III SA/Kr 503/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2009r. sprawy ze skargi Powiatu Wielickiego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Małopolskiego z dnia 26 lutego 2008r. nr PN.II.0911-34-08 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki skargę oddala wyroku WSA w Krakowie z dnia 5 lutego 2009r. W dniu 28 grudnia 2007r. Rada Powiatu Wielickiego podjęła uchwałę Nr XII/96/07 w sprawie regulaminu wynagradzania nauczycieli szkół i placówek oświatowych na rok 2008, dla których organem prowadzącym jest Powiat Wielicki. Załącznik do uchwały stanowił regulamin wynagradzania nauczycieli. Wojewoda Małopolski, na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z póżn. zm.), wydał w dniu 21 stycznia 2008r. rozstrzygnięcie nadzorcze nr PN.II.0911-16-08, w którym stwierdził nieważność powyższej uchwały Rady Powiatu Wielickiego w części dotyczącej następujących przepisów regulaminu: § 4 ust. 1 pkt 4, § 13 ust. 1 odnośnie słów: "lub szkodliwych dla zdrowia", § 14 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3, § 18 ust. 1 odnośnie słów: "w wysokości 2 godzin ponadwymiarowych za każdy dzień wyjazdu, realizowanego od poniedziałku do piątku." oraz ust. 2 zd. 1 odnośnie słów: "planowane i odpowiednio udokumentowane, zorganizowane" oraz "jak za 5 godzin ponadwymiarowych" i zdanie 2 w całości. W skardze z dnia 22 lutego 2008r. Powiat Wielicki wniósł o uchylenie tego rozstrzygnięcia nadzorczego podnosząc, że zostało ono wydane w oparciu o błędną podstawę prawną (tj. art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym zamiast art. 79 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym). Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 26 lutego 2008r. nr PN.II.0911-34-08 Wojewoda Małopolski, na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.) oraz art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 79 ust. 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym, dokonał sprostowania oczywistej omyłki zawartej w sentencji rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Małopolskiego z dnia 21 stycznia 2008r. nr PN.II.0911-16-08 w ten sposób, że w podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia w miejsce art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym wpisał art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ nadzoru stwierdził, że w rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia 21 stycznia 2008r. nr PN.II.0911-16-08 omyłkowo podano nieprawidłową podstawę prawną. Wskazano na art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, chociaż oczywistym jest, że podstawą prawną przedmiotowego rozstrzygnięcia był art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym. Ponadto z treści rozstrzygnięcia objętego niniejszym sprostowaniem wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że odnosi się ono wyłącznie do uchwały Rady Powiatu Wielickiego, a nie do uchwały organu stanowiącego gminy. W celu uniknięcia stanu niepewności co do zakresu wyrzeczenia, którego zakres oraz podstawy zostały szczegółowo przedstawione w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Małopolskiego z dnia 21 stycznia 2008r., organ nadzoru postanowił, na zasadzie odpowiedniego zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, dokonać sprostowania zapisów sentencji tego rozstrzygnięcia. Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Małopolskiego nr PN.II.0911-34-08 skargę wniósł Powiat Wielicki domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 79 ust. 5 ustawy o samorządzie powiatowym poprzez przyjęcie, że podstawa prawna rozstrzygnięcia nadzorczego może ulec zmianie w trybie sprostowania oczywistej omyłki. Ponadto, zdaniem Powiatu Wielickiego, organ nadzoru naruszył dyspozycję art. 81 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym poprzez wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego pomimo upływu terminu, o którym mowa w art. 79 ust. 1 tej ustawy. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda Małopolski dokonał sprostowania całej podstawy prawnej własnego rozstrzygnięcia nadzorczego z dnia 21 stycznia 2008r. znak P.N.II.0911-16-08, co w ocenie Powiatu Wielickiego narusza dyspozycję art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 79 ust. 5 ustawy o samorządzie powiatowym. Skarżący wskazał, iż w doktrynie podnosi się, że ustawodawca wprowadzając w art. 113 Kpa pojęcie "błędów pisarskich i rachunkowych" oraz innych "oczywistych pomyłek", nie daje jednak ustawowej definicji tych pojęć, w związku z czym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć, a więc takie, jakie jest stosowane w życiu codziennym (wyrok NSA z dnia 13 marca 1998r., sygn. akt I SA/Lu 1091/96, LEX nr 33 532). Pojęcie "błąd" w powszechnym tego słowa znaczeniu to "niezgodność z obowiązującymi regułami pisania, liczenia, wymowy itp.; odstępstwo od normy; pomyłka" (Słownik języka polskiego.., pod red. M. Szymczaka, t. 1, s 167). Szczególnego rodzaju błędami występującymi w decyzjach administracyjnych oraz innych dokumentach są więc błędy ortograficzne, gramatyczne, zecerskie, jak również błędy "maszynowe", a więc błędy powstałe "przy przepisywaniu tekstu na maszynie, polegające najczęściej na zmianie lub przestawieniu litery" (tamże, s 167). W odniesieniu do tych ostatnich współcześnie mówi się raczej o błędach komputerowych, bowiem te ostatnie skutecznie wyparły w administracji tradycyjne maszyny do pisania. W takim znaczeniu, oprócz Kpa, pojęcia te używane są w wielu innych aktach prawnych, np. w art. 28 ustawy z dnia 29 września 1986r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2004r. Nr 161, poz. 1688), w art. 49 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175 z późn. zm.), czy w art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Należy jednak zaznaczyć, że w omawianych ustawach również pojęć tych nie zdefiniowano, omawiane przepisy szczególne stanowią jedynie, że właściwe organy mogą prostować "oczywiste błędy pisarskie", "niedokładności", "błędy pisarskie, rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki". W tej ostatniej ustawie określone zostały także zasady prostowania tych błędów, co następuje poprzez zamieszczenie wzmianki na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Zatem wobec braku ustawowego zdefiniowania omawianych tutaj pojęć, ciężar określenia ich obszaru znaczeniowego spoczywa na doktrynie oraz orzecznictwie sądowym (tak. np. G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I i II, Zakamycze, 2005). W judykaturze konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że "błędy i pomyłki w zakresie powołanej podstawy prawnej nie mogą być prostowane w trybie art. 113 k.p.a." (tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 maja 2006r., sygn. akt IV SA/Wa 2179/2005 opubl. LEX nr 229981). W przedmiotowym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł m.in., że powołanie podstawy prawnej jest jednym z istotnych elementów postanowienia zatem błędy i pomyłki w zakresie powołanej podstawy prawnej nie mogą być sprostowane w trybie art. 113 Kpa. Powołany artykuł umożliwia organom administracji publicznej sprostowanie błędów i omyłek decyzji (postanowień), o ile można je objąć mianem "oczywistych omyłek". Nie podlegają temu trybowi błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (wyrok WSA z 25.02.2005r., sygn. akt VII SA/Wa 321/04, publ. LEX nr 165005; wyrok NSA z 22.03.2002r., sygn. akt V SA 3051/01, publ. LEX nr 109324; wyrok NSA z 23.04.2001r., sygn. akt II SA 863/00, publ. LEX nr 75522). Przed reformą sądownictwa administracyjnego stanowisko judykatury nie odbiegało od powyższego i konsekwentnie wskazywało, że "niedopuszczalne jest sprostowanie podstawy prawnej oraz faktycznej rozstrzygnięcia" (tak np. wyrok z dnia 22 marca 2002r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie V SA 3051/2001 opubl. LEX nr 109324), oraz iż "jednym z istotnych elementów decyzji administracyjnej w myśl art. 107 Kpa jest m.in. powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Za rażące naruszenie prawa należy uznać zmianę podstawy prawnej decyzji administracyjnej w trybie sprostowania określonego w art. 113 Kpa. Nie podlegają bowiem sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki co do ustalenia obowiązującego prawa" (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 czerwca 1999r. I SA/Gd 984/1997 opubl. LEX nr 38721). W niniejszej sprawie jest zatem oczywistym, że organ nadzoru stosując zgodnie z art. 79 ust. 5 ustawy o samorządzie powiatowym odpowiednio art. 113 § 1 Kpa do sprostowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia nadzorczego dopuścił się obrazy w/w przepisów. Powiat Wielicki podniósł również, iż w doktrynie wskazuje się, że ustawy o samorządzie gminnym, powiatowym wojewódzkim nadały stwierdzeniu nieważności uchwały organu tych jednostek formę deklaratoryjnego aktu administracyjnego (por. też. wyrok NSA z dnia 28 lutego 1995r., SA/Łd 2363/94, Prok. i Pr. 1995, nr 9, poz. 45) - co zdaniem skarżącej nakłada na organ nadzoru obowiązek zachowania wymogów procedury administracyjnej nawet przy odpowiednim stosowaniu Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Powiatu Wielickiego przedmiotowe rozstrzygnięcie nadzorcze narusza również dyspozycję art. 81 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Powołany wyżej przepis stanowi, że po upływie terminu, o którym mowa w art. 79 ust. 1, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały organu powiatu. Z kolei stosownie do art. 79 ust. 1 ustawy – uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. Skoro zatem Wojewoda Małopolski wydał rozstrzygnięcie nadzorcze z dnia 21 stycznia 2008r. nr P.N.II.0911-16-08 stwierdzającego nieważność uchwały Rady Powiatu Wielickiego Nr XII/96/07 z dnia 28 grudnia 2007r. w sprawie regulaminu wynagradzania nauczycieli szkół i placówek oświatowych na rok 2008, dla których organem prowadzącym jest Powiat Wielicki, a następnie kolejnym rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 26 lutego 2008r. nr P.N.II.0911-34-08 dokonał "sprostowania oczywistej omyłki" zawartej w sentencji poprzedniego rozstrzygnięcia nadzorczego - nie uchylając go i nie przesyłając skargi na to rozstrzygnięcie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, argumentując dodatkowo, że zakres oraz podstawy rozstrzygnięcia zostały szczegółowo przedstawione w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego z dnia 21 stycznia 2008r. - to w ocenie Powiatu Wielickiego tak "poprawione" rozstrzygnięcie nadzorcze zapadło w istocie z uchybieniem 30 dniowego terminu określonego w art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Niezależnie od powyższego "prostowanie" aktów nadzoru w wyniku skargi uprawnionej jednostki samorządu terytorialnego i nie przesyłanie tejże skargi do właściwego sądu administracyjnego lecz stwarzanie możliwości wnoszenia skargi na kolejne (prostujące) rozstrzygnięcia nadzorcze może prowadzić do utrwalenia się praktyki, iż rozpatrzenie pierwotnej skargi zostaje odłożone ad calendas graecas przy jednoczesnym nieskorzystaniu przez organ nadzoru z możliwości samoistnego wniesienia skargi na uchwałę organu powiatu stosownie do art. 81 ust. 1 zd. 2 ustawy o samorządzie powiatowym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie. W ocenie Wojewody Małopolskiego oparcie przez organ nadzoru rozstrzygnięcia nadzorczego nr PN.II.0911-16-08, stwierdzającego nieważność uchwały rady powiatu na przepisie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zamiast na przepisie art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, stanowi tylko i wyłącznie oczywistą omyłkę we wskazaniu formalnej podstawy prawnej do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego. Oczywistym jest bowiem, iż organ nadzoru wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie nadzorcze działał w oparciu o odpowiedni przepis ustawy o samorządzie powiatowym, a nie gminnym, albowiem w sposób nie budzący wątpliwości uzasadnił to w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia nadzorczego. Z treści uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego z dni 21 stycznia 2008r., nr PN.II.0911-16-08, bezsprzecznie wynika, iż dotyczyło ono uchwały podjętej przez Radę Powiatu Wielickiego; nie dotyczyło natomiast uchwały organu stanowiącego gminy. Ponadto Wojewoda Małopolski zauważył także, iż kwestionowanym w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 26 lutego 2008r. nr PN.II.0911-34-08, organ nadzoru sprostował jedynie podstawę formalną w wydanym przez siebie rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia 21 stycznia 2008r. Sprostowanie oczywistej omyłki w zakresie podstawy prawnej w żadnej mierze nie prowadziło i nie prowadzi do zmiany merytorycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia, co strona do skarżącej przeciwna wyraźnie podkreślała w odpowiedzi na skargę Powiatu Wielickiego z dnia 22 lutego 2008r. Dokonanie sprostowania zaistniałej omyłki pisarskiej w formalnej podstawie prawnej rozstrzygnięcia nadzorczego miało na celu wyłącznie usunięcie zaistniałego, lecz w istocie niezamierzonego, dysonansu pomiędzy treścią sentencji a uzasadnieniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ nadzoru podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę Powiatu Wielickiego z dnia 22 lutego 2008r. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Małopolskiego z dnia 21 stycznia 2008r., nr: PN.II.0911-16-08. Wojewoda Małopolski wskazał, iż wydając rozstrzygnięcie nadzorcze nr PN.II.0911-34-08 dokonał sprostowania podstawy prawnej własnego rozstrzygnięcia nadzorczego PN.II.0911-16-08, co zostało wyraźnie i w sposób jednoznaczny wyrażone w jego odpowiedzi na skargę. Poprzez sprostowanie formalnej podstawy prawnej do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, organ nadzoru doprowadził do sytuacji, kiedy w obrocie prawnym zaczął funkcjonować akt nadzoru pozbawiony błędu formalnego w zakresie podstawy prawnej upoważniającej organ do jego wydania. Wskazać także należy, iż ów formalny brak w podstawie prawnej przedmiotowego aktu nadzoru nie powodował, w ocenie Wojewody, sprzeczności z prawem rozstrzygnięcia nadzorczego, bowiem kwestionowane rozstrzygnięcie nadzorcze eliminowało z obrotu prawnego sprzeczne z prawem zapisy uchwały w sprawie regulaminu wynagradzania nauczycieli w szkołach prowadzonych przez Powiat Wielicki (uchwały Nr XII/96/07 Rady Powiatu Wielickiego z dnia 28 grudnia 2008r.). Pomimo zatem omyłkowego wskazania podstawy prawnej do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, jego wydanie było uzasadnione przede wszystkim względami natury materialnoprawnej, czego z kolei strona skarżąca nie kwestionowała ani w pierwszej skardze, ani nie czyni tego także w niniejszym postępowaniu. Dlatego też, uznając za konieczne podjęcie czynności zmierzających do wyeliminowania omyłki pisarskiej w podstawie prawnej rozstrzygnięcia nadzorczego, organ nadzoru wydał kwestionowane rozstrzygnięcie nadzorcze nr PN.II.0911-34-08, tym bardziej, iż owo sprostowanie nie dotyczyło w żadnej mierze merytorycznej zawartości owego rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się natomiast do pozostałych zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w skardze Wojewoda Małopolski zauważył, że zdaniem strony skarżącej wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego prostującego omyłkę pisarską w zakresie podstawy prawnej do jego wydania, a więc omyłkę o charakterze formalnym, winno nastąpić w terminie do wydania aktu nadzoru w ogóle, a więc w terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały. Zatem Wojewoda Małopolski, wydając rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały, winien uczynić to w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania i w tym także terminie winien wydać następne rozstrzygnięcie nadzorcze prostujące omyłki pisarskie w pierwszym rozstrzygnięciu, o ile oczywiście takowe zaistnieją. W ocenie strony przeciwnej o ile organ rzeczywiście winien wydać rozstrzygnięcie nadzorcze w terminie 30 dni od daty otrzymania błędnego aktu prawnego, to jednakże wydanie rozstrzygnięcia w sprawie sprostowania rozstrzygnięcia nadzorczego w zakresie nie wpływającym merytorycznie na ocenę prawną kwestionowanego aktu prawnego, może nastąpić po upływie owego 30 - dniowego terminu. W będącym przedmiotem niniejszego postępowania przypadku organ nadzoru nie wydawał jednakże "nowego" rozstrzygnięcia nadzorczego, w którym zmieniałby merytorycznie swoje stanowisko zawarte w pierwszym rozstrzygnięciu, a jedynie prostował oczywistą omyłkę pisarską w nim zawartą. Do możliwości dokonywania przez organ sprostowania własnego rozstrzygnięcia nie można odnosić wprost, zdaniem Wojewody Małopolskiego, wymogu zachowania terminu do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w ogóle. Możliwość dokonywania przez organ sprostowania oczywistych omyłek nie jest ograniczona żadnym terminem. Czym innym jest bowiem wydanie aktu nadzoru, zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisu art. 81 ust. 1 w związku z przepisem art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, w ustawowym terminie 30 dni od daty doręczenia organowi nadzoru kwestionowanego owym rozstrzygnięciem aktu prawnego, po upływie którego to terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały organu powiatu, a czym innym jest jego sprostowanie w terminie, którego żaden przepis prawa nie ogranicza. Rzeczone rozstrzygnięcie nadzorcze nr PN.II.0911-16-08 wydane zostało w dniu 21 stycznia 2008r. (wysłane w dniu 22 stycznia 2008r.). Natomiast kwestionowana owym rozstrzygnięciem uchwała Rady Powiatu Wielickiego wpłynęła do Wojewody Małopolskiego w dniu 8 stycznia 2008r., tak więc nie można tutaj mówić o przekroczeniu 30 - dniowego terminu do wydania przez organ nadzoru rozstrzygnięcia nadzorczego, czego zresztą nie kwestionuje strona skarżąca. Natomiast wydanie przez Wojewodę Małopolskiego rozstrzygnięcia PN.II.0911-34-08, które nie odnosiło się wprost do uchwały Rady Powiatu Wielickiego Nr XII/96/7, miało jedynie na celu usunięcie oczywistej omyłki pisarskiej, jaka znalazła się w rozstrzygnięciu PN.II.0911-16-08. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 1999r., sygn. akt IV SA 1015/97, zgodnie z którym możliwość sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek nie jest ograniczona terminem. Niezależnie od powyższego wywodu, Wojewoda Małopolski stwierdził, że nieprawdą jest twierdzenie skarżącej o odstąpieniu od wysłania przez organ nadzoru do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w ustawowym 30 - dniowym terminie odpowiedzi na skargę Rady Powiatu Wielickiego z dnia 22 lutego 2008r. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Małopolskiego z dnia 21 stycznia 2008r., nr PN.II.0911-16-08. Rzeczona skarga wpłynęła do Wojewody Małopolskiego w dniu 27 lutego 2008r. i została wysłana wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 27 marca 2008r. Tak więc został dochowany 30 - dniowy termin określony w art. 54 § 2 ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Nie ma więc mowy w tym przypadku, jak to określiła strona skarżąca, o "poprawianiu" rozstrzygnięcia nadzorczego połączonym z nieprzesłaniem skargi wraz z wymaganymi dokumentami do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i uchybieniu tym samym 30-dniowemu terminowi określonemu w art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Reasumując, jak też zostało podniesione w odpowiedzi na skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze z dnia 21 stycznia 2008r., nr PN.II.0911-16-08, poza omyłką w podstawie prawnej, która została przez organ nadzoru sprostowana, przedmiotowe rozstrzygnięcia nadzorcze Wojewody Małopolskiego (PN.II.0911-16-08 i PN.II.0911-34-08), spełniają wszystkie wymogi określone w przepisie art. 79 ust. 3 ustawy o samorządzie powiatowym, tj. zawierają w swojej treści wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne dotyczące naruszeń zaistniałych w uchwale, jak również zawierają stosowne pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi na owe rozstrzygnięcia do sądu administracyjnego. Omyłkowo przywołana w pierwszym rozstrzygnięciu błędna podstawa formalna do jego wydania nie stanowi, w ocenie organu nadzoru, samoistnej podstawy dla uznania przedmiotowego rozstrzygnięcia za sprzeczne z prawem. Wojewoda Małopolski podkreślił, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nr PN.II.0911-16-08, stwierdzające nieważność części zapisów uchwały Rady Powiatu Wielickiego Nr XII/96/07 z dnia 28 grudnia 2007r., w dalszym ciągu stoi na stanowisku, iż było to działanie słuszne i znajdowało oparcie w obowiązującym porządku prawnym. Zdaniem organu nadzoru uczynienie zadość wnioskowi strony skarżącej i uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć nadzorczych spowoduje funkcjonowanie w obowiązującym porządku prawnym wadliwego aktu prawa miejscowego, bowiem bezspornym w przedmiotowej sprawie jest to, że Rada Powiatu Wielickiego podejmując uchwałę Nr XII/96/07 z dnia 28 grudnia 2008r. w sprawie regulaminu wynagradzania nauczycieli szkół i placówek oświatowych na rok 2008, dla których organem prowadzącym jest Powiat Wielicki, poprzez zawarcie w niej zapisów, które zostały zakwestionowane przez organ nadzoru, naruszyła przywołane w rozstrzygnięciu nadzorczym przepisy prawa materialnego, a w szczególności przepis art. 30 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006r., Nr 97, poz. 674 z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie była ocena przez Sąd zgodności z prawem wydanego przez Wojewodę jako organ nadzoru nad samorządem terytorialnym rozstrzygnięcia nadzorczego prostującego oczywistą omyłkę pisarską w wydanym wcześniej rozstrzygnięciu nadzorczym stwierdzającym nieważność części uchwały rady gminy. Punkt wyjścia w niniejszej sprawie stanowić zatem musiało ustalenie przez Sąd, czy wojewoda jako organ nadzoru, w toku procedury nadzorczej, jest uprawniony do wydawania orzeczeń prostujących oczywiste omyłki pisarskie lub rachunkowe w wydanych przez siebie rozstrzygnięciach nadzorczych. Wątpliwości co do dopuszczalności takiego działania mogą bowiem wynikać z braku w naszym systemie prawnym szczegółowej regulacji zasad procedury nadzorczej. Obowiązujące przepisy ograniczają się tylko do ogólnego wskazania, że "przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio" (art. 79 ust. 5 ustawy z dnia 5 czerwca1998r. o samorządzie powiatowym, Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1592 z późn. zm.). W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie to ogólne odesłanie do zasad przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, oznacza między innymi uprawnienie organu nadzoru do odpowiedniego zastosowania w procedurze nadzorczej instytucji sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. W niniejszej sprawie zatem Wojewoda Małopolski jako organ nadzoru miał kompetencję do wydania rozstrzygnięcia, którego przedmiot stanowiło sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w wydanym przez niego uprzednio rozstrzygnięciu nadzorczym. Powstaje jednak kolejne pytanie, jak należałoby rozumieć "odpowiedniość" zastosowania w tego rodzaju sytuacjach instytucji sprostowania oczywistej omyłki do postępowania nadzorczego. W ocenie Sądu w pierwszej kolejności należałoby tu uwzględnić konieczną różnicę jeśli chodzi o formę tego rodzaju aktu oraz sposób jego kwestionowania w toku instancji. Wydaje się bowiem niedopuszczalne zastosowanie w tym zakresie wprost reguł wynikających z art. 113 §1 i §3 kpa i przyjęcie, że Wojewoda może dokonać takiego sprostowania na zasadach ogólnych czyli w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie do organu wyższego stopnia. Specyfika postępowania nadzorczego nakazuje, jak się wydaje, konieczność przyjęcia w takiej sytuacji, że organ nadzoru prostując oczywistą omyłkę pisarską lub rachunkową wydaje szeroko rozumiany akt nadzoru. Nie jest to typowe rozstrzygnięcie nadzorcze, o którym mowa w art. 79 Ustawy o samorządzie powiatowym, lecz szerzej rozumiane "rozstrzygnięcie organu nadzorczego dotyczące powiatu", o którym mowa w art. 85 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym oraz "akt nadzoru", do którego odwołuje się art. 3 §1 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. "Odpowiednie" zastosowanie przepisów kpa o sprostowaniu oczywistej omyłki w procedurze nadzorczej polegać zatem będzie na możliwości wydania aktu nadzoru o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, który podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na zasadach przewidzianych w art. 85 ust. 1 u.s.p. w związku z art. 3 §1 pkt 7 p.p.s.a., a nie zażaleniu na podstawie art. 113 §3 kpa. Odnosząc te wnioski do będącego przedmiotem niniejszej sprawy aktu sprostowania oczywistej omyłki wydanego przez Wojewodę Małopolskiego uznać należy, że nie narusza on przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatytułowane jest ono wprawdzie "rozstrzygnięcie nadzorcze", niemniej jednak nie sama nazwa aktu, lecz jego treść przesądza o jego charakterze prawnym. Z treści zaś wyraźnie wynika, że chodziło o dokonanie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Prawidłowo zawarto w nim także pouczenie powiatu o możliwości kwestionowania tego aktu w drodze skargi do sądu administracyjnego wnoszonej w terminie 30 dni od dnia doręczenia. Poza wskazaną odrębnością dotyczącą formy prostowania oczywistej omyłki pisarskiej rozstrzygnięcia nadzorczego oraz trybu jego kontroli, w pozostałym zakresie do instytucji prostowania oczywistej omyłki w procedurze nadzorczej znajdą wprost zastosowanie zasady ogólne dotyczące tej instytucji wynikające z kpa. Przede wszystkim zatem należy uznać, że uprawnienie Wojewody do rozstrzygnięcia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej nie jest ograniczone żadnym terminem. Jak wiadomo Kodeks postępowania administracyjnego nie ogranicza uprawienia organu do prostowania oczywistej omyłki żadnym terminem, i ta zasada znajduje pełne zastosowanie także w przypadku prostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postępowaniu nadzorczym. W szczególności zatem przyjąć należy, że nie znajduje w takich przypadkach zastosowania termin 30 dni przewidziany w art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Zgodnie z wyraźnym brzmieniem tego przepisu termin ten ma zastosowanie do orzekania przez organ nadzoru "o nieważności". Tymczasem prostowanie oczywistej omyłki pisarskiej nie wpływa merytorycznie na ocenę prawną kwestionowanego prostowanym rozstrzygnięciem nadzorczym aktu prawnego. Nie stanowi zatem "orzekania przez organ nadzoru o nieważności", może więc nastąpić po upływie owego 30 - dniowego terminu. Do możliwości dokonywania przez organ sprostowania własnego rozstrzygnięcia nie można więc odnosić wprost wymogu zachowania terminu do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego. Czym innym jest bowiem wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego, zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisu art. 81 ust. 1 w związku z przepisem art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, w ustawowym terminie 30 dni od daty doręczenia organowi nadzoru kwestionowanego owym rozstrzygnięciem aktu prawnego, po upływie którego to terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały organu powiatu, a czym innym jest jego sprostowanie w terminie, którego żaden przepis prawa nie ogranicza. Zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie o sprostowaniu oczywistej omyłki nie stanowi "nowego" rozstrzygnięcia nadzorczego, w którym organ zmieniałby merytorycznie swoje stanowisko zawarte w pierwszym rozstrzygnięciu, lecz jedynie sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w nim popełnionej. Wbrew zatem zarzutom skargi przyjąć należy, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 81 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Uwzględniając powyższe ustalenia dotyczące ogólnej dopuszczalności dokonywania w procedurze nadzorczej prostowania oczywistej omyłki pisarskiej, formy oraz terminu w którym może się to odbywać, pozostaje ustalić, czy w niniejszej sprawie dokonane przez organ nadzoru sprostowanie mieściło się z punktu widzenia jego treści w przyjętej w art. 113 ust. 1 kpa formule "oczywistej omyłki pisarskiej". Zaskarżonym aktem prostującym oczywistą omyłkę pisarską Wojewoda Małopolski sprostował swoje rozstrzygnięcie nadzorcze w ten sposób, że w miejsce powołanego w podstawie prawnej przepisu ustawy o samorządzie gminnym wpisał przepis ustawy o samorządzie powiatowym. Skarżący natomiast kwestionując to orzeczenie Wojewody Małopolskiego zarzuca, że niedopuszczalne jest prostowanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu oparcie przez organ nadzoru rozstrzygnięcia nadzorczego nr PN.II.0911-16-08 stwierdzającego nieważność uchwały rady powiatu na przepisie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zamiast na przepisie art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, stanowiło jedynie oczywistą omyłkę we wskazaniu formalnej podstawy prawnej do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego. Właściwa podstawa prawna do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego istniała w obowiązującym stanie prawnym. Co więcej, oczywistym jest, że organ nadzoru wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie nadzorcze działał w oparciu o właściwy przepis ustawy o samorządzie powiatowym, a nie gminnym. W sposób nie budzący wątpliwości wykazał to w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia nadzorczego. Z treści uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego bezsprzecznie bowiem wynika, iż dotyczyło ono uchwały podjętej przez Radę Powiatu Wielickiego, a nie uchwały organu stanowiącego gminy. Należy także podkreślić, że w istocie działanie Wojewody w niniejszej sprawie nie stanowiło sprostowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia w takim znaczeniu, jakie przyjmuje skarżący. Chodziło bowiem tylko o prawidłowe wskazanie błędnie pominiętego, ale faktycznie zastosowanego jako podstawa prawna rozstrzygnięcia nadzorczego przepisu ustawy o samorządzie powiatowym, a nie o zmianę zastosowanej podstawy prawnej. Tego rodzaju sprostowanie oczywistej omyłki w zakresie wskazania podstawy prawnej w żadnej mierze nie prowadziło do zmiany merytorycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz miało na celu wyłącznie usunięcie zaistniałego dysonansu pomiędzy treścią sentencji a uzasadnieniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Poprzez sprostowanie formalnej podstawy prawnej do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, organ nadzoru doprowadził do sytuacji, kiedy w obrocie prawnym zaczął funkcjonować akt nadzoru pozbawiony błędu pisarskiego w zakresie wskazanej podstawy prawnej upoważniającej organ do jego wydania. Ten błąd pisarski w podstawie prawnej przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego nie powodował sprzeczności z prawem rozstrzygnięcia nadzorczego uzasadniającej jego uchylenie, lecz stanowił jedynie omyłkę nie mającą wypływu na wynik sprawy. Mając na uwadze przedstawione powyżej argumenty Sąd doszedł do przekonania, że kwestionowany w niniejszym postępowaniu akt Wojewody Małopolskiego prostujący oczywistą omyłkę pisarską w wydanym przez niego rozstrzygnięciu nadzorczym nie narusza prawa materialnego ani prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 litera a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego powodu skarga Powiatu Wielickiego została oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.