II OSK 787/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. NSA Janusz Furmanek Protokolant Daniel Zdzieszyński po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej F. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1178/09 w sprawie ze skargi F. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Siedlcach z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia spełnienia wymagań weterynaryjnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od F. K. na rzecz Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Siedlcach kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowania kasacyjnym. Mazowiecki Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z [...] maja 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania F. K., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Sokołowie Podlaskim z [...] marca 2009 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia spełnienia wymagań weterynaryjnych określonych dla prowadzenia działalności w zakresie transportu ubocznych produktów zwierzęcych kat. 3 i zatwierdzenia działalności. Powiatowy Lekarz Weterynarii na podstawie wyników przeprowadzonej kontroli [...] listopada 2008 r. w zakładzie skarżącego, decyzją z [...] grudnia 2008 r. odmówił stwierdzenia spełnienia wymagań weterynaryjnych w zakresie przetwarzania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kat. 3 i zatwierdzenia zakładu. Decyzja ta została uchylona decyzją [...] stycznia 2009 r. i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, bowiem Wojewódzki Lekarz Weterynarii uznał, że przeprowadzona kontrola nie powinna ograniczać się tylko do zakładu skarżącego, ale powinna obejmować również środki transportu ubocznych produktów zwierzęcych kat. 3, co oznacza, że nie zostały podjęte działania w celu ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie. Organ pierwszej instancji rozpoznając ponownie sprawę, przeprowadził dwie kontrole środków transportu ubocznych produktów zwierzęcych w zakładzie "[...]" F. K., pierwszą [...] grudnia 2008 r., drugą [...] lutego 2009 r. Ze sporządzonych protokołów wynika, że kontrole ujawniły uchybienia naruszające przepisy rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.Urz. UE L 2002.273.1 ze zm.; Dz.Urz. UE-sp. 2003-37-92 ze zm.). W oparciu o ustalenia tych kontroli organ pierwszej instancji zaskarżoną decyzją z 27 marca 2009 r. odmówił stwierdzenia spełnienia wymagań weterynaryjnych określonych dla prowadzenia działalności w zakresie transportu ubocznych produktów zwierzęcych kat. 3 i zatwierdzenia zakładu ze względu na brak urządzeń oraz środków do przeprowadzenia mycia i dezynfekcji pojemników wielokrotnego użytku. Mazowiecki Wojewódzki Lekarz Weterynarii podniósł, że uwzględniając wniosek zawarty w odwołaniu, na zasadzie art. 136 k.p.a., przeprowadził [...] maja 2009 r. oględziny środków transportu w zakładzie skarżącego, udokumentowaną protokołem z kontroli zgodności nr 1/2009 "Lista Kontrolna SPIWET-32b (zbiórka i przewóz niejadalnych produktów zwierzęcych) oraz dokumentację fotograficzną (wykonaną aparatem cyfrowym CANON PowerShot S3 IS), podczas której stwierdzono uchybienia naruszające przepisy rozporządzenia Nr 1774/2002 ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Organ wskazał, iż skarżący nie wniósł uwag i zastrzeżeń do protokołu i jednocześnie odmówił jego podpisania, gdyż nie zgadzał się z jego ustaleniami. Protokół odebrał K. P. – uczestniczący w oględzinach zakładu z upoważnienia skarżącego, który [...] maja 2009 r. złożył wyjaśnienie, że odbiór protokołu poświadczył w celu przekazania go właścicielowi zakładu, a nie jako kontrolowany. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z załącznikiem II rozdziału I pkt 1 lit. a) rozporządzenia Nr 1774/2002 muszą być podjęte wszelkie środki w celu umożliwienia identyfikacji surowców kat. 1, 2 i 3 oraz osobnego przetrzymywania, a także umożliwienia ich identyfikacji podczas gromadzenia i przewożenia. Jak stanowi pkt 2 ww. załącznika podczas transportu etykieta przymocowana do pojazdu, pojemnika, kartonu lub innego opakowania musi wyraźnie wskazywać kategorię produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub w przypadku produktów przetworzonych kategorię produktów, z których zostały otrzymane oraz w przypadku surowca kat. 3. sformułowanie: "nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi". Organ podniósł, iż w toku przeprowadzonej przez niego oględzin zostało stwierdzone, że środek transportu o nr rej. [...] oznaczono tabliczką w kolorze żółtym z napisem "Materiały kat. 3 nie do spożycia przez ludzi i zwierzęta". Jeden z kontenerów oznaczono tabliczką "wyłącznie do zniszczenia", co sugeruje, że został przeznaczony do transportu surowca kategorii I wg załącznika II rozdziału I pkt 2 lit. b) (iii) w przypadku, zgodnie z którym w przypadku surowca kategorii I oraz produktów przetworzonych z niego uzyskanych umieszcza się napis "wyłącznie do usunięcia". Według załącznika II rozdziałem II pkt 3 pojemniki muszą być przeznaczone do przewozu określonego produktu w zakresie niezbędnym do uniknięcia zakażeń wzajemnych. W świetle tych przepisów oznakowanie środków transportu w ocenie organu było nieprawidłowe. Zdaniem organu odwoławczego skarżący nie zachował także wymogu określonego w załączniku II rozdział II pkt 2 rozporządzenia Nr 1774/2002 , zgodnie z którym pojazdy i pojemniki wielokrotnego użytku, a także wszystkie pozostałe elementy wyposażenia lub sprzęt wielokrotnego użytku, który styka się z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego lub produktami przetworzonymi muszą zostać wyczyszczone, wymyte i zdezynfekowane po każdym użytku, być utrzymywane w czystości oraz być czyste i suche przed użyciem. Przeprowadzona wizja kontenera środka transportu [...] ujawniła zanieczyszczenia stałe, niezidentyfikowanego pochodzenia oraz obecność półpłynnej mazi, co oznacza, że nie był czysty, suchy, tym samym nie był gotowy do użycia. Przepis art. 25 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, iż kierownictwo oraz właściciele zakładów pośrednich, przetwórczych lub ich reprezentacji przyjmują wszystkie środki konieczne do spełnienia wymagań tego rozporządzenia. Wprowadzają, stosują i utrzymują stała procedurę opracowaną zgodnie z zasadami systemu analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (HACCP). Organ odwoławczy podkreślił, iż przedstawiona w toku wizji procedura ważenia przyjmowanego surowca nie posiadała elementu ważenia pustego pojazdu w celu określenia masy przyjętego surowca (wykazania różnicy między wagą pojazdu z surowcem oraz masą samego pojazdu). Ponadto stwierdzono, że zakład posiada procedurę mycia i dezynfekcji środka transportu, urządzenie myjące KARTCHER, płyn do dezynfekcji (Chlorian (I) Sodu, Podchlorym Sodu) oraz płyn o nazwie "SPEED", służący do mycia bezdotykowego, pianą aktywną, oraz dokumentację poświadczającą prowadzenie na terenie zakładu czynności mających na celu zabezpieczenie przed szkodnikami. W konstatacji organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie spełnił wymagań weterynaryjnych określonych w rozporządzeniu Nr 1774/2002, gdyż zarówno przeprowadzone przez organ pierwszej instancji kontrole [...] grudnia 2008 r. oraz [...] lutego 2009 r., jak też wizja środków transportu w dniu [...] maja 2009 r. ujawniła szereg nieprawidłowości, tym samym zaskarżoną decyzję pierwszej instancji należało utrzymać w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1178/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi F. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Siedlcach z [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia spełnienia wymagań weterynaryjnych, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że spór sprowadza się do ustalenia spełnienia wymagań weterynaryjnych przez skarżącego prowadzącego przedsiębiorstwo "[...]" F. K. G. S. w zakresie transportu ubocznych produktów zwierzęcych kat. 3 i zatwierdzenia tej działalności. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342), określa wymagania weterynaryjne m.in. dla podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie transportowania przechowywania, operowania, przetwarzania oraz wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, zwanych dalej "ubocznymi produktami zwierzęcymi" (art. 1 pkt 1 lit. o). Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy wymagania weterynaryjne dla prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie zbierania, transportowania, przechowywania, operowania, przetwarzania oraz wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów zwierzęcych określają przepisy Unii Europejskiej ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Wymagania higieniczne dotyczące gromadzenia i przewozu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów przetworzonych zawiera załącznik II do rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.Urz. UE L 2002.273.1; Dz.Urz. UE-sp. 2003.37.92). W rozdziale pierwszym "Identyfikacja" załącznika II rozporządzenia zawarte zostały normy nakazujące podmiotowi prowadzącemu ww. działalność podjęcie środków mających umożliwić identyfikację produktów pochodzenia zwierzęcego. I tak, zgodnie z pkt 1 rozdziału I podmiot obwiązany jest podjąć wszystkie konieczne środki, aby: a) umożliwić identyfikację surowców kat. 1, 2 i 3 oraz ich osobne przetrzymywanie, a także umożliwić ich identyfikację podczas gromadzenia i przewozu; b) umożliwić identyfikację produktów przetworzonych oraz osobne ich przetrzymywanie, a także umożliwić ich identyfikację podczas przewozu; c) w celu identyfikacji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów przetworzonych konkretnej kategorii stosować substancję znakującą tylko do tej kategorii, dla której stosowanie takiej substancji jest wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia lub jest ustanowione bądź określone zgodnie z pkt 4; oraz d) produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego oraz produkty przetworzone były wysłane z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego w opakowaniach, pojemnikach lub pojazdach, które w widocznym miejscu i przynajmniej w czasie trwania transportu są oznakowane czytelnym barwnym kodem w następujący sposób: (i) w przypadku surowców kat. 1, przy użyciu czarnego koloru; (ii) w przypadku surowców kat. 2 (innych niż obornik i treść przewodu pokarmowego), przy użyciu żółtego koloru; (iii) w przypadku surowców kat. 3, przy użyciu zielonego koloru z dużą zawartością niebieskiego w celu zagwarantowania, że odróżnia się on wyraźnie od innych kolorów. W myśl pkt 2 tego rozdziału podczas transportu etykieta przymocowana do opakowania, pojemnika lub pojazdu musi: a) wyraźnie wskazywać kategorię produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub w przypadku produktów przetworzonych kategorię produktów, z których zostały otrzymane; oraz b) zwierać następujące sformułowanie: (i) w przypadku surowca kat. 3 – "nie do spożycia przez ludzi"; (ii) w przypadku surowca kat. 2 (innego niż obornik i treść przewodu pokarmowego) oraz produktów przetworzonych z niego otrzymanych – "nie do spożycia przez zwierzęta"; jednak gdy surowiec kat. 2 jest przeznaczony do żywienia zwierząt określonych w art. 23 ust. 2 lit. c) zgodnie z warunkami określonymi w przedmiotowym artykule, etykieta powinna zawierać wyrazy "do żywienia" uzupełnione nazwą określonego gatunku zwierząt, do żywienia których przeznaczony jest dany surowiec; iii) w przypadku surowca kat. 1 oraz otrzymanych z niego produktów przetworzonych – "wyłącznie do usunięcia". Przepisy rozdziału II "Pojazdy i pojemniki" załącznika II do rozporządzenia wymagają aby: produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego i produkty przetworzone były gromadzone i przewożone w nowych hermetycznych opakowaniach lub zakrytych, zabezpieczonych przed wyciekami pojemnikach lub pojazdach (pkt 1); pojazdy i pojemniki wielokrotnego użytku, a także wszystkie pozostałe elementy wyposażenia lub sprzęt wielokrotnego użytku, który styka się z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego lub produktami przetworzonymi, były wyczyszczone, wymyte i zdezynfekowane po każdym użyciu, utrzymywane w czystości oraz czyste i suche przed użyciem (pkt 2); pojemniki były przeznaczone do przewozu określonego produktu w zakresie niezbędnym do uniknięcia zakażeń wzajemnych (pkt 3); opakowanie było spalone lub usunięte za pomocą innych środków, zgodnie z zaleceniami właściwego organu. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że skarżący nie spełnił wszystkich wymogów weterynaryjnych, które warunkują wydanie decyzji zatwierdzającej prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie transportu ubocznych produktów zwierzęcych kat. 3, o której mowa w art. 6 ust. 4 ustawy. Ze znajdujących się w aktach sprawy protokołów z kontroli zgodności przeprowadzonych w przedsiębiorstwie skarżącego zarówno przez organ pierwszej instancji w dniach [...] grudnia 2008 r. i [...] lutego 2009 r., jak również przez organ odwoławczy w dniu [...] maja 2009 r. wynika bowiem wprost, że niezgodnie z treścią pkt 2 lit. b) (i) rozdz. I zał. II skarżący oznaczył kontener środka transportu o nr rej. [...] umieszczając na nim tabliczkę o treści "Materiały kat. 3 nie do spożycia przez ludzi i zwierzęta" zamiast prawidłowo o treści "nie do spożycia przez ludzi". Kontrola z [...] maja 2009 r. ujawniła, iż na terenie zakładu znajduje się kontener oznaczony tabliczką o treści "wyłącznie do zniszczenia", co w przypadku wnioskowanej przez skarżącego działalności jest niedopuszczalne. Tego rodzaju oznaczenie pojemnika do transportu, jak wynika z cytowanego wyżej pkt 2 lit. b) (iii) rozdz. I załącznika II, przewidziane jest wyłącznie dla surowców kat. 1 oraz otrzymanych z niego produktów przetworzonych. Ustalenia organu odwoławczego w toku kontroli przeprowadzonej, które znajdują odzwierciedlenie na stronie 3 protokołu z kontroli zgodności nr 1/2009 z 14 maja 2009 r. wskazują, że we wnętrzu kontenera środka transportu nr rej [...] znajdowały się niewiadomego pochodzenia zanieczyszczenia stałe oraz półpłynna błotnista-maź, co oznacza, że prawidłowo stwierdzono, że pojemnik ten przeznaczony do przewozu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kat. 3 nie spełniał wymogu określonego w cytowanym powyżej pkt 2 lit. c) rozdz. II zał. II rozporządzenia. Skarżący, jak stwierdził organ, nie kwestionował powyższych ustaleń kontroli, chociaż odmówił podpisania protokołu. Ustaleń tych nie kwestionował także w skardze, lecz w skardze na stronie 9 wyjaśniając obecność stwierdzonej ww. kontenerze mazi półpłynnej, wskazał, iż były to "najpewniej ślady konserwacji". W ocenie Sądu argumenty te nie mogły odnieść zamierzonego skutku z tego względu, że skarżący wiedział, że w dniu [...] maja 2009 r. zostaną przeprowadzone oględziny środków transportu, o czym został zawiadomiony pismem z [...] kwietnia 2009 r., które w dniu [...] kwietnia 2009 r. odebrał jego pełnomocnik (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru). Zatem skarżący miał możliwość przy dochowaniu należytej staranności dopełnić obowiązku wyczyszczenia i wysuszenia tego kontenera przed planowanymi oględzinami, a czego nie uczynił, wbrew obowiązującym w tym zakresie ww. przepisom prawa unijnego. Za chybione Sąd uznał argumenty skargi (s. 8), że oznakowanie środków transportu zakładu skarżącego, w szczególności pojazdu o nr rej. [...] jest poprawne i zgodne z obowiązującymi przepisami w tym zakresie. Przytoczone powyżej przepisy rozdz. I zał. II rozporządzenia wyraźnie określają jaka etykieta i o jakiej treści ma być przymocowana do środka transportu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kat. 3. Oznakowanie pojazdu tabliczką o treści innej, niż wynikającej z przepisów unijnych nie może być w żadnym razie akceptowane. Z treści art. 25 rozporządzenia wynika, że kierownictwo oraz właściciele zakładów pośrednich i przetwórczych lub ich reprezentanci obowiązani są do przyjęcia wszystkich środków koniecznych do spełnienia wymagań niniejszego rozporządzenia i wprowadzenia, stosowania i utrzymywania stałej procedury opracowanej zgodnie z zasadami systemu analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (HACCP). W szczególności mają obowiązek dokonywania identyfikacji i sprawdzania krytycznych punktów kontroli w zakładach, uchwalenia i wprowadzenia w życie metody monitorowania i sprawdzania krytycznych punktów kontroli. W świetle tego nie można odmówić słuszności stanowisku organu odwoławczego, że opracowana dla zakładu skarżącego procedura ważenia przyjmowanego i wysyłanego surowca nie jest kompletna, skoro nie określa warunków ważenia pustego pojazdu w celu ustalenia masy przyjmowanego surowca oraz wysyłanego surowca. Ustalenie ilości surowca jest niezbędne, gdyż w dokumentach handlowych zgodnie z pkt 2 rozdz. III zał. II rozporządzenia musi być wyszczególniona ilość przewożonego surowca (lit. c). Zasadnym jest zarzut skargi, iż organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do wniosku skarżącego zawartego w odwołaniu o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, jednakże w ocenie Sądu uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. organ może zwrócić się do biegłego o wydanie opinii gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Innymi słowy, organ może skorzystać z tego środka dowodowego, lecz na pewno powinien z niego skorzystać w sprawach o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami. W sprawie nie ma wątpliwości, że rozpoznanie sprawy nie wymagało powołania biegłego, gdyż do oceny, czy środki transportu przedstawione przez skarżącego do kontroli spełniały wymagania sanitarne określone przepisami ww. rozporządzenia nie wymagają wiadomości specjalnych, których by nie posiadał wyspecjalizowany organ, którym w tej konkretnej sprawie jest Powiatowy i Wojewódzki Lekarz Weterynarii. Podkreślić należy, że w załączonej do skargi "Opinii środowiskowej" sporządzonej w czerwcu 2009 r. przez dr W.L. – rzeczoznawcę MŚ i Wojewody Mazowieckiego w zakresie oddziaływania na środowisko znajduje się na s. 3 stwierdzenie "Jest oczywiste, że sprzęt transportowy, obecnie nie używany, a także place, posadzki i pojemniki będą w chwili rozpoczęcia produkcji odpowiednio przygotowane. Trudno, żeby podczas przeciągającego się latami przestoju dokonywać regularnego mycia i usuwania uszkodzeń pokryw malarskich i lakierniczych. Zastrzeżenia nadzoru weterynaryjnego były i są do usunięcia bardzo szybko (...)". W ocenie Sądu, zawarte w tej opinii stwierdzenia potwierdzają ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2009 r. co do nieprzygotowania przez skarżącego środków transportowych pod względem wymogów unijnych. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego zawarte w odpowiedzi na skargę, że niezrozumiały jest zarzut, co do tego, że jakoby organ ten stwierdził brak urządzeń oraz środków do mycia i dezynfekcji pojemników wielokrotnego użycia, skoro w protokole z kontroli zgodności nr 1/2009 z 14 maja 2009 r. na s. 3 oraz w uzasadnieniu decyzji wyraźnie podano, że zakład skarżącego posiada procedurę mycia i dezynfekcji środka transportu oraz urządzenia myjące i środki do mycia. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi. F. K. wniósł od wyroku skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to w szczególności przepisów art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt z przepisami rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (rozdz. I "Identyfikacja" zał. II rozporządzenia pkt 1, 2; rozdz. II "Pojazdy i pojemniki" zał. II do rozporządzenia pkt 2), polegające na ich błędnej wykładni i wpierw przyjęciu, że działalność skarżącego pod firmą "[...]" F. K. w G. S. nie spełnia obecnie wszystkich wymogów weterynaryjnych/sanitarnych/formalnych dla jej prowadzenia w zakresie transportu ubocznych produktów zwierzęcych kat. 3, mimo że w ocenie F. K., powołanych przez niego prywatnie biegłych specjalistów tak nie jest, tzn. spełnia jego zakład "[...]" ku temuż wszelkie konieczne i przewidziane prawem wymogi (tak co do dokumentacji koniecznej do transportu jak wyżej, jak i stanu technicznego maszyn, urządzeń, instalacji, pojazdów zwłaszcza i pomieszczeń służących/mających służyć rzeczonemu). Chodzi o spełnienie wymogów w zakresie możliwości identyfikacji produktów pochodzenia, etykiety przymocowanej do pojazdu na czas transportu, czyszczenia pojazdów, pojemników po każdym użyciu, ważenia pojazdu przez np. ubojnię a nie skarżącego; 2. naruszenie przepisów procedowania administracyjnego, a to w szczególności przepisów zawartych w art. 75 i nast. k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a polegające na wadliwym, arbitralnym i całkiem bezpodstawnym pominięciu wniosku dowodowego skarżącego, który w sprawie domagał się powołania niezależnego biegłego/biegłych (na koszt skarżącego; w ramach art. 75 w związku z art. 78 i 84 k.p.a.), czyli osoby która posiadając fachową wiedzę i doświadczenie dokonałaby ww. niezależnej oceny, a wpierw wizji zakładu "[...]", jego środków transportowych, dokumentacji, procedur itd. i na podstawie tego wydałaby niezależną od stron, profesjonalną opinię mogącą służyć za podstawę orzekania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w sprawie. Na tych podstawach wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie bądź zmianę orzeczenia i uwzględnienie skargi na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Siedlcach z [...] maja 2009 r. nr [...], 2) zwrot kosztów postępowania za obydwie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianym. W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 ze zm.) w związku z przepisami rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.Urz. UE L 2002.273.1 ze zm.) nie jest zasadny. W zaskarżonym wyroku Sąd w pełni prawidłowo przeprowadził wykładnię art. 4 ust. 3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt w związku z przepisami powołanego rozporządzenia. Z przepisów powołanego rozporządzenia, jak zasadnie wywiódł Sąd w zaskarżonym wyroku, wynika obowiązek przestrzegania nakazów w zakresie identyfikacji. Z regulacji zawartej w rozporządzeniu nie ma podstaw do wyprowadzenia dopuszczalnych odstępstw. Sąd przytoczył treść regulacji prawnej, z której jednoznacznie wynikają nakazy: "zawierać następujące sformułowanie". Tym samym niepodporządkowanie się tym nakazom nie daje podstaw do stwierdzenia spełnienia wymogów przyjętych w obowiązujących przepisach prawa. Zarzut zatem w skardze kasacyjnej możliwości prawnego odstępstwa nie jest zasadny, zwłaszcza, że rygorystyczna regulacja służy zabezpieczeniu życia i zdrowia ludzi. Tym samym nie jest zasadny postawiony ogólnikowo zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 powołanej ustawy. W skardze kasacyjnej nie wyprowadzono w jej uzasadnieniu wadliwej wykładni co do dopuszczalności odstępstw od obowiązujących wymogów sanitarnych. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 75, 10, art. 107 § 3, art. 78 i 84 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd w pełni prawidłowo przeprowadził ocenę ustalenia stanu faktycznego. Prawidłowość tej oceny nie została podważona w skardze kasacyjnej. Nie można bowiem uznać za zasadne zarzuty, że ustalone braki w zakresie spełnienia wymogów do uzyskania uprawnienia zostaną usunięte w toku podjęcia działalności gospodarczej. Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z zasadą ogólną prawdy obiektywnej (art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego), obowiązany jest ustalić stan faktyczny sprawy istniejący w dniu wydania decyzji. Podstawą do ustalenia stanu faktycznego jest norm prawa materialnego wyznaczająca hipotetyczny stan faktyczny, z którym wiąże konsekwencje prawne. Przyznanie jednostce uprawnienia może nastąpić jeżeli stan faktyczny w sprawie pokrywa się ze stanem faktycznym zapisanym w normie prawa materialnego. Nie jest zatem dopuszczalne wyprowadzenie konsekwencji materialnoprawnych z nieistniejącego stanu faktycznego, lub stanu faktycznego tylko w części odpowiadającemu stanowi faktycznemu zapisanemu w normie prawa materialnego. To, że w sprawie stan faktyczny nie odpowiada w pełni stanowi faktycznemu zapisanemu w normie prawa materialnego potwierdzono w skardze kasacyjnej i opiniach biegłych powołanych przez skarżącego. Przykładem ustalenia co do stanu pojemników. Rozporządzenie nakłada obowiązek – pojemniki muszą być czyste i suche przed użyciem. Nie można zatem zarzucić wadliwe rozstrzygnięcie, jeżeli organ ustalił, że w sprawie tej wymóg nie jest spełniony. W razie gdy od spełnienia takiego wymogu uzależnia przepis prawa uzyskanie uprawnienia, to nie jest zasadne wywodzenie, że nie jest on spełniony bo nie rozpoczęto jeszcze działalności gospodarczej. To uzyskanie uprawnienia jest uzależnione od spełnienia tego wymogu, a zatem, przyszły stan faktyczny nie ma znaczenia prawnego. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 78 § 1 w związku z art. 84 Kodeksu postępowania administracyjnego. Żądanie strony przeprowadzenia dowodu organ prowadzący postępowanie obowiązany jest rozpatrzyć i ocenić z punktu widzenia znaczenia prawnego dla pełnego ustalenia stanu faktycznego. Żądaniem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego organ jest związany jeżeli ustalenie stanu faktycznego wymaga wiadomości specjalnej. Sąd w pełni prawidłowo ocenił, że w sprawie powołane są organy, które w pełni spełniają wymogi posiadania wiedzy specjalnej. Wynika to wprost z regulacji art. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 93, poz. 767 ze zm.) w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 ze zm.). Ma to znaczenie dla oceny stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie w odróżnieniu od oceny oddziaływania na środowisko przygotowanej przez rzeczoznawcę Ministerstwa Środowiska i Wojewody Mazowieckiego. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.