VII SA/Wa 1733/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2009 r. sprawy ze skargi B. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - zwanej dalej k.p.a., - uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...] i sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w wierszach 22 i 40 na pierwszej stronie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], uchylającą decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] marca 1986 r. znak: [...], w sprawie pozwolenia dla B. P. na budowę budynku mieszkalnego typ BRBA w miejscowości M. na terenie działki o nr ew. [...] (przed zmianą numeracji działka nr [...]) w ten sposób, że: w wierszu 22 na stronie pierwszej zamiast - Starosty P. - powinno być - Starosty S.; w wierszu 40 na stronie pierwszej zamiast - zwracając się o uchylenie decyzji nr [...] Starosty P., z "powodów" - powinno być - zwracając się o uchylenie decyzji nr [...] Starosty S., z " powodów". W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, iż zgodnie z dyspozycją art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej z urzędu lub na żądanie strony może sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Wskazał również, że powołanie się w wierszach 22 i 40 na pierwszej stronie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...], na decyzję Starosty P. zamiast Starosty S. jest oczywistą omyłką i nie ma wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji. Z sentencji i uzasadnienia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r., w szczególności przywołanych oznaczeń, daty i przedmiotu decyzji Starosty S., w sposób jednoznaczny wynika, że błędne oznaczenie organu, który wydał decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], należy potraktować jako oczywistą omyłkę. Ponadto organ II instancji podniósł, iż z uwagi na fakt, że w postanowieniu z dnia [...] maja 2008 r. znak: [...], Wojewoda [...] nie sprostował oczywistej omyłki zawartej wierszu 40 decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...], należało uchylić wymienione postanowienie i orzec w tym przedmiocie co do istoty sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r., złożyła B. P. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia stwierdziła że w jej ocenie nie jest możliwe sprostowanie decyzji, w której w sposób błędny oznaczono organ administracji, gdyż oznaczenie organu stanowi istotny element decyzji wymieniony w art. 107 k.p.a. Jeżeli więc organ stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. zawiera błędy to winien ją uchylić. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga B. P. nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Zauważyć należy, iż możliwość korekty oczywistych omyłek pisarskich przysługuje także organowi odwoławczemu, a podstawą tego rodzaju działania organu II instancji winien być - jak to przyjęto w zaskarżonym postanowieniu - art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. Skoro bowiem w tym trybie organ odwoławczy może skorygować orzeczenie in merito, tym bardziej może dokonać sprostowania (zob. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2001 r. V SA 3928/00, LEX nr 53955). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że sprostowanie dokonywane w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, a jego przedmiotem mogą być jedynie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz inne "oczywiste omyłki". Przyjmuje się także, że "przyjęta w normie prawnej art. 113 § 1 k.p.a. klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca" oraz że wszystkie wymienione wady orzeczenia charakteryzuje cecha oczywistości. Stanowi ona zarazem granice dopuszczalności sprostowania. Sytuacje takie będą miały miejsce np. gdy w decyzjach w sposób widoczny zastosowano mylną pisownię, opuszczono litery w wyrazie, dopuszczono się błędu w działaniu matematycznym lub innej tego rodzaju omyłki. Sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie mogą natomiast podlegać błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej mocy prawnej (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2006 r. II SA/Wa 1765/06, LEX nr 301727). Odnosząc się do zarzutu skargi, iż "nie jest możliwe sprostowanie decyzji, w której w sposób błędny oznaczono organ administracji" stwierdzić trzeba, że wada taka jak błędne oznaczenie organu administracji - tj. w niniejszej sprawie wskazanie Starosty P. zamiast Starosty S. - winna zostać usunięta w trybie art. 113 § 1 k.p.a., a przez organ odwoławczy w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, że powołanie się w wierszach 22 i 40 na pierwszej stronie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...], na decyzję Starosty P. zamiast Starosty S. jest oczywistą omyłką i nie ma wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji. Z sentencji i uzasadnienia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r., w szczególności przywołanych oznaczeń, daty i przedmiotu decyzji Starosty S., w sposób jednoznaczny wynika bowiem, że błędne oznaczenie organu, który wydał decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], należało potraktować jako oczywistą omyłkę. Organ II instancji prawidłowo uznał również, że w postanowieniu z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...], Wojewoda [...] nie sprostował oczywistej omyłki zawartej wierszu 40 decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...], dlatego też należało uchylić wymienione postanowienie i orzec w tym przedmiocie co do istoty sprawy. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w trybie przepisu art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.).