I OSK 792/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.), Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 lutego 2009r. sygn. akt II SA/Bd 41/09 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2008r. nr [...] w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za umundurowanie 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od R. K. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 18 lutego 2009 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za umundurowanie, uchylił pkt 2 zaskarżonej decyzji oraz decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Toruniu z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w części, w której odmawia przyznania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie w okresie zawieszenia. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Komendant Miejski Policji w Toruniu decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. powoływana dalej jako K.p.a.) w związku z art. 124 ust. 2 i art. 107 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku R. K. postanowił: – przyznać zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, tj. od dnia [...] marca 1997 r. do dnia [...] maja 2001 r., – przyznać zawieszoną część nagrody jubileuszowej wypłaconej w marcu 2000 r., – nie przyznać nagród rocznych za okres zawieszenia w czynnościach służbowych, – nie przyznać ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe w okresie zawieszenia, – nie przyznać równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie w okresie zawieszenia. W uzasadnieniu decyzji podał, że R. K. był zatrudniony na stanowisku detektywa Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą w Komendzie Miejskiej Policji w Toruniu. W związku z wszczętym postępowaniem karnym Komendant Wojewódzki Policji w Toruniu rozkazem personalnym z dnia [...] marca 1997r. nr [...] zawiesił R. K. z dniem [...] marca 1997r. w czynnościach służbowych na okres do dnia [...] czerwca 1997r., z jednoczesnym zawieszeniem 50% ostatnio należnego uposażenia. Następnie Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 1997 r. okres ten przedłużył do czasu zakończenia postępowania karnego. W okresie zawieszenia R. K. orzeczeniem [...] w Bydgoszczy zatwierdzonym przez OKL MSWiA w Łodzi został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do III grupy inwalidzkiej – inwalidztwo powstaje w związku ze służbą. W dniu [...] maja 2001 r. złożył on pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby w Policji z dniem [...] maja 2001 r. Komendant Miejski Policji w Toruniu rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] zwolnił go ze służby w Policji z dniem [...] maja 2001r., a jako podstawę prawną wskazał art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Pismem z dnia [...] marca 2008 r. R. K. poinformował Komendanta Miejskiego Policji w Toruniu, że postępowanie karne prowadzone wobec jego osoby pod sygn. [...] zostało przez Sąd Rejonowy w Toruniu w dniu [...] września 2007 r. prawomocnie umorzone i w związku z tym wniósł o zwrot należności pieniężnych wstrzymanych mu w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych. Komendant Miejski Policji w Toruniu powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] przyznał i odmówił przyznania określonych w niej należności pieniężnych. W uzasadnieniu decyzji powołując się na treść art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, stwierdził, iż przyznał 50% zawieszonego uposażenia wraz z obligatoryjnymi podwyżkami za okres od zawieszenia, tj. od dnia [...] marca 1997 r. do momentu odejścia ze służby, tj. do dnia [...] maja 2001 r., zaś na podstawie art. 111 ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 maja 1999 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz zasad jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz.U. Nr 52, poz. 539), uznał, iż nabył on również prawo do części zawieszonej nagrody jubileuszowej wypłaconej mu w 2000 r. Komendant Miejski Policji w Toruniu wskazał, iż nie uwzględnił żądań R. K. w zakresie wypłaty: 100% nagród rocznych za okres zawieszenia, ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe w okresie zawieszenia oraz równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie w okresie zawieszenia. Odnośnie nagród rocznych wyjaśnił, że obowiązujące w trakcie zawieszenia w dacie odejścia ze służby przepisy prawne, tj. § 2 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 3 pkt 2 zarządzenia nr 75/96 MSW z dnia 15 października 1996 r. w sprawie warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg dla policjantów zmienionego zarządzeniem nr 33 MSWiA z dnia 9 lipca 1997 r. oraz § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 lipca 1999 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. z 1999 r. Nr 66, poz. 47) nie przewidywały prawa do nabycia nagrody rocznej w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych jak również w przypadku umorzenia postępowania karnego będącego przyczyną zawieszenia z powodu przedawnienia karalności czynu. W kwestii żądania zwrotu 50% ekwiwalentu za niewykorzystane dni urlopowe oraz 50% odprawy emerytalnej, organ pierwszej instancji stwierdził, że jest ono nieuzasadnione, gdyż z otrzymanych z Sekcji Administracyjno-Gospodarczej Komendy Miejskiej Policji w Toruniu dokumentów wynika, że świadczenia te zostały wypłacone w 100%. Wyjaśnił, że z rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. wynika, iż podstawą zwolnienia R. K. ze służby w Policji był artykuł 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, zaś przepis art. 114 ust. 3 powołanej ustawy wskazuje, iż policjant zwalniany ze służby otrzymuje 50% odprawy oraz ekwiwalent pieniężny za urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe jedynie w przypadkach, kiedy podstawa zwolnienia jest art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4a oraz ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Natomiast odnosząc się do żądania wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie podał, że obowiązujące w tym okresie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz.U. z 1998 r. Nr 100, poz. 643) w § 7 stanowiło, że policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych wstrzymuje się na czas zawieszenia wypłatę równoważnika, który stosownie do § 2 i § 4 wskazanego rozporządzenia wypłaca się po upływie okresu zawieszenia. Jednak w ocenie organu pierwszej instancji skoro R. K. wskazany równoważnik pieniężny nie został wypłacony w momencie jego odejścia ze służby, to roszczenie o jego wypłatę uległo na podstawie art. 107 ustawy o Policji przedawnieniu. Od powyższej decyzji R. K. wniósł odwołanie w części dotyczącej nieprzyznanych świadczeń pieniężnych. Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nieprzyznania ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe oraz dodatkowe w okresie zawieszenia i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji, zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji podał, że z dowodów zebranych w toku postępowania odwoławczego, w szczególności z wykazu należności pieniężnych wypłaconych R. K. wynika, że w dniu zwolnienia ze służby [...] maja 2001 r. otrzymał on ekwiwalent za 226 dni urlopu czyli wszystkie niewykorzystane dni urlopu w pełnej wysokości przysługującego mu wówczas uposażenia. W ocenie organu odwoławczego nie można było zatem odmawiać prawa do świadczenia, które zostało już przyznane. Rozstrzyganie zatem przez organ pierwszej instancji w zakresie przyznania ww. ekwiwalentu było bezprzedmiotowe i z tego względu stosownie do treści art. 105 § 1 K.p.a. postępowanie w tej części należało umorzyć. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że odwołującemu została również wypłacona w pełnej wysokości odprawa emerytalna. Wynika to z wykazu wypłaconych mu dodatkowych należności. Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy stwierdził również, że brak było podstaw do przyznania odwołującemu prawa do nagród rocznych za okres zawieszenia. Zgodnie bowiem z § 3 obowiązującego aktualnie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz.U. z 2006 r. Nr 51, poz. 1859), okresu zawieszenia w czynnościach służbowych nie wlicza się do okresów służby uwzględnianych przy obliczaniu nagrody rocznej, jeżeli postępowanie karne zostało umorzone z powodu przedawnienia lub amnestii. W sprawie jest niesporne, że postępowanie karne wobec R. K. zostało umorzone z powodu przedawnienia. Oznacza to, że nie przysługuje mu prawo do nagród rocznych. Rozpatrując natomiast zasadność nieprzyznania odwołującemu równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z obowiązującym aktualnie § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz.U. z 2003 r. Nr 125, poz. 1166 ze zm.) równoważnika pieniężnego nie przyznaje się policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych na okres dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli w trakcie jego trwania następuje zwolnienie policjanta ze służby – za okres tego zawieszenia. W związku z tym w obecnym stanie prawnym, odwołującemu uprawnienie do jego otrzymania nie przysługuje. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że w tym zakresie korzystniejsze były dla odwołującego się przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz.U. Nr 10, poz. 643), obowiązujące w dacie zwolnienia go ze służby. Przepis § 7 cyt. rozporządzenia stanowił, że policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych wstrzymuje się na czas zawieszenia wypłatę równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Organ odwoławczy uznał jednak, iż w tej sprawie roszczenie o wypłatę równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie stało się wymagalne z dniem zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, gdyż z tym dniem wygasło zawieszenie go jako policjanta w czynnościach służbowych. Skoro wniosek R. K. o wypłatę w/w równoważnika za umundurowanie wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu [...] czerwca 2008 r., a więc po upływie 3 lat od dnia jego wymagalności to było ono przedawnione. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której zaskarżył ją w części dotyczącej nieprzyznania mu równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie w okresie zawieszenia i podtrzymał argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu pierwszej instancji dokonana przez organ odwoławczy interpretacja przepisów art. 124 ust. 2 i art. 107 ust. 1 ustawy o Policji oraz nieobowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. Nr 100, poz. 643) jest nieprawidłowa. Z akt sprawy wynika, że Sąd Rejonowy w Toruniu wyrokiem z dnia [...] września 2007 r. sygn. akt [...] umorzył postępowanie karne w sprawie R. K. na podstawie art. 17 pkt 6 K.p.k. Zdaniem Sądu pierwszej instancji skarżącemu równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie powinien zostać wypłacony jako element uposażenia – art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, dopiero po zakończeniu postępowania karnego, a nie w dniu zwolnienia ze służby. Oznacza to, że jego roszczenie o to świadczenie nie uległo przedawnieniu, o którym mowa w art. 107 ust. 1 cyt. ustawy o Policji. A zatem obowiązkiem organów w tej sprawie była ocena zasadności żądanego przez skarżącego roszczenia w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy rozporządzenia, a nie rozporządzenia obowiązującego w dacie zwolnienia go ze służby. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że wydane w sprawie decyzje w części dotyczącej odmowy przyznania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania Sądu oraz dokonać oceny zasadności żądania skarżącego w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie: – art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, polegające na uznaniu, iż po wydaniu prawomocnego wyroku karnego z dnia 14 września 2007 r. przez Sąd Rejonowy w Toruniu o umorzeniu postępowania w sprawie R. K. równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie powinien zostać wypłacony za okres zawieszenia jako element uposażenia policjanta. Oznacza to, że policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki dopiero po zakończeniu postępowania karnego, a nie w dniu zwolnienia ze służby i nie upłynął trzyletni okres przedawnienia, o którym mowa w art. 107 ust. 1 cyt. ustawy o Policji. Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że przepis art. 124 ust. 2 ustawy o Policji jako podstawa rozstrzygnięcia powołana w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji nie może mieć zastosowania w tej sprawie, gdyż dotyczy uposażenia, którym nie jest świadczenie w postaci równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Jednocześnie wskazał, że w dacie zwolnienia skarżącego ze służby zasady przyznawania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie regulowały przepisy cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 lipca 1998 r., które w § 7 ust. 2 stanowiły, że równoważnik wypłaca się policjantowi po upływie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. W przypadku skarżącego okres zawieszenia wygasł z chwilą zwolnienia go ze służby i zaczął biec termin przedawnienia, o którym mowa w art. 107 § 1 ustawy o Policji. Tak więc stanowisko organów obu instancji stwierdzające, iż roszczenie skarżącego uległo przedawnieniu z dniem 28 maja 2004 r. było prawidłowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w jej uzasadnieniu argumenty są trafne. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., to jest naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Sąd pierwszej instancji przyjął bowiem, że po wydaniu przez Sąd Rejonowy w Toruniu w dniu 14 września 2007 r. wyroku umarzającego postępowanie karne wobec R. K. powinien być mu wypłacony za okres zawieszenia w czynnościach służbowych równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie jako element uposażenia - art. 124 ust. 2 cyt. ustawy o Policji, oraz że roszczenie o jego wypłatę nie uległo przedawnieniu, o którym mowa w art. 107 ust. 1 tej ustawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia art. 124 ustawy o Policji jest trafny. Przepis ten stanowi, że po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. W świetle art. 100 powołanej ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Kwestie uposażenia i rodzaje dodatków do uposażenia określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza powołanego przepisu ustawy o Policji oraz przepisów cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie daje podstawy do przyjęcia, że równoważnik pieniężny za umundurowanie jest częścią uposażenia policjanta. Stosownie bowiem do treści art. 70 ust. 1 cyt. ustawy o Policji, policjant otrzymuje bezpłatne umundurowanie. W myśl obowiązującego w chwili wydawania zaskarżonej decyzji § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom, równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz.U. Nr 125, poz. 1166 ze zm.) policjantowi, któremu nie wydano w naturze przedmiotów umundurowania, określonych w przepisach o umundurowaniu policjantów, przyznaje się równoważnik pieniężny. Wskazać jednak należy, iż zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia, równoważnika nie przyznaje się policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych na okres dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli w trakcie jego trwania następuje zwolnienie policjanta za służby za okres tego zawieszenia. Z akt sprawy wynika, że taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Komendant Wojewódzki Policji w Toruniu w związku z wszczętym postępowaniem karnym rozkazem personalnym z dnia [...] marca 1997 r. zawiesił R. K. w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, a następnie Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 1997 r. okres ten przedłużył do czasu zakończenia postępowania karnego. Zwolnienie skarżącego ze służby w Policji nastąpiło z dniem [...] maja 2001 r. z powodu orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby (art. 41 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o Policji. Powyższe ustalenia prowadzą zatem do wniosku, iż w świetle stanu prawnego obowiązującego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji R. K. równoważnik pieniężny za umundurowanie za okres zawieszenia nie przysługuje. Podkreślić należy, iż w omawianym rozporządzeniu brak jest przepisów przejściowych pozwalających na zastosowanie w tej sprawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom ekwiwalentu pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz.U. Nr 100, poz. 643 ze zm.). Utraciło ono moc z dniem 31 maja 2002 r. W nauce prawa przyjmuje się zasadę bezpośredniego działania nowego prawa, które polega na tym, że od chwili wejścia w życie nowych norm należy je stosować do wszelkich stosunków prawnych, zdarzeń czy stanów rzeczy danego rodzaju, zarówno tych, które dopiero powstaną, jak i tych, które powstały wcześniej, przed wejściem w życie nowych przepisów. Nie do zaaprobowania jest zatem wyrażone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowisko wskazujące na możliwość zastosowania w tej sprawie nieobowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 1998 r., a następnie stwierdzenie, że roszczenie to uległo przedawnieniu. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak naruszeń przepisów postępowania, przy naruszeniu jedynie przepisu prawa materialnego pozwala na skorzystanie z uprawnienia określonego w art. 188 P.p.s.a., uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 i 3, art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).