I SA/Sz 633/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lutego 2009 r. sprawy ze skargi Starostwa Powiatowego na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów ustawy o podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 26 maja 2008 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w Starostwo Powiatowe w P. złożyło wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego od czynności polegającej na oddaniu nieruchomości gruntowych w użytkowanie wieczyste. We wniosku tym został przedstawiony następujący stan faktyczny: Starostwo Powiatowe oddaje w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowe, będące własnością Powiatu lub Skarbu Państwa. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według 22% stawki podatku i rozliczeniu w urzędzie skarbowym. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Kiedy powstaje obowiązek podatkowy w przypadku oddania nieruchomości gruntowych w użytkowanie wieczyste, po dniu 1 maja 2004 r., od pierwszej opłaty i od opłat rocznych? Według wnioskodawcy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega pierwsza opłata oraz opłaty roczne. Obowiązek podatkowy powstaje w momencie: - otrzymania należności lub jej części przed terminem jej wymagalności, odpowiednio dla opłaty pierwszej i dla opłat rocznych (art. 19 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług), - wystawienia faktury (art. 19 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług), - w przypadku opłat rocznych również z dniem upływu terminu płatności wynikającego z treści umowy ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego (art. 19 ust. 1 ustawy). Starostwo na potwierdzenie swojego stanowiska powołało wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 marca 2008 r. sygn. akt ISA/Sz 861/07 oraz z dnia 21 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 722/07. Starostwo wskazało, że obrotem z tytułu oddania gruntu w użytkowanie wieczyste jest kwota pierwszej opłaty (netto), która podlega opodatkowaniu i rozliczeniu z organem podatkowym w okresie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. Opłaty roczne są opłatami za korzystanie z cudzego gruntu i wnoszone są sukcesywnie w trakcie trwania tego prawa. W przypadku wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego opłata jest proporcjonalnie zmniejszana. Prawo użytkowania wieczystego może być przekształcone w prawo własności lub użytkownik może je zbyć i wówczas z mocy prawa nie będzie zobowiązany do wnoszenia kolejnych opłat rocznych. Ponadto, przepisy prawa przewidują możliwość zmiany opłat rocznych, poprzez ich aktualizację. Według Starostwa, wszystkie te czynności powodują, że nie jest możliwe ustalenie "pełnej", prawidłowej należności w momencie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. Zatem, nielogiczne i nieekonomiczne jest, aby naliczać i rozliczać z organem podatkowym podatek od towarów i usług od pierwszej opłaty i opłat rocznych za okres 99 lat. Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów, w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia [...] nr [...] uznał to stanowisko Starostwa Powiatowego w P. za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje stanowisko organ ten wskazał, że – zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2007 r. o sygn. akt IFPS 1/06 uznano, że również oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej należy traktować jako dostawę towarów. Sąd stwierdził, iż należy mieć na uwadze szerokie ekonomiczne, a nie cywilistyczne pojęcie przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, a także uwzględniając fakt, że definicja towaru, zawarta w art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, obejmuje grunty, to należy opowiedzieć się za stanowiskiem, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, o której mowa jest w art. 7 ust. 1 tej ustawy, a nie świadczenie usług, do którego odnosi się art. 8 ust. 1 ustawy. Dalej, organ ten wskazał, że - na podstawie przepisu art. 19 ust. 1 ustawy - obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2 - 21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Jednakże, jeśli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi (art. 19 ust. 4 ustawy). Ponadto, z treści art. 19 ust. 11 ustawy wynika, że jeżeli przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi otrzymano część należności, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, ratę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w tej części. Natomiast, unormowania zawarte w art. 71 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) stanowią, że za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Natomiast, w przypadku oddania nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze bezprzetargowej pierwszą opłatę można rozłożyć na oprocentowane raty. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Na podstawie art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustanowienie użytkowania wieczystego następuje w momencie dokonania wpisu tego prawa do księgi wieczystej, na podstawie zawartej w formie aktu notarialnego umowy o jego ustanowieniu. Dalej, organ ten podniósł, że konsekwencją stanowiska, iż oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, jest powstanie obowiązku podatkowego z chwilą wydania towaru (art. 19 ust. 1 ustawy), a w sytuacji gdy dostawa towaru powinna być potwierdzona fakturą, z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru, natomiast jeżeli przed wydaniem towaru otrzymano część należności, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Starostwo oddaje w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowe, stanowiące własność Powiatu lub Skarbu Państwa, które to czynności opodatkowuje 22% stawką podatku, wobec tego, w przypadku oddania w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej, po 1 maja 2004 r., obowiązek podatkowy powstanie "jednorazowo", tj. w chwili wydania towaru lub wystawienia faktury. Opodatkowaniu będzie podlegać całość świadczenia należnego od nabywcy (użytkownika wieczystego), na które będzie się składać zarówno pierwsza opłata, jak również należne opłaty roczne za cały okres użytkowania (otrzymane dopiero w przyszłości), pomniejszone o kwotę należnego podatku. Jeżeli opłata zostanie uiszczona przed wydaniem nieruchomości, to obowiązek podatkowy powstanie z chwilą jej otrzymania. A zatem, Starostwo ma obowiązek rozliczyć podatek od towarów i usług od całej wartości transakcji, tj. uwzględnić wartość wszystkich opłat należnych od użytkownika gruntu, za cały okres, na który zostaje ustanowione użytkowanie wieczyste. Powyższy warunek musi zostać spełniony mimo, iż w przypadku użytkowania wieczystego płatności nie zawsze regulowane są jednorazowo (np. pierwsza opłata - wpłacana do dnia zawarcia umowy, opłaty roczne - wpłacane do 31 marca każdego roku lub raty od pierwszej opłaty), a także wówczas gdy wspomniane należności nie zostaną uiszczone. Oznacza to, że obowiązek podatkowy w żaden sposób nie jest uzależniony od terminów i sposobu zapłaty lub jego braku. Tym samym, uzasadnione jest naliczanie i rozliczanie z organem podatkowym podatku od towarów i usług od opłaty pierwszej i opłat rocznych za cały okres użytkowania, tj. 99 lat. Powyższa interpretacja indywidualna została doręczona wnioskodawcy w dniu 24 lipca 2008 r. Starostwo Powiatowe w P., nie zgadzając się z ww. interpretacją indywidualną wniosło do Dyrektora Izby Skarbowej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji. Starostwo Powiatowe w P. zaskarżyło interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ponawiając argumentację podnoszoną we wniosku o interpretację indywidualną i wniosło o jej uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Aczkolwiek sąd administracyjny ocenia zaskarżoną interpretację według stanu prawnego obowiązującego w dacie jej wydania, a w dniu wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów, zaskarżonej interpretacji indywidualnej, tj. w dniu [...], obowiązywał odmienny stan prawny od obowiązującego w dacie wydania wyroku w tej sprawie w zakresie powstania obowiązku podatkowego od ustanowienia użytkowania wieczystego, gdyż w tamtej dacie ustawa ta nie określała, że ustanowienie użytkowania wieczystego jest dostawą towaru, ani też nie określała szczegółowo momentu powstania obowiązku podatkowego od ustanowienia użytkowania wieczystego, bowiem dopiero z dniem 1 grudnia 2008 r. w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) uregulowano prawnie opodatkowanie podatkiem od towarów i usług ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu, jako dostawę towaru - zgodnie z poglądem wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2007 r. o sygn. akt FPS 1/07 - która to nowelizacja dokonana została ustawą z dnia z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1320), a która określiła także moment powstania obowiązku podatkowego w związku z ustanowieniem użytkowania wieczystego wskazując, że:, cyt.: "W przypadku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności poszczególnych opłat pobieranych z tego tytułu." (art. 19 ust. 16a), to jednak – według składu orzekającego w sprawie – także przed tą nowelizacją należało tak interpretować przepisy ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego, jak czynił to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, m.in. w przywołanych przez stronę skarżącą wyrokach o sygn. akt I SA/Sz 722/07 oraz I SA/Sz 861/07. Powyższa nowelizacja potwierdza tylko stanowisko, że także w okresie pomiędzy podjęciem przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchwały z dnia 8 stycznia 2007 r. o sygn. akt FPS 1/07, a wejściem w życie ww. nowelizacji, możliwa była taka interpretacja przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego, jakiej dokonały inne składy orzekające Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Tak więc, pomimo że Dyrektor Izby Skarbowej, wydając zaskarżoną interpretację indywidualną, stosował przepisy prawa obowiązujące w dniu 18 lipca 2008 r., czyli przed ww. nowelizacją, to jednak na gruncie także tego uregulowania należało uznać, że rozliczenia podatku od towarów i usług od ustanowienia użytkowania wieczystego gruntów, stanowiących własność Powiatu lub Skarbu Państwa, dokonywać należało nie jednorazowo, lecz w całym okresie trwania użytkowania wieczystego, tj. także od opłat rocznych. Przyjmując zatem, zgodnie z ww. uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, na wstępie należy stwierdzić, że zgodnie z art. 19 tej ustawy obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru (ust. 1), względnie z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru, jeżeli dostawa towaru powinna być potwierdzona fakturą (ust. 4). Przepis art. 29 ust. 1 ustawy, za podstawę opodatkowania uznaje (co do zasady) obrót, rozumiany jako: "kwota należna z tytułu sprzedaży, obejmująca całość świadczenia należnego od nabywcy, pomniejszona o kwotę należnego podatku". Logiczna wykładnia przepisu art. 29 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem przepisów Kodeksu cywilnego i ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), prowadzi do wniosku, iż obrotem z tytułu oddania gruntu w użytkowanie wieczyste jest kwota opłaty pierwszej (netto), zatem ta właśnie kwota stanowi podstawę opodatkowania, a w umowie (i fakturze dokumentującej taką czynność) powinna być wskazana kwota podatku od towarów i usług obliczona od takiej podstawy. Stanowisko takie wynika z systemowej wykładni przepisów ustawy podatkowej i przepisów regulujących instytucję użytkowania wieczystego, tj. Kodeksu cywilnego (art. 232 – 243) i ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 238 K.c.: "Wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną". Uznać należy, że ten przepis Kodeksu cywilnego ustanawia zasadę, iż użytkownik obowiązany jest uiszczać opłatę roczną sukcesywnie (nie jednorazowo) i tylko w okresie trwania jego prawa. Już z tego przepisu wynika, że założenie przyjęte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, iż kwotą należną za ustanowienie prawa użytkowania wieczystego (dostawę towaru), od której należy jednorazowo naliczyć podatek od towarów i usług, jest suma opłaty pierwszej i wszystkich opłat rocznych za cały czas na który zawarto umowę, oparte jest na niewłaściwej przesłance. Wprawdzie, zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, "za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne", jednak, w ocenie Sądu , także i ten przepis nie potwierdza stanowiska przyjętego w zaskarżonej interpretacji. Kolejne przepisy tego artykułu stanowią, że pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste (ust. 2), natomiast, zgodnie z ust. 4, opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok, z tym że opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego, a właściwy organ, na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku kalendarzowego. Ponadto, ust. 3 zd. pierwsze stanowi, że "pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty". Powyższe przepisy potwierdzają zasadę, iż opłaty roczne uiszczane są przez użytkownika wieczystego (a także przez jego następców prawnych) co roku przez cały okres użytkowania wieczystego, w odróżnieniu od opłaty pierwszej, płatnej jednorazowo przez podmiot (osobę), na której rzecz ustanowiono takie prawo, nie później niż do dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Zauważyć także należy, że przepisy prawa przewidują wiele możliwości wcześniejszego wygaśnięcia użytkowania wieczystego, a wobec długiego okresu na jaki zawierane są przedmiotowe umowy, oczywiste jest zatem (co do zasady), iż użytkownik wieczysty który zawiera umowę nie będzie uiszczał opłat rocznych przez cały okres trwania umowy - ten obowiązek zostanie więc przejęty przez jego następców prawnych. Z tego też wynika, że jeśli prawo użytkowania wieczystego zostanie zbyte przez użytkownika, to cena (należność) płacona przez nabywcę prawa nie będzie obejmować opłat rocznych pozostałych do końca trwania użytkowania, bowiem nabywca z mocy prawa obowiązany będzie do ich uiszczania. Ponadto, w istocie nie jest możliwe prawidłowe ustalenie takiej "pełnej" należności za przewidywany cały okres trwania umowy, choćby z powodu zastrzeżonego ustawą dla właściciela gruntu, prawa do aktualizowania (z reguły podwyższania) opłaty rocznej. Nie stanowią też te opłaty roczne rozłożonej na raty spłaty należności za ustanowienie prawa, lecz stanowią świadczenia okresowe za korzystanie z cudzego gruntu (por. komentarz do art. 238 K.c. w: E. Gniewek, Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze, 2001). W związku z tym, że czynność oddania gruntu w użytkowanie wieczyste powinna być udokumentowana fakturą VAT, faktura taka powinna wskazywać należność, którą użytkownik wieczysty, zgodnie z ww. przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami i umową, obowiązany jest uiścić w chwili ustanowienia tego prawa. Będzie to zatem kwota opłaty pierwszej powiększona o podatek od towarów i usług. Użytkownik wieczysty nie jest bowiem w chwili ustanawiania jego prawa do korzystania z gruntu obowiązany do uiszczenia opłat rocznych (nie jest to prawnie możliwe). Opłaty te, pobierane wprawdzie także za "oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste", staną się jednak należne dopiero z nadejściem terminów przewidzianych w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami i skonkretyzowanych w umowie. Prawidłowa wykładnia przepisu art. 71 ust. 1 tej ustawy prowadzi więc do wniosku, iż przepis ten określa obowiązki finansowe użytkownika wieczystego zarówno przy zawieraniu umowy, jak i w okresie trwania jego prawa, wynikające z ustawy i z umowy, nie określa jednak "obrotu" stanowiącego podstawę opodatkowania, uzyskanego przez podmiot ustanawiający to prawo z tytułu oddania gruntu w użytkowanie wieczyste, czyli za dostawę towaru według ustawy o podatku od towarów i usług. Ze swej istoty za dostawę towaru ustala się pełną należność (cenę) w czasie "dostawy" i należność ta jest wymagalna w całości (o ile nie rozłożono spłaty należności na raty). W przypadku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste wymagalną (należną) w czasie dokonywania tej czynności jest jedynie pierwsza opłata, brak więc podstaw prawnych do uznania, iż obrotem z tytułu ustanowienia przedmiotowego prawa jest zarówno kwota pierwszej opłaty, jak i hipotetyczna suma opłat rocznych za cały okres umowy. Oznaczałoby to bowiem, że wykazany w fakturze podatek od towarów i usług ustalony byłby także od kwot w tym czasie (i to z mocy prawa) jeszcze nienależnych, co byłoby też w istocie niezgodne z art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Obrotu, od którego dostawca towaru powinien w chwili dokonywania tej czynności wyliczyć i odprowadzić podatek należny, nie mogą bowiem stanowić kwoty, które staną się należne dopiero w przyszłości i to nawet bardzo odległej (prawie za sto lat), a także pod warunkiem, iż prawo to będzie wciąż trwało. Kończąc uzasadnienie, należy zauważyć, że także ustawodawca dostrzegając, że w okresie od przystąpienia RP do Unii Europejskiej do dnia wejścia w życie ww. nowelizacji ustawy o podatku od towarów i usług, mogły być różnie interpretowane i stosowane przepisy w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego od ustanowienia użytkowania wieczystego, zdecydował się na wprowadzenie przepisów przejściowych, regulujących zaistniałe sytuacje, i w art. 8 ww. ustawy nowelizującej ustawę o podatku od towarów i usług przewidział, że przepis art. 19 ust. 16b w brzmieniu nadanym tą ustawą (moment powstania obowiązku podatkowego), stosuje się do podatników, którzy oddali grunt w użytkowanie wieczyste po dniu 30 kwietnia 2004 r., z wyłączeniem podatników, którzy rozliczyli z tego tytułu podatek w całości przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (ust.1), a jeżeli w związku z oddaniem w użytkowanie wieczyste gruntu po dniu 30 kwietnia 2004 r. podatek został rozliczony w całości przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, późniejsze podwyższenie podstawy opodatkowania nie rodzi obowiązku dokonywania korekt podatku (ust. 2). Tak więc, tylko podatnicy, którzy do dnia wejścia w życie tej nowelizacji w całości rozliczyli podatek, nie mają już obowiązku dokonywania korekt podatku od późniejszego podwyższenia podstawy opodatkowania. Mając zatem na uwadze całość podniesionych okoliczności, wobec tego, że zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem prawa materialnego – art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w związku z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, należało - na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zaskarżoną interpretację uchylić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisów art. 200 i 205 § 2 tej ustawy.