I SA/Gd 881/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Referent Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 lutego 2009 r. sprawy ze skargi T. B. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 17 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania. T. B. zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego odnośnie wykładni art. 15 ust 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.). Opisując stan faktyczny wskazała, że w roku 2007 wraz z mężem sprzedała 19 działek z przeznaczeniem na budowę domów jednorodzinnych. Przedmiotowe działki zostały wyodrębnione z nieruchomości gruntowej o pow. 12,5 ha nabytej w 1965 r. na cele rolnicze jako majątek osobisty we wspólności ustawowej. W związku z faktem, iż sprzedaż działek nie była prowadzona w ramach działalności gospodarczej, nie wystąpiły przesłanki obowiązku podatku VAT. W odniesieniu do tak przedstawionego stanu faktycznego wnioskodawczyni sformułowała następujące pytanie, czy sprzedaż kilkunastu działek budowlanych wyodrębnionych z nieruchomości gruntowej stanowiącej majątek osobisty podlega opodatkowaniu VAT. T. B. przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego stwierdziła, że ze względu na okoliczność, iż przez okres posiadania nieruchomości gruntowej była i jest ona wykorzystywana jako majątek osobisty w ramach wspólności ustawowej na cele działalności rolniczej – to do czynności sprzedaży części tego majątku w formie wyodrębnianych działek budowlanych nie ma zastosowania art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Potwierdzenie zasadności tej oceny wynika, zdaniem wnioskodawczyni, z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 23 sierpnia 2007 r. nr PP-II/44071-29/07/ISZ, wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 15 stycznia 2007 r. Sygn. akt III SA/Wa 3885/06 i z dnia 21 lutego 2007 r. Sygn. akt III SA/Wa 4176/2006 oraz interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 17 stycznia 2008 r. nr IP-PP2-443-595/07-4/PW. Minister Finansów wezwał T. B. do doprecyzowania przedstawionego stanu faktycznego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona wyjaśniła, że: 1) działki podlegające sprzedaży nie były zabudowane, 2) działki te nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej, w rozumieniu art. 2 pkt 15 ustawy o podatku od towarów i usług, 3) sprzedaż działek była przedmiotem kilku transakcji, każdą z działek sprzedano innemu nabywcy, 4) nie były podejmowane działania (nakłady) po fakcie podziału jednego areału wynikającego z decyzji Wójta Gminy zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszar wsi G., 5) w przeszłości, zarówno wnioskodawczyni jak i jej mąż, nie nabywali i nie sprzedawali jakichkolwiek nieruchomości, 6) w przyszłości planuje dokonać sprzedaży dalszych 21 działek wyodrębnionych z nieruchomości gruntowej, o której mowa w zapytaniu, 7) nie prowadzi, mąż również, żadnej działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów uznał, wydając interpretację indywidualną z dnia 17 lipca 2008 r., że stanowisko przedstawione we wniosku o interpretację jest nieprawidłowe. Organ wskazał, że aby stać się podatnikiem podatku od towarów i usług wystarczy wykonać czynności, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w sposób jednorazowy, jednak w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. Nie jest przy tym istotna sama częstotliwość wykonywania tych czynności, ale istnienie okoliczności wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. W odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację organ podatkowy stwierdził, że wielokrotna sprzedaż działek na rzecz odrębnych nabywców świadczy o tym, iż powzięto zamiar sprzedaży w sposób zorganizowany i częstotliwy, zmierzający do osiągnięcia korzyści finansowych, a potwierdzeniem tej argumentacji są kolejne zamierzone dostawy działek. Nie bez znaczenia jest, zdaniem organu podatkowego, okoliczność, że wnioskodawca w treści wniosku wskazał, iż nieruchomość wykorzystywana była jako majątek osobisty na cele działalności rolniczej. Natomiast w uzupełnieniu wniosku podano innych stan faktyczny, mianowicie, że działki nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej w rozumieniu art. 2 pkt 15 ustawy o podatku od towarów i usług. W ocenie organu podatkowego wielkość areału przekazanego na działki wskazuje, że nie był on wykorzystywany jedynie na potrzeby osobiste wnioskodawcy. W konkluzji wskazano, że z uwagi na powtarzalny charakter dostawy działek został wypełniony warunek częstotliwości określony w definicji działalności gospodarczej, wskutek czego sprzedaż działek przeznaczonych pod zabudowę domów jednorodzinnych należy uznać za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. T. B. pismem z dnia 28 lipca 2008 r. wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W jej ocenie sprzedaż działek budowlanych wyodrębnionych z nieruchomości gruntowej będącej majątkiem osobistym nie jest działalnością gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto stwierdziła, że w odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego do doprecyzowania stanu faktycznego wystąpił błąd pisarski: jest "nie były wykorzystywane" wb "były wykorzystywane". Jednocześnie sprostowała błąd maszynowy we wniosku z dnia 16 kwietnia 2008 r. w części F poz. 50 jest "1965r. wb "1975 r.". W odpowiedzi na powyższe wezwanie Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji z dnia 17 lipca 2008 r. T. B. złożyła skargę na interpretację indywidualną z dnia 17 lipca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji, zwrot kosztów postępowania oraz o rozpoznanie skargi pod nieobecność skarżącej. Skarżąca, w uzasadnieniu skargi, odnośnie stanu faktycznego podniosła, że do czasu podziału gruntu na konkretne działki, na gruncie tym była prowadzona działalność rolnicza: uprawy zasiew zbóż, od podziału odrolnionego gruntu na konkretne numery działek na działkach tych nie prowadzono działalności rolniczej. Wskazała również, że nie można się zgodzić ze stanowiskiem, że sprzedaż przedmiotowych gruntów nie ma charakteru zbycia majątku prywatnego. Przedmiotem sprzedaży były bowiem grunty wyodrębnione z nieruchomości stanowiącej majątek prywatny, zatem ich zbycie może mieć charakter tylko prywatny. Wskazała też, że nawet gdyby nieruchomość gruntowa nabyta nie w celu dalszej odsprzedaży "leżała odłogiem" kilka lat to taka sytuacja nie ma żadnego znaczenia dla kwalifikacji własności majątku. Nieruchomość gruntowa nabyta w 1975 r. ani też wyodrębnione z tej nieruchomości działki z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne nie zostały wniesione jako udział własny do spółki prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą. Skarżąca zgodziła się z twierdzeniem Ministra Finansów, że powołane przez nią orzeczenia sądów administracyjnych oraz organów podatkowych nie mają mocy obowiązującego prawa, są one jednak istotnym wskazaniem jak rozumieć przepisy prawa i jak te przepisy stosować. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 listopada 2008 r. Sygn. akt III SA/Wa 3013/08 przekazał sprawę do rozpoznania według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 31 grudnia 2008 r. poinformowała, że w dniu 17 grudnia 2008 r. nastąpił zgon jej męża tym samym przestała istnieć ustawowa współwłasność majątkowa w tym w odniesieniu do gruntów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i dotychczas niesprzedanych. Ponadto skarżąca podtrzymała dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga T. B. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona indywidualna interpretacja Ministra Finansów narusza prawo. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Według przepisów Ordynacji podatkowej (art. 14b § 1 - § 3, art. 14c § 1 i § 2) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretacje przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek taki może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składając go wnioskodawca jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Od uzasadnienia prawnego można odstąpić, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. T. B. przedstawiając stan faktyczny wskazała, że w roku 2007 wraz z mężem sprzedała 19 działek z przeznaczeniem na budowę domów jednorodzinnych. Przedmiotowe działki zostały wyodrębnione z nieruchomości gruntowej o pow. 12,5 ha nabytej w 1965 r. na cele rolnicze jako majątek osobisty we wspólności ustawowej. Sprzedaż działek nie była prowadzona w ramach działalności gospodarczej. W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego do doprecyzowania przedstawionego stanu faktycznego wskazała, że: 1) działki podlegające sprzedaży nie były zabudowane, 2) działki te nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej, w rozumieniu art. 2 pkt 15 ustawy o podatku od towarów i usług, 3) sprzedaż działek była przedmiotem kilku transakcji, każdą z działek sprzedano innemu nabywcy, 4) nie były podejmowane działania (nakłady) po fakcie podziału jednego areału wynikającego z decyzji Wójta Gminy zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszar wsi G., 5) w przeszłości, zarówno wnioskodawczyni jak i jej mąż, nie nabywali i nie sprzedawali jakichkolwiek nieruchomości, 6) w przyszłości planuje dokonać sprzedaży dalszych 21 działek wyodrębnionych z nieruchomości gruntowej, o której mowa w zapytaniu, 7) nie prowadzi, mąż również, żadnej działalności gospodarczej. Formułując ocenę prawną powyższego stanu faktycznego skarżąca stwierdziła, że do czynności sprzedaży części majątku osobistego w formie wyodrębnionych działek budowlanych nie ma zastosowania art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, zatem sprzedaż przedmiotowych działek nie podlega opodatkowani podatkiem od towarów i usług. Oceniając negatywnie stanowisko skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów przyjął, że z uwagi na powtarzalny charakter dostawy działek został wypełniony warunek częstotliwości określony w definicji działalności gospodarczej, wskutek czego sprzedaż działek przeznaczonych pod zabudowę domów jednorodzinnych należy uznać za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Oceniając stanowisko Ministra Finansów Sąd uznał, że nie jest ono prawidłowe. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei ust. 2 powołanego artykułu stanowi, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Na wstępie należy zauważyć, że zapis zawarty w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług "również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy" stanowi realizację opcji określonej w art. 12 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego sytemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz Unii Europejskiej L 347/1); powołany ostatnio przepis stanowi odpowiednik art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy 77/388/EWG Rady WE z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE sp. 09-1-23); pozwalającej Państwom członkowskim do uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą zdefiniowaną w art. 9 (art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy), w szczególności dotyczące określonych dostaw budynków, części budynków wraz z gruntami oraz dostaw działek budowlanych, przez które to działki rozumieć należy każdą działkę nieuzbrojoną lub uzbrojoną uznaną za budowlaną przez Państwa Członkowskie. Okoliczność, że Dyrektywa 2006/112/WE (VI Dyrektywa) zezwala Państwom Członkowskim na uznanie za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą i że ustawa o podatku od towarów i usług opcję tę realizuje w końcowej części przepisu art. 15 ust. 2 poprzez odwołanie się do "czynności wykonanej jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy", nie przesądza jednak, że tylko z tego powodu dany podmiot staje się podatnikiem podatku VAT. Zarówno z brzmienia powołanych wyżej przepisów Dyrektyw VI i 2006/112/WE, jak i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Innymi słowy, jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód to w świetle wyżej wymienionych przepisów z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Taka zaś właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego. Majątek taki nabywany bowiem był na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT. Podkreślić przy tym należy, że w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można bowiem pominąć, że pod pojęciem "handel" należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Argument, że podmiot dokonujący sprzedaży (dostawy) majątku prywatnego nie może być traktowany w odniesieniu do takiej sprzedaży jako podatnik podatku od towarów i usług, doznaje dodatkowego wzmocnienia, gdy uwzględnić wnioski płynące z analizy przepisu art. 2 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady (art. 2 pkt 1 VI Dyrektywy). Przepis ten określając zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej stanowi, że opodatkowaniu podlega dostawa towarów lub usług świadczona odpłatnie na terytorium kraju "przez podatnika, który jako taki występuje". Przepis ten wyraźnie więc wskazuje, że czynność opodatkowana w postaci dostawy towaru lub świadczenia usług ma miejsce wówczas, gdy w odniesieniu do tej właśnie czynności, dany podmiot występuje w charakterze podatnika VAT, a więc podmiotu prowadzącego w określonym zakresie działalność gospodarczą. Nader jasno zaakcentował to ETS w orzeczeniu w sprawie C-291/92 pomiędzy Finanzamt Ülzen a Dieter Armbrecht stwierdzając, że nawet jeśli podatnik w rozumieniu Dyrektywy sprzedaje majątek, którego część przeznaczył na cele inne niż związane z prowadzoną działalnością (usługową), i którą to część zarezerwował na cele prywatne, w odniesieniu do sprzedaży tej części nie występuje on jako podatnik, a transakcja taka nie podlega opodatkowaniu. Nadmienić trzeba, że w orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że w przypadku wyodrębnienia części nieruchomości do celów prywatnych rozróżnienie między częścią przeznaczoną na potrzeby działalności gospodarczej podatnika i częścią używaną do celów prywatnych musi opierać się na proporcji między wykorzystywaniem do celów prywatnych i do celów działalności gospodarczej w roku nabycia, nie zaś na kryterium podziału fizycznego. W uzasadnieniu omawianego wyroku wskazano, że w VI Dyrektywie brak jest przepisu uniemożliwiającego podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą wyłączenie z systemu VAT części majątku przeznaczonego do celów prywatnych i że decyzja w tym zakresie jest suwerenną decyzją samego podatnika. Oznacza to, że w ocenie ETS brak opodatkowania sprzedaży majątku własnego podatnika nie zakłóca zasady powszechności i neutralności podatku VAT, ani też nie powoduje zakłóceń w zakresie konkurencji. Ustawa o VAT, określając w art. 5 ust. 1 pkt 1, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, nie zawiera zapisu identycznego jak zastosowany w art. 2 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE i art. 2 ust. 1 VI Dyrektywy, co przesądza, że w tym zakresie pozostaje ona w sprzeczności z zapisami VI Dyrektywy. Brak ten niewątpliwie usuwany być musi w drodze prowspólnotowej wykładni ustawy krajowej. W świetle powyższego uprawniona jest teza, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani więc formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Powyższy pogląd prawny zawarty w uzasadnianiu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. Sygn. akt I FPS 3/07 (ONSAiWSA 2008/1/8) Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą w pełni akceptuje. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że Dyrektor Izby Skarbowej działając z upoważnienia Ministra Finansów, prezentując stanowisko co do uznania skarżącej za podatnika podatku od towarów i usług w zakresie sprzedaży działek budowlanych oparł je jedynie na końcowej części przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług stwierdzając, że już sam ujawniony zamiar powtarzania przez nią sprzedaży działek pozwala na zakwalifikowanie tych czynności jako działalności gospodarczej w rozumieniu tego przepisu. Poza sferą rozważań pozostała jednak kwestia, czy czynności zakupu i sprzedaży działek wchodzących w skład majątku wspólnego skarżąca dokonała jako handlowiec. Pomijając w ten sposób wnioski płynące z przedstawionej wcześniej analizy przepisów Dyrektywy 2006/112/WE oraz z orzecznictwa ETS i nie odnosząc tych wniosków do treści art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług Minister Finansów dopuścił się błędu w subsumcji w tej jego postaci, która polegała na ich niezastosowaniu do przedstawionego stanu faktycznego. Niezależnie od wyżej przedstawionych uwag należy zauważyć, że w toku postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego organ podatkowy nie prowadzi postępowania dowodowego. Ewentualne wystąpienie do strony o uzupełnieni stanu faktycznego przedstawionego we wniosku służyć może jedynie temu, aby wniosek zawierał elementy stanu faktycznego niezbędne dla dokonania oceny prawnej. Podkreślić jednak należy, że organ podatkowy nie jest ani zobowiązany, ani uprawniony, do oceny prawidłowości przedstawionego przez stronę stanu faktycznego; organ podatkowy jest związany przedstawionym stanem faktycznym i oceny prawnej przedstawionego przez stronę stanu faktycznego dokonuje. Uzupełnianie, czy też prostowanie elementów stanu faktycznego po wydaniu pisemnej interpretacji, w ocenie Sądu, nie może wpływać na ocenę jej zgodności z prawem. Należy również mieć na uwadze, że w sytuacji, gdy w toku postępowania podatkowego ustalone zostaną istotne okoliczności faktyczne, odmienne od tych przedstawionych we wniosku o pisemna interpretację, wnioskodawca nie będzie mógł skorzystać z ochronnej funkcji otrzymanej interpretacji podatkowej. Z powyższych względów stwierdzić należy, że interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W ponownie prowadzonym postępowaniu Minister Finansów będzie zatem zobligowany dokonać powtórnej oceny stanowiska wnioskodawcy, uwzględniając wskazane wyżej stanowisko Sądu. Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 146 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną interpretację. Zgodnie z dyspozycją art. 152 powołanej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które zgodnie z art. 200 w zw. z art. 209 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji.