IV SA/Gl 450/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant Sekretarz sądowy Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2009 r. sprawy ze skargi Wojewody Ś. na uchwałę Rady Miejskiej S. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie szkół i placówek oświatowo – wychowawczych stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. Zaskarżoną uchwałą, na podstawie art.18 ust.1 w związku z art.7 ust.1 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 ze zm.) oraz art.30 ust.6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz.674 ze zm.), Rada Miejska S. przyjęła regulamin określający w [...] wysokość dodatku motywacyjnego, funkcyjnego i za warunki pracy oraz szczegółowe warunki przyznawania tych dodatków, szczegółowe warunki przyznawania dodatku za wysługę lat, szczegółowe warunki obliczania i wypłacania wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw nauczycieli zatrudnionych w szkołach i przedszkolach Gminy S., stanowiący załącznik do uchwały. Jej wykonanie powierzyła burmistrzowi i określiła, że uchwała wchodzi w życie po upływie [...] dni od ogłoszenia we właściwym dzienniku urzędowym, z mocą obowiązującą od dnia [...]. Uchwała została przedstawiona Wojewodzie Ś. w dniu [...], przy czym nie wszczął on postępowania nadzorczego. Nie była ona również przedmiotem wcześniejszych niż poniższa skarg. W skardze z dnia [...] Wojewoda Ś. domagał się stwierdzenia nieważności tej uchwały. Zarzucił jej niewypełnienie całości delegacji zawartej w art.30 ust.6 pkt 3 Karty Nauczyciela poprzez pominięcie określenia w regulaminie wysokości i warunków wypłacania nagród. Nadto za wadliwą, bo sprzeczną z art.30 ust.2 Karty Nauczyciela, uznał regulację § 1 ust.4 i § 3 regulaminu dotyczącego minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego dla nauczycieli legitymujących się dyplomem ukończenia studium nauczycielskiego, pedagogicznego studium technicznego, studium wychowania przedszkolnego, studium nauczania początkowego, które zrównano z wynagrodzeniem minimalnym nauczycieli legitymujących się dyplomem ukończenia kolegium nauczycielskiego lub nauczycielskiego kolegium języków obcych. W ocenie organu nadzoru jest to operacja nie od pogodzenia z zasadą uzależnienia wysokości wynagrodzenia od posiadanych kwalifikacji. Powołał się w tym zakresie na treść rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2005 r. w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli, ogólnych warunków przyznawania dodatków wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagrodzenia za pracę w dniu wolnym od pracy (Dz. U. Nr 22, poz.181 ze zm.) statuującego grupy nauczycieli według tego kryterium, czemu przeczy wspomniana treść zakwestionowanych przepisów. Przeczy ona poza tym dążeniu do podnoszenia kwalifikacji nauczycieli i jest antymotywacyjna. Ta regulacja, według organu nadzoru, jest też sprzeczna z zasadą równości, co należy rozumieć tu jako nie uwzględnienie cech relewantnych podmiotów w zakresie przyznanych im uprawnień. Wojewoda Ś. podniósł nadto wadliwość regulacji § 5 ust.6 regulaminu poprzez wskazanie jako jednego z warunków ustalania prawa do dodatku motywacyjnego administrowanie siecią informatyczną oraz stałe wykonywanie dodatkowych czynności zleconych przez dyrektora placówki. W jego przekonaniu narusza ona bowiem art.30 ust.6 pkt 1 Karty Nauczyciela poprzez przekroczenie delegacji ustawowej, która upoważnia do przyznania dodatku wyłącznie za czynności ściśle związane z procesem dydaktycznym. Tymczasem w tym zakresie wskazane prace się nie mieszczą. Zatem wynagrodzenie z tego tytułu powinno być objęte umową cywilnoprawną. W dalszej kolejności zarzucił naruszenie prawa przez § 7 ust.2 regulaminu, postanawiający, iż dodatek funkcyjny będzie przyznawany w ramach posiadanych środków finansowych, co wykracza poza upoważnienie ustawowe. W podobnym zakresie podważył organ nadzoru uregulowanie § 9 ust.4 regulaminu, obejmującego dodatek za warunki pracy m.in. "szkodliwe dla zdrowia", podczas gdy art.34 ust.1 Karty Nauczyciela przewiduje ten dodatek za pracę "w warunkach trudnych lub uciążliwych". W dalszej kolejności zarzucił niezgodność z prawem § 11 ust.3 regulaminu w części stanowiącej, że wynagrodzenie za godziny ponadwymiarowe nie przysługuje za dni, w których nauczyciel nie realizuje zajęć z powodu przerw przewidzianych przepisami o organizacji roku szkolnego, rozpoczynania lub kończenia zajęć w środku tygodnia oraz za dni usprawiedliwionej nieobecności w pracy. Nadto w ust.4 tego przepisu przewidującym pomniejszenie tego wynagrodzenia w określonych tamże sytuacjach. W jego ocenie skoro art.30 ust.6 pkt 1 cytowanej ustawy upoważnia organ prowadzący do ustalenia szczegółowych warunków obliczania i wypłacania wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw, to nie pozwala na precyzowanie okoliczności, w jakich nauczyciel zachowuje lub traci uprawnienia do tego składnika wynagrodzenia za pracę. W odpowiedzi na skargę postulowano jej oddalenie, przyznając zasadność zarzutów dotyczących braku określenia w regulaminie wysokości i warunków wypłaty nagród nauczycielom, co stanowi pominięcie bezwzględnie obowiązujących przepisów art.30 ust.6 pkt 3 Karty Nauczyciela, oraz co do § 9 ust.4 w zakresie zwrotu "lub szkodliwych dla zdrowia", który wykracza poza granice regulacji ustawowej. Jednakowoż wskazano, iż w tej materii zostanie podjęta nowa uchwała korygująca te uchybienia. W pozostałym zakresie organ Gminy S. nie podzielił zarzutów skargi. W szczególności podniósł, iż przepisy ustawy nie zakazują określenia, w jakich sytuacjach nauczyciel będzie otrzymywał wynagrodzenie za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw. Wręcz przeciwnie, ta kwestia mieści się w ramach warunków obliczania i zasad wypłacania tegoż wynagrodzenia. Muszą bowiem być sprecyzowane okoliczności uzasadniające wypłatę, a zatem i te, w jakich to wynagrodzenie nie będzie się należało. Co do minimalnych stawek wynagrodzenia organ gminy stanął na stanowisku, wedle którego ma uprawnienie do określenia ich dla poszczególnych kategorii nauczycieli, gdyż ustawa nie zawiera tu żadnych ograniczeń. Znaleziono też uzasadnienie faktyczne dla podjętej uchwały w postaci potrzeby premiowania nauczycieli w wieku przedemerytalnym z dużym doświadczeniem, którzy nie mogą już podnosić swych kwalifikacji. W ocenie organu nie ma ustawowych przeszkód dla wprowadzenia zróżnicowania wynagrodzenia minimalnego dla innych grup nauczycieli niż określonych w przywołanym rozporządzeniu. Odnośnie dodatku motywacyjnego wskazano, że w szkołach znajdują się pracownie komputerowe, w których zatrudnieni są nauczyciele, co wiąże się z koniecznością wypłaty im dodatku za tę pracę. Na koniec odwołanie się do możliwości finansowych gminy uznał organ za zasadne, skoro środki na wygrodzenia pochodzą ze środków przyznanych jednostce budżetowej, zatem są ograniczone tymi możliwościami. Regulacja w tej materii ma charakter dyscyplinujący. W toku rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach skarżący zmodyfikował zakres zaskarżenia, ograniczając go do § 5 ust.6, § 7 ust.2, § 9 ust.4, § 11 ust.3 i 4, podając, iż Rada Gminy S. podjęła w dniu [...] uchwałę, mocą której uregulowała zagadnienie nagród nauczycieli, co uzasadnia odstąpienie od żądania stwierdzenia nieważności całej zaskarżonej uchwały. W kwestii § 9 ust.4 regulaminu organ nadzoru wskazał, iż – jakkolwiek nowa uchwała objęła go zmianą – to jednak w tym zakresie została ona zakwestionowana w trybie nadzoru. Gmina S. nie oponowała przeciwko ograniczeniu skargi. Dodatkowo powołała się na wyrok tutejszego Sądu z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 260/08, w którym nie zakwestionowano sposobu ustalania minimalnych stawek wynagradzania nauczycieli należących do innych kategorii niż w cytowanym rozporządzeniu. Organ nadzoru ostatecznie wycofał się z zarzutów dotyczących § 1 ust.4 i § 3 spornego regulaminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: skarga musiała odnieść skutek, albowiem zaskarżona uchwała narusza prawo w sposób uzasadniający jej wzruszenie, a w tym aspekcie podlega kontroli sądowej. Stosownie do brzmienia art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy te powołane są do kontroli zgodności z prawem wykonywania administracji publicznej, w tym w zakresie legalności aktów organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej (p. art.1 i art.3 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Zatem w toku postępowania badają czy objęte skargą akty nie uchybiają przepisom prawa w stopniu istotnym, uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności po myśli art.147 § 1 ostatnio przywołanej ustawy. Przy czym, jak głosi jej art.134 § 1, sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przeto oceny legalności dokonują również z urzędu. Skarga spełniła wymogi formalne, przeto można było przystąpić do jej rozpoznania. W pierwszej kolejności godzi się stwierdzić, że zaskarżona uchwała bezsprzecznie ustanawia przepisy należące do materii prawa miejscowego, zatem mieści się w ramach aktów sprecyzowanych w art.3 § 1 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stąd podlega regulacji cytowanego już art.147 § 1 tej ustawy, a stwierdzenie nieważności może nastąpić także po upływie roku od jej podjęcia. Dalej należało ocenić zakres zaskarżenia, bowiem w toku postępowania organ nadzoru zmodyfikował swoje zarzuty i granice skargi. W tej materii Sąd zważył, iż skierowanie zarzutów co do braku wymaganej przez ustawę regulacji oraz przeciwko fragmentom uchwały, a raczej wprowadzanego nią Regulaminu, i domaganie się początkowo stwierdzenia nieważności całej uchwały, a następnie tylko jej części, może zostać uznane za skuteczne tylko wówczas, gdy pozostaje w zgodzie z zakresem kontroli realizowanej przez sądy administracyjne. Tymczasem, jak to wyżej wskazano, są one zobligowane do oceny legalności poddanych ich kognicji aktów niezależnie od zarzutów skarżących i granic skarg. Oznacza to obowiązek oceny legalności całości objętego skargą aktu. Zagadnienie modyfikacji zarzutów nie oznacza cofnięcia skargi w tym zakresie, a jedynie zmianę stanowiska skarżącego. Należy też w tym miejscu dodać, że rozpoznając skargę organu nadzoru na akt prawa miejscowego sąd administracyjny niejako spełnia rolę organu nadzoru, który w zakreślonym terminie nie stwierdził jego nieważności. Zatem niepodobna było ograniczyć się jedynie do ostatecznie podtrzymanych zarzutów przez Wojewodę Ś., czyli poprzestać na fragmentarycznej ocenie legalności uchwały, a co za tym idzie również na częściowym ewentualnym stwierdzeniu jej nieważności. W tym ostatnim aspekcie należało zresztą mieć na uwadze nie tylko słuszne zarzuty skargi i brane pod rozwagę z urzędu, lecz także efekt tej kontroli polegający na analizie kształtu uchwały po ewentualnym jej częściowym unieważnieniu. Jeśliby bowiem w wyniku wyroku pozostała uchwała częściowo tylko załatwiająca sprawę i wypełniająca delegacje ustawową, to należałoby zbadać czy w takim kształcie mogłaby ona spełniać swoją rolę aktu prawa miejscowego i czy w sposób prosty nadawałaby się do uzupełnienia w zgodzie z prawem. Wyprzedzając nieco tok dokonanej oceny legalności trzeba w tym miejscu wskazać, że uwzględnienie ostatecznego stanowiska skarżącego i częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, tym wymogom nie sprostałoby. Pozostałaby bowiem w obrocie prawnym uchwała "kadłubowa", częściowo tylko regulująca objętą jej przedmiotem materię, skutkująca trudnym, bo wymagającym dodatkowych operacji nie tylko legislacyjnych, ale i ocen finansowych, procesem uzupełniania. Nie takie są wszak wymogi aktu prawa miejscowego i jego stanowienia w państwie prawa. Przechodząc do konkretnych zarzutów skargi, rozpocząć należy od braku określenia w Regulaminie kwestii nagród nauczycieli. W tym zakresie godzi się podzielić pogląd organu nadzoru, że ten brak stanowi naruszenie wymogu art.30 ust.1 pkt 4 Karty Nauczyciela. Przyznała to zresztą również Gmina S., która zmieniła zaskarżoną uchwałę w tym zakresie w uchwale z dnia [...], nr [...]. Jednakowoż trzeba wskazać, że powyższe działanie nie może skutecznie w niniejszej sprawie sanować owego uchybienia. Nie czyni postępowania z tego powodu ani bezprzedmiotowym z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia (art.161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) ani nie stanowi o uwzględnieniu skargi w całości (art.54 § 3 tej ustawy). Utrwalony jest bowiem pogląd, wedle którego zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej dokonane po zaskarżeniu tej uchwały do sądu administracyjnego, nie czyni zbędnym wydanie przez sąd wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji sprzed okresu poprzedzającego jej uchylenie lub zmianę (tak Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 14 września 1994 r., sygn. akt W 5 /94, OTK z 1994 r., nr 2, poz. 44, i Naczelny Sąd Administracyjny choćby w wyroku z dnia 20 marca 1996 r., sygn. akt SA/Gd 1256/95, OwSS z 1996 r., nr 4, poz. 129). Zatem należało ocenić czy pominięcie w spornym regulaminie kwestii nagród stanowi naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Na wstępie trzeba podkreślić, że Sądowi w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę znane jest stanowisko, wedle którego regulamin mający swe oparcie w przepisie art.30 ust.6 Karty Nauczyciela nie musi całościowo regulować wszystkich kwestii wynagrodzenia nauczycieli (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 175/06, LEX 227707), a niewypełnienie lub częściowe niewypełnienie delegacji ustawowej w tej materii nie stanowi naruszenia prawa motywującego do stwierdzenia nieważności dotkniętej tym brakiem uchwały (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 11 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Op 70/06, Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2006 r., nr 52, poz. 1656), wszak zdaniem składu Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę niewątpliwa wada zaskarżonej w niej uchwały w tym zakresie, w połączeniu z pozostałymi uchybieniami, przemawia za stwierdzeniem nieważności całej uchwały. Sąd uważa bowiem za pożądane regulowanie wynagrodzenia nauczycieli w jednym akcie prawnym, co wynika z zasad poprawnej legislacji, stwarza czytelny układ wszystkich składników, poza tym jest lepszym rozwiązaniem dla gmin z punkty widzenia zabezpieczenia środków na ten cel. Niezależnie jednak od tego, należy wyrazić pogląd, że ten brak, w połączeniu z pozostałymi wadami zaskarżonej uchwały, nie pozwalał na jej pozostawienie w obrocie prawnym. Na koniec tej części rozważań należy wskazać, że Sąd w obecnym składzie uważa za zbyt daleko idący wniosek o konieczności odrębnej regulacji kwestii nagród z powodu innego trybu uchwalania tej kwestii, który jak się wydaje sformułował Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 19/08 (Dz. Urz. Woj. Lubuskiego z 2008 r., nr 42, poz. 828). Przechodząc do dalszych zarzutów trzeba wskazać, że zagadnienie minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego, mimo rezygnacji z podważenia przez organ nadzoru przepisu § 1 ust.4 i § 3 spornego regulaminu wymaga omówienia. W uzasadnieniu prawomocnego wyroku tutejszego Sądu z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 260/08, na jaki powołała się Gmina S., nie podzielono identycznych zarzutów skierowanych przez Wojewodę Ś. przeciwko tożsamej w swej treści uchwale, stając na stanowisku, że organ prowadzący szkołę władny jest podwyższać minimalne wynagrodzenie nauczycieli samodzielnie, odstępując nawet od zasad cytowanego rozporządzenia. Pomijając kwestie (zarzuty) natury konstytucyjnej, trzeba stwierdzić, że istotnie zasadą regulacji wynagrodzenia nauczycieli jest ich m.in. motywacyjny charakter uzależniający pewne ich składniki od awansu zawodowego i poziomu wykształcenia (art.30 ust.5 zd. ostatnie Karty Nauczyciela). Znalazła ona także wyraz w rozporządzeniu wykonawczym wydanym na tej podstawie. Jeżeli zatem art.30 ust. 10 tej ustawy dopuszcza podwyższenie minimalnych stawek, to mogłoby się wydawać, że organ prowadzący szkołę winien kierować się tym kryterium, a więc uczynić to w odniesieniu do wszystkich grup. Przeto "spłaszczenie" grup nauczycieli zróżnicowanych z uwagi na posiadane wykształcenie pod względem ich wynagrodzeń mogłoby się jawić jako nie realizujące wspomnianej zasady i jako sprzeczne z intencją ustawodawcy. W ocenie obecnego składu Sądu kierunek rozumowania Gminy S. i Sądu w przywołanym wyżej wyroku mógłby więc odnieść skutek wyłącznie w sferze postulatywnej. Kolejny zarzut dotyczył dodatku motywacyjnego. W tym zakresie zważyć przyszło, że konstrukcja § 5 zakwestionowanego regulaminu prowadzi do wniosku, iż dodatek ten może być przyznany w razie łącznego spełnienia wszystkich warunków wymienionych w ustępach od 1 do 6, już choćby z tego powodu, że nie zostały one zakończone spójnikiem "albo", "lub", czy podobnym. Zasadność tej regulacji, przynajmniej ze względu na wielość wymagań, budzi zastrzeżenia. W odniesieniu do ustępów od 1 do 5, choć trudne, ale jest to nawet możliwe do przyjęcia, gdyż godne podzielenia jest łączne premiowanie przykładowo osiągnięć dydaktycznych uczniów, czy uzyskiwanie szczególnych osiągnięć wychowawczo-opiekuńczych, czy stałe podnoszenie kwalifikacji. Jednakowoż niepodobna się zgodzić, aby jednym z wielu warunków sine qua non uzyskania tego dodatku było administrowanie siecią informatyczną. Nawet jako samodzielna przesłanka, warunek ten jest błędny. Argumentacja organu gminy w tym zakresie jest wątpliwa, bowiem nie wszyscy nauczyciele prowadzą pracownie komputerowe, co w oczywisty sposób zawęża krąg osób, które potencjalnie uprawnione byłyby do otrzymania dodatku motywacyjnego. Niezależnie od tego stwierdzić wypadnie wadliwość prezentowanego poglądu, bowiem prowadzenie pracowni komputerowej i nawet zajęć z zakresu informatyki nie ma niczego wspólnego z administrowaniem siecią informatyczną. To bowiem pojęcie oznacza całokształt działań zmierzających do utrzymania w należytym stanie, a więc w stanie funkcjonalności, sieci informatycznej (komputerowej) całej placówki. Oprócz bieżącej obsługi urządzeń i programów, łączy się także z ogólnie ujętym zarządzaniem siecią, w tym korzystaniem z Internetu, programów, zabezpieczeniem przez dostępem niepowołanych osób do zgromadzonych danych. Nie jest to więc wyłącznie prowadzenie zajęć w pracowni komputerowej czy bieżąca obsługa komputerów. W ocenie Sądu wykracza to poza ramy obowiązków nauczycieli. Natomiast "dodatkowe czynności zlecone przez dyrektora placówki" nie zostały dość precyzyjnie określone, toteż pozwalają na nie nadającą się do zaakceptowania dowolność, w tym grożą powierzeniem obowiązków leżących poza czynnościami realizowanymi w toku procesu dydaktyczno - wychowawczego. Z tych przyczyn wadliwość regulacji § 5 jest oczywista. Istotnie narusza prawo regulacja § 7 ust.2 regulaminu w zakresie stwierdzenia, iż dodatek funkcyjny będzie przyznawany w ramach posiadanych środków finansowych. Jest to bowiem kwestia jednoznacznie uregulowana w innych przepisach, w tym o finansowaniu zadań gmin, zatem nie znajduje uzasadnienia jej powtórzenie (tak przykładowo Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 września 2006 r., sygn. Akt IV SA/Wr 396/05, Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2007 r., nr 204, poz. 2522). Poza tym zasadnie organ nadzoru zarzucił, iż w tej materii brak jest delegacji ustawowej. Nadto takiego zastrzeżenia nie sformułowano w § 7 ust.1, co nieuzasadnienie różnicuje nauczycieli objętych tymi normami. Odnośnie § 9 ust.4 regulaminu słusznie skarga podważyła poprawność uwarunkowania przyznania dodatku za warunki pracy m.in. szkodliwe, skoro art.34 ust.1 Karty Nauczyciela przewiduje ten dodatek za pracę w warunkach trudnych lub uciążliwych. Przeto w tym zakresie organ gminy wykroczył poza regulację ustawową i w niedopuszczalny sposób rozszerzył krąg uprawnionych do tego dodatku. Dostrzegł to organ gminy, który naprawił ową wadliwość w uchwale z dnia [...], wszak po pierwsze – jak to wyżej wskazano – nie ma to znaczenia dla oceny legalności tej części uchwały – po wtóre organ nadzoru oświadczył, iż w tym zakresie stwierdził nieważność tej uchwały. Zatem należało uznać zasadność tego zarzutu. Trafny okazał się również zarzut dotyczący § 11 ust.3 regulaminu, bowiem delegacja ustawowa nie przewiduje kompetencji do określania, w jakich sytuacjach nauczyciel jest pozbawiony jakiegoś elementu wynagrodzenia. Przeto uregulowanie, kiedy nie przysługuje wynagrodzenie za godziny ponadwymiarowe i doraźnych zastępstw nie mieści się w delegacji ustawowej, a więc jest wydane z naruszeniem prawa. Tak też podchodzi do tej kwestii orzecznictwo sądowe (p. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 658/06, Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2007 r., nr 204, poz. 2525, oraz niepublikowany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 400/07, od którego skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1873/07). Na koniec trzeba stwierdzić, że prawo miejscowe powinno odpowiadać nie tylko kryteriom ustalonym w przepisie delegacyjnym, ale też kryteriom ustanowionym dla aktów normatywnych, w tym regułom czytelności i poprawności wymaganym od aktów prawnych. Tymczasem badany w niniejszej sprawie akt w tym zakresie nasuwa zastrzeżenia nie podniesione przez organ nadzoru, a to brak ustępu 1 w § 6, brak określenia sposobu zaokrąglania dodatku motywacyjnego do pełnego złotego w § 6 ust.2, oraz brak wskazania artykułu Karty Nauczyciela, do którego odnoszą się ust.3 i 7 w § 11 ust.4 regulaminu. Są to wady dopełniające obrazu istotnej wadliwości zaskarżonej uchwały. Konkludując, nielegalność zaskarżonej uchwały we wskazanych aspektach musiała doprowadzić do uwzględnienia skargi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na mocy art.147 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na ramy czasowe obowiązywania tej uchwały ([...]) odstąpiono do orzekania o jej wykonalności w trybie art.152 tej ustawy.