II SA/Bk 765/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia poprzedniego kierunku spływu wód opadowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego A.Z. kwotę 300,00 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- Podaniem z dnia 20 sierpnia 2008 r. A. Z. poinformował Wójta Gminy G., że sąsiad S. Z. rozpoczął budowę ogrodzenia przy granicy z jego działką, powodując tym zatrzymanie wody przepływowej, która to powoduje zalanie jego stodoły. W związku z tym prosi o szybką interwencję. Na skutek wniosku Wójt Gminy G. wszczął postępowanie administracyjne i zawiadomił strony o przeprowadzeniu oględzin w sprawie. W wyniku przeprowadzonych w dniu 29 sierpnia 2008 r. oględzin działki nr [...] będącej własnością S. Z. i działki na [...] będącej własnością A. Z. Wójt Gminy G. wydał w dniu [...] sierpnia 2008 r. decyzję nr [...], którą umorzył postępowanie w sprawie, gdyż nie stwierdził zmiany stanu wody na gruncie A. Z. ani zmiany kierunku odpływu wód opadowych spowodowanych budową ogrodzenia na działce S. Z. Od niniejszej decyzji Wójta Gminy G. A. Z. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., zarzucając naruszenie przez organ I instancji przepisów prawa wodnego oraz błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie istniejących na ww. działkach stosunków wodnych. Skarżący podniósł, że S. Z. podczas budowy ogrodzenia naruszył istniejące stosunki wodne, albowiem ogrodzenie to powoduje w przypadku ulewnego deszczu lub roztopów zalewanie budynku stodoły na działce skarżącego. Ponadto w ocenie skarżącego Wójt błędnie zinterpretował przepisy prawa wodnego, a w szczególności art. 29, gdyż działanie S. Z. spowodowało naruszenie dotychczasowego przepływu okresowego wód gruntowych. W związku z powyższym A. Z. wniósł o uchylenie skarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wójta Gminy G. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną i odmówiło nakazania S. Z. przywrócenia poprzedniego kierunku spływu wód opadowych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na treść art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2005 r., nr 239, poz. 2019), stwierdzając, że przy budowie spornego ogrodzenia S. Z. nie spowodował zmiany stanu wód na gruncie sąsiada A. Z. Organ ten oparł się na dowodach przeprowadzonych przez organ I instancji, w szczególności na protokole oględzin jak również dokumentacji fotograficznej. Na ich podstawie SKO w Ł. ustaliło, że twierdzenie A. Z., iż budowa ogrodzenia na działce sąsiedniej należącej do S. Z. będzie szkodliwie wpływała na jego grunty i powodowała na nich szkody, jest nieuzasadnione. Z wniosku skarżącego złożonego w dniu 20 sierpnia 2008 r. wynikało, że S. Z. dopiero przystąpił do budowy ogrodzenia, co znalazło również odzwierciedlenie w dokumentacji fotograficznej sporządzonej w trakcie oględzin w dniu 29 sierpnia 2008 r., zatem na chwilę wydawania decyzji przez SKO nie można było jednoznacznie stwierdzić czy ogrodzenie to będzie w przyszłości powodowało zmianę kierunku odpływu wód opadowych z działki skarżącego na działkę S. Z. Nieuprawnione jest także – zdaniem organu - twierdzenie skarżącego, że wody opadowe będą podtapiały jego stodołę, a nawet będą przez nią przepływały, gdyż dotychczas zdarzenie takie nie miało miejsca, a poza tym między stodołą skarżącego a ogrodzeniem na działce S. Z. znajduje się wolna przestrzeń umożliwiająca spływ wód opadowych z pominięciem budynku stodoły, co przekonuje, iż ewentualne podtopienia są mało prawdopodobne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zatem, że na chwilę orzekania brak jest podstaw do nakazania S. Z. przywrócenia poprzedniego kierunku spływu wód opadowych, co nie wyklucza, iż w przyszłości może dojść do podtopienia stodoły skarżącego, jednak skarżący będzie mógł wtedy wystąpić do Wójta Gminy G. z nowym wnioskiem o nakazanie S. Z. wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. SKO w dalszej części uzasadnienia wskazało, że organ I instancji niewłaściwie orzekł w sprawie umarzając postępowanie, albowiem w tym przypadku, uznając, iż brak jest przesłanek do uwzględnienia wniosku, należało taki wniosek oddalić (rozstrzygnąć merytorycznie), co też organ II instancji uczynił. W skardze wywiedzionej do tutejszego sądu administracyjnego od decyzji organu odwoławczego A. Z. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wójta Gminy. W jej uzasadnieniu skarżący podniósł, że sprawa została rozpatrzona z pominięciem protokołu (notatki służbowej) z dnia 19 sierpnia 2008 r., sporządzonej w wyniku prowadzonej mediacji z udziałem uczestników postępowania w obecności Wójta, pracownika organu gminy i sołtysa wsi K. Ponadto skarżący podniósł, że z protokołu z dnia 19 sierpnia 2008 r. wynika, iż w sposób rażący naruszono prawo tj. art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, gdyż na załączonej do skargi mapie wysokościowej (wydanej przez Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł.), widać ukształtowanie terenu. Można z niej wyczytać, że woda z pobliskich pól spływa działkami nr [...] (własność skarżącego) i nr [...] (własność S. Z.), znajdując ujście na drodze gminnej, co też poświadczył sołtys w oświadczeniu załączonym do niniejszej skargi, Skarżący podniósł, że przy ulewnym deszczu oraz podczas roztopów jest ogromna ilość wody, która nie mając ujścia na działkę nr [...], stwarzać będzie zagrożenie dla jego mienia i bezpieczeństwa. Ponadto teren na działce [...] należącej do sąsiada B. K. jest podmokły i woda z jego działki przepływa przez działkę skarżącego nieustannie, a w połączeniu z najmniejszym opadem deszczu piętrzy się i przepływa przez stodołę. Końcowo skarżący wskazał, że czuje się pokrzywdzony, albowiem pracownicy Urzędu Gminy w G., w ogóle nie zbadali sprawy dotyczącej wód spływających (wynikających z ukształtowania terenu) z innych działek, tylko zajęli stanowisko w sprawie wód znajdujących się na działce sąsiada S. Z. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, podtrzymując swoje stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne sąd niezasadne, a niedołączenie przez Wójta Gminy G. notatki z mediacji przeprowadzonej na gruncie w dniu 19.08.2008 r., pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, gdyż postępowanie zostało zainicjowane dopiero wnioskiem z dnia 20.08.2008 r. Ponadto organ stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania skargi, a przez to zaskarżona decyzja jest zgodna zarówno z zaistniałym stanem faktycznym jak też oparta na prawidłowej podstawie prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skardze nie można było odmówić słuszności albowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa procesowego, które to naruszenia miały wpływ na wynik postępowania (art. 145 §1 ust. 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z treścią przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz przepisu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia i inne akty z zakresu administracji publicznej, a także skarg na bezczynność i polega na badaniu zgodności tych czynności i aktów z przepisami prawa materialnego oraz prawa procesowego. Stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty wymagają ustosunkowania się, jednak nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony (vide wyroki WSA w Warszawie z dnia 06.05.2004r. w sprawie sygn. akt I SA 2027/02, Lex 146756 i z dnia 29.06.2004r. w sprawie sygn. akt I SA 2819/02, Lex 146750). Oznacza to możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego także z przyczyn nie podniesionych w skardze, a z powodu naruszenia przepisów prawa dostrzeżonych przez Sąd z urzędu jak również możliwość uwzględnienia skargi pomimo niepodzielenia części zarzutów o ile inne dostrzeżone błędy organu dyskwalifikują decyzję z racji mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa. Przede wszystkim wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie na pierwszy plan wysuwają się kwestie proceduralne, co w zasadzie czyni bezprzedmiotową merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji. Ta, bowiem narusza przepisy prawa procesowego w sposób, który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z tak sformułowanej zasady dla organu administracji publicznej wynikają dwojakiego rodzaju obowiązki: po pierwsze - obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania (także II- instancyjnego); po drugie - obowiązek umożliwienia stronie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Korelatem wskazanych obowiązków organu będą uprawnienia strony postępowania, polegające na prawie do czynnego udziału oraz prawie do wypowiedzenia się, co do materiału dowodowego. W szczególności w fazie między zakończeniem postępowania wyjaśniającego a podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie organ administracji ma obowiązek umożliwić stronie wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Powyższa zasada przeciwdziała zawężeniu uprawnień strony wynikających z art. 79 kpa tylko do postępowania dowodowego. Reguła czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym rozciąga się zarówno na postępowanie przed organami administracji I i II instancji (vide: wyrok NSA w z dnia 10.05.2006 r. w sprawie II OSK 810/05, LEX nr 236469). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż zarówno organ I jak i II instancji nie dopełniły obowiązku, o jakim mowa w art. 10 kpa. Tuż po przeprowadzeniu oględzin w dniu 29.08.2008 r., jeszcze tego samego dnia Wójt Gminy G. wydał decyzję, nie dając możliwości stronie do zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia ewentualnych wniosków czy uwag. Tak samo postąpił również organ odwoławczy, nie informując strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia ewentualnych uwag przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie. Powyższe uchybienia obu organów uniemożliwiło skarżącemu wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w postępowaniu pierwszoinstancyjnym jak i odwoławczym. Naruszenie powyższego przepisu przez organy obu instancji musiało skutkować uchyleniem ich decyzji. Przepis art. 10 § 1 kpa jest jednoznaczny a odstępstwa od zasady w nim wyrażonej zostały enumeratywnie wymienione w art. 10 § 2 kpa i dotyczą jedynie dwóch sytuacji a mianowicie, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki lub zachodzi niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego, lub grożąca niepowetowana szkoda materialna. Dopuszczalność prowadzenia postępowania bez czynnego udziału strony jako wyjątek podlega ścisłej wykładni. W przedmiotowej sprawie nie miały miejsca okoliczności uzasadniające odstąpienie od możliwości zapoznania się przez skarżącego przed wydaniem decyzji z całością zgromadzonego materiału dowodowego. Okoliczności takiej nie stanowi fakt zakończenia postępowania i nieuzupełniania go nowymi dowodami. Godzi się bowiem zauważyć, iż zachowanie tych wymogów nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek, niezależnie od treści i wagi przeprowadzanego dowodu (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 1986r., II SA 2015/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 13). Organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest pouczyć strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, wyznaczając na dokonanie tych czynności stosowny termin. Konsekwencją powyższego jest obowiązek wstrzymania się organu od wydania decyzji do czasu złożenia tego oświadczenia w wyznaczonym terminie" (wyr. NSA z dnia 6 października 2000r., V SA 316/00, niepubl.). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia określonej w art. 10 kpa zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. W aktach sprawy brak jest końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organy administracji publicznej przed wydaniem swoich decyzji pouczyły stronę o przysługującym jej prawie. Rzeczą organu jest zaś umożliwienie stronie skorzystania z prawa określonego w art. 10 kpa (vide: wyrok WSA w Warszawie z 23.01.2007 r. III SA/Wa 2737/06, LEX nr 302417). Nie dość, że SKO przy rozpoznawaniu odwołania nie zauważyło, że Wójt Gminy G. nie dał skarżącemu możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, wydając decyzję w dniu 29.08.2008 r., (tj. tego samego dnia co oględziny), to Kolegium samo uchybiło obowiązkowi z art. 10 § 1 kpa, a to w konsekwencji miało to istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Zgodnie z orzecznictwem sądów i administracji takie naruszenie stanowi podstawę do uchylenia decyzji, albowiem wpływa w sposób istotny na meritum rozstrzygnięcia (vide: decyzja z dnia 16.04.2007 r. SKO w Elblągu 690/ST/07, LEX nr 242445). W ocenie Sądu, skuteczny jest zarzut skarżącego w zakresie niedołączenia do akt sprawy administracyjnej protokołu (notatki urzędowej) z dnia 19.08.2008 r., z przeprowadzonej próby mediacyjnego załatwienia sprawy spornego ogrodzenia pomiędzy A. Z. a S. Z., a przez to naruszenia przepisu art. 75 § 1 kpa, art. 77 kpa oraz art. 7 kpa. Przepis art. 75 § 1 kpa stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przyjęte w art. 75 § 1 kpa sformułowanie "w szczególności", oznacza, że nie jest to zamknięte wyliczenie środków dowodowych dopuszczalnych w postępowaniu administracyjnym, a wyliczenie przykładowe (vide: J. Borkowski, J. Jędrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II Warszawa 1989; aneks – Warszawa 1991, s. 160). Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Według art. 77 § 1 organ administracji publicznej jest zobowiązany podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego, a także rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zasada kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu administracyjnym wyrażona w art. 7 kpa, nakazuje organom administracji publicznej stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W okolicznościach przedmiotowej sprawy istotnym jest, że zarówno Wójt Gminy G. jak i organ odwoławczy nie zaliczyły w poczet materiału dowodowego protokołu mediacji przeprowadzonej w dniu 19.08.2008 r., uznając, iż skoro wniosek o wszczęcie postępowania złożono dopiero w dniu 20.08.2008 r., to przedmiotowy protokół jako sporządzony wcześniej nie może być załączony. W ocenie sądu – było to rozumowanie błędne, albowiem protokół ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Nieistotnym jest przy tym, że protokół sporządzono wcześniej niż wszczęte zostało postępowanie w sprawie. Zgodzić się należy, iż to wniosek z dnia 20.08.2008 r., wszczął postępowanie będące obecnie przedmiotem oceny Sądu, niemniej jednak, organy administracji mają na podstawie art. 75 § 1 kpa możliwość dopuszczenia do akt sprawie wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się do prawidłowego rozstrzygnięcia. Protokół z dnia 19.08.2008r. miał o tyle duże znaczenie, że zawierał odmienne niż protokół oględzin z 29.08.2008r. treści, w szczególności oświadczenie sołtysa wsi K. potwierdzającego, iż w przyszłości może dojść do zalewania wodą budynków A. Z. Wójt Gminy jako organ kierujący postępowaniem administracyjnym winien je prowadzić kompleksowo, a zatem mieć na uwadze także wcześniej podjęte czynności (a także fakty znane organowi z urzędu - notoria), mające związek ze sprawą, a przez to mogące mieć znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Uchybieniem było zatem niezałączenie ww. protokołu do akt sprawy wszczętej w dzień później po jego sporządzeniu. Należy też zwrócić uwagę, iż organ I instancji przy badaniu sprawy nie wziął pod uwagę także innych okoliczności i dowodów mogących mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, a mianowicie: ukształtowania terenu, które wprost jest widoczne na załączonej (przez skarżącego) mapie wysokościowej, a także akt sprawy dotyczącej nakazania B. W. K. wykonania określonych robót (tj. doprowadzenia utwardzonego terenu do stanu poprzedniego), prowadzonej zarówno przed Wójtem Gminy G. (decyzja z dnia [...].11.2008 r., oraz utrzymująca ją w mocy decyzja SKO w Ł. z dnia [...].12.2008 r., Nr [...]), jak i Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K. (decyzja z dnia [...].11.2008 r., Nr [...]). Okoliczności te, mające dla sprawy charakter pomocniczy nie zostały wzięte pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy niniejszej, a przynajmniej nie ma o nich żadnej wzmianki w uzasadnieniach obu decyzji (organów I i II instancji). Niewyjaśnienie zasadniczych (istotnych) motywów rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji stanowi zaś uchybienie art. 107 §3 kpa. Na uwagę zasługuje też fakt, że podczas oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji w dniu 29.08.2008 r., nie ma żadnej wzmianki o murku posadowionym w obrębie posesji A. Z., będącym przedmiotem postępowania przed inspektorem nadzoru budowlanego. Kwestia istnienia (nieistnienia) tego murku, a w związku z tym ewentualnego gromadzenia się wód na posesji A. Z. nie została w ogóle omówiona, ani w protokole oględzin, ani w uzasadnieniu wydanej przez wójta decyzji. Okoliczności takie jak ukształtowanie terenu, czy obecność innych budowli na działce skarżącego (murek w obrębie samowolnie wybudowanej wiaty), lub budowli na działkach pozostałych sąsiadów (np. kwestia utwardzenia terenu przez B. W. K.) mogły mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Te jednak okoliczności, znane organowi pierwszoinstancyjnemu z urzędu, nie zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji z dnia [...].08.2008 r., a przynajmniej nie ma o nich mowy w jej uzasadnieniu. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie sposób było uznać wyżej omówionych błędów proceduralnych jako niemających istotnego znaczenia. Bez wątpienia dokładniejsze zgromadzenie materiału dowodowego oraz jego dogłębniejsza i kompleksowa analiza pozwoli organowi na bardziej wszechstronne wyjaśnienie sprawy. Przy powtórnym rozstrzyganiu sprawy organ I instancji winien mieć na uwadze powyżej wskazane uchybienia i dokładniej zbadać sprawę, z uwzględnieniem także innych dowodów, w szczególności akt sprawy dotyczącej wykonania prac przez B. W. K., protokołu mediacji z dnia 19.08.2008 r. i mapy wysokościowej. Dopiero kompleksowa analiza wszelkich znanych organowi dowodów pozwoli na bardziej wnikliwą analizę sprawy i przez to wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z zaistniałym stanem faktycznym i prawnym. Przede wszystkim jednak należy wziąć pod uwagę kwestię możliwości realizowania przez stronę swoich praw, poprzez właściwe informowanie, czy umożliwienie stronie zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym (art. 10 kpa). W tym stanie rzeczy wobec stwierdzonego uchybienia ww. przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) uchylił decyzje organów obu instancji. Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien mieć na uwadze przedstawione powyżej naruszenia, przede wszystkim zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, a także inne, wytknięte przez Sąd uchybienia. Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.