przez P. s.c. w dniu [...] września 2007 r. Za transport ten, skarżący wystawili spółce D. stosowną fakturę w dniu [...] października 2007 r. W ocenie organu tak przyjęty system rozliczeń wskazuje, że przewóz pojazdem, którym w dniu [...] września 2007 r. kierował J. B.,, był wykonywany wyłącznie w imieniu i na rzecz skarżących - wspólników P. s.c. Organ podkreślił, iż podpisanie przez S. B. ww. umowy oraz posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie sprawiły, że stał się on niezależnym przedsiębiorcą, świadczącym swe usługi zgodnie z przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004 r. (Dz. U. Nr 155 z 2007 r. poz. 1095 z późn. zm.). Przedsiębiorcą był tylko w znaczeniu formalnym, ale nie faktycznym. W ocenie organu podmiot wykonujący czynności w sposób taki, jak określono to w umowie, nie wykonywał usług transportowych a jedynie świadczył na rzecz skarżących pracę w charakterze kierowcy (bądź zapewniał "udostępnienie" kierowcy), upoważnionego dodatkowo do odbioru zapłaty dla skarżących od ich klientów. Organ dodatkowo wskazał, iż świetle art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. fakt niezatrudnienia kierowcy na podstawie umowy o pracę nie sprawia, iż jego faktyczny pracodawca może uchylić się od wykonania obowiązków wynikających z przepisów transportowych. W świetle powyższego S. B. oraz jego syn J. B., choć nie byli zatrudnieni na umowę o pracę, byli niewątpliwie pracownikami skarżących - wspólników P. s.c., pozostającymi w ich wyłącznej dyspozycji, bez możliwości wykonywania przewozów na rzecz innych podmiotów i opłacanymi wyłącznie na podstawie arbitralnych wyliczeń skarżących. Tym samym odpowiedzialnymi za poczynania kierowcy i respektowanie przepisów normujących wykonywanie transportu drogowego w omawianej sprawie byli skarżący A. M. i K. G. na nich ciążył obowiązek zgłoszenia wykorzystywanego pojazdu do posiadanej licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz odpowiedzialność za naruszenia przepisów z zakresu czasu pracy kierowców. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego A. M. i K. G. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo i opartej na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego występującego w sprawie. Skarżący zarzucili organowi II instancji błędne i nieprawidłowe ustalenie, że pomiędzy skarżącymi – wspólnikami P. s.c. a S. B. – właścicielem pojazdu, którym wykonywano kontrolowany przejazd, a J. B. – kierowcą, istniał stosunek pracy, a transport drogowy był wykonywany w imieniu i pod kierownictwem skarżących, podczas gdy był on wykonywany przez osobę trzecią – J. B., syna przedsiębiorcy S. B., z którym skarżący zawarli umowę o świadczenie usług transportowych. Skarżący, zarzucając organowi błędną interpretację umowy o współpracę z dnia [...] sierpnia 2007 r. jako ukrytej umowy o pracę, podnosili, iż zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 omawianej umowy S. B. świadczył na ich rzecz usługi transportu drogowego, a z treści § 2 ust. 1 powołanej umowy nie wynikało, że nie posiadał on statusu przewoźnika drogowego w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Status prawny przewoźnika wynika bowiem z treści przepisów publicznoprawnych, a więc m. in. z ustawy o transporcie drogowym, a strony umowy cywilnoprawnej nie mogą tego statusu zmienić, ani go wykreować na mocy oświadczeń woli. Wskazano, iż umowa z dnia [...] sierpnia 2007 r. została zatem zawarta z profesjonalistą -przedsiębiorcą posiadającym licencję drogową, który w pełni odpowiada za swoją działalność. Skarżący nie mieli ani prawa, ani też możliwości, aby w tę działalność ingerować. Ponadto podniesiono, iż Sąd Rejonowy w R., rozpoznający spór sądowy powstały na tle postanowień analogicznej w treści umowa z dnia [...] kwietnia 2008 r. zawartej przez skarżących z innym przedsiębiorcą A. H. nie dopatrzył się w niej żadnych prób obejścia prawa, czy też naruszenia zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Umowa, zakwalifikowana jako umowa o świadczenie usług zawartą pomiędzy dwoma niezależnymi przedsiębiorcami, została przez Sąd uznana za legalną, zaś obowiązki stron z niej wynikające - za podlegające wykonaniu. Ponadto zdaniem skarżących Główny Inspektor Transportu Drogowego dokonał nieprawidłowej wykładni postanowieniom przywołanej umowy o współpracę. Zapis § 4 ust 2 umowy reguluje jedynie kwestię stosunku do kontrahentów skarżących w zakresie usług transportu drogowego i ogranicza się do uregulowania kwestii cywilnoprawnej, tzn. kwestii, kto zawiera umowę z podmiotem zlecającym usługę transportu drogowego, którą jako podwykonawca wykonywał właśnie S. B.. Powyższe potwierdza fakt wystawienia przez S. B. faktury VAT nr [...]. Zapis § 5 ust 2 umowy zawierał zakaz konkurencji dotyczący tylko firm – klientów skarżących, enumeratywnie wymienionych w umowie. Z zapisu tego nie wynika, jak twierdzi organ, że S. B. nie mógł świadczyć usług na rzecz innych klientów. Skarżący wskazali, iż także zasady wynagrodzeń były jasne i czytelne. Skoro skarżący pozyskują zlecenia i zabezpieczają logistyczną obsługę klientów, należy się z tego tytułu wynagrodzenie (w tym wypadku prowizji) a usługodawca miał możliwość samodzielnego zweryfikowania, czy jego wynagrodzenie zostało wyliczone prawidłowo. Ponadto w ocenie skarżących nieuprawnione i dokonane z nadużyciem obowiązującego porządku prawnego jest stwierdzenie organu, że w niniejszej sprawie, wbrew nazwie umowy łączącej skarżących ze S. B., strony są związane w istocie stosunkiem pracy. Z mocy § 3 umowy wynikał brak podległości służbowej pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą. S. B. albo zatrudnieni przez niego pracownicy mogli wykonywać zlecenie w dowolnym czasie, pod warunkiem, że zmieszczą się w zakreślonym terminie. Mogli wykonywać powierzone im zlecenie dowolnie wybranym samochodem dostawczym. Skarżący nie mieli więc wpływu na to, czy S. B. wykonuje zlecenie samodzielnie, czy przy pomocy zatrudnionego przez siebie pracownika. S. B. nie był zobowiązany do osobistego świadczenia usług, co jest immanentną cechą stosunku pracy. Skarżący na poparcie powyższego powołali się na orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odnoszące się do pojęcia "pracownik", a w szczególności wskazujące na definicję pracownika zawartą w Kodeksie pracy. Do skargi dołączono m.in. odpis wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] marca 2008 r., sygn. akt [...], oraz kopię umowy z dnia [...] kwietnia 2008 r. zawartej przez skarżących z A. H.. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie powołując się na argumentację przywołaną w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, organ wskazał, iż, wbrew twierdzeniom skarżących, nie kwestionuje się cywilnoprawnego charakteru stosunku łączącego skarżących ze S. B., i nie próbuje udowodnić, iż jest stosunkiem pracy. Konsekwencją ustalenia, że podstawą zatrudnienia S. B. była umowa cywilnoprawna, a nie umowa o pracę, było zakwalifikowanie wykonywanego w dniu kontroli przewozu jako transportu drogowego. Z punktu widzenia obowiązków podmiotu wykonującego transport drogowy nie ma znaczenia, czy zatrudnia kierowcę na podstawie umowy o pracę czy umowy cywilnoprawnej. Kierowca wykonuje bowiem tylko czynność polegającą na kierowaniu pojazdem, zaś transport drogowy wykonywany jest przez inny podmiot, w tym przypadku skarżących. W skierowanym do Sądu piśmie z dnia [...] stycznia 2009 r. skarżący ponownie przytoczyli zarzuty zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga A. M. i K. G. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 14.100 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji (8.000 zł), z niewyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (500 zł), przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (5.600 zł) – nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Wbrew twierdzeniu skarżącym organy prawidłowo ustaliły, iż poddany kontroli w dniu [...] września 2007 r. przewóz drogowy - na zlecenie firmy D. Sp. z o.o. - był wykonywany przez przedsiębiorców A. M. i K. G., prowadzących wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej P.. Zgodnie z zapisem umowy o współpracę, zawartej w dniu [...] sierpnia 2007 r. pomiędzy S. B. a przedsiębiorcami A. M., K. G. prowadzącymi wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej P., B. S. jako usługodawca zobowiązuje się do świadczenia usług w zakresie udostępniania kierowców lub kierowców łącznie z pojazdem w celu wykonywania przewozów na rzecz przedsiębiorców - wspólników spółki P.. Jak zasadnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji następujące zapisy umowy z dnia [...] sierpnia 2007 r.: - § 2 ust. 1, w którym P. s.c oświadcza, iż jako przewoźnik drogowy posiada licencję nr [...] i jest uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie krajowego transportu rzeczy, - § 4 ust. 2, w którym wskazano, iż w stosunku do klientów status przewoźnika posiada P. s.c., - § 4 ust. 8, w którym usługodawca (S. B.) ma odpowiadać za dobór kierowców, jednakże P. s.c. zastrzega sobie "prawo żądania wyłączenia określonych osób od wykonywania zlecenia" w takich sytuacjach jak np. "niewłaściwe zachowanie kierowcy wobec klienta", - § 5, w którym zawarto zakaz podejmowania działalności, która zmierza do pozyskania dotychczasowych klientów P. s.c., usługodawcy nie wolno wykonywać jakichkolwiek zleceń związanych z transportem drogowym na rzecz określonych klientów P. s.c., - § 7 i 8, z których wynika, że usługodawca może wystawić fakturę po otrzymaniu od P. s.c. dokumentu zatwierdzającego rozliczenie usług za poszczególny miesiąc kalendarzowy" (§ 7 ust. 2), jest uprawniony do odbioru od klientów należności z tytułu wykonanej usługi", "odbiera od klienta zapłatę w formie gotówkowej" i ma obowiązek "codziennie rozliczać się z P. s.c. z tytułu opłat za przewóz" oraz "wpłacać otrzymane od klienta pieniądze do kasy P. s.c. najpóźniej w następnym dniu roboczym"; wszelkie dokumenty przewozowe należy przedstawić P. s.c. przy rozliczeniu (§ 8 ust. 1), świadczą o tym, iż przedsiębiorca S. B. nie wykonywał usług transportowych a jedynie świadczył na rzecz skarżących – wspólników P. s.c. pracę w charakterze kierowcy bądź udostępniał kierowcę z samochodem. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo dokonały analizy ww. umowy o współpracę i uznały, że przedsiębiorca S. B. za pomocą swojego syna - kierowcy w rzeczywistości świadczył jedynie usługi kierowania określonym pojazdem. Z potwierdzenia transportu wystawionym przez P. s.c., jako przewoźnika, oraz z wystawionej faktury za wykonanie transportu, w której widnieje P. s.c. jako sprzedawca usługi transportowej wynika, iż przewóz na zlecenie spółki D. wykonywany był przez wspólników spółki P.. Zasadnie zatem organy uznały, iż za naruszenia stwierdzone podczas kontroli drogowej odpowiadają skarżący jako podmiot wykonujący transport drogowy. Stosownie do treści art. 8 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca ubiegający się o wydanie licencji w zakresie transportu drogowego zobowiązany jest wskazać pojazdy, którymi będzie wykonywał transport. Na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy posiadacz licencji winien zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, w tym również dane dotyczące pojazdów używanych w transporcie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Jak ustalił organ I instancji, skarżący nie zgłosili do swojej licencji pojazdu, którym wykonywali transport drogowy. Kierowca kontrolowanego przewozu nie okazał wykresówek lub zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu w dniach [...] września 2007 r. Stwierdzono również przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego w dniach [...] września 2007 r. o 3 godziny, [...] września 2007 r. o 3 godziny i 30 minut, [...] września 2007 r. o 3 godziny i 40 minut, [...]września 2007 r. o 4 godziny. Stwierdzonych naruszeń skarżący nie kwestionowali. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub wskazanych przepisów podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Nałożona kara pieniężna została prawidłowo ustalona na podstawie lp. 1.2, 1.7 oraz 10.3 lit a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W związku z powyższym, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu co na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkuje oddaleniem skargi.