II FSK 702/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA: Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt . I SA/Łd 55/09 odrzucające skargę w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 5 grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia po przeprowadzeniu wznowionego z urzędu postępowania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia 15 listopada 2003 r., nr [...] i określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną; 2. nakazać z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zwrot na rzecz S. K. kwoty 100,00 (słownie: sto) złotych z tytułu nadpłaconego wpisu od skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt. I SA/Łd 55/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę S. K. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 5 grudnia 2008 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia po przeprowadzeniu wznowionego z urzędu postępowania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia 15 listopada 2003 r., nr [...] i określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, iż przedmiotem skargi jest decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania podatkowego. Stąd też, na mocy § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 - dalej: rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2003 r.), powinien być uiszczony wpis stały, w kwocie 200,00 zł. Z kolei zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) pismo wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie jest należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania lub odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeśli podlega opłacie stałej. W skardze kasacyjnej z dnia 2 marca 2009 r. pełnomocnik skarżącego zaskarżył w całości postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 231 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, w związku z § 2 ust. 5 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r., polegające na uznaniu i przyjęciu, że od skargi w niniejszej sprawie należny jest wpis stały, a nie stosunkowy. Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o: - uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, iż zaskarżona decyzja zawiera dwa rozstrzygnięcia - pierwsze, w zakresie wznowienia postępowania i drugie, w zakresie określenia zobowiązania podatkowego. W konsekwencji, ponieważ strona może zwalczać decyzję w różnym zakresie albo co do wznowienia postępowania albo co do wymiaru podatku, a tym samym może też dokonać wyboru rodzaju wpisu. Niniejsza sprawa dotyczy konkretnego wymiaru, co uzasadnia przyjęcie obowiązku uiszczenia wpisu stosunkowego. Pełnomocnik skarżącego powołał się także na orzecznictwo w sprawie wpisu, popierające jego zdaniem wyrażony pogląd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism (skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania) wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, natomiast w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a.). Omawiana regulacja znajduje konkretyzację w rozporządzeniu z dnia 16 grudnia 2003 r. Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi odpowiednio: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł oraz 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł., natomiast w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych należny jest wpis stały, który wynosi w tym wypadku 200,00 zł (§ 2 ust. 5). Z należnością pieniężną jako przedmiotem zaskarżenia mamy do czynienia tylko wówczas, gdy stanowi ona zasadniczy przedmiot postępowania administracyjnego, co w sposób pośredni można wyprowadzić z przepisów art. 215 - art. 217 p.p.s.a. W niniejszej sprawie postępowanie dotyczyło postępowania podjętego w trybie nadzwyczajnym, na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną, stąd też bez znaczenia jest to, że może dojść w wyniku wznowienia postępowania do ponownego wymiaru zobowiązania podatkowego. Istotą tego postępowania jest przede wszystkim zbadanie czy w sprawie zaistniały przesłanki wznowieniowe, o jakich mowa w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), a nie ponowne rozpoznanie sprawy w pełnym zakresie. Dlatego też rozważania pełnomocnika skarżącego co do podwójnego charakteru decyzji podjętej po wznowieniu postępowania pozostają bez wpływu na rodzaj wpisu jaki powinien być uiszczony. W tym stanie rzeczy skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika winien był bez wezwania opłacić wpis stały od skargi na decyzję podjętą w trybie nadzwyczajnym, w momencie jej wniesienia do sądu (art. 219 § 1 p.p.s.a.). Skoro skarga nie została należycie opłacona, to zgodnie z art. 221 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu bez wezwania o uiszczenie opłaty. Zawsze bowiem, gdy od pisma (w tym środków wskazanych w art. 220 § 3 p.p.s.a.) należny jest wpis stały, a pismo wnoszone jest przez adwokata lub radcę prawnego, sąd nie ma obowiązku wezwania strony do uiszczenia wpisu. Przepis ten jest lex specialis wobec art. 220 § 3 p.p.s.a., w świetle którego skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Podsumowując, zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że w stanie sprawy ma zastosowanie art. 221 p.p.s.a. Końcowo należy również zauważyć, odnosząc się do powołanych postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż nie mają one wiążącej mocy w niniejszej sprawie, a jedynie mogą stanowić element wpierający dany pogląd. Za nietrafny, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy więc uznać zarzut naruszenia prawa procesowego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184, w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Jednocześnie Sąd orzekł zwrot na rzecz skarżącego kwoty 100, 00 zł tytułem nadpłaconego wpisu od skargi kasacyjnej.