I SA/Gd 783/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska(spr.), Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi "A" z siedzibą w S. na pisemną interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 27 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez A (dalej jako A ) jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 27 czerwca 2008 r. Ministra Finansów. Interpretacja dotyczyła podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie dopuszczalności bezpośredniego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów ponoszonych przez A wydatków na nieruchomości, ruchomości oraz prawa majątkowe, nabywane przez nią aktualnie, w ramach statutowej działalności, począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r. Podstawą rozstrzygnięcia Ministra Finansów był następujący stan faktyczny. Pismem z dnia 18 kwietnia 2008 r. A, wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w ww. zakresie. Przedstawiając stan faktyczny A podała, że prowadząc działalność na podstawie ustawy z 14 grudnia 1995 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych (Dz. U. 1996 r. Nr 1, poz. 2 ze zm., dalej jako "ustawa o SKOK") jest spółdzielnią zrzeszającą wszystkie spółdzielcze kasy oszczędnościowo - kredytowe, a jej statutowym celem jest zapewnienie im stabilności finansowej oraz sprawowanie nad nimi nadzoru dla zapewnienia bezpieczeństwa zgromadzonych w nich oszczędności oraz zgodności ich działalności z przepisami prawa. Jak wynika z art. 35 pkt 8 i 8 a ustawy o SKOK działalność A ma charakter niezarobkowy, a zdecydowana większość uzyskiwanych przez nią przychodów pochodzi z działalności prowadzonej na rzecz spółdzielczych kas, którym udziela oprocentowanych kredytów i pożyczek oraz pośredniczy w przeprowadzaniu rozliczeń na rzecz ich członków. A podała dodatkowo, że w ramach prowadzonej działalności statutowej ponosi szereg wydatków, w tym dotyczących nabywania lokali i budynków z przeznaczeniem na powierzchnie biurowe, maszyn, urządzeń i środków transportu i innych ruchomości oraz praw majątkowych takich jak spółdzielcze własnościowe prawa do lokali mieszkalnych, spółdzielcze własnościowe prawa do lokali użytkowych, praw autorskich i im pokrewnych licencji, praw własności przemysłowej oraz know-how. W świetle powyższego, A wniosła o wskazanie czy począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r., - to jest po utracie zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 33 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 202, poz. 1957 ze zm.; dalej jako "ustawa zmieniająca") - będzie uprawniona do zaliczenia opisanych wyżej wydatków bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. Przedstawiając własny pogląd w sprawie, A wskazała, że okoliczność, iż prowadzona przez nią działalność nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2007 Nr 155, poz. 1095 ze zm.), powoduje, że nabywane przez nią nieruchomości, ruchomości i prawa majątkowe nie mogą być uznane za środki trwałe lub za wartości niematerialne i prawne. Zgodnie bowiem z art. 16 a ust. 1 i art. 16 b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 2000 nr 54, poz. 654 ze zm.; dalej jako "p.d.p.") dla uznania danych składników majątkowych za środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, konieczne jest ich wykorzystywanie w prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji A nie ma możliwości dokonywania zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od nabywanych przez nią składników majątkowych. Skoro jednak są one wykorzystywane w prowadzonej przez nią działalności statutowej, poniesione na ich zakup wydatki powinny być wliczane do kosztów uzyskania przychodów w sposób bezpośredni. W wydanej w dniu 27 czerwca 2008 r. indywidualnej interpretacji, Minister Finansów uznał, że w odniesieniu do opisanego we wniosku stanu faktycznego przedstawione przez Krajową Kasę stanowisko, jest nieprawidłowe. Dokonując interpretacji art. 16 a i art. 16 b ustawy p.d.p. organ zgodził się z twierdzeniem, że jednym z warunków dokonywania odpisów amortyzacyjnych od nabywanych przez podatnika składników majątku jest wykorzystywanie tych aktywów na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Odwołując się do definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i w art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 Nr 8 poz. 60 ze zm.; dalej jako "Ordynacja podatkowa") organ potwierdził również, że działalność niezarobkowa wykonywana przez A, nie stanowi - w myśl wskazanych przepisów - działalności gospodarczej. Tym samym nabywane składniki majątku nie spełniają warunku wykorzystania ich w prowadzonej działalności gospodarczej i nie mogą podlegać odpisom amortyzacyjnym. Niezależnie jednak od niemożności dokonywania odpisów amortyzacyjnych, wskazane przepisy ustawy p.d.p. dają, w ocenie organu, podstawę do uznania, że składniki te stanowią środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, wobec czego wydatki na ich nabycie należy kwalifikować do kosztów uzyskania przychodów w oparciu o przepisy art. 15 ust. 1 p.d.p. Skoro jednak zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 1 p.d.p. wydatki na nabycie środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie można uznać, iż ponoszone przez wnioskodawcę wydatki na nabycie lokali, budynków, maszyn, urządzeń, środków transportu, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego, prawa autorskiego lub pokrewnego, licencji oraz praw własności przemysłowej i know-how., o planowanym okresie używania dłuższym niż rok, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 pkt 1 p.d.p. ww. wydatki będą mogły być w bezpośredni sposób zakwalifikowane przez wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów, dopiero w momencie odpłatnego zbycia poszczególnych składników majątkowych w postaci nieruchomości, ruchomości lub praw. W piśmie z dnia 17 lipca 2008 r. A wezwała organ do usunięcia naruszania prawa w postaci art. 16 a ust. 1 oraz art. 16 b ust. 1 p.d.p., podkreślając, że legalne definicje środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie dają podstaw do obejmowania tymi pojęciami składników majątkowych, które nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Podatnik nie zgodził się z twierdzeniem, aby nabywane przez niego składniki majątkowe mogły stanowić środki materialne czy wartości niematerialne i prawne oraz zakwestionował, aby na gruncie ustawy p.d.p., w ogóle można było wyodrębnić kategorię środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, od których nie można dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Minister Finansów po rozpoznaniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w odpowiedzi na to wezwanie datowanej 3 września 2008 r. stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji wydanej w dniu 27 czerwca 2008 r. Zmienił natomiast uzasadnienie tej interpretacji w części dotyczącej oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy. Minister Finansów podtrzymał stanowisko, że wskazane przez wnioskodawcę wydatki na nabycie nieruchomości, ruchomości i praw nie mogą podlegać bezpośredniemu i jednorazowemu zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w chwili ich poniesienia. Wyjaśniając zaś powody, dla których przeciwne stanowisko zostało uznane za nieprawidłowe, organ wskazał, że nabywane przez A składniki majątku, jako wymienione w art. 16 a ust. 1 i art. 16 b ust. 1 p.d.p., stanowią odpowiednio środki trwałe lub środki niematerialne i prawne o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, które zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy p.d.p. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, przy czym mogą stanowić podstawę do dokonywania odpisów amortyzacyjnych, a te z kolei - o ile nie będą naruszały przepisów art. 16 a - 16 m, - będą stanowiły koszty uzyskania przychodu stosownie do art. 15 ust. 6 tej ustawy. W skardze na powyższą indywidualną interpretację prawa Ministra Finansów, A wniosła o jej uchylenie w związku z naruszeniem art. 15 ust. 1, art. 16 ust 1 pkt 1 lit a i b, art. 16 a ust. 1 oraz art. 16 b ust. 1 ustawy p.d.p. Strona skarżąca ponownie podkreśliła, że aby dany składnik majątkowy podlegał amortyzacji, w pierwszej kolejności musi spełniać wszystkie konieczne warunki uznania go za środek trwały lub wartość niematerialną i prawną. Z uwagi na okoliczność, że strona skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej, nabywane przez nią składniki nie mieszczą się natomiast w definicji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, wobec czego wydatki na ich nabycie powinny być ujęte w kosztach uzyskania przychodu bezpośrednio, a nie poprzez sukcesywne odliczanie odpisów amortyzacyjnych. W konkluzji zawartej w końcowej części skargi strona skarżąca uznała tym samym, że stwierdzenie, iż dany podmiot nie prowadzi działalności gospodarczej, wyklucza możliwość posiadania przez niego jakichkolwiek środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz wskazała na niekonsekwencję organu z uwagi na istotną zmianę argumentacji zawartej w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w stosunku do argumentacji zawartej w skarżonej interpretacji. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przechodząc do meritum sprawy należy zaznaczyć, że zaskarżona interpretacja indywidualna Ministra Finansów została wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku Skarżącej złożonego na podstawie przepisów art. 14b - 14p ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) zwanej dalej Ordynacja podatkowa. Na podstawie powołanych powyżej przepisów ustawy Minister Finansów, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie z art. 14b § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Podnieść także należy, iż podstawą udzielenia interpretacji indywidualnej jest stan faktyczny wskazany we wniosku podatnika. W związku z czym orzeczenie Sądu w przedmiotowej sprawie wiąże wyłącznie w zaprezentowanym przez Skarżącą zaistniałym stanie faktycznym. W myśl art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Ocena ta może brzmieć alternatywnie następująco: "stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe" lub "stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe". W kontekście powyższego należy zauważyć, iż Minister Finansów w rozstrzygnięciu wydanej interpretacji indywidualnej wskazał, że stanowisko Skarżącej przedstawione we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie: - możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, w dacie poniesienia stosownego kosztu jednorazowo i w całości wydatków na nabywanie od dnia 1 stycznia 2007 r., czyli po utracie zwolnienia podatkowego, nieruchomości, innych przedmiotów (w tym samochodów osobowych o wartości początkowej przekraczającej 20.000 EURO) oraz praw majątkowych przedstawionych w omawianym we wniosku stanie faktycznym, które były i będą wykorzystywane w działalności statutowej A, jest nieprawidłowe. Stanowisko to Minister Finansów podtrzymał w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Interpretacja przepisów prawa podatkowego ma specyficzny charakter. Jej istota - wyjaśnienie treści i sposobu zastosowania przepisu prawa - dokonywana jest w uzasadnieniu interpretacji. Nie zmienia to jednak faktu, iż ocena stanowiska podatnika znajduje swój wyraz w rozstrzygnięciu (sentencji) zawierającym stwierdzenie, czy i w jakim zakresie stanowisko to jest prawidłowe. Przyjmuje się, w orzecznictwie i doktrynie, iż w razie wystąpienia tego rodzaju rozbieżności, decydujące znaczenie ma sentencja rozstrzygnięcia, a nie jego uzasadnienie. Mając na uwadze powyższe Sąd oceniając legalność badanej interpretacji indywidualnej, uznającej w sentencji stanowisko podatnika za nieprawidłowe uznał, iż odpowiada ona prawu. Sąd podzielił stanowisko organu podatkowego, przedstawione w interpretacji, jak i w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, że wydatki na nabycie, przez Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo - Kredytową, opisanych we wniosku składników majątku w przedstawionym stanie faktycznym i obowiązującym stanie prawnym, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia. Sąd nie zaakceptował natomiast oceny prawnej stanowiska podatnika zawartej w uzasadnieniu interpretacji indywidualnej, zmienionego w tej części odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w zakresie, w jakim Minister Finansów uznaje (tak jak i w interpretacji) nabywane składniki majątku za środki trwałe lub odpowiednio wartości niematerialne i prawne, o których mowa w art. 16a ust. 1 i art. 16b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.), zwanej dalej "p.d.p." W myśl art. 16a ust. 1 p.d.p. amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2) maszyny, urządzenia i środki transportu, 3) inne przedmioty, - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi. W art. 16b.1. ustawodawca ustanowił, że amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania: 1) spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, 2) spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, 3) prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, 4) autorskie lub pokrewne prawa majątkowe, 5) licencje, 6) prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn. zm.), 7) wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how), - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi. Z przytoczonych regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że składniki majątku odpowiadające określonym w nich wymogom zwane są środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi i podlegają amortyzacji. Odpisy amortyzacyjne zaś - stosownie do treści art. 15 ust. 6 p.d.p. - są kosztem uzyskania przychodu, jeżeli dokonywane są zgodnie z przepisami art. 16a - 16m, z uwzględnieniem art. 16. W sprawie nie jest sporne, że nabywane przez skarżącą składniki majątku w chwili przyjęcia do używania były własnością lub współwłasnością podatnika, oraz że cechowała je kompletność i zdatność do użytku. Przewidywany zaś czas wykorzystania przez A wskazanych rzeczy (w tym nieruchomości) i praw majątkowych przekraczać będzie jeden rok, jakkolwiek strona nie jest w stanie określić z góry, jak długi faktycznie będzie okres użytkowania poszczególnych składników majątku. Nie ma zatem wątpliwości, że jeśli chodzi o przedmiotowo istotne cechy nabywane składniki majątku cechy te posiadają. Spełniają również wymóg co do pochodzenia, stanu własności, kompletności i zdatności do użytku oraz przewidywanego okresu używania. Nie jest natomiast spełniony - i jest to okoliczność bezsporna - wymóg wykorzystywania składników tych przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddania do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 p.d.p. A przedstawiła we wniosku, że prowadzi działalność na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych (Dz. U. z 1996 r. Nr 1, poz. 2 ze zm.) zwanej dalej jako "ustawa o SKOK". A jest spółdzielnią, do której ustawowo zobowiązane są przynależeć wszystkie kasy oszczędnościowo - kredytowe. Celem statutowym A jest zapewnienie stabilności finansowej spółdzielczym kasom oraz sprawowanie nad nimi nadzoru dla zapewnienia bezpieczeństwa zgromadzonych w nich oszczędności oraz zgodności działalności spółdzielczych kas z przepisami ustawy (art. 34 ustawy o SKOK). A uzyskuje zdecydowaną większość przychodów prowadząc działalność na rzecz spółdzielczych kas oszczędnościowo - kredytowych oraz pośrednicząc w przeprowadzaniu rozliczeń na rzecz członków (art. 35 pkt 8 i 8a ustawy o SKOK). Działalność A ma charakter niezarobkowy, co wynika wprost z art. 39 ust. 1 w/w ustawy. Oznacza to, że celem działalności A nie jest uzyskiwanie dochodu, ale także generowanie wielkości przychodów i kosztów, aby zapewnić realizację celów statutowych A, określonych w art. 34 ustawy o SKOK. W świetle powyższego faktem jest, że A nie prowadzi działalności gospodarczej, przez którą należy rozumieć - zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwana dalej "Ordynacja podatkowa - każdą działalność zarobkową w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w tym wykonywanie wolnego zawodu, a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców. W myśl natomiast art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095) działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa i usługowa, poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kapitału ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. W sytuacji więc, gdy bezsporne jest, iż A nie prowadzi działalności gospodarczej, nie może budzić wątpliwości, iż nabywane przez nią aktualnie czy też w przyszłości, składniki majątku, jakkolwiek spełniające większość cech przypisanych środkom trwałym i wartościom niematerialnym i prawnym, nie stanowią tych środków i wartości, albowiem nie są i nie będą w przyszłości - zgodnie z oświadczeniem A - wykorzystywane na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Brak wykorzystania przedmiotowych składników majątku na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej (bo takiej A nie prowadzi) nie pozwala składników tych określić mianem środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Pojęcia te są nierozerwalnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podobnie jak o kosztach uzyskania przychodów można mówić w przypadku podmiotów gospodarczych, których celem prowadzonej działalności jest generowanie przychodów (dochodów). W myśl art. 15 ust. 1 p.d.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. A - jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego - przedmiotowe składniki majątku nabywa w celu realizacji zadań statutowych a zatem nie w celu osiągnięcia przychodów, o których mowa w przywołanej powyżej regulacji prawnej. W tych okolicznościach oczywiście wydatki poniesione na nabycie tychże składników majątku - nie mogą obciążać kosztów uzyskania przychodów poprzez dokonywane od nich odpisy amortyzacyjne, gdyż tych dokonuje się tylko od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych (art. 16a ust. 1 i art. 16b ust. 1 p.d.p.), jak również nie mogą obciążać rachunku kosztowego w dacie ich poniesienia, jak wywodzi to strona skarżąca. Z tych też względów nie mógł mieć w sprawie zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 1 p.d.p., i dlatego na regulację tą nie powołuje się już Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tak więc ocena prawna stanowiska wnioskodawcy dokonana w badanej interpretacji indywidualnej przez Ministra Finansów jest prawidłowa. Fakt natomiast błędnego - w ocenie Sądu - uznania przez Ministra Finansów przedmiotowych składników majątku za środki trwałe i odpowiednio wartości niematerialne i prawne nie mógł stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej, albowiem w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym, nie miał on wpływu na podjęte rozstrzygnięcie (ocenę stanowiska wnioskodawcy). Reasumując stwierdzić należy, iż Minister Finansów ostatecznie prawidłowo uznał, iż wydatki poniesione przez A na nabycie opisanych we wniosku składników majątku mogą stanowić koszt uzyskania przychodu tylko poprzez odpisy amortyzacyjne po spełnieniu ustawowego wymogu wykorzystywania ich przez A na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. W sytuacji zaś, gdy A nie prowadzi działalności gospodarczej, a tym samym składników tych nie wykorzystuje i nie będzie wykorzystywać na jej potrzeby, to wydatki na ich nabycie nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodu. Z tych względów Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.