I SA/Gd 821/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Referent Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lutego 2009 r. sprawy ze skargi ,,A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 20 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1.uchyla indywidualną interpretację Ministra Finansów; 2.określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ( [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania . Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przez A spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością spółkę komandytowo - akcyjną ( dalej jako "spółka A") jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia [...] sygn. [...] wydana w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej. Interpretacja ta dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie stawki właściwej przy sprzedaży mieszkania wraz z prawem wyłącznego korzystania z miejsca postojowego usytuowanego poza budynkiem mieszkalnym, w którym znajdować się będzie sprzedawane mieszkanie. Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny. Pismem z dnia 11 grudnia 2007 r. spółka A wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji dotyczącej podatku od towarów i usług w ww. zakresie. Przedstawiając stan faktyczny spółka A podała, że jest w trakcie inwestycji obejmującej budowę osiedla budynków mieszkalnych wielorodzinnych, w ramach której planuje sprzedaż lokali mieszkalnych, jako przedmiotów odrębnej własności, połączoną z przyznaniem prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego usytuowanego poza budyniem mieszkalnym, ale w ramach tej samej nieruchomości gruntowej. Podatnik zaznaczył, że powierzchnia użytkowa każdego z wyodrębnionych w budynku lokali nie przekroczy 150 m 2, a ostateczna realizacja inwestycji nastąpi po dniu 31 grudnia 2007 r. tj. po dniu, z którym art. 146 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - zwanej dalej "ustawą o VAT" ) łączył prawo do stosowania stawki 7% w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych. W świetle powyższego, spółka A wniosła o wskazanie jaka stawka podatkowa w podatku VAT będzie właściwa dla opisanego wyżej typu sprzedaży na podstawie przepisów ustawy o VAT w brzemieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2008 r. Przedstawiając własny pogląd w sprawie spółka wskazała, że w wyżej opisanym stanie faktycznym, sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego, znajdującego się w części wspólnej nieruchomości, powinna w jej ocenie podlegać, jako jedna czynność, opodatkowaniu według stawki 7% VAT. Uzasadniając swoje stanowisko spółka podniosła, że realizowana przez nią budowa zalicza się do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, wobec czego na zasadzie art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 ustawy o VAT w brzemieniu obowiązującym od 1 stycznia 2008 r. ma do niej zastosowanie stawka 7%. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 12 a i art. 41 ust. 12 b ustawy o VAT przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się m.in. obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, gdzie w przypadku lokali mieszkalnych ich powierzchnia użytkowa nie może przekroczyć 150 m2. Spółka podniosła, że lokal mieszkalny jako cześć budynku wielomieszkaniowego stanowi część obiektu budownictwa mieszkaniowego w rozumieniu ww. przepisów. Miejsce postojowe, nie będąc pomieszczeniem przynależnym do lokalu mieszkalnego w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, nie jest jednak częścią składową mieszkania. Nie może być przedmiotem odrębnej sprzedaży z uwagi na brak wyodrębnienia, jakie występuje w przypadku lokalu mieszkalnego. Wyjaśniając istotę prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego, podatnik wskazał, że jego uzyskanie przez określonego właściciela jest warunkowane nabyciem prawa do lokalu mieszkalnego, z jego nabyciem związane jest bowiem nabycie udziału w nieruchomości wspólnej w rozumieniu art. 3 ustawy o własności lokali. Z powyższych względów nie można więc przyjąć aby miejsce postojowe było towarem w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, ani też aby uzyskanie prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego przez nabywcę lokalu spełniało kryteria świadczenia usług. W podsumowaniu powyższych rozważań spółka wskazała, że przedstawione przez nią stanowisko, znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku NSA z dnia 22 czerwca 2005 r., sygn. akt I FSK 103/05, gdzie Sąd wyraził pogląd, iż brak możliwości nabycia lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca postojowego powoduje, że sprzedaż lokalu wraz z miejscem postojowym musi podlegać jednej stawce podatku VAT właściwej dla sprzedaży lokalu mieszkalnego. Pomimo, iż wskazany wyrok został wydany w sprawie dotyczącej sprzedaży lokali, gdzie miejsca postojowe wydzielono w ramach budynku mieszkalnego, podatnik podkreślił, że znaczenie zawartych w nim tez ma charakter uniwersalny, ponieważ w przypadku, gdy miejsca postojowe znajdują się poza budynkiem, również nie mogą być przedmiotem odrębnej umowy. W wydanej w dniu [...] indywidualnej interpretacji działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor izby Skarbowej uznał, że w odniesieniu do opisanego we wniosku stanu faktycznego przedstawione przez spółkę A stanowisko jest nieprawidłowe. Dokonując interpretacji przepisów ustawy o VAT oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) organ stwierdził, że naziemne stanowiska postojowe (prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego usytuowanego na otwartej przestrzeni) nie stanowią obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 41 ust. 12 a ww. ustawy lub § 5 ww. rozporządzenia. Tym samym ich sprzedaż należy traktować jako sprzedaż, która nie podlega opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku w wysokości 7 %, lecz objęta jest stawką podstawową tj. 22 % VAT. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu wezwania spółki A do usunięcia naruszenia prawa, w dniu 4 kwietnia 2008 r. stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji wydanej w dniu 20 lutego 2008 r. W całości podtrzymując wyrażone w interpretacji stanowisko, organ wskazał dodatkowo, że gdyby ustawodawca przewidywał opodatkowanie sprzedaży udziału we współwłasności nieruchomości wspólnej wraz z lokalem mieszkalnym łączną preferencyjną stawką tego podatku, zamiar ten wyraziłby wprost w ustanowionych przepisach. Twierdzenie podatnika, co do niedopuszczalności dzielenia przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki, organ uznał za nieuzasadnione również z tego powodu, że traktowanie rozpatrywanych czynności na gruncie prawa cywilnego jako jednego przedmiotu sprzedaży nie znajduje uzasadnienia z punktu widzenia podatku od towarów i usług. Prawo podatkowe stanowi bowiem samodzielną gałąź prawa, a w konsekwencji charakteryzuje się właściwymi dla siebie regułami stosowania prawa, w tym także w odniesieniu do określenia przedmiotu stosunku podatkowoprawnego. Objęcie preferencyjna stawką sprzedaży lokalu mieszkalnego, jak i udziału we współwłasności nieruchomości, stanowiłoby zatem, w ocenie organu, bezpodstawne poszerzenie zakresu stosowania tej stawki, a tym samym zakresu pojęcia obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części., wynikającego z art. 41 ust. 12 w powiązaniu z ust. 12 a - 12 c ustawy o VAT oraz § 5 ust. 1 a rozp. wykonawczego. Organ podkreślił jednocześnie, że miejsca parkingowego nie można uznać za element składowy części mieszkaniowej budynku mieszkalnego oraz że strona nie może wywodzić skutecznie swoich racji z wydanych w innych sprawach wyrokach sądowych - organowi trudno jest bowiem określić w jakim stopniu przedstawiona sprawa, będąca przedmiotem rozstrzygnięcia sądu, jest tożsama z sytuacją przedstawioną we wniosku. W skardze na powyższą indywidualną interpretację prawa wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej spółka A wniosła o jej uchylenie w związku z naruszeniem art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust 1 ustawy o VAT oraz art. 2 ust. 1 Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotem sprzedaży podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT jest sprzedaż miejsca postojowego. Strona skarżąca w całości podtrzymała stanowisko, że sprzedaż lokalu mieszkalnego skutkująca uzyskaniem przez właściciela prawa do korzystania z wydzielonego miejsca postojowego, znajdującego się poza budynkiem mieszkalnym, będzie podlegać jednej stawce podatku VAT właściwej dla lokalu mieszkalnego. W jej ocenie organ w wydanej indywidualnej interpretacji błędnie przyjął, że nabywca lokalu mieszkalnego nabywa w drodze umowy sprzedaży również prawo własności miejsca postojowego jako udziału w nieruchomości wspólnej oraz utożsamił miejsce postojowe z towarem w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Skarżąca podkreśliła, że nabywca lokalu mieszkalnego nie nabywa na własność miejsca postojowego, ale będąc właścicielem lokalu mieszkalnego i współwłaścicielem części wspólnych uzyskuje on jedynie prawo do korzystania z części wspólnych nieruchomości w sposób określony w zawieranej z pozostałymi właścicielami umowie o podziale nieruchomości wspólnej do korzystania, w której każdemu współwłaścicielowi przyznaje się uprawnienie do parkowania samochodu na określanej części nieruchomości, stanowiącej miejsce parkingowe. Nie mniej jednak prawo do korzystania z miejsca postojowego jest integralnie związane z prawem własności lokalu mieszkalnego, ponieważ może przysługiwać wyłącznie właścicielowi lokalu mieszkalnego. Miejsca postojowe są więc jedynie umownymi częściami większej przestrzeni, jaką jest nieruchomość wspólna i stanowią umownie wydzielone fragmenty jej powierzchni, na którym poszczególnym właścicielom przysługuje uprawnienie do parkowania samochodu. Z powyższych względów miejsce postojowe, jako faktycznie niewyodrębnione, nie może być samodzielnym przedmiotem sprzedaży. W konsekwencji, skoro właściciel lokalu mieszkalnego nie nabywa na własność miejsca postojowego, a jedynie uzyskuje prawo do korzystania z niego, uzyskanie tego rodzaju prawa nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, ponieważ nie dochodzi do przeniesienia prawa rozporządzania towarem jak właściciel. Tym samym uzyskanie ww. prawa nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Strona skarżąca wskazała końcowo na potwierdzające jej stanowisko wyroki sądów administracyjnych oraz wydany w sprawie C041/04 wyrok ETS, w którym wyrażono pogląd, że jeżeli dwa lub więcej świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika są tak ściśle związane, że obiektywnie iworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałby charakter sztuczny, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jedno świadczenie dla celów stosowania podatku od wartości dodanej. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z póżn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej jako P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę uchyla pisemną interpretację. Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z koiei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną interpretację z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tekst jednolity: Dz.U. Nr 8,poz. 60 ze zm. - zwanej w dalszej części "O.p." minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych ( art. 14b § 2 O.p.). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego ( art.14b § 3 O.p.). Przepis art. 14c § 1 O.p. przewiduje, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Od uzasadnienia prawnego można odstąpić, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidło we w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.). W rozpoznawanej sprawie spółka A we wniosku o indywidualną interpretację wskazała w stanie faktycznym, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zamierza wybudować osiedle budynków mieszkalnych, a następnie dokonywać sprzedaży poszczególnych, wyodrębnionych w tych budynkach, lokali mieszkalnych o powierzchni nieprzekraczajacej 150 m2, stanowiących przedmiot odrębnej własności. Prawo własności lokali będzie natomiast związane z przysługującym każdemu z właścicieli sprzedanych mieszkań wyłącznym prawem do korzystania z miejsca postojowego, znajdującego się w ramach tej samej co budynek nieruchomości gruntowej, ale poza jego obszarem. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia właściwej dla tego rodzaju sprzedaży stawki podatku VAT, przy uwzględnieniu, że sprzedaż ta będzie każdorazowo połączona z przyznaniem nabywcy I prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego zlokalizowanego poza budynkiem mieszkalnym, lecz w obrębie tej samej nieruchomości gruntowej. Podkreślenia wymaga, że zarówno strona skarżąca, jak też wydający interpretację organ pozostają zgodne, że lokal mieszkalny o pow. Nieprzekraczajacej 150 m wyodrębniony w budynku wielomieszkaniowym stanowi część obiektu budowlanego objętego społecznym programem mieszkaniowym. Powyższe stwierdzenie nie budzi również wątpliwości Sądu. Definicję budownictwa objętego programem mieszkaniowych zawarto w art. 41 ust. 12 a ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części z wyłączaniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12 b. Stosownie jednak do art. 41 ust. 12 b ustawy o VAT do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust 12 a nie zalicza się budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2 oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. Z przepisów art. 41 ust. 12a i ust 12 b ustawy o VAT wynika zatem, że do obiektów budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym, zalicza się m.in. obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części z wyłączaniem lokali użytkowych, czyli uwzględniając definicję obiektów budownictwa mieszkaniowego zawartą w art. 2 ust. 12 ustawy - budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB 11 lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2, a także budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2. Jak wskazano wyżej przepisy ustawy o VAT jednoznacznie przemawiają więc za tym, że lokal mieszkalny o pow. mniejszej niż 150 m2, znajdujący się w wielorodzinnym budynku mieszkalnym stanowi część obiektu mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym. W konsekwencji, jego wybudowanie, wyodrębnienie i sprzedaż, traktowane jako dostawa towarów w rozumieniu ustawy o VAT będzie podlegała opodatkowaniu preferencyjną stawką 7 %. Zgodnie bowiem z brzemieniem art. 41 ust. 12 ustawy o VAT stawkę 7% podatku stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Rozbieżność stanowisk stron w przedmiotowej sprawie sprowadza się więc do kwestii tego jaki wpływ na opodatkowanie sprzedaży ww. lokalu mieszkalnego ma okoliczność przyznania nabywcy prawa do wyłącznego korzystania miejsca postojowego ( znajdującego się poza budynkiem, ale w granicach tej samej nieruchomości gruntowej ). Zgodnie ze stanowiskiem strony skarżącej okoliczność ta pozostaje bez wpływu na opodatkowanie sprzedaży i zastosowanie do niej preferencyjnej stawki 7%, co wynika z faktu, że prawo do korzystania z miejsca postojowego nie może być przedmiotem odrębnej sprzedaży. Organ wydający interpretację stanął natomiast na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie powinny mieć równoległe zastosowanie dwie stawki podatkowe: stawka 7 % właściwa dla sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz stawka 22 % właściwa dla sprzedaży miejsca postojowego. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, stanowisko Ministra Finansów zaprezentowane w zaskarżonej indywidualnej interpretacji z dnia [...] nie jest prawidłowe. Podzielając argumentację strony skarżącej, Sąd uznał, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej, w tym prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego stanowi jedną czynność opodatkowaną jedną stawką podatku od towarów i usług. - a contrario - dla potrzeb rozliczenia podatku, sprzedaży tej nie można rozpatrywać jako złożonej z dwóch odrębnych od siebie czynności. Zdaniem Sądu organ błędnie przyjął, że przyznanie nabywcy lokalu prawa do korzystania z miejsca postojowego jest równoznaczne ze sprzedażą miejsca postojowego. Rację ma strona skarżąca twierdząc, że miejsce postojowe jako wyłącznie umownie wydzielona cześć przestrzeni stanowiącej współwłasność nabywców lokali mieszkalnych, nie jest prawnie wyodrębnione w sposób pozwalający na traktowanie go jako towaru mogącego być przedmiotem obrotu. Jak słusznie zauważył organ wydający interpretację, pojecie lokalu mieszkalnego oraz nieruchomości wspólnej nie zostały zdefiniowane w ustawie o podatku od towarów i usług. Poszukując zakresu tych pojęć należy zatem odwołać się do ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. W myśl art. 3 ust. 1 tej ustawy, w razie wyodrębnienia własności lokali, właścicielowi przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali; nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Stosownie natomiast do art. 3 ust. 2 ustawy, nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku współwłaścicieli lokali. Odnosząc przytoczone przepisy o własności lokali do przedstawionego przez stronę skarżącą stanu faktycznego, Sąd stwierdza, że regulacje te wyłączają możliwość podziału nieruchomości wspólnej, w tym także dla celów podatku VAT. Nie ulega wątpliwości, że udziały w nieruchomości wspólnej są nierozerwalnie związane z prawem własności lokalu mieszkalnego. W odniesieniu zatem do sprzedaży prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego, podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie nie dochodzi do sprzedaży miejsca postojowego, które wchodzi w skład nieruchomości wspólnej, a jedynie do sprzedaży prawa do wyłącznego korzystania z tegoż miejsca. Nie jest zatem możliwe wyodrębnienie tego prawa od własności lokalu - jest ono ściśle związane z prawem własności lokalu mieszkalnego i nie może być więc przedmiotem odrębnej sprzedaży. Na gruncie przepisów prawa cywilnego sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego jest traktowana jako jedna czynność i nie można dokonywać "sztucznego" podziału takiej transakcji wyłącznie dla potrzeb opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego nabywcy. Przepis ten zatem nakazuje przy ustalaniu podstawy opodatkowania brać pod uwagę, co do zasady, całość świadczenia na które strony umowy umówiły się o zastosować jednolitą stawkę podatkową. Dokonanie podziału transakcji na poszczególne składniki, a w konsekwencji zastosowanie rożnych stawek podatkowych, aczkolwiek dopuszczalne, jeżeli strony tak postanowiły, w niniejszej sprawie nie może mieć jednak zastosowania, gdyż jak już wskazano wyżej sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z miejsca postojowego jest traktowana jako jedna czynność. Z powyższych względów bez znaczenia pozostaje w jakiej części nieruchomości wspólnej zlokalizowane będą miejsca postojowe, tj. czy będą się one znajdowały na tzw. "wolnym powietrzu", czy też w części wspólnej budynku mieszkalnego. Istota związania prawa do korzystania z miejsca postojowego z prawem własności lokalu pozostanie bowiem taka sama, o ile tylko będzie ono zlokalizowane w ramach części wspólnej nieruchomości na której posadowiony jest budynek mieszkalny. Sąd podziela zarzuty skargi, że zaskarżona interpretacja indywidualna narusza przepisy art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. W myśl art. 5 ust 1 opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania nie można uznać, iż miejsce postojowe jest towarem w rozumieniu tej ustawy i może stanowić samodzielny przedmiot obrotu oraz że podlega odrębnemu opodatkowaniu. W konsekwencji powyższych uchybień organ wydający indywidualną interpretację niezasadnie uznał, że do całości sprzedaży obejmującej lokal mieszkalny wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego nie można zastosować stawki podatku VAT w wysokości 7% na podstawie art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 12a oraz ust 12b ustawy o VAT, Tym samym należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia tych przepisów. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do odwoływania się przez organ do treści art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien wziąć pod uwagę zaprezentowane stanowisko Sądu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę i na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. uchylił indywidualną interpretację Ministra Finansów. Na zasadzie 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że interpretacja nie może być wykonana. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 209 cytowanej ustawy.