VI SA/Wa 2196/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2009 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na G. K. (dalej jako: skarżący) na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088, ze zm.; dalej jako: u.t.d.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu: 1. wykonywania przewozu drogowego niektórych towarów niebezpiecznych z naruszeniem wymaganych środków ostrożności przy ich przewozie razem z artykułami żywnościowymi, towarami konsumpcyjnymi lub karmą dla zwierząt (art. 92 ust. 1 pkt 1, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 6.2.10 załącznika – [...] zł); 2. wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem z naruszeniem przepisów dotyczących rozmieszczania i mocowania ładunków (art. 92 ust. 1 pkt 1, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 6.2.5 załącznika – [...] zł); 3. wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporządzoną instrukcją pisemną dla kierowcy (art. 92 ust. 1 pkt 1, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 6.1.3 załącznika – [...] zł); 4. wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 1.7 załącznika – [...] zł); 5. nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 11.2 ust. 1 załącznika – [...] zł); 6. skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 10.2 lit. a załącznika – [...] zł); 7. skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 10.2 lit. a załącznika – [...] zł); 8. skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą rozpoczętą kolejną godzinę (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 10.2 lit. b załącznika – [...] zł); 9. przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz Ip. 10.4 lit. a załącznika – [...] zł); 10. przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą następną rozpoczętą godzinę (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz Ip. 10.4 lit. b załącznika – [...] zł); 11. skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 10.2 lit. a załącznika – [...] zł); 12. skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą rozpoczętą kolejną godzinę (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 10.2 lit. b załącznika – [...] zł); 13. przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz Ip. 10.4 lit. a załącznika – [...] zł); 14. przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą następną rozpoczętą godzinę (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz Ip. 10.4 lit. b załącznika – [...] zł); 15. skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 10.2 lit. a załącznika – [...] zł); 16. skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą rozpoczętą kolejną godzinę (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 10.2 lit. b załącznika – [...] zł); 17. przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz Ip. 10.4 lit. a załącznika – [...] zł); 18. przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą następną rozpoczętą godzinę (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz Ip. 10.4 lit. b załącznika – [...] zł); 19. skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 10.2 lit. a załącznika – [...] zł); 20. skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą rozpoczętą kolejną godzinę (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 10.2 lit. b załącznika – [...] zł); 21. przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz Ip. 10.4 lit. a załącznika – [...] zł); 22. przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą następną rozpoczętą godzinę (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz Ip. 10.4 lit. b załącznika – [...] zł); 23. skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 10.2 lit. a załącznika – [...] zł); 24. skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą rozpoczętą kolejną godzinę (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 10.2 lit. b załącznika – [...] zł); 25. skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 10.2 lit. a załącznika – [...] zł); 26. skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą rozpoczętą kolejną godzinę (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz Ip. 10.2 lit. b załącznika – [...] zł); 27. przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz Ip. 10.4 lit. a załącznika – [...] zł); 28. przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą następną rozpoczętą godzinę (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz Ip. 10.4 lit. b załącznika – [...] zł). Na mocy tej samej decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. organ - punkt 29 - działając na podstawie 1.6.5.6 i 8.1.4 umowy europejskiej, dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 178, poz. 1481), art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671, ze zm.; dalej jako: u.p.d.t.n.), art. 105 § 1 k.p.a. oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. umorzył postępowanie w zakresie wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem bez wymaganych gaśnic lub wyposażonym w gaśnice niespełniające warunków określonych w umowie ADR. Uznał, że w trakcie realizowanego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w jednostce transportowej znajdowała się wymagana ilość środków gaśniczych, podanych pod 8.1.4.1, z uwzględnieniem przepisu przejściowego podanego pod 1.6.5.6, spełniających wymagania podane pod 8.1.4.4 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR). W dniu [...] kwietnia 2007 r. skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r., wnosząc o jej uchylenie w całości i wstrzymanie jej wykonania. Treść odwołania wskazuje, iż zakres zaskarżenia odwołaniem obejmował wyłącznie nałożenie kar pieniężnych. W uzasadnieniu skarżący podał, że decyzja jest niezgodna ze stanem faktycznym i narusza obowiązujący porządek prawny wydanych w tym zakresie przepisów prawa i zarzucił brak faktycznego uzasadnienia dla nałożonej dwukrotnie opłaty wynikającej z art. 92 ust. 1 pkt. 2,7,8 i art. 92 ust. 4 u.t.d. (punkt 23, 24 i 25 decyzji, wskazany w odwołaniu jako str. 18 decyzji). W ocenie skarżącego opłata określona na str. 18 nie posiada uzasadnienia odnoszącego się do faktów dających podstawę jej wymiaru, a zatem w rzeczywistości nie są skarżącemu znane okoliczności faktyczne na podstawie, których została ona wymierzona. Skarżący podał, że na str. 19 uzasadnienia decyzji po raz kolejny dokonano wymiaru opłaty (punkt 26 i 27 decyzji), która została wymierzona na podstawie tych samych norm prawa, tym razem jednak, opłata ta posiada uzasadnienie faktyczne jej wymiaru. Stan taki zdaniem skarżącego powoduje, że w rzeczywistości mogło dojść do podwójnego wymiaru opłaty za naruszenie tych samych norm prawa wynikających z art. 92 ust. 1 pkt. 2,7,8 i art. 92 ust. 4 u.t.d. (punkty 23, 24, 25, 26 i 27 decyzji), bowiem brak jest uzasadnienia faktycznego nałożonej opłaty, o której mowa na str. 18 decyzji. Skarżący ponadto szeroko uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W dniu [...] maja 2007 r. do organu wpłynęło uzupełnienie odwołania, w którym skarżący podtrzymał dotychczasowe wnioski oraz dodatkowo wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania lub o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucił, naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., bowiem w ocenie skarżącego wydana ona została bez podstawy prawnej oraz bez uzasadnienia faktycznego, ponieważ powołany art. 93 ust. 1 u.t.d. nie może stanowić samoistnej podstawy do wydania decyzji administracyjnej, bowiem tego rodzaju decyzję wydaje się na podstawie norm k.p.a. z zastosowaniem i zachowaniem odpowiednich norm postępowania i zasad ogólnych postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że uzasadnienie decyzji musi być tak skonstruowane, by wyjaśniało okoliczności wskazujące na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w konkretnej sprawie i wobec konkretnego podmiotu, a także by równocześnie wskazywało na treść rozstrzygnięcia, zaś w sferze prawa powinno wskazywać obowiązującą normę i jej znaczenie dla wykładni. Tych wszystkich elementów w ocenie skarżącego jest brak, a wiele rozstrzygnięć w ogóle jest pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia. Skarżący wskazał w tym zakresie na str. 12 w części dotyczącej wysokości kary za skrócenie dziennego czasu odpoczynku - punkt 7 i 8 decyzji oraz str. 12 w części dotyczącej przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu - punkt 9 decyzji, a także na str. 13 - 20 w zakresie dotyczącym uzasadnienia kary za skrócenie dziennego czasu odpoczynku i przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu - punkty od 10 do 28 decyzji. Skarżący wskazał, że w pozostałym zakresie decyzję cechuje niepełność i pozorność uzasadnienia oraz niepowiązanie uzasadnienia z rozstrzygnięciem. Nie zgodził się skarżący również ze stanowiskiem prezentowanym przez organ pierwszej instancji, że za nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu karze się przedsiębiorcę, a nie kierowcę - bezpośredniego sprawcę tego wykroczenia (str. 9 - punkt 5 decyzji). Nieprawidłowo w ocenie skarżącego organ nałożył karę za: 1. wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporządzoną instrukcją pisemną dla kierowcy, bowiem kierowca w istocie posiadał prawidłowo sporządzoną instrukcję, a przepis 5.4.3 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych nie stanowi, że instrukcja taka powinna być wydana dla każdego towaru niebezpiecznego oddzielnie (punkt 3 decyzji); 2. nieokazanie do kontroli wykresówek za okres od [...] lutego do [...] lutego 2007 r., których kierowca nie mógł posiadać skoro w tych dniach nie pracował (punkt 4 decyzji); 3. naruszenie przepisu 11.2 ust. 1 załącznika do u.t.d., gdyż zdaniem skarżącego w uzasadnieniu decyzji organ w istocie nie wskazał wyraźnie ile wykresówek faktycznie kierowca użył, a ile mógł użyć, co oznacza, że brak jest precyzji w wyliczeniu kary (str. 9, 10 - punkt 5 decyzji); 4. osobne wyliczenie kary za każde z naruszeń popełnionych przez kierowcę i ukaranie przedsiębiorcy, podczas gdy z przepisów 10.2 lit. a, 10.2 lit. b, 10.4 lit. a i 10.4 lit. b załącznika do u.t.d. wynika, że kara powinna być skumulowana w ramach każdego z tych przepisów (punkt 6-28 decyzji). Skarżący wskazał również, że organ nie zastosował do obliczenia czasu przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu oraz do czasu skrócenia czasu dziennego odpoczynku przepisu art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, na mocy którego dzienny okres prowadzenia pojazdu może być w każdym tygodniu dwukrotnie przedłużony do 10 godzin. Organ zdaniem skarżącego nie wykazał również jak naruszenie czasu prowadzenia pojazdu i czasu odpoczynku miało się do przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Skarżący zwrócił uwagę, iż w przypadku naruszenia pkt 6.2.10 załącznika do u.t.d. (punkt 1 decyzji) organ nieprawidłowo podał wagę towaru niebezpiecznego podając wagę "około 1800 kg", co może oznaczać każdą wagę towaru, np. 1,800 kg, a w świetle umowy ADR ilość przewożonego towaru niebezpiecznego ma istotny wpływ na rodzaj oznakowania pojazdu. Nie można więc w ocenie skarżącego zarzucić mu naruszenia środków ostrożności i nie można go karać za to naruszenie. Według skarżącego naruszony został również przepis art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, gdyż organ wyznaczył skarżącemu termin do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów wskazując siedzibę organu (B.), zaś jak wynika z treści art. 50 § 1, art. 51 § 1 i art. 52 k.p.a. strona jest zobowiązana do osobistego stawienia się tylko w obrębie miasta lub gminy, w której zamieszkuje, dotyczy to również przypadku zamieszkiwania w gminie sąsiedniej. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego - po rozpatrzeniu odwołania od decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 87 ust. 1, ust. 3, oraz art. 92 u.t.d. oświadczenia rządowego z dnia 23 marca 2007 r. w sprawie wejścia w życie zmian do załączników A i B Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2007 r., Nr 99, poz. 667), przepisów 5.4.3.1., 7.5.4., 7.5.11., 7.5.7.1. umowy europejskiej, dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2007 r., Nr 99, poz. 667), art. 3 ust. 1 i ust. 2 u.p.d.t.n., art. 15 ust. 2, ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich nr L 370 z 31 grudnia 1985 r., str. 8-21, ze zm.), art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 879, ze zm.), art. 4 g, art. 6 ust. 1, ust. 4, art. 8 ust. 1-5, art. 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.). W uzasadnieniu organ podał odnośnie: - punktu 1 decyzji pierwszej instancji, iż skarżący nie kwestionował prawidłowości stwierdzenia omawianego naruszenia i argumentacja przedstawiona w decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. pozostaje aktualna dla potrzeb uzasadnienia decyzji organu odwoławczego; podczas kontroli drogowej oraz w trakcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego zostało ustalone, że w skrzyni załadunkowej samochodu znajdowały się towary niebezpieczne: UN 1775 kwas fluoroborowy, 8, II w ilości 12 sztuk kanistrów 60-litrowych, UN 1824 wodorotlenek sodowy w roztworze, 8, II w ilości 6 sztuk kanistrów 25-litrowych, UN 2876 rezorcyna, 6.1., III w ilości 2 sztuk worków 25-kilogramowych, zaś dokumentacja fotograficzna potwierdziła, że towar niebezpieczny UN 2876 rezorcyna był przewożony w bezpośrednim sąsiedztwie z artykułami żywnościowymi, tj. słoikami zawierającymi "buraczki marynowane"; - punktu 2 decyzji pierwszej instancji, iż zgodnie z 7.5.11. umowy ADR nałożona kara pieniężna prawidłowo sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem z naruszeniem przepisów dotyczących rozmieszczania i mocowania ładunków, gdyż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skontrolowany przejazd był wykonywany bez prawidłowej realizacji tychże przepisów; - punktu 3 decyzji pierwszej instancji, iż zgodnie z 5.4.3.1. umowy ADR kierowcę należy zaopatrzyć w instrukcje pisemne, dotyczące każdego przewożonego materiału lub przedmiotu niebezpiecznego i prawidłową jest kara nałożona za to naruszenie; - odnośnie punktu 4 decyzji pierwszej instancji, iż odpowiedzialność za działanie przedsiębiorstwa zawsze obciąża przedsiębiorcę i ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań pracownika ponosi przedsiębiorca; - punktu 5, 6 i 7 decyzji pierwszej instancji, iż ze względu na fakt, że przeprowadzona kontrola obejmowała okres pracy kierowców, podczas którego obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 zasadne jest, aby organ wydający decyzję wskazał jako podstawę prawną przepisy obowiązuje w chwili orzekania, jednak ze względu na fakt, iż w/w rozporządzenie zmienia zakres obowiązków nakładanych na stronę, podstawą nałożenia kary pieniężnej są przepisy obowiązujące w chwili popełnienia naruszenia chyba, że przepisy nowe są względniejsze dla strony; naruszenia polegały na nieprawidłowym działaniu urządzenia rejestrującego, nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu za każdy dzień, skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę, przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę; organ podał, iż zważywszy na treść zarzutów, argumentacja przedstawiona w zaskarżonej decyzji pozostaje aktualna dla potrzeb niniejszego uzasadnienia decyzji organu odwoławczego oraz (w odniesieniu do zarzutu niewskazania w uzasadnieniu faktycznym ilości wykresówek używanych bezpodstawnie przez kierowcę), że do naruszenia polegającego na nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu za każdy dzień wymagane jest stwierdzenie jedynie faktu, iż kierowca bezpodstawnie używał kilku wykresówek w ciągu jednej doby. Organ wskazał też, że naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców nie były w odwołaniu kwestionowane; Co do wszystkich pozostałych naruszeń, iż organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy u.t.d. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że powołane przez organ przepisy prawa dają uzasadnione podstawy do stwierdzenia, iż zastosowane normy prawa materialnego i proceduralnego obligowały wydającego decyzję do zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym etapie postępowania. Skarżący powołał się na art. 10 k.p.a. i podał, że organ administracji państwowej ma obowiązek zapewnienia czynnego udziału strony w każdym etapie postępowania, zobligowany jest on jednocześnie do poinformowania strony o zakończeniu postępowania i wyznaczeniu stronie terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Wprawdzie art. 10 k.p.a. nie obliguje organu - w ocenie skarżącego - do wyznaczenia 7-dniowego terminu do zapoznania się z aktami sprawy jednak z mocy art. 81 k.p.a. strona musi mieć możliwości ustosunkowania się oraz wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, aby okoliczność faktyczna mogły być uznana za udowodnioną. Skarżący wskazał, że pozbawienie strony tego prawa czyni postępowanie nieważnym, a wydaną decyzję uznać należy za naruszającą obowiązujący porządek prawny (wyrok NSA z dnia 10 styczna 2002 r., sygn. akt V SA 1227/01). Skarżący zauważył, że tylko zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a., a takowe jego zdaniem nie miały miejsca w przedmiotowej sprawie, zezwala organowi na odstąpienie od wymogu określonego w art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący podkreślił, że zarówno jego pełnomocnik jak i on sam nie zostali poinformowani nie tylko o zakończeniu postępowania, ale również o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podał, że skarżący podejmuje polemikę z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i ustalonym na jego podstawie stanem faktycznym, który w ocenie organu nie budzi wątpliwości. Organ podał, że skarżący miał zagwarantowaną w toku postępowania możliwość czynnego w nim udziału i tylko od skarżącego zależało czy z tego uprawnienia skorzystał. Podkreślił, że skarżący brał udział w przesłuchaniu w charakterze świadka kierowcy kontrolowanego pojazdu, zaś organy pierwszej i drugiej instancji wydały rozstrzygnięcia, przedstawiając przesłanki, którymi się kierowały. Ponadto, organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz argumentację zawartą w decyzji organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy wyroku z dnia 11 marca 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2208/07) uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. Jak podał w treści uzasadnienia powyższego wyroku, w toku postępowania odwoławczego doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego: art. 7, 77, 107 § 3 i in. k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Konkretnie – podstawą uchylenia decyzji organu odwoławczego były następujące uchybienia: - brak ponownego rozpoznania sprawy w odniesieniu do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku i przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego; - brak dokonania oceny materiału dowodowego pod kątem zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek powyższego wyroku, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] ponownie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W odniesieniu do każdego z naruszeń polegających na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego organ odwoławczy w treści uzasadnienia wskazał: - godzinę będącą początkiem nowego okresu rozliczeniowego, - godziny między którymi kierowca odebrał odpoczynek w ramach okresu rozliczeniowego, - czas o jaki został skrócony wymagany dzienny okres odpoczynku. W odniesieniu do każdego z naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego organ odwoławczy precyzyjnie wskazał: - godzinę i datę rozpoczęcia prowadzenia pojazdu po odebraniu prawidłowego odpoczynku dziennego, - godzinę i datę zakończenia prowadzenia pojazdu, - zarejestrowany czas prowadzenia pojazdu pomiędzy dwoma prawidłowymi dziennymi okresami odpoczynku. Na podstawie zgromadzonego materiału Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną za popełnione naruszenia: nieprawidłowym działaniu urządzenia rejestrującego, nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego, 24-godzinnego okresu i skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego; przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego. Organ odwoławczy podkreślił nadto, iż nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 a ust. 4, ani art. 93 ust. 7 u.t.d. Wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zasadne jest ukaranie zarówno kierowcy, jak i przedsiębiorcy. Obowiązek wyposażenia kierowcy w stosowne dokumenty ciąży bowiem na przedsiębiorcy. Brak jest, zdaniem organu, podstaw do uznania, iż podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Wskazał nadto na treść art. 9a ust. 5 u.t.d. zgodnie z którym art. 92a ust. 4 nie ma zastosowania, gdy naruszenie ma charakter rażący lub zostało popełnione wielokrotnie co – zdaniem organu – ma miejsce w niniejszej sprawie. Pismem z dnia [...] września 2008 r. G. K. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł o uchylenie decyzji w całości, z powodu niezgodności z prawem, podnosząc, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego "w rzeczywistości nie wykonał zaleceń Sądu", a ponadto – iż "strona została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu". W szczególności stwierdził, iż "organ odwoławczy nie dokonał analizy okoliczności faktycznych sprawy w kontekście odpowiedzialności przedsiębiorcy za nieprawidłowości i naruszenia prawa, jakich dopuścił się kierowca, na którego działanie nie miał wpływu sam przedsiębiorca". Nadto zarzucił w treści uzasadnienia, iż w konsekwencji pozostaje w obrocie prawnym wadliwa decyzja I instancji. Uzasadniając zarzut pozbawienia czynnego udziału w postępowaniu podniósł, iż organ nie powiadomił ani jego, ani ustanowionego w sprawie pełnomocnika, o uprawnieniach przewidzianych w art. 10 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2008 r. (VI SA/Wa 2208/07), organ odwoławczy przeprowadził powtórną, pełną analizę materiału dowodowego, czego wynikiem jest precyzyjne powiązanie podstawy prawnej z konkretnymi stanami faktycznymi, odpowiadającymi poszczególnym naruszeniom. Sąd po dokonaniu analizy kontrolowanej decyzji, doszedł do przekonania, iż organ zastosował się w sposób właściwy do wskazań oraz oceny prawnej zawartych w wyżej opisanym wyroku WSA. W ocenie Sądu, w toku ponownego przeprowadzenia postępowania odwoławczego przed Głównym Inspektorem Transportu Drogowego na skutek uchylenia decyzji administracyjnej tego organu z dnia [...] października 2007 r. na mocy wyżej opisanego wyroku, doszło do całkowitej konwalidacji uchybień wytkniętych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Organ odwoławczy przeprowadził powtórną analizę materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie. W odniesieniu do każdego z wytkniętych przez sąd naruszeń polegających na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego organ wskazał w sposób jednoznaczny: 1. godzinę będącą początkiem nowego okresu rozliczeniowego, 2. godziny między którymi kierowca odbierał odpoczynek w ramach okresu rozliczeniowego, 3. czas o jaki został skrócony wymagany dzienny okres odpoczynku. W odniesieniu do każdego z naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego organ odwoławczy precyzyjnie wskazał: 1. godzinę i datę rozpoczęcia prowadzenia pojazdu po odebraniu prawidłowego odpoczynku dziennego, 2. godzinę i datę zakończenia prowadzenia pojazdu, 3. zarejestrowany czas prowadzenia pojazdu pomiędzy dwoma prawidłowymi dziennymi okresami odpoczynku. W sposób należyty została wyjaśniona kwestia braku zastosowania art.. 92a oraz 93 ust 7 u.t.d. w przedmiotowej sprawie. Sąd doszedł w tej sytuacji do przekonania, iż zaskarżona decyzja spełnia kryteria określone w art. 107 § 3 k.p.a. Brak jest nadto uchybień proceduralnych, w szczególności naruszenia przepisów określonych w art. 7 i 77 k.p.a., które mogłyby uzasadniać eliminację kontrolowanej decyzji z obrotu prawnego. Wymaga podkreślenia, iż odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny. W przypadku penalizacji naruszeń przepisów regulujących zasady profesjonalnego transportu drogowego, z woli ustawodawcy odpowiedzialności podlega przede wszystkim podmiot prowadzący tę działalność. Powyższy pogląd został wyrażony m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2008 r. (w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 67/08), zgodnie z którym do zwolnienia przedsiębiorcy z przedmiotowej odpowiedzialności wymagane jest wykazanie, iż dokonał on należytej staranności (uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać) przy organizacji działalności przewozowej, a ponadto wskazanie konkretnej, nadzwyczajnej przyczyny uchybienia obowiązującym przepisom. Reasumując, zgodnie z obowiązującym stanem prawnym – przepisy prawa nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń. Wyrazem tego obowiązku jest m.in. art. 10 ust. 2 i ust. 3 zd. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, który nakłada na przedsiębiorstwo transportowe obowiązek organizowania pracy kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisy rozdziału II tego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się wykonujący przewozy kierowcy. Sąd stwierdził ponadto, iż w trakcie postępowania odwoławczego nie doszło do naruszenia praw strony zagwarantowanych przepisami k.p.a. W szczególności brak było podstaw do ponownego zawiadomienia strony o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Jak wynika z treści wyroku WSA z dnia 11 marca 2008 r., w postępowaniu administracyjnym, które toczyło się przed jego wydaniem, Strona korzystała z pełni praw, które są jej gwarantowane. Ponieważ przy ponownym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym podstawą rozstrzygnięcia były dowody zgromadzone w postępowaniu przed organem I instancji, co do których strona miała możliwość wielokrotnego wypowiedzenia się w toku postępowania, brak było podstaw, aby w formie pisemnej po raz kolejny udzielać jej w tym przedmiocie pouczenia. Z uwagi na wyrażony wyżej pogląd, iż kontrolowana decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak na wstępie.