II OSK 1225/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz ( spr. ) Protokolant Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 488/08 w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2009r., sygn. akt III SA/Lu 488/08 oddalił skargę Z. B. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Chełm z dnia [...] października 2008 r. dotyczącą wymeldowania z pobytu stałego Z. B. z lokalu przy ul. [...] w Chełmie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy wynikało, że Z. B. opuścił miejsce stałego pobytu w 2005 r. w lokalu przy ulicy [...]. Przedmiotowy lokal stanowi współwłasność M. B. i Z. B., których małżeństwo zostało rozwiązane wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r. Organ II instancji po dokonaniu analizy akt sprawy pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wskazał, że zebrane w toku postępowania dowody potwierdzają, iż skarżący opuścił miejsce pobytu stałego, a opuszczenie to miało charakter dobrowolny i trwały. Organ odwoławczy podniósł, że postępowanie dowodowe wykazało, iż skarżący nie mieszka w przedmiotowym lokalu. Potwierdza to kontrola meldunkowa przeprowadzona przez Policję, zeznania świadków oraz wyjaśnienia stron. Sam skarżący przyznał w swoich wyjaśnieniach, że opuścił sporny lokal pozostawiając w nim rzeczy osobiste. Skarżący podnosił, iż powodem opuszczenia mieszkania był konflikt z byłą małżonką, która uniemożliwiła mu powrót do lokalu wymieniając zamki w drzwiach. W skardze sądowej Z. B. wskazał, że zarówno decyzja wydana przez Prezydenta Miasta Chełma, jak i decyzja Wojewody Lubelskiego są niezgodne z prawem i niesprawiedliwe. Zarzucił organom I i II instancji między innymi posłużenie się nieprawdziwymi informacjami Policji, pominięcie okoliczności, iż spornego lokalu nie opuścił dobrowolnie lecz został do tego zmuszony. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem stwierdził, że skarga nie jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialno-prawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Przepis ten stanowi, że organ administracji, na wniosek strony lub z urzędu, wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Regulacja zawarta w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych wskazuje, że ewidencja ludności służy do odzwierciedlenia stanu faktycznego i dostarcza informacji i wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywateli. Mechanizm wymeldowania polega na usuwaniu informacji w przedmiocie wymeldowania, jeżeli przestaje ona obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan rzeczy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 561/05, publ. LEX 194344). Zatem zameldowanie na pobyt stały w oznaczonej miejscowości pod wskazanym adresem ma odpowiadać faktycznemu przebywaniu danej osoby. Zameldowanie jest czynnością materialno-techniczną, która jedynie potwierdza fakt rzeczywistego pobytu pod określonym adresem. Z faktu, że zameldowanie ma tylko walor ewidencyjny wynika, że organy meldunkowe są obowiązane utrzymywać ewidencję w stanie, który odpowiada rzeczywistości. Organy mają obowiązek wymeldowania z pobytu stałego każdego, kto z jakichkolwiek powodów nie przebywa w miejscu zameldowania przez czas oznaczony w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Koniecznym i wystarczającym warunkiem wymeldowania z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie lokalu. Do orzeczenia o wymeldowaniu z uwagi na rejestrowy charakter meldunku wystarczy, iż organ administracji ustali, że dana osoba opuściła lokal i nie zamieszkuje w nim przez odpowiednio długi czas oraz nie dopełniła ona ciążącego na niej ustawowego obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z obowiązującym prawem, w niniejszej sprawie organy administracji miały obowiązek ustalenia czy skarżący faktycznie nie przebywa w przedmiotowym lokalu oraz kiedy opuścił lokal. W trakcie postępowania ustalono, co także zostało przyznane wielokrotnie przez samego skarżącego, że w lokalu przy ulicy [...] w Chełmie, nie przebywał od 2005 r. Fakt, że skarżący nie przebywał w przedmiotowym lokalu został także potwierdzony przez kontrolę meldunkową funkcjonariuszy Policji. Skarżący w swoich wyjaśnieniach podnosi, że opuszczenie przez niego lokalu pod wskazanym adresem nie było dobrowolne a spowodowane zachowaniem byłej żony, która wymieniła zamki. Sąd stwierdził, że ocena elementu dobrowolności i trwałości opuszczenia lokalu, jak słusznie zauważył organ, nie może być przeprowadzana z wyłącznym uwzględnieniem słownych deklaracji osoby wymeldowanej. Deklaracje takie powinny być weryfikowane, zwłaszcza w kontekście obiektywnych okoliczności występujących w danej sprawie. W niniejszej sprawie skarżący nie podjął żadnych środków prawnych, które umożliwiłyby mu powrót do przedmiotowego lokalu, a o dobrowolnym opuszczeniu lokalu można mówić gdy osoba, której dotyczy postępowanie, nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych pozwalających na powrót do lokalu. Sąd wyjaśnił, że kwestia meldunkowa nie ma żadnego wpływu na stosunki własnościowe. Porządkowy charakter wymeldowania oznacza, że akt ten nie stanowi źródła powstania jakichkolwiek praw majątkowych, nie powoduje także utraty tego rodzaju praw. Zatem wymeldowanie nie narusza prawa własności (współwłasności). W przedmiotowej sprawie, organy zobowiązane były ustalić czy skarżący faktycznie nie przebywa w lokalu pod wskazanym adresem, jak długo trwa jego nieobecność oraz czy dopełnił obowiązku wymeldowania się. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika bezspornie, że skarżący nie przebywał w lokalu mieszkalnym przy ulicy [...] w Chełmie przez okres dłuższy niż 3 miesiące, to jest okres wskazany w treści art. 15 ust. 2 ustawy. Wobec czego należy stwierdzić, że spełniona została dyspozycja stanu faktycznego określonego w tym przepisie, co daje podstawę do wymeldowania. W świetle powyższych rozważań bez znaczenia jest podnoszony w skardze zarzut, że funkcjonariusze Policji nie konsultowali ze skarżącym wyników kontroli meldunkowej. Podobnie Sąd ocenił okoliczność, że aktualnie toczy się postępowanie sądowe o podział majątku wspólnego i skarżący uzależnia wymeldowanie się od podziału majątku dorobkowego (skarżący dał temu wyraz nie tylko w uzasadnieniu skargi, ale również w trakcie zapoznawania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez organ I instancji , czego dowodzi pisemne stanowisko -k.54 akt adm.) Z tych też względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Od powyższego wyroku Z. B. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na przedstawieniu w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ ma wynik sprawy, poprzez sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzącego do uznania, że skarżący dobrowolnie opuścił lokal w którym był zameldowany. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: - art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez błędne przyjęcie, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego w sposób dobrowolny. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz przyznanie stosownego wynagrodzenia adwokackiego za sporządzenie niniejszej skargi kasacyjnej, oświadczając jednocześnie, że wynagrodzenie nie zostało przez nikogo opłacone. Nadto wniósł o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w orzecznictwie sądowym prezentowane jest jednolite stanowisko, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, a nie wynika z bezprawnych działań lub zachowań innych osób (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r. SA/Bk 138/2003, wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r. V SA 3169/2000). Organy administracyjne ustaliły, że strona skarżąca w własnej woli opuściła lokal przy ul. [...] w Chełmie. To stanowisko zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji. Strona skarżąca nie zgadza się z takimi ustaleniami. Jej zdaniem opuszczenie w/w lokalu nie było dobrowolne. Tym samym skarżący w dalszym ciągu kwestionuje stan faktyczny sprawy. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że zarzut naruszenia prawa materialnego można skutecznie zgłaszać tylko wtedy, gdy ustalony przez organy stan faktyczny, będący przedmiotem badania legalności działania organów administracji publicznej, a co za tym idzie zaskarżonego orzeczenia, nie nasuwa wątpliwości. Kwestia stosowania prawa materialnego najczęściej pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznacza to w praktyce brak możności skutecznego powoływania się na zarzut naruszenia prawa materialnego, o ile równolegle nie zostaną zakwestionowane także ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2005 r, FSK 2544/04, niepubl., wyrok NSA z dnia 8 lipca 2005 r., I FSK 29/05, niepubl.) W związku z powyższym skarżący oprócz zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego podnosi niniejszym w skardze zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 133 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podstawą wyrokowania sądu administracyjnego są akta sprawy. Dokonując analizy akt sprawy należy uznać, że opuszczenie przez Z. B. lokalu nie miało cech dobrowolności. Należy podnieść, że pomiędzy nim a byłą małżonką panuje nieustanny konflikt. M. B. poprzez wymianę zamków w drzwiach wejściowych uniemożliwiła skarżącemu dostanie się do własnego mieszkania. Ponadto obie strony występują przeciwko sobie na drogę sądową, zarówno w sprawach cywilnych (sprawa o podział majątku dorobkowego), jak i w sprawach karnych. Należy tylko przypomnieć, że: 1. W dniu 4 lutego 2009 r. Sąd Rejonowy w Chełmie VII Wydział Grodzki uznał, że M. B. swoim zachowaniem wyczerpała dyspozycję art. 216 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 66 par. 1 i 2 k.k. w zw. z art. 67 par. 1 k.k. postępowanie karne wobec niej warunkowo umorzył na okres 2 lat tytułem próby. Na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 39 pkt. 7 k.k. zasądził świadczenie pieniężne od M. B. na rzecz Stowarzyszenia Przyjaciół dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnych Intelektualnie Pomocna Dłoń przy DPS w Łomży w kwocie 600 zł. 2. Wyrokiem z dnia 21 listopada 2006 r. Sąd Rejonowy w Chełmie II Wydział Karny uznał Z. B. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu z art. 207 § 1 k.k. i wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres lat 3. Niestety skarżący (nie znający się na przepisach prawa karnego) nie odwołał się od tego wyroku. 3. W dniu 12 marca 2009 r. Z. B. złożył zawiadomienie po popełnieniu przestępstwa do Prokuratury Rejonowej w Chełmie polegającego m.in. na znęcaniu się fizycznym i psychicznym nad nim przez M. B. , stosowania gróźb karalnych w przypadku podjęcia prób dostania się przez Z. B. do swojego mieszkania, pomówień, znieważania w miejscach publicznych. Z powyższego wynika, że Z. B. nie mógł podejmować kroków prawnych w obronie swoich praw do przebywania w lokalu przy ul. [...] w Chełmie np. wystąpić z powództwem o ochronę naruszonego posiadania. Gdyby bowiem takie kroki podjął, to naraziłby się na odwet ze strony swojej byłej małżonki, która wykorzystałaby fakt, że został on wyrokiem skazany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Należy ponadto stwierdzić, że w wyniku wydania zaskarżonych wcześniej decyzji i oddalenia przez Sąd I instancji skargi, doszło do sytuacji, w której skarżący nie jest obecnie nigdzie zameldowany mimo, iż jest współwłaścicielem mieszkania. Skarżący obecnie nie może wypełnić obowiązku meldunkowego wynikającego z art. 5 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Należy zatem podnieść, że prawidłowa analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych powinna doprowadzić Wojewódzki Sąd Administracyjny do zupełnie innych wniosków, korzystnych dla skarżącego. Zdaniem skarżącego zachodziły bowiem przesłanki (po dokonaniu prawidłowej analizy stanu faktycznego) do uchylenia niekorzystnych dla niego obu decyzji organów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a.. Skarga kasacyjna w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z tym, że skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. w pierwszej kolejności analizie należało poddać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się do wskazanych przez skarżącego kasacyjnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania trzeba wskazać, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja normy prawnej zawartej w tym przepisie składa się z hipotezy w postaci: jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania ... oraz dyspozycji w postaci: ...uchyla decyzję lub postanowienie. Zatem warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej. Wobec tego, jeżeli sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, w ocenianym postępowaniu, to nie może stosować przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie wbrew zarzutom skargi kasacyjnej brak było podstaw do zastosowania wymienionego wyżej przepisu. Zasadnie bowiem Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego nie zawierała takich wad, które pozwalałyby na wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej istotne ustalenia poczynione przez organy administracji nie są sprzeczne z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z materiału tego bowiem jednoznacznie wynika, że skarżący kasacyjnie od 2005 r. nie przebywa w miejscu stałego zameldowania. Również nie budził wątpliwości fakt, że nie podjął kroków zmierzających do ochrony naruszonego posiadania. W związku z tym brak jest podstaw uzasadniających twierdzenie o braku dobrowolności w opuszczeniu miejsca stałego zameldowania. Za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy uznać sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego nie dopuszczona, nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Jeżeli natomiast strona podjęła przewidziane prawem środki w celu obrony swych praw do przebywania w tym lokalu, to wówczas nie można uznać za dobrowolne opuszczenie przedmiotowego lokalu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2000 r., sygn. akt V SA 108/00, LEX nr 49954, z dnia 7 czerwca 1991 r., sygn. akt SA/Wr 302/91, ONSA 1991/3-4/65, z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3078/00, LEX nr 78937, z dnia 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 1424/99, LEX nr 79243, z dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 626/07, LEX nr 496243). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt skazania Z. B. wyrokiem Sądu Rejonowego w Chełmie z dnia 21 listopada 2006 r. za popełnienie czynu z art. 207 § 1 k.k. nie może stanowić argumentu usprawiedliwiającego brak przedsięwzięcia kroków zmierzających do ochrony naruszonego posiadania. Pozostałe wyroki powołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zapadły w 2009 r.. Wobec tego, że zaskarżona do Sądu pierwszej instancji decyzja Wojewody Lubelskiego została wydana w dniu 20 listopada 2008 r. niezasadne jest powoływanie wyroków nieistniejących w dacie wydania skarżonej decyzji jako elementu materiału dowodowego, mającego stanowić podstawę rozstrzygnięcia organów administracji publicznej. Wobec powyższego brak było podstaw pozwalających na uznanie, że postępowanie przed organami administracji publicznej było przeprowadzone z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż co już wynika z powyższych rozważań, Sąd pierwszej instancji przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan sprawy zgodnie ze stanem rzeczywistym. W związku z tym, że skarżący kasacyjnie nie zakwestionował skutecznie stanu faktycznego, przyjętego przez Sąd pierwszej instancji za prawidłowy, brak podstaw do skutecznego zarzucania niewłaściwego zastosowania art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W ustalonym stanie faktycznym, z którego wynikało, że skarżący dobrowolnie opuścił dotychczasowe miejsce stałego zameldowania zasadnym było zastosowanie omawianego przepisu. Natomiast autor skargi kasacyjnej mimo, że sformułował również zarzut błędnej wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w żaden sposób nie wykazał dlaczego uważa, że rozumienie tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji jest nieprawidłowe i jak jego zdaniem prawidłowo powinien być on odczytywany. Zatem zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie mógł zostać uznany za usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego – adwokatowi M. C. - wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinna złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.