II OSK 823/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie: Sędzia NSA del. Jerzy Krupiński /spr./ Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2261/08 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej bojowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. M. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 16 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2261/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], odmawiającą skarżącemu wydania pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej bojowej. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy: Komendant Stołeczny Policji w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., podjętą na podstawie art. 17 ust. 3 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., nr 52, poz. 525 ze zm.), zwanej dalej ustawą, odmówił A. M. wydania żądanego pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej bojowej. Organ podał, że wnioskodawca w dniu 25 lutego 2008 r. przystąpił do obowiązkowego egzaminu przed komisją powołaną przez Komendanta Stołecznego Policji, którego przedmiotem była znajomość przepisów dotyczących posiadania broni i jej używania oraz umiejętności posługiwania się bronią. Wnioskodawca nie zaliczył jednak części teoretycznej egzaminu, odpowiadając na 8 z 10 wymaganych pytań i z tego powodu nie został dopuszczony do części praktycznej egzaminu. Ponadto organ wskazał, że A. M. nie zaliczył także egzaminu poprawkowego, który odbył się w dniu 8 kwietnia 2008 r. W odwołaniu od powyższej decyzji A. M. podniósł, iż przyczyną nie zdania egzaminu były zbyt szczegółowo sformułowane pytania testowe, wykraczające poza zakres określony w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią (Dz. U. nr 19, poz. 241 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Podał, że podczas obu egzaminów uzyskał 8 punktów na 10 możliwych, co wskazuje, że posiada stosowną wiedzę teoretyczną. Natomiast jego umiejętności praktyczne wynikają z faktu, iż jest on myśliwym i dysponuje bronią do celów łowieckich. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że A. M. stosownie do art. 10 ust. 3 pkt 1 i art. 15 ust. 3 ustawy właściwie uzasadnił złożony wniosek, przedstawił wymagane orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Nie spełnił natomiast warunku określonego w art. 16 ust. 1 ustawy w zw. z § 3 rozporządzenia, które nakładają na wnioskodawcę obowiązek zdania egzaminu, składającego się z części teoretycznej i praktycznej. Organ podkreślił, że stosownie do § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia warunkiem przystąpienia do części praktycznej jest zdanie części teoretycznej, która polega na udzieleniu przez osobę zdającą prawidłowej odpowiedzi na wszystkie pytania (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). Odnosząc się do argumentacji odwołania, organ wyjaśnił, iż wydanie stosownego zezwolenia na dysponowanie bronią palną bojową do ochrony osobistej ciąży także na osobach, które są posiadaczami innego rodzaju broni, bowiem na posiadacza broni bojowej ustawodawca nakłada obowiązek posiadania wiedzy w innym zakresie, niż ma to miejsce w przypadku posiadacza broni myśliwskiej. Ponadto broń bojowa służąca do ochrony osobistej ma odmienne, od broni wykorzystywanej na polowaniach, właściwości techniczne na co wskazuje § 3 i § 5 cyt. rozporządzenia. Organ uznał także, iż pytania egzaminacyjne nie wykroczyły poza zakres określony w cytowanych przepisach, a także nie zawierały błędów uniemożliwiających ich zrozumienie i zakreślenie prawidłowej odpowiedzi. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. M., zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1, art. 17 ust. 3 w zw. z art. 16 ust. 1 i 3 ustawy. Uzasadniając swoje stanowisko, skarżący podał, że egzamin powinien być prostym sprawdzianem z umiejętności praktycznego posługiwania się bronią oraz znajomości podstawowych unormowań prawnych dotyczących zasad posiadania broni. Jego zdaniem test egzaminacyjny, w obecnym kształcie, stanowi barierę nie do pokonania dla osób średnio wykształconych, a także, dla osób z wyższym wykształceniem, co potwierdza przypadek skarżącego. Powyższe prowadzi zaś do wniosku, że egzamin nie służy weryfikacji niezbędnej wiedzy w tym zakresie, lecz stanowi instrument łatwej eliminacji osób ubiegających się o pozwolenie oraz służy utrzymaniu ograniczonego dostępu obywateli do broni. Skarżący podniósł również, że członkowie komisji powinny być niezależni od organu, gdyż ich rola i funkcja w prowadzonym postępowaniu administracyjnym sprowadza się do roli analogicznej do roli biegłego, który powinien być bezstronny i niezależny. Zdaniem skarżącego rozporządzenie wydane w oparciu o art. 16 ust. 3 ustawy wykracza poza delegację ustawową, gdyż zawiera wymóg sformułowania pytań egzaminacyjnych z zakresu znajomości ustawy, nie zawężając tego zakresu do poszczególnych rodzajów broni. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę, uznał, że zaskarżona decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy, jak również pozostaje w zgodzie z podstawowym jej celem nałożonym przez ustawodawcę, którym jest bezpieczeństwo i porządek publiczny. Sąd cytując przepisy ustawy mające zastosowanie w niniejszej sprawie, wywiódł, iż fakt nie zdania egzaminu przez osobę ubiegającą się o wydanie pozwolenia na broń obliguje organy Policji do odmowy wydania takiego pozwolenia. Sąd nie stwierdził przekroczenia delegacji ustawowej, zawartej w art. 16 ust. 3 ustawy. Analiza logiczna zakresów przedmiotowych egzaminu według art. 16 ust. 1 ustawy i według § 4 ust. 1 rozporządzenia prowadzi do wniosku, iż są one tożsame. Nie jest bowiem możliwe przeprowadzenie egzaminu teoretycznego dotyczącego broni danego rodzaju bez odniesienia się do przepisów prawnych dotyczących broni w ogólności. Odnosząc się do pytań testowych stawianych wnioskodawcy w trakcie egzaminu, jak i egzaminu poprawkowego, Sąd uznał, że zostały one sformułowane w sposób prawidłowy, jasny i logiczny i nie wykraczały poza zakres merytoryczny, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy. Jako nieuzasadniony Sąd uznał także zarzut dotyczący zbyt wygórowanych wymogów egzaminu, wskazując, że z żadnej obowiązującej normy prawnej nie można wyprowadzić wymogu sformułowania pytań w taki sposób, by egzamin nie wymagał specjalnego przygotowania. Wysokie kryteria, jakim winien odpowiadać kandydat ubiegający się o pozwolenie na posiadanie broni nie mogą być uznane za sprzeczne z prawem, bowiem przemawia za tym cel ustawy, któremu podporządkowane są wszelkie regulacje o charakterze reglamentacyjnym. Jest nim ochrona bezpieczeństwa obywateli oraz porządku publicznego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia prawa w zakresie składu komisji egzaminacyjnych, które w niniejszej sprawie były powołane przez organ właściwy w sprawach wydawania pozwoleń na broń, zgodnie z § 2 rozporządzenia, podkreślając, że przepisy prawa nie wprowadzają w zakresie składu podmiotowego jej członków żadnych szczególnych obostrzeń. Przykładowo brak jest wymogu, aby komisja miała składać się z niezależnych ekspertów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. M., opierając ją na podstawie kasacyjnej naruszenia prawa materialnego, tj. art.10 ust. 1, art. 17 ust. 3 w zw. z art. 16 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz § 2 ust. 2 i § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią (Dz. U. nr 19, poz. 241) przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także art. 2, 7, 31, 32 ust. 1 Konstytucji RP przez brak ich zastosowania. Skarżący zarzucił kwestionowanemu orzeczeniu również naruszenie przepisów prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej P.p.s.a. w zw. z art. 84 § 2 K.p.a. i art. 24 K.p.a. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że dokonana przez Sąd I instancji błędna wykładnia powołanych w podstawie kasacyjnej przepisów prawa materialnego polegała na przyjęciu, iż zaistnienie sformalizowanej przesłanki negatywnej, w postaci nie zdania egzaminu przez skarżącego, stanowi wystarczającą podstawę do odmowy wydania pozwolenia na broń oraz że treść pytań egzaminacyjnych nie wykracza poza zakres przewidziany ustawą. Dalej, wskazując na niezgodność zakresu egzaminu teoretycznego, przewidzianego w art. 16 ust. 1 ustawy z zakresem wprowadzonym przez rozporządzenie, podniesiono, że w ustawie zakres ten został ograniczony do "znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni", natomiast w § 3 pkt 1 rozporządzenia zakres ten jest już wyraźnie poszerzony przez pominięcie wyrazu "danej". W ocenie skarżącego, zakres przedmiotowy wskazany przez ustawodawcę w art. 16 ust. 1 ustawy jest zakresem wąskim, odnoszącym się do cech danej broni i nie uprawnia on do rozbudowywania zakresu egzaminu o kwestie teoretyczne, związane ze znajomością wszystkich przepisów ustawy o broni i amunicji i aktów wykonawczych do niej, a także znajomości przepisów kodeksu karnego dotyczących przestępstw związanych z bronią. Z tych względów, przepisy rozporządzenia jako wykraczające poza zakres upoważnienia ustawowego nie mogą stanowić należytego kryterium legalności działania organu wydającego zaskarżoną decyzję. W tej sytuacji uznanie przez Sąd I instancji, że postępowanie organu oparte o przepisy rozporządzenia było legalne, stanowi naruszenie art. 7 Konstytucji RP. Następnie skarżący powołując się na zasadę równości wobec prawa wynikającą z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP podniósł, że skoro cyt. rozporządzenie przewiduje egzamin pisemny w formie 10 pytań testowych i stawia wymóg udzielenia pozytywnej odpowiedzi na wszystkie pytania, to zestaw tych pytań powinien być identyczny dla wszystkich zdających ten egzamin. Natomiast wybór zestawu pytań testowych na zasadzie losowania nie odpowiada temu postulatowi i oznacza, że przypadek decyduje o tym, jaki zakres wiedzy zostaje uznany za wystarczający. W ocenie skarżącego, Sąd naruszył również art. 31 Konstytucji RP przyjmując w sposób jednostronny, że odmowa wydania żądanego pozwolenia na broń służy ochronie bezpieczeństwa obywateli, tym samym pozbawiając skarżącego prawa do zapewnienia bezpieczeństwa jego osobie. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania zarzucono Sądowi, że nie ocenił należycie kwestii zgodności składu komisji egzaminacyjnej z wymaganiami ustawy. Przyjęcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że komisje powołane były przez właściwy organ, oznacza, iż Sąd nie odniósł się do zarzutu skargi, który w rzeczywistości sprowadzał się do tego, że w skład komisji nie wchodzą osoby niezależne od organu, a ocena tej komisji powinna być traktowana jak opinia biegłego, a tym samym jej członkowie powinni podlegać wyłączeniu z mocy art. 84 § 2 K.p.a. w trybie określonym w art. 24 K.p.a. Sąd, nie dostrzegając tego uchybienia w postępowaniu organu, zaakceptował jego wadliwość, stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, wskazując, że zagadnienia regulowane ustawą oraz wydanymi na jej podstawie przepisami wykonawczymi stanowią dość obszerną materię i nieco zróżnicowaną ze względu na różne rodzaje broni przewidziane przez ustawodawcę, jednakże w zasadniczej części spójną, dotyczącą broni palnej w ogólności, jak chociażby warunku uzyskania pozwolenia, obowiązków jej posiadacza czy zachowań prawem zabronionych. Sprawdzenie znajomości tych zagadnień ogólnych podczas egzaminu pisemnego jest zatem w pełni uzasadnione. W ocenie organu, również postulat ograniczenia egzaminu pisemnego do jednego zestawu składającego się z 10 pytań nie może zostać uwzględniony, bowiem osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń powinna posiadać wiedzę o wiele szerszą, niż dającą się "zamknąć" w 10 pytaniach. Brak jest też podstaw do stosowania wobec członków komisji, której zadaniem jest przeprowadzenie egzaminu i sprawdzenie prawidłowości udzielonych odpowiedzi, przepisów dotyczących biegłych, w tym dotyczących ich wyłączenia na podstawie art. 24 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. Skargę kasacyjną w rozpoznawanej sprawie oparto zarówno na naruszeniu przepisów postępowania, jak i na podstawie kasacyjnej naruszenia prawa materialnego, na skutek czego – zdaniem skarżącego - doszło do wadliwego zdyskwalifikowania skarżącego jako osoby posiadającej wiedzę odpowiednią do uzyskania uprawnienia do posiadania broni palnej bojowej. Podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. obliguje wnoszącego skargę nie tylko do wskazania naruszonych w postępowaniu sądowoadministracyjnym przepisów proceduralnych, ale także do wykazania, iż wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, którego zaistnienie wywiera wpływ na możliwą potencjalnie odmienną treść rozstrzygnięcia sądu I instancji. Dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola kasacyjna obejmuje w takim wypadku wyłącznie stosowanie prawa procesowego przez sąd administracyjny. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada jednak na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 – ONSA i wsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). Ten wymóg w przedmiotowej skardze kasacyjnej został spełniony. Przechodząc do oceny wywiedzionego na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez Sąd I instancji, należało zwrócić uwagę na to, że skarżący kwestionuje wyłącznie nie podważenie przez Sąd I instancji decyzji wydanej z naruszeniem przepisów art. 84 § 2 i art. 24 K.p.a., przy czym naruszenie to polegać miało na dopuszczeniu do przeprowadzenia egzaminu z zakresu znajomości przepisów dotyczących posiadania broni osób podległych organowi (zatrudnionych w Komendzie Stołecznej Policji w Warszawie). Nie podważa skarżący natomiast ustaleń faktycznych, jakie legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Podnoszony zarzut jest oczywiście nieusprawiedliwiony. Wbrew stanowisku skarżącego nie można utożsamiać komisji, o której mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia z instytucją biegłego, na co trafnie zwracał uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji. Ani z przepisów ustawy ani z przepisów rozporządzenia nie można wysnuć wniosku, że członków komisji powołuje się z grona osób nie będących pracownikami organu. Z § 2 ust. 3 rozporządzenia wynika jedynie, że członkowie komisji są obowiązani posiadać imienne upoważnienie do przeprowadzenia egzaminu, stanowiącego jeden z etapów postępowania w sprawie dotyczącej wniosku o pozwolenie na broń, toczącej się na podstawie przepisów ustawy. Postępowanie to toczy się w całości przed organem właściwym, który ma pełną swobodę w zakresie doboru pracowników, którym zostaje powierzone przeprowadzenie poszczególnych czynności w sprawie. Skarżący nie kwestionował przy tym prawidłowości przeprowadzonego egzaminu w zakresie sposobu ustalenia jego wyniku oraz ilości uzyskanych punktów za prawidłową odpowiedź na pytania testowe i nie wskazywał na żadne inne uchybienia, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, nie był podważany w postępowaniu przed Sądem I instancji i nie jest przedmiotem zarzutu kasacyjnego, uzyskany wynik punktowy w egzaminie testowym w części teoretycznej oraz w egzaminie poprawkowym, a tylko ta okoliczność miała wpływ na wynik sprawy, (§ 6 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy). Nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach ustawy zarzut naruszenia prawa materialnego, który sprowadzał się do podnoszenia niezgodności przepisów § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z delegacją ustawową, ograniczającą - zdaniem skarżącego - wymóg znajomości przepisów prawa, do przepisów charakterystycznych i odpowiednich do rodzaju broni, o pozwolenie na którą się ubiegał. Wynika to w jego przekonaniu z użycia w art. 16 ust. 3 ustawy, stanowiącego podstawę delegacji dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania rozporządzenia, sformułowania, że część teoretyczna egzaminu powinna dotyczyć znajomości przepisów w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania "danej broni". Tego rodzaju regulacja nie może jednak, wbrew stanowisku skarżącego, pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości co do zakresu upoważnienia ustawowego. Ustawa w art. 4 ust. 1, stanowiącym własny słowniczek użytych w ustawie wyrażeń (wykładnia legalna), wyraźnie rozróżnia broń palną, pneumatyczną, miotacze gazu obezwładniającego, narzędzia i urządzenia, których używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu, w tym broń białą, cięciwową oraz przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej. Reglamentacja wynikająca z rozdziału 2 ustawy dotyczy wyłącznie broni palnej i amunicji, a zatem użycie w przepisie delegacyjnym sformułowania "danej broni" pozwala na przyjęcie, że upoważnienie dotyczy broni palnej w ogólności z wyłączeniem innych rodzajów broni, wymienionych w ustawie. Pojęcie broni palnej obejmuje przy tym broń bojową, myśliwską, sportową, gazową, alarmową i sygnałową (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy). W piśmiennictwie przyjmuje się, że podstawowym zasięgiem danej definicji legalnej zawartej w ustawie jest obszar tekstu tej ustawy. Definicja legalna zawarta w ustawie wiąże jednak również wszystkie akty wykonawcze do niej (por. M. Zieliński "Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki", Wydawnictwo prawnicze LexisNexis, Warszawa 2002 r., str. 201). Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i art. 31 Konstytucji RP. Sam fakt przeprowadzenia egzaminu testowego, składającego się z dziesięciu pytań, różnych dla poszczególnych zdających, nie oznacza naruszenia zasady równości wobec prawa, gdyż w sytuacji bezwzględnego ustawowego wymogu znajomości całości przepisów dotyczących broni palnej, badanie znajomości ułamkowej części tych przepisów – bez względu na subiektywne poczucie różnej skali trudności poszczególnych pytań - nie może stanowić naruszenia praw podmiotowych poszczególnych zdających osób. Reglamentacyjny charakter przepisów dotyczących broni nie narusza art. 31 Konstytucji RP. Posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Obowiązująca ustawa o broni i amunicji nie przewiduje systemu licencjonowania legalistycznego, tj. takiego, w którym uprawnienie do posiadania broni uzyskuje się po spełnieniu określonych warunków; wprowadza natomiast system licencjonowania oportunistycznego, tj. uzależniającego uzyskanie uprawnienia od stosownej zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, posiadanie broni jest ściśle reglamentowane, decyzja w sprawie pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, ma charakter decyzji związanej, co rodzi obowiązek wykazania przez ubiegającego się o pozwolenie na broń uzasadnionych okoliczności (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2005 r., sygn. II OSK 97/05 – System Informacji Prawnej LEX nr 201345). Działania organów administracyjnych właściwych w sprawach udzielania pozwoleń na broń palną, zmierzające do ścisłej weryfikacji spełniania przez osoby ubiegające się o takie pozwolenie wymogów ustawowych, mieszczą się w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) i nie stanowią jakiegokolwiek ograniczenia praw i wolności obywatelskich. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, z braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną oddalił. Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 204 pkt 1 P.p.s.a.