III SA/Gl 1365/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Asesor WSA Katarzyna Golat (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2009r. przy udziale - sprawy ze skargi S. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją pierwszoinstancyjną, skierowaną do skarżącego S. P. Naczelnik Urzędu Celnego w B.: 1. określił na potrzeby prawidłowego określenia kwoty akcyzy z tytułu importu wyrobu akcyzowego oraz na potrzeby prawidłowego określenia należnego podatku z tytułu importu towarów, elementy kalkulacyjne dla towaru objętego zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z dnia [...] r., tj. samochodu [...] wyprodukowanego w roku [...], tj. o pojemności silnika [...] cm³ - wartość celną w wysokości [...] PLN - stawkę cła 10% 2. określił kwotę należnego podatku akcyzowego dla towaru objętego zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z dnia [...] r. w wysokości [...] PLN, 3. określił kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru objętego wskazanym wyżej zgłoszeniem celnym, w wysokości [...] PLN. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w [...] powołał art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 7 ust. 2 pkt 1, art. 10 ust. 1 pkt 4, art. 13 ust. 3, art. 20 ust. 1, ust. 4, art. 22 ust. 2, art. 75 ust. 1, ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 29, poz. 257 z późn. zm.), § 2 ust. 1 pkt 2 § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 87, poz. 825 z późn. zm.), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, ust. 15, art. 33 ust. 2, art. 38 ust. 2, art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z 11 marca 2004r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT. Stan sprawy według posiadanych przez Sąd akt sprawy przedstawiał się następująco. Dnia [...] roku nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił m.in. wartość celną samochodu [...] wyprodukowanego w roku [...] o pojemności silnika [...] cm³ na [...] PLN. Wyjaśnił, że ze względu na fakt, że przy odprawie celnej został wpłacony podatek akcyzowy w kwocie [...] PLN, a podatek VAT w kwocie [...] PLN, to niedobór wynosi [...] PLN z tytułu podatku VAT oraz [...] PLN z tytułu akcyzy. Ponadto w uzasadnieniu tej decyzji Naczelnik Urzędu Celnego w B. stwierdził, że oparł się na informacji otrzymanej w ramach pomocy urzędowej w sprawach celnych, iż [...] sprzedawca przedmiotowego samochodu - firma "A" w R. przy [...] - nie istnieje lub też nie można jej odszukać. Tym samym w ocenie Naczelnika Urzędu Celnego w B. przedstawiona przez S. P. faktura zakupu przedmiotowego samochodu nr [...] nie może być podstawą ustalenia jego wartości celnej. Skarżący w oświadczeniu złożonym dla Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. stwierdził, że przedmiotowy samochód osobiście zakupił w [...] za kwotę [...]. Zgodnie z tym oświadczeniem samochód był tak tani z uwagi na znaczne uszkodzenie (posiadał wgniecenia na dachu, w prawych drzwiach i błotniku, brudna tapicerkę, uszkodzony rozrząd i duży przebieg – ponad [...] km). W związku z powyższym oświadczeniem Naczelnik Urzędu Celnego w B. biegłego J. D. na okoliczność dokonania wyceny przedmiotowego samochodu. Biegły w obecności S. P. przeprowadził oględzin przedmiotowego samochodu i dokonał jego wyceny na dzień sprzedaży na kwotę [...] na rynku [...]. W opinii rzeczoznawcy nr [...] z dnia [...] r. zostały uwzględnione uszkodzenia i braki zadeklarowanego przez skarżącego towaru. Wartość samochodu na polskim rynku wskazana w tej opinii to [...] PLN. W zaskarżonej decyzji Naczelnik Urzędu Celnego w B. szczegółowo przedstawił sposób wyliczenia wartości celnej w kwocie [...] PLN, stanowiącej podstawę wyliczenia akcyzy i podatku VAT. Jednocześnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. stwierdził, że z uwagi na upływ 3 letniego przedawnienia zobowiązań celnych powiadomienie dłużnika o prawidłowej wysokości cła nie rodzi obowiązku zapłaty długu celnego. Natomiast w ocenie Naczelnika Urzędu Celnego w B. zobowiązania podatkowe z tytułu akcyzy i podatku VAT nie są przedawnione. W odwołaniu od decyzji skarżący podniósł, że stan techniczny sprowadzonego przez niego samochodu wymagał znacznego nakładu finansowego, w celu doprowadzenia go do stanu idealnego. Koszt naprawy samochodu, ze względu na zakupienie go w [...], powinien być – według zapatrywania skarżącego - liczony według stawek obowiązujących w [...], gdzie roboczo godzina wynosi od [...] do [...] franków. Przy założeniu, że samochód spędziłby około tygodnia w warsztacie w [...], koszt naprawy przewyższyłby wartość tego samochodu. Skarży podważył w związku z powyższym szacunek dokonany przez biegłego. Dyrektor Izby Celnej w [...] nie uznał przedstawionych przez skarżącego argumentów za mogące zaważyć na dokonaniu innych ustaleń i przyjęciu odmiennej oceny okoliczności faktycznych od przyjętych przez organ I instancji. Organ II instancji wyjaśnił, że w zakresie weryfikacji rachunku zakupu przedmiotowego samochodu (tj. rachunku z dnia [...] r.) oparł się na pismach [...] władz celnych: z dnia [...] r. nr [...], dotyczącym wyniku przeprowadzonej weryfikacji dowodu zakupu przedmiotowego pojazdu oraz na piśmie z dnia [...] r. nr [...] potwierdzającym dane zawarte we wcześniejszym piśmie. Z pism tych wynika, że firma "A" nie istnieje bądź nie można jej odnaleźć. Organ II instancji nadmienił, że pismem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. wystąpił do strony z wezwaniem o doręczenie wszelkich dowodów i informacji uzupełniających, w jakiejkolwiek formie, które uczynią wiarygodną zadeklarowaną wartość celną towaru objętego zgłoszeniem celnym, jako wartość transakcyjną, czyli faktycznie zapłaconą lub należną sumę. Zdaniem organ pismo to wyczerpuje dyspozycję z art. 181 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. zawierającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Ponadto organ II instancji podkreślił, że Naczelnik Urzędu Celnego w B. ustalając wartość celną uwzględnił korekty z tytułu pierwszej rejestracji, uszkodzeń, usterek i przebiegu, zawarte w opinii rzeczoznawcy. Korekty te wynoszą prawie 50% wartości pojazdu. Jednocześnie organ wyjaśnił, że rzeczoznawca w przedmiotowej opinii nr [...] ustalił osobno wartość rynkowa pojazdu na runku [...] (a więc z uwzględnieniem tamtejszych realiów) – co pozwoliło organowi celnemu porównać cenę pojazdu rynkową w kraju zakupu deklarowaną, jak również ustalić wartość tego pojazdu na rynku polskim. Obliczona przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. wartość celna metodą "ostatniej szansy" wynosi [...] PLN i uzyskano ją w wyniku wykonania poniższych obliczeń: wartość pojazdu przyjęta z w/w oceny technicznej (zgodnie z katalogiem V/2005), powiększona o wartość wyposażenia dodatkowego (2,45%) = [...] PLN, wartość pojazdu pomniejszona o korektę z tytułu pierwszej rejestracji i przebiegu (wskazana w opinii rzeczoznawcy) [...] - 3,35% = [...] PLN, wartość pojazdu pomniejszona o korektę z tytułu uszkodzeń, usterek (wskazana w opinii rzeczoznawcy) [...] PLN – 44,81% = [...] PLN, wartość pojazdu po odjęciu 22% podatku VAT – ([...] PLN:1,22) = [...] PLN, wartość pojazdu po odjęciu 65% podatku akcyzowego – ([...] PLN : 1,65) = [...] PLN, wartość pojazdu po odjęciu 10% cła – ([...] PLN : 1,10) = [...] PLN, wartość pojazdu po odjęciu 10% marży – ([...] PLN : 1,10) = [...] PLN. Organ II instancji podzielając w pełni zarówno przyjęte podstawy wyliczenia, jak i sposób dokonania tego wyliczenia nie uznał jednocześnie za uzasadniony argumentu skarżącego, iż na wynik sprawy powinien rzutować wyrok ETS-u z dnia z dnia 18 stycznia 2007 r., C 313/05 wydany w sprawie Brzezińskiego. Dyrektor Izby Celnej w [...] zaznaczył bowiem, ze wyrok ten odnosi się do wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu, a nie do importu, z który wystąpił w przedmiotowej sprawie. Zaznaczył jednocześnie, że na podstawie ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. Nr 118, poz. 745) skarżący może wystąpić z odrębnym wnioskiem, dotyczącym zwrotu akcyzy. Zarówno w skardze wniesionej przez S. P. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach w dniu [...] r. jak i w odpowiedzi na skargę strony podtrzymały istotę dotychczas prezentowanej argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1 270, dalej powoływanej w skrócie jako P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, według art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie jest ograniczony zarzutami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Główny przedmiot sprawy w rozpatrywanej sprawie stanowi ustalenie wartości przedmiotowego pojazdu. W związku z tym należy przypomnieć, że postępowanie celne w zakresie badania wiarygodności zadeklarowanej wartości celnej towarów i w przypadku jej odrzucenia - ustalania wartości celnej towarów, jest dwuetapowe i każdy z tych etapów zasadniczo różni się, jeżeli chodzi o czynności dowodowe. Pierwszy etap ma na celu ustalenie, czy cena wynikająca z dokumentu zakupu jest ceną faktycznie zapłaconą lub należną za towar. Na tym etapie postępowania organ celny dokonał porównania cen zadeklarowanych z cenami takich samych towarów na rynku eksportu. W tym zakresie Sąd stwierdza, że materiał dowodowy nie daje podstaw do odmowy wiarygodności treści pism [...] władz celnych: z dnia [...] r. nr [...], dotyczącego wyniku przeprowadzonej weryfikacji dowodu zakupu przedmiotowego pojazdu oraz z dnia [...] r. nr [...] potwierdzającego dane zawarte we wcześniejszym piśmie. Z pism tych wynika, że firma " A" nie istnieje bądź nie można jej odnaleźć, co powoduje że słusznie organ ustalał wartość pojazdu niż na podstawie wartości transakcyjnej pojazdu, wynikającej z rachunku z dnia [...]r., wystawionego przez firmę "A". Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które mogłyby potwierdzić, że wartość wskazana w przedmiotowych rachunku jest wiarygodna, ani też nie wskazał gdzie organ mógłby poszukiwać takich środków dowodowych. Jedyny dokument stanowiła faktura nr [...]. W związku z zakwestionowaniem wiarygodności zadeklarowanej wartości celnej towaru organ celny pierwszej instancji, działając na podstawie art. 181 a ww. Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93, odstąpił od ustalenia wartości celnej na podstawie wartości transakcyjnej. Przepis ten stanowi, że jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Konsekwencją zakwestionowania wiarygodności zadeklarowanej wartości celnej towaru było ustalenie tej wartości w oparciu o jedną z metod określonych w art. 30 - 31 WKC. Jest to drugi etap postępowania związanego z weryfikacją zgłoszenia celnego w zakresie wartości celnej towaru. Jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona zgodnie z art. 29 Kodeksu celnego, zastosowanie znajduje art. 30 ust. 2 Kodeksu, stosownie do którego: Wartością celną ustalaną na podstawie niniejszego artykułu jest: a) wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; b) wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; c) wartość oparta na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne sprzedawane są we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami; d) wartość kalkulowana, która jest sumą: - kosztów lub wartości materiałów i produkcji bądź innych procesów zastosowanych przy wytworzeniu przywożonych towarów; - kwoty zysku i kosztów ogólnych równych kwocie zwyczajowo wliczanej w cenę sprzedaży towarów tego samego gatunku lub rodzaju jak te, dla których ustalana jest wartość celna, wytworzonych przez producentów z kraju wywozu na eksport do Wspólnoty; - kosztów lub wartości elementów wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. e) WKC. Skoro zadeklarowana wartość celna nie mogła być przyjęta, to organ celny miał obowiązek ustalenia tej wartości stosując kolejno metody wynikające z ww. przepisów, a zatem metody zastępcze. Przy wyborze metody zastępczej należało uwzględnić specyfikę przedmiotowego towaru, jakim jest używany samochód. Należy wobec tego podnieść, że metoda wartości kalkulowanej, może mieć zastosowanie do towarów zgłoszonych do odprawy celnej w stanie, w jakim zostały wytworzone; zwykle nie jest możliwe zastosowanie tej metody do importowanych towarów używanych, w takim stanie bowiem nie były wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2001 r., I SA/Łd 14/01, ONSA 2002, nr 2, poz. 76). Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej również wypowiedział się przeciwko ustaleniu wartości celnej w oparciu o metodę wartości kalkulowanej. Wartość celna używanych samochodów osobowych winna być ustalana według metody "ostatniej szansy." Zdaniem Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) w przypadku ustalania wartości celnej w oparciu o metodę "ostatniej szansy" istnieje możliwość skorzystania z wyspecjalizowanych katalogów lub czasopism podających bieżące ceny na rynku importu. Następnie biorąc za punkt wyjścia podaną w katalogu cenę samochodu tej samej marki, posiadającego te same parametry techniczne oraz wyprodukowanego w tym samym roku co towar będący przedmiotem importu, dokonuje się szczegółowej kalkulacji polegającej na odliczeniu procentowego udziału od wartości bazowej podatku VAT, podatku akcyzowego oraz stawki celnej autonomicznej ad valorem (procentowej) – tak również NSA w wyroku z dnia 10 kwietnia 2003 r., SA/Bd 307/03, CBOSA. Naczelnik Urzędu Celnego w B. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. nr [...] szczegółowo uzasadnił powody, dla których nie było możliwe zastosowanie metod poprzedzających tzw. "metodę ostatniej szansy" określoną w art. 31 WKC. Stanowisko organu celnego w tym zakresie należy uznać za zgodne z prawem. Nie można natomiast potraktować za uzasadnione twierdzenia strony, że nie brano pod uwagę kosztów ewentualnej naprawy, gdyby miała być dokonana w [...], bowiem w oparciu o przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego wartość celną pojazdu w oparciu o art. 31 ust. 1 WKC ustala się na podstawie danych dostępnych na rynku wspólnotowym. Przepis art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego zastosowana metoda dopuszcza możliwość dokonania ustaleń w tym zakresie w oparciu o "dane dostępne w kraju importu" (tak również WSA w Krakowie w wyroku z dnia 29 października 2007 r., III SA/Kr 161/07, LEX nr 361385). Sąd nie stwierdził, aby organ celny niewłaściwie dokonał ustalenia tej wartości. Zastosowana metoda dopuszcza możliwość dokonania ustaleń w tym zakresie w oparciu "o dane dostępne w kraju importu". Tak więc wykorzystanie oceny dokonanej przez rzeczoznawcę, wbrew zarzutom skargi, nie stanowi naruszenia prawa. Podnieść należy, że sama opinia nie budzi zastrzeżeń co do jej rzetelności i poprawności. Należy również zaznaczyć, że słusznie organ wsparł się opinia rzeczoznawcy. Przepisy materialne, a więc m.in. zasady ustalania wartości celnej, są zawarte we wspólnotowym prawie celnym, natomiast przepisy proceduralne pozostawiono do uregulowania przez państwa członkowskie w wewnętrznym ustawodawstwie celnym. Takim przepisem w polskim prawie celnym jest art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne, który stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Zgodnie z art. 197 Ordynacji podatkowej w ramach prowadzonego przez organ celny postępowania dowodowego, dowodem może być opinia osoby, która dysponuje wiadomościami specjalnymi, których brak jest organowi celnemu. Jeżeli chodzi o stawkę podatkową, to należy podnieść, że zgodnie z art. 75 powoływanej wyżej ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym stawka na wyroby akcyzowe niezharmonizowane wynosi 65% podstawy określonej w art. 10 ustawy. Z kolei przepis art. 10 ust. 1 pkt 4 tej ustawy stanowi, iż podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w procencie podstawy opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło, w przypadku importu, z uwzględnieniem ust. 6-9. Stosownie zaś do § 7 ust. 2 powoływanego wcześniej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego w brzmieniu obowiązującym na dzień powstania długu celnego, tj. [...] r. dla przedmiotowego importowanego samochodu osobowego była równa stawce ustawowej i wynosiła 65%. Odnosząc się do innych zarzutów skargi należy wyjaśnić, że ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. Nr 118, poz. 745) nie przekłada się na sposób rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie. Konstatacja ta wynika z zakresu przedmiotowego powoływanej przez skarżącego regulacji, innego niż przedmiot postępowania. Ustawa ta określa bowiem zasady ustalania nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, dokonanego w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 listopada 2006 r. (art. 1 tego aktu). Z przepisów przejściowych wynika, że jej przepisy stosuje się również do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, dotyczących stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, dokonanego w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 listopada 2006 r., na podstawie ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym. Nie można również zgodzić się z argumentem dotyczącym adekwatności do przedmiotowej sprawy wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007 r., C 313/05, LEX nr 207145 w sprawie Brzezińskiego. Pomijając bowiem, iż wyrok ten nie stanowi źródła prawa, lecz podstawę wskazań interpretacyjnych dla organów rodzimych, należy podzielić stanowisko Dyrektora Izby Celnej w [...], iż odnosi się on wyłącznie do nabycia wewnątrzwspólnotowego, a nie do importu, który w przedmiotowej sprawie miał miejsce. Świadczą o tym zarówno pytania, które stanowiły przedmiot rozważań Trybunału Sprawiedliwości, jak i tezy tego orzeczenia, które w kontekście art. 25 i 90 TWE, stanowiących bezę dla orzekania przez ETS w niniejszej sprawie, nie odnoszących się do importu. Jeżeli chodzi o tezę, to ETS stwierdził m.in. iż artykuł 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu nakładanemu na pojazdy osobowe w związku z ich pierwszą rejestracją na terytorium państwa członkowskiego, jeśli kwota podatku nakładanego na niektóre pojazdy używane, nabywane w innym państwie członkowskim (podkr. Sądu) przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek, czego zbadanie należy do sądu krajowego. W przepisie art. 25 TWE zawarty został zakaz nakładania między państwami członkowskimi ceł przywozowych i wywozowych oraz opłat o skutku równoważnym, natomiast zgodnie z przepisem art. 90 TWE żadne państwo członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów celnych nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd – działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - skargę oddalił, gdyż nie dopatrzył się w działaniu organu podatkowego naruszenia prawa wskazanego w skardze. W przedmiotowej sprawie organ podatkowy zgromadził pełny materiał dowodowy i poddał go wnikliwej analizie, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a którą Sąd orzekający uznaje za nienapuszającą prawa.